[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom] Next doors ?

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

คริสสูดหายใจเขาปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขากำลังรวบรวมเรียวแรงและกำลังใจอย่างเต็มที่เพราะเช้านี้ เขาจะต้องออกไปเจอกับคนคนนั่นให้ได้ ชายหนุ่มตัวสูงผมสีน้ำตาลอ่อนดูนุ่มมือเป็นคนเดียวกับที่อยู่ห้องข้างๆกับเขา…ห้องใกล้เคียงเสียมากกว่า เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำงานอะไร เพราะพวกเขาเจอกันน้อยมากๆตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่บ้านเช่านี้ ห้องฝั่งตรงข้ามกับเขาก็เป็นชายหนุ่มคนนั่นนั่นและ เขาเคยพยายามไปทำความรู้จักหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ส่วนใหญ่ก็ได้รับเพียงแค่ความเงียบตอบกลับมา หรือไม่ก็เป็นนแม่บ้านเท่านั่น มีช่วงหลังๆเนี่ยและที่เขาเห็นอีกฝ่ายบ่อยหน่อยก็เท่านั่น บางทีเจ้าตัวอาจจะเปลี่ยนกะทำงานหรืออะไรก็ช่างหัวมันเถอะ เขาแค่อยากคุยกับอีกฝ่ายให้ได้ก่อนก็เท่านั่น

ชายหนุ่มขยับตัวอีกครั้งพลางมองดูเวลาอย่างใจจดใจจ่อ เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์และเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายน่าจะอยู่บ้าน อย่างน้อยๆน่าจะออกมารับจดหมายหรืออะไรบ้าง ซึ่งเขาเตรียมพร้อมอยู่แล้วในทุกสถานะการณ์ และมันทำให้เขาสูดหายใจลึกขึ้นไปอีกในยามที่เห็นลูกบิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามขยับ มันทำให้เขารีบเปิดบ้านออกไปและปิดประตูได้ทันในเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายเปิดประตูออกมาอย่างที่เขาหวังเอาไว้ ชายหนุ่มดวงตาสีเขียวอมฟ้าที่เขามั่นใจว่ามันสวยแต่มันยิ่งสวยเข้าไปใหญ่เมื่อมันกำลังมองมาที่เขา รวมทั้งจมูกโด่งรั้นนิดๆกับริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรมันทำให้เขาเยิ้มตามออกมา

“สวัสดีครับ?”อีกฝ่ายทักอย่างไม่แน่ใจในยามที่ขยับมือไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่อยู่บนพื้น มันทำให้เขาขยับตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างเก้ๆกังๆ

“สวัสดีครับ”เขายิ้มทัก พยายามข่มอารมณ์ที่ตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่าสติแตก เพื่อไม่ให้แสดงอะไรแปลกๆออกไปจนอีกฝ่ายตกใจ

“ผมเพิ่งย้ายมาใหม่…ไม่เคยเห็นคุณเลย วันนี้บังเอิญจริงๆ”เขาว่า นั่นทำให้อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างตกใจเล็กๆ

“โอ่ ขอโทษครับ..ช่วงนี้ผมยุ่งมากกับงานเลยกลับบ้านไม่เป็นเวลา ยินดีที่ได้รู้จักครับ..ผมทอมครับ”เขาแทบจะเอื่อมมือออกไปจับมือเรียวนั่นตั้งแต่ที่ทอมยังไม่ขยับแขนด้วยซ้ำ และเขาคิดว่ามือของอีกฝ่ายดูนุ่มนิ่มอย่างที่เขาคิดไว้ไม่ผิด

“ผมคริสครับ คริส แฮมสเวิร์ธ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”เขาบอกยิ้มๆ ในขณะที่ปล่อยมือนั่นอย่างเสียดาย พร้อมกับอีกฝ่ายที่ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรมันทำให้เขารู้สึกว่าต้องพูดอะไรซักอย่างเพื่อรั้งให้อีกฝ่ายอยู่คุยกับเขาต่อ แต่ก็คิดไม่ออกเพราะตอนนี้เขาตื้อไปหมดแล้ว

“จะไปวิ่งหรือครับ”เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินอีกฝ่ายถามอย่างไม่แน่ใจ และเขาก็กำลังอ้าปากตอบในขณะที่ในหัวก็คิดคำพูดต่างๆนาๆ

“ไม่-ใช่…ไม่ใช่เอ่อ..ยัง…ยังไม่วิ่ง แค่เอ่อ…ออกมา..ทักทายคุณ”เขาฉีกยิ้มให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดในชีวิตเพราะเขามั่นใจว่าคำตอบของเขามันงี่เง่าและดูไม่น่าไวใจอย่างสุดๆ ซึ่งเขาคงไม่แปลกใจเลยหากทอมจะขยับตัวเข้าไปในบ้านและปิดประตูใส่หน้าเขา

“ขอบคุณครับ ผมดูแย่มากจริงๆที่ทำตัวเสียมารยาทขนาดนี้…คุณย้ายมานานหรือยังครับ”เขานึกแปลกใจไม่น้อยที่ทอมยังหัวเราะกับเขาอยู่ และเขาคิดว่ามันดูดีเอามากๆจนเขาเผลอตัวจ้องใบหน้าหวานนั่นอย่างลืมตัว

“ย้ายมาประมาณ..3อาทิตย์แล้วครับ”เขาว่า “ผมเรียนอยู่ที่มหาลัยใกล้ๆนี้และครับ”เขาพูดต่อ และมันทำให้เห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายหมองลงเล็กน้อย

“นักศึกษาหรือครับ…”ทอมพูดออกมาเสียงเบา “ผมเอ่อ…ผมทำงานบริษัทน่ะ ไม่มีอะไรพิเศษ”ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก และมันทำให้เขารู้โดยทันทีว่าทอมกำลังกังวลเรื่องอายุของพวกเขา..และเขาไม่แคร์!!! เขาไม่สนใจว่าทอมจะอายุมากกว่าเขากี่ปี เขาไม่สน..และเขาจะต้องทำบ้าอะไรซักอย่างเพื่อให้ทอมรู้เรื่องนั่นให้ได้ภายในสองนาทีนี้ ก่อนที่ทอมจะเข้าบ้านไป

“เอ่อ…ไว้เจอกันน่ะครับ”เขาตาโตขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อทอมพูดขึ้นมาอีกทำลายความเงียบ และกำลังเดินกลับเข้าไปในบ้านเหมือนเดิม มันทำให้เขารีบเอื่อมมือออกไปขวางบานประตูนั่นเอาไว้ทันที ง้างมันไว้จนทำให้เจ้าของบ้านมองเขาด้วยสายตาตื่นๆ ซึ่งเขาก็รีบปล่อยมือแต่โดยดี

“จริงๆแล้วผมเรียนปีสุดท้ายแล้ว…แถมยังเรียนช้ากว่าปกติอีก ไม่งั้นผมคงจะเรียนจบไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว”เขายิ้มให้อีกฝ่ายสบายใจ และมันทำให้ทอมยิ้มตอบกลับมา

“ครับ..”

“เอ่อ..ทอม จริงๆแล้วในโอกาสที่เราพึ่งเจอกัน ไงเราไป..ดื่มกาแฟด้วยกันดีไหม? คาร์เฟ่ที่อยู่ถัดจากที่นี้ไปสามบล็อกแซนวิชของที่นั่นอร่อยมาก ชุดอาหารเช้าก็น่าสนใจ”เขาพูดขึ้นมาอีก นั่นทำให้ทอมขยับตัวเพื่อเปิดประตูให้กว้างออกเล็กน้อย ดวงตาสีสวยมองลงต่ำอย่างใช่ความคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

“จริงๆแล้วเช้านี้ผมต้องรับผัสดุที่ส่งมาน่ะครับ บางทีคงจะไปกับคุณไม่ได้”เขาพยายามยกยิ้มอย่างเต็มทีเมื่อได้ยินเสียงทอมพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจแม้แต่น้อย โอเค…เห็นอยู่ชัดๆว่าชวนออกไปทำความสนิทสนมครั้งแรกไม่เป็นผล อีกฝ่ายทำงานไม่เป็นเวลา เสาร์อาทิตย์ก็อาจจะไม่ว่าง แถมยังปัญหาเรื่องอายุ แน่นอนว่าตอนนี้แทบไม่มีหวังเลยคริส เขานึกด่าตัวเองอยู่ในใจที่ส่งเสียงเย้ยหยันออกมาจนเขาเผลอขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย

“โอเค…ไม่มีปัญหาครับ ไว้วันหลังก็ได้”ชายหนุ่มพยายามยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่เดินถอยหลังออกมา มองดูใบหน้าหวานที่ยิ้มให้เขาอย่างลำบากใจสุดๆและนั่นทำให้เขาคิดว่า…อกหักแล้วแน่ๆ

/*/

ชายหนุ่มผมสีอ่อนยืนเช็คตัวเองอยู่หน้าบานกระจกเป็นครั้งสุดท้าย เขาตอนนี้เขาตื่นเต้นมากและรู้สึกแปลกใจกับหนุ่มน้อยคนหนึ่งที่เขาเจอเมื่อเช้า แปลกใจที่ว่าทำไมเขาไม่เคยเจอคนที่ดูสุภาพขนาดนั่นมาก่อน นึกเสียใจอยู่บ้างที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดมากๆจนเขาเริ่มมั่นใจในเจตนาของอีกฝ่ายในการชวนเขาออกไปทานอาหาร และมันทำให้เขาอดหน้าแดงไม่ได้เมื่อคิดถึงคนตัวสูงที่ดุจะเกินอายุไปมาก…เขาคิดว่าถ้าจากที่คำนวณ คริสน่าจะอายุประมาณ23-24 ส่วนเขาอายุ28ปลายๆ นั่นดูห่างกันพอสมควรแถมอีกฝ่ายยังเป็นนักศึกษาอยู่ด้วยซะอีก แต่เพราะความรู้สึกผิดในตอนเช้า มันทำให้เขารีบเคลียงานทุกอย่างด้วยความเร็วที่มากจนเขายังแปลกใจ และกลับมาบ้านและอาบน้ำแต่งตัว

เขาไม่รู้ว่าคริสจะอยู่บ้านไหมแต่เขาคิดว่าจะลองชวนอีกฝ่ายไปทานอะไรกันดูในตอนเย็น มื้อดินเนอร์ซักมือหนึ่งคงไม่เป็นอะไร คิดได้ดังนั่นเขาจึงจัดการออกจากห้องพักและตรงไปยังห้องฝั่งตรงข้ามที่เขาได้ยินเสียงเพลงดังลอดออกมาเบาๆ มันทำให้เขาเคาะประตูไปสองสามครั้ง แต่มันยังไม่มีคนตอบ..เขาจึงจัดการเคาะอีกและคราวนี้เขาเห็นว่าเสียงเพลงเงียบลงไปแล้วตามด้วยเสียงโครมครามเล็กน้อย ในไม่ช้าประตูก็เปิดออกมาเหมือนแรงกระชากเสียมากกว่า

“เพื่อน ฟังน่ะฉันจะไม่ไปปาร์ตี้โอเค- เฮ้ทอม!! ว่าไง”เขาอ้าปากเล็กน้อยพลางมองสบดวงตาคมกริบที่รีบเปลี่ยนมายิ้มหวานให้เขาต่างจากน้ำเสียงอย่างกับพวกนักเลงเมื่อกี่อย่างสิ้นเชิง คริสกำลังยืนเอามือหนึ่งเท้าขอบประตู โชว์แผ่นอกเปลื่อยเปล่าไล่ลงมาจนถึงหน้าทอง ตามด้วยกางเกงยีนต์เอวต่ำสีเข้มที่ทำให้เขาไม่รุ้ว่าจะเอาสายตาไปไว้ทางไหนดี

“ฉัน-ฉันเอ่อ…”เขาพยายามพูดออกมา “บางทีนายอาจจะอยากออกไปทานอะไรซักหน่อย ร้านอาหารฝั่งตรงข้าม”เขาพูดในที่สุด และมันทำให้คริสเด่งตัวขึ้นมายืนดีๆพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มออกมาจนตาหยี

“แน่นอน!! แน่นอนที่สุด…รอฉันแปปหนึ่งทอม ฉันจะไปใส่เสื้อและเราจะได้ไปกัน”เขายกมือขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อให้คริสหยุดทำตัวเหมือนกับเขากำลังเร่งอีกฝ่าย

“ไม่คริส คือ…ไม่เป็นไร นายแต่งตัวได้ตามสบาย ฉันไม่ได้รีบขนาดนั่น”ทอมเอ่ยเบาๆและมันทำให้ชายหนุ่มหยุดเพื่อมองเขา ก่อนที่คริสจะขยับตัวเพื่อให้เขาเดินเข้ามา

“เข้ามาสิ”คริสยิ้มให้เขาจนเขาต้องพยายามอย่างหนักเพื่อจะซ้อนใบหน้าแดงๆเข้าไว้ ยิ่งขยับผ่านคนตัวสูงมันก็ยิ่งทำให้รู้ว่าคริสตัวใหญ่มากแค่ไหน…เกินเด็กแน่นอน เขาคิดว่าห้องคริสดูไม่ค่อยเหมือนคนทั่วไปเท่าไหร่ ดูเป้นพวกเด็กมหาลัยอย่างสุดๆ ทั้งโน้ตบุคที่เปิดทิ้งไว้ กระดาษเต็มพื้น กองเสื้อผ้า ชุดทีมอเมริกันฟุตบอล ลูกบาส หนังสือการ์ตูน และอื่นๆที่เขาไม่อยากจะคิดเท่าไหร่ว่ามันคืออะไรบ้าง และมันทำให้คริสดูอายขึ้นมาน้อยๆเมื่อเห็นสายตาของเขา

“รกนิดหน่อยน่ะ อยู่คนเดียวก็เป็นแบบนี้”คริสบอกขำๆ พลางหยิบเสื้อยืดสีดำตัหนึ่งที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาใส

“ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปนั่นและ”เขาบอก ซึ่งนั่นทำให้คริสเงยหน้าขึ้นมามองเขาหลังจากที่มือหยาบแข็งแรงนั่นเอื่อมไปหยิบกระเป๋าเงินหนังสีน้ำตาลมาใส่ไว้ที่กางเกง ตามด้วยนาฬิกา

“วัยรุ่นหรือ? ฉันว่าฉันเลยวัยนั่นมาแล้วนิดหน่อยน่ะ”เขาอดใจเต้นกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำชวนฟังของชายหนุ่มไม่ได้

“ก็เด็กนักเรียน ชีวิตวุ่นวายพอๆกับผู้ใหญ่จนไม่มีเวลาจัดห้อง”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้าอกเข้าใจเต็มที และมันทำให้เขาไม่ได้สังเกตในยามที่อีกคนเดินเข้ามาใกล้เขา

“นายเป็นคนแรกเลยน่ะที่บอกว่าฉันเด็ก”เขาหันมามองใบหน้าคมของคริสทันทีเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มอยู่ห่างไปไม่มาก และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆเมือเห็นคริสยืนอยู่ตรงหน้า หลายๆอย่างมันทำให้พูดไม่ได้เลยว่าอีกฝ่ายเด็ก ซึ่งมันไม่มีส่วนไหนเลยที่ดูให้เรียกแบบนั่นได้ ยิ่งการที่คริสใส่เสื้อสูทสีดำทับอีกทีมันยิ่งทำให้ชายหนุ่มดูดีและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปอีก นี่ยังไม่นับรวมผมยาวสีทองน้ำตาลที่ถูกเสยไปไว้ทางด้านหลังอย่างลวกๆ มันยิ่งทำให้อีกคนดูเหมือนพวกนายแบบมากขึ้นไปอีก

“ฉันเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ”เขากระพิบตาถี่ๆเพื่อตั้งสมาธิกับคำพูดของคริส และมันทำให้เขาพยักหน้าก่อนจะเดินน้ำอีกฝ่ายออกไปนอกห้อง

/*/

คริสนั่งมองดูชายหนุ่มที่เขาคิดว่ายิ่งมองก็ยิ่งไม่อาจละสายตาได้ เขาแทบไม่เชื่อเลยว่าทอมจะมาเคาะประตูห้องเขาในตอนเย็นและช่วนให้เขาออกมากินข้าวด้วยกันแบบนี้ ดีนะเนี่ยที่เขาไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนตั้งแต่ตอนกลางวัน เพราะอารมณ์ไม่ดีเรื่องทอมแท้ๆถึงทำให้เขาไม่ยอมไปกับเพื่อน และตอนนี้ก็ได้อยู่กับชายหนุ่มอย่างที่อยากตั้งแต่แรก เขาชอบที่ทอมมองเขา…ชอบสายตาอีกฝ่ายที่มองเขา ยิ่งตอนที่เขาออกไปเปิดประตูและบังเอิญถอดเสื้อไว้เนื่องจากเล่นโยนบาสอยู่ในห้อง ทอมดูหน้าแดงเล็กๆและเขามั่นใจว่าคงจะมีหวังอยู่บ้างที่เห็นเจ้าตัวเป็นแบบนี้

“นายเรียนอะไรอยู่หรือ”ทอมถามเขาในที่สุด หลังจากที่เราพึ่งสั่งอาหารเสร็จ

“เกี่ยวกับภาษาน่ะ ฉันเรียนพวกภาษาสำหรับธุรกิจ”เขาว่า

“ดูน่าสนใจมาก เหมาะกับนายดี”เขาหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินทอมบอก มันทำให้เขาขยับยันตัวขึ้นมานั่งดีๆคิดอย่างหนักว่าจะทำยังไงให้ทอมรู้เจตนาของเขา

“ออกมากับฉันแบบนี้แฟนนายจะว่าไหม?”เขาเสีย่งถามออกไป ทั้งสายตายังสบกับอีกฝ่ายนิ่งซึ่งทอมเองก็สบตาเขาไม่หลบไปไหนเขายังคงเงียบอยู่แบบนั่น แล้วก็อมยิ้มออกมาในที่สุดและหลบตาเขา

“ไม่รู้สิครับ บางทีอาจจะไม่ว่าก็ได้”ทอมบอก “ผมออกมาเที่ยวกับเพื่อนนิครับ”เขาพยายามมองอีกฝ่ายว่ากำลังเล่นเกมหรือว่าพูดจริงกันแน่

“งั้นนายก็มีแฟนแล้วน่ะสิ”เขาว่า “แล้วแบบนี้ฉันคงจะมีปัญหาแน่ๆหากว่าแฟนนายรู้เขา”

“จะมีปัญหาได้ยังไงครับ? เราแค่มาทานอาหารกันมื้อเดียว”เขาขยับตัวเล็กน้อยในยามที่อาหารมาเสริฟ

“จริงๆแล้ว..ฉันไม่ได้คิดว่าจะเป็นแค่มื้อเดียวนี้สิ วันนี้ฉันทำให้นายลำบากใจที่ต้องมาเห็นสภาพห้องรกๆแบบนั่น ไว้คราวหน้าเราไปทานอาหารที่อื่นกันดูไหม เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้นายลำบากใจ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าดูดีที่สุด และมันก็ได้ผลเมื่อทอมหัวเราะออกมาเสียงใส พร้อมกับแก้มเนียนที่แดงขึ้นน้อยๆ

“ผมว่าอาจจะไม่เหมาะเท่าไหร”ทอมช้อนสายตาขึ้นมามองเขาช้าๆ

“เพราะนายมีแฟนแล้วหรือ? หรือเพราะเราอายุต่างกัน? หรือพึ่งเจอกัน”เขาถามขณะยันตัวขึ้นมาท้าวโต๊ะเอาไว้

“ผมไม่มีแฟน…แค่ว่า มันอาจจะดูเร็วไป บางทีคุณอาจจะไม่ชอบผมก็ได้”เขาได้ยินทอมบอกซึ่งมันทำให้เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้ขออะไรถึงขั้นนั่นทอม …แค่เป็นเพื่อนกันไปก่อน เริ่มต้นเล็กๆน้อยๆ”เขายิ้มให้อีกฝ่ายสบายใจ และมันทำให้ทอมเพียงแค่ยิ้มออกมา

“เริ่มต้นยังไงหรือครับที่ว่าเล็กๆน้อยๆ?”เขามองสบดวงตากลมโตที่ฉายชัดด้วยแววไม่แน่ใจ

“เริ่มต้นด้วยการที่ฉันจะให้เบอร์มือถือกับนาย แต่นายต้องให้เบอร์มือถือกับฉันด้วย”เขาว่า ซึ่งนั่นทำให้ทอมแกล้งหรี่ตามองเขา ก่อนที่จะขำออกมาเบาๆกันทั้งคู่

“เป็นวิธีขอเบอร์ที่น่าสนใจมากคริส…แต่ฉันว่ายังไม่อยากได้เบอร์นายตอนนี้”ทอมบอก ทำให้เขาแกล้งถอนหายใจยาว

“งั้นฉันจะเล่นมุขนี้อีกทีตอนทานข้าวเสร็จแล้วกัน”เขาบอกและมันทำให้อมยิ้มแค่นั่น

“ไม่รับประกันน่ะว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม?”ทอมบอก

“งั้น…ฉันจะชวนนายมาทานดินเนอร์ด้วยทุกวันจนกว่านายจะเปลี่ยนใจเลยดีไหม?”เสียงทุ้มพูด

“…เนื้อเย็นหมดแล้วคริส เดียวไม่อร่อยน่ะ”เขาขยับตัวเล้กน้อยพลางขยิบตาให้อีกฝ่ายจนเห้นว่าทอมหลุดขำออกมาเบาๆ

“เป็นวิธีการเปลี่ยนประเดนที่ฉลาดมาก ทอม”เขาบอก และอีกฝ่ายเพียงแค่ยักคิ้วให้เขาอย่างท้าทายก่อนจะหลุดขำออกมาในที่สุด

“พอแล้วคริส ทานได้แล้ว..”ทอมบอกงุ้งงิ้งเบาๆ และเขาคิดว่ามันคงจะมีลุ้นอยู่บ้างในการหว่านสเน่ห์ใส่คนที่อายุแก่กว่า เขาว่ากันว่าคนอายุมากกว่ามักแพ้ลูกอ้อนจริงไหมน่ะ?

********************************************

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามให้กำลังใจนะค่ะ

หวังว่าจิรักกันต่อป่ายยยย หุหุ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s