[FIC] Hiddlesworth [ThorXLoki]#5 I am not Loki [END]

 

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างไม่เต็มที่นัก เพราะแสงจางๆที่ลอดเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่างบานเล็ก มันทำให้เขารู้สึกตัวในไม่ช้า ทอมขยับตัวเล็กน้อยไม่ค่อยอยากลุกจากที่นอนเท่าไหร่ ขณะมองสำรวจไปทั่วห้อง เขามั่นใจว่าตอนนี้เขาน่าจะอยู่บ้านพักของคู่สามีภรรยาคู่นั่น จะว่าไปไม่รู้ว่าที่บ้านเขาจะเป็นยังไงบ้าง ลุคอาจจะโทรมาตามแล้วก็ได้ คิดได้ดังนั่นเขาก็เบ้ปากเล็กน้อยไม่ค่อยอยากกลับเท่าไหร่ ชายหนุ่มขยับตัวอีกครั้งเพื่อมองคนที่หลับอยู่บนพื้น ธอร์ก็ยังคงหลับอยู่ตรงนั่นนอนดูไม่ดิ้นเท่าไหร่ แต่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเอามากๆ คงเพราะเป็นใบหน้าของคริสละมั้ง ความคิดนั่นทำให้เขาหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จะว่าไปป่านนี้คริสจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ขอให้อีกฝ่ายปลอดภัยก็แล้วกันทอมถอนหายใจนิดๆ ยันตัวเองลุกขึ้นและลงมานั่งใกล้ๆกับชายหนุ่มบนพื้น

 

 

“ธอร์ ตื่นเถอะ”เขาเรียก ซึ่งมันก็ทำให้ธอร์ขยับตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั่น

 

 

“ธอร์ ฉันต้องกลับแล้ว ได้ยินไหมตื่นเถอะ”เขาพูดอีกพยายามเขย่าท่อนแขนใหญ่โตของธอร์เพื่อให้ชายหนุ่มลืมตามามองเขาบ้าง แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ให้ธอร์ขยับนอนตะแคงข้างกอดอกเท่านั่น และหลังจากทุกอย่างจบลงก็มีเพียงแค่ความเงียบอีกครั้งเท่านั่น

 

 

“เฮ้..ลืมตามามองกันหน่อยสิ”เขาก้มหน้าลงไปมองใบหน้าคมชัดๆ และมันทำให้เขาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองชายหนุ่มในเวลาหลับใกล้ๆแบบนี้

 

 

“ถ้านายไม่ตื่นฉันจะลวนลามนายน่ะ”เขาพูดออกมายิ้มๆ มันทำให้ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย หลังจากเขากระซิบเบาๆ ไม่นานนักดวงตาคมกริบก็ลืมขึ้นมาช้าๆ

 

 

“เจ้า..ปลุกข้าเร็วเกินไปแล้ว”ธอร์ถอนหายใจยาว “ปกติเจ้าไม่เคยเข้าใกล้ข้าเวลาหลับ”เขาขำเบาๆเมื่อคนตัวโตหลับตาลงไปอีกรอบ ต่างกับมือหยาบแข็งแรงที่รั้งเขาให้ลงมานอนด้วย ซึ่งเขาก็ลงไปนอนอย่างว่าง่าย

 

 

“แบบนี้เราก็ไม่ได้กลับน่ะสิ”เขาถอนหายใจน้อยๆกับท่อนแขนแข็งแรงที่กระชับตัวเขาให้เข้าไปใกล้ ทำให้เขายิ่งใกล้กับใบหน้าคมจนเขาอดใจเต้นรัวไม่ได้

 

 

“ข้าชอบเวลาที่เจ้ายอมให้ข้าเข้าใกล้บ้าง อย่าพึ่งรีบกลับห้องของเจ้าเลย”ธอร์จูบเบาๆลงหน้าผากของเขา เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากทอมได้เป็นอย่างดี

 

 

“ฉันมั่นใจว่านายตื่นแล้ว ธอร์..และตอนนี้นายกำลังจับตรงไหนของนายไม่ทราบ”เขาตีลงไปบนท่อนแขนแข็งแรงของธอร์ เมื่อรู้สึกถึงอุ้งมือใหญ่ของอีกฝ่ายที่เริ่มจะลงต่ำมาจากเอวของเขามายังสะโพกกลมและเขาก็รั้งมันให้ขึ้นมาที่เอวเขาเหมือนเดิม

 

 

“ข้ารักเจ้า..”เขาได้ยินธอร์ถอนหายใจยาว ในยามที่ริมฝีปากกดลงมาบนหน้าผากของเขาอีกรอบ มันทำให้หัวใจเขาพองโต แต่ก็ทำให้เกิดความรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาจนเขาไม่รู้ว่าที่หัวใจเต้นแรงขนาดนี้เพราะอารมณ์ไหนกันแน่

 

 

“ฉันรู้..นายบอกฉันแล้ว ทีนี้ลืมตาขึ้นมาได้แล้วเจ้าชาย เราต้องกลับแล้ว”เขากระซิบเบาๆ ทำให้เปลือกตาของอีกฝ่ายลืมขึ้นมาอย่างว่าง่าย กลายเป็นมาสบตากับเขาอย่างจริงจัง ด้วยสายตารักใคร่จนเขาเผลอกลั้นหายใจออกมา เป็นครั้งแรกที่ธอร์มองเขาด้วยสายตาแบบนี้ มันแสดงความรักออกมาจนเขามั่นใจว่าใบหน้าเขาคงจะแดงขึ้นมามากทีเดียว

 

 

“ข้าดีใจที่ในที่สุดเจ้าก็เข้าใจว่าข้ารักเจ้าแค่ไหน…”ธอร์บอกเสียงเบา ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากกว่าเดิมซึ่งเขารู้ว่าธอร์กำลังจะทำอะไรและเขาก็ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย เพียงแค่หลับตาลงช้าๆก็เท่านั่น

 

 

“…โลกิ”เขาลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดจบ บางอย่างมันทำให้เขารู้สึกเจ็บเร่นขึ้นมาจนตะกายออกจากอ้อมกอดอบอุ่นของธอร์แทบไม่ทัน ชายหนุ่มหอบหายใจถี่มองดูอีกคนที่ขยับตัวอย่างไม่แน่ใจนักในยามที่จู่ๆเขาก็ดันตัวเองออกมา

 

 

มันทำให้เขารู้ว่า…ธอร์ไม่ได้พูดกับเขา ไม่ได้พูดกับเขาตั้งแต่เขาลงจากเตียงมาปลุกชายหนุ่มแล้ว ที่ธอร์กำลังพูดและคิดว่าคนที่คุยด้วย มีเพียงคนเดียวเท่านั่น แม้กระทั้งเวลาที่อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมามองหน้าของเขา สบตาของเขาก็ไม่ใช่…เขา มันทำให้เขารู้ตัวขึ้นมาทันทีกับสายตาของธอร์เมื่อก่อนหน้านี้ แบบนี้ใช่ไหมเหตุผลที่อีกฝ่ายไม่เคยมองเขาแบบนั่นมาก่อน มันเป็นเพราะว่าธอร์ไม่ได้รักเขา ธอร์แค่รักอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเขา แม้ว่าจะหน้าตาเหมือนกันแต่ธอร์ก็ไม่เคย…ไม่เคยรักเขาเลย

 

 

ความรู้สึกจุกที่มันเร่นขึ้นมาในอกมันทำให้น้ำตาเขาคลอขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งนึกโมโหและนึกโกรธ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเสียใจและไม่เขาใจว่าไอ้ความรู้สึกโล้งใจบ้าบ่อนี้มันมาจากไหน เขามันใจว่าเขาคงจะทนต่อไปไม่ได้แล้วแน่ๆ เขาทนให้เกิดเรื่องอะไรๆบ้าบอแบบนี้ไม่ได้แล้ว คิดได้ดังนั่นเขาจึงขยับลุกขึ้นคว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังขึ้นใส่อย่างลวกๆและรีบเดินออกจากห้องไปไม่สนว่าจะไปไหน แค่เขาไม่อยากเจอหน้าธอร์อีก!!! ไม่อยากเจอใบหน้านั่น ไม่ว่าเจ้าของมันจะเป็นใครก็ตามเขาแค่ไม่อยากเจอ!

 

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่รีบเด้งตัวขึ้นมานั่งทันทีหลังจากความฝันประหลาดบ้าบอที่เกิดขึ้น เขาฝันว่าโลกิมาหาเขาถึงในห้อง…ยอมให้เขากอด ยอมให้เขาสัมผัส และบอกเขาว่าเจ้าตัวรู้แล้วว่าเขารักโลกิมากแค่ไหน แถมทุกอย่างมันยังเลยเถิดไปถึงขั้นที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น เขาไม่ควรจะมีอารมณ์แบบนั่นกับ..น้องชาย ของเขาเองแม้ว่าโลกิและเขาจะไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ แต่มันก็ไม่ควร แต่ที่มันยิ่งกว่าน่าตกใจก็คือในความฝันของเขาเขาไม่แคร์อะไรทั้งนั่น และเขายังคงกอดโลกิไว้ในอ้อมแขน รัดอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับกลัวว่าโลกิจะหายไป กับความรู้สึกอ่อนหวานในทุกๆครั้งที่ร่างกายขาวผ่องนั่นตอบรับเขา เขาชอบมันราวกับมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจเขาเต้นต่อไป เขายังหายใจได้เพราะโลกิ…และมันแทบจะทำให้เขาคลั่งเมื่อคิดว่าตัวเองมีความสุขแค่ไหนและพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าเขารักโลกิ…รักในความหมายอื่นนอกจากคำว่าพี่น้อง

 

 

ธอร์กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆหลายทีเพื่อให้ตื่นจากความฝันงี่เง่านั่นเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ มันไม่ควรมีทางเป็นไปได้ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหันไปมองบนเตียงที่เขามั่นใจว่าทอมน่าจะนอนอยู่ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า…ใช่ ชั่วแวบหนึ่งเขามันใจว่าเขาจำภาพแบบนี้ได้ เขาเหมือนจำได้ลางๆว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้ว ตื่นและเจอกับทอมแล้วและสีหน้าตกใจปนด้วยความปวดร้าวของทอมก็เร่นเข้ามาในหัวจนเขาใจกระตุกวูบ มันทำให้เขารีบมองสำรวจไปโดยรอบทำให้เห็นว่าแจ็กเก็ตหนังของเขาหายไป และเขามั่นใจว่าทอมเองก็ไม่น่าจะอยู่แล้ว

 

 

“บ้าจริง..”เขาสบทออกมาแล้วรีบลุกขึ้นทันที่เพื่อกระโจนออกไปจากห้อง มองสำรวจโดยรอบแต่ก็เห็นเพียงแค่สามีภรรยาคู่นั่นกำลังจัดเตรียมอาหาร ส่วนทางสามีถือเบ็ตตกปลาและทั้งคู่ก็หันมามองเขาด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจนัก

 

 

“ทอม…ไปไหน”เขาถามออกไป ซึ่งทั้งสองคนก็หันไปคุยกันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะชี้เข้าไปทางป่าสน

 

 

“ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เพื่อนคุณไปทางนั่น..”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าเอ่ยคำขอบคุณแต่โดยดี พร้อมกับรีบวิ่งออกไปจากที่พักเพราะตอนนี้เขาต้องตามหาทอมให้เจอ

 

 

ขายาววิ่งออกมาผ่านต้นไม้ใหญ่โดยรอบ พยายามตามร่องรอยของทอมไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเขากลัวว่ามันจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นกับชายหนุ่ม ในป่าแบบนี้เขามั่นใจว่ามีหมีหรือไม่ก็พวกสุนัขจิ้งจอก และเจ้าพวกนั่นจะต้องเลงเหยื่อที่อยู่ตัวคนเดียวแน่ๆ และมันยิ่งทำให้เขารีบเขาไปใหญ่ เขามั่นใจว่าทอมคงไปได้ไม่ไกลมากนักเพราะจากฝีเท้าของมนุษย์ตัวเล็กๆมันคงจะต่างกับเขาอยู่พอสมควร เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาอาจจะทำอะไรไม่ดีกับทอมไว้บ้าง อาจจะพูดจาอะไรที่ทำให้ทอมไม่พอใจ หรือไม่ก็เผลอเรียกชื่อโลกิทั้งที่เมื่อวานเขาสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขารักแค่ทอมเพียงคนเดียวเท่านั่น มันยิ่งทำให้เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับความรู้สึกบ้าๆที่มันเกิดขึ้น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขามันบ้าบ่อขนาดไหน ที่เลือกไม่ได้ระหว่างคนสองคนที่เขารักมาก…หรือว่าเขาเลือกได้แต่ไม่ยอมรับเขาก็ไม่อยากจะคิดก็เท่านั่น บางอย่างมันทำให้เขาต้องเลือกทอมแต่มันก็ไม่ยุติธรรมแม้แต่น้อยหากว่าเขาทำเพื่อเป็นตัวเลือกสำรองของโลกิ และมันยิ่งทำให้เขารังเกียจตัวเองมากยิ่งขึ้นกับความคิดไร้สาระนั่น

 

 

“ทอม!!!”เขาตะโกนลั่นเรียกอีกฝ่ายเมื่อในที่สุดก็เจอคนที่เขากำลังตามหา ทอมนั่งนิ่งๆอยู่ตรงนั่น บนขอนไม้ที่เหมือนจะถูกตัดไว้ไม่ก็ถูกทำให้โค้นลงมา เขารีบขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากยิ่งขึ้นเมื่อทอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาและลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีไปอีก

 

 

“เจ้าจะไปไหนทอม ที่นี้มันอันตราย”เขาพูดพยายามรั้งให้อีกคนหันมาเผชิญหน้ากัน แต่ทอมก็ปัดมือเขาออกไปอย่างแรง

 

 

“ฉันจะกลับบ้าน”เขาแทบจะขบกรามแน่นเมื่อได้ยินเสียงที่สั่นเครือของทอม

 

 

“กลับกับข้า ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”เขาบอกในขณะเอื่อมมือออกไปรั้งท่อนแขนของชายหนุ่มให้หันมามองหน้าเขา แต่ทอมก็ขืนตัวไว้และปัดมือเขาออกไปอีกครั้ง

 

 

“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลืออะไรแล้ว ท่านเทพแห่งสายฟ้า จะดีมากถ้านายกับแอสการ์ตไปซ่ะ”ทอมแยกเขี้ยวออกมา มันยิ่งทำให้เขาเดือดมากยิ่งขึ้น

 

 

“อย่ามาทำน้ำเสียงแบบนั่นใส่ข้าน่ะทอม!”เขาขู่ “เจ้ากำลังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ มีเหตุผลบ้างว่ามันอันตรายแค่ไหนหากเจ้าไปคนเดียว”

 

 

“แล้วนายจะทำยังไงไม่ทราบ ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นยังไง แค่ว่าไม่อยากเห็นหน้านายก็แค่นั่น”เขากลืนน้ำลายลงคอในยามที่ได้ยินเสียงทอม มันกำลังทับซ้อนกับคนคนหนึ่งที่ชอบตะหวาดไล่เขาแบบนี้

 

 

“ไม่ เจ้าไม่คิดจริงๆหรอกว่าไม่อยากเห็นหน้าของข้า! เจ้าแค่พูดเพราะความโกรธ”เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสสีเขียวที่คลอน้อยๆด้วยหยาดน้ำ ทอมเม้มปากแน่นก่อนจะหันหนีไปอีกฝั่ง

 

 

“นายจะรู้ได้ยังไงว่าฉันพูดจริงหรือโกหก นายมันซื่อจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดยังไงกันแน่ แล้วทำไมนายถึงได้มั่นใจนักว่าฉันคิดอะไรอยู่”เขาขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือของทอม อะไรบางอย่างแทบจะยืนยันกับเขาได้ทันทีว่าเขาทำเรื่องอะไรซักอย่างที่ไม่ดีออกไป

 

 

“ข้าพูดทุกอย่างด้วยความสัจจริง!”เขาตอบรับเสียงแข็ง และทอมเองก็ตวัดสายตามามองเขาด้วยสายตาที่เหมือนไม่เคยเห็นเขามาก่อนในชีวิต

 

 

“นายยังกล้าพูดแบบนั่นอีกหรือธอร์! หลังจากที่เมื่อวานนายเรียกสายฟ้าให้ฉันดูพร้อมกับคำพูดว่านายไม่เคยให้โลกิได้เห็น นายเกือบจูบฉันสามครั้งและสองครั้งนายยอมรับว่าเห็นภาพฉันซ้อนกับภาพของโลกิ!!!”ทอมแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ได้ในยามที่ตะโกนใส่เขา และมันทำให้เขาสะอึกกับคำพูดของอีกฝ่าย

 

 

“นายบอกว่านายรักฉัน แต่เมื่อเช้านายกลับละเมอถึงแต่น้องชายของนาย…มองฉันด้วยสายตาแบบนั่นแล้วก็บอกว่า ข้ารักเจ้า…โลกิ ทุกๆอย่างธอร์ ทุกๆอย่างที่นายทำและพูดออกมาหลายครั้งมากที่มันไม่ได้สื่อถึงฉันเลยแม้แต่น้อย นายแค่กำลังพูดถึงคนอื่นโดยที่เห็นฉันเป็นตัวแทนก็เท่านั่น ไม่มีเลยที่นายจะทำเพราะฉัน…ฉันที่เป็นมนุษย์โลกคนนี้”ทอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาปาดน้ำตาจากดวงตาสีสวย

 

 

“ทอม…ฟังข้า ข้าแค่-ข้าแค่กำลังพยายาม มันเพราะเจ้าหน้าตาเหมือนโลกิ”เขาพยายามพูด

 

 

“และมันก็แทบจะเป็นเหตุผลใหญ่ๆที่นายจริงจังกับฉันไม่ได้ไงธอร์ เพราะเราเหมือนกัน นายจึงเลือกได้แค่คนเดียวว่านายต้องการใครกันแน่ ฉันหรือเขา และนายก็เลือกเขามาตลอดไงธอร์”ทอมขยับถอยหลังอีกครั้งเมื่อเขาพยายามเดินเข้าใกล้ และมันยิ่งทำให้เขาโมโหเข้าไปใหญ่

 

 

“และทีเจ้าล่ะ!!! เจ้าก็เหมือนมีใจให้ข้า แต่ทุกครั้งที่เจ้าเผลอตัวเจ้ามักจะเรียกชื่อบุรุษคนนั่นเสมอ แม้ในยามหลับบางครั้งเจ้าก็เผลอเรียกชื่อเขา แล้วยังจะบอกว่าข้าไม่ซื่อสัตว์ได้อย่างไรในเมื่อเจ้าเองก็พูดปดกับตัวของเจ้าอยู่เหมือนกัน! ข้าจำได้ที่เจ้าบอกข้าว่าพวกเจ้าเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั่น และเจ้ายืนยันกับข้าในทุกๆครั้งว่าข้าสามารถเกี้ยวพาเจ้าได้!!”เขาคำรามดังลั่นอย่างไม่พอใจทุกครั้งที่ทอมขยับตัวหนี

 

 

“ถึงอย่างน้อยฉันก็ไม่โกหกนายว่าฉันรักนายทั้งที่ใจจริงฉันอาจจะกำลังคิดถึงคนอื่นอยู่ไงธอร์…ฉันบอกนายว่าฉัน-ไม่-รู้! ฉันเชื่อใจตัวเองพอที่จะรู้ว่าฉันกำลังสับสนถึงบอกอะไรไม่ได้ ไม่เหมือนนายธอร์ ไม่เหมือนนายที่สับสนแต่กลับยังหลอกตัวเอง หลอกฉัน!”เขาขบกรามแน่นเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดจบ พร้อมกับบรรยากาศหนักอึ้งที่กดทับลงมา ทอมกำลังร้องไห้และมันกำลังหนักขึ้นเรื่อยๆ และเขาเองก็กำลังสับสนในความรู้สึกของตัวเอง และเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไง

 

 

“ข้าอยากให้เจ้าหยุดร้องไห้”เขาบอก “เราจะคุยเรื่องนี้กัน แต่ข้าแค่อยากให้เจ้าหยุดร้องไห้ ข้าขอโทษที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้”เขาพยายามพูดให้ใจเย็นที่สุดเพราะทอมไม่ยอมให้เขาแตะตัวแม้แต่น้อย

“ฉันไม่อยากคุยแล้วธอร์…ฉัน-ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันแค่เสียใจแต่มันก็เหมือนกับ…ฉันแค่โล้งใจ”ทอมสายหน้าเล็กน้อยพลางสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ “ฉันอยากกลับบ้าน” ทอมบอกเสียงอ่อนและมันทำให้เขาเอื่อมมือออกไปหาอีกฝ่าย และทอมไม่ขยับหนีเขาอีกแล้ว

 

 

“ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เชื่อข้าทอม ข้าสัญญา”เขากระซิบเสียงเบาในยามที่รั้งให้อีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกับตัว ทอมไม่ตอบอะไรทั้งนั่น เพียงแค่ยืนนิ่งๆแต่แรงบีบจากมือเรียวมันก็ทำให้เขารู้ว่าทอมกำลังกลัว

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

หลังจากกลับมาถึงบ้านของทอมอย่างปลอดภัย คนตัวเล็กกว่าก็แทบจะรีบถลาออกจากตัวเขาทันทีที่ถึงพื้นดิน ทอมยังไม่พูดอะไรทั้งนั่น เพียงแค่รีบเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองเท่านั่น และเขาก็รีบเดินตามไปเพราะเขามั่นใจว่าถ้าหากทอมหนีไปได้เจ้าตัวจะไม่ยอมมาเจอหน้าเขาอีก ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยแม้แต่น้อย เขาอยากคุยกับทอมทุกๆเรื่อง อยากจะให้ทุกๆอย่างมันคลี่คลายไปเขาไม่อยากให้ทอมกลับเข้าไปนอนร้องไห้ในห้อง น่าแปลกที่ว่าทำไมเขาถึงอ่านความรู้สึกออกว่าทอมกำลังรู้สึกอะไร และคิดอะไรอยู่เขามั่นใจว่าส่วนหนึ่งของทอมก็ต้องการจะยอมรับเหมือนกันว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่กับเจ้าตัว และเกิดขึ้นกับเขาด้วย เมื่อมาถึงบานประตูแล้วเขาก็รีบเอื่อมมือออกไปรั้งมันไม่ให้ปิดลงเมื่อทอมกำลังเหวี่ยงมันปิดต่อหน้าเขา ด้วยแรงเพียงเล็กน้อยเท่านั่นทอมก็ไม่อาจจะขืนเข้าได้

 

 

“เราต้องคุยกันทอม”เขาบอก

 

 

“ฉันอยากจะนอนพักธอร์”ทอมพยายาม “ฉันไม่อยากจะคุยอะไรทั้งนั่น”เขาไม่สนใจฟังน้ำเสียงอ้อนวอนนั่น แต่กลับรั้งประตูให้เปิดออกกว้างเพื่อแสรกตัวเข้ามา และมันทำให้ทอมเดินถอยหลังไปพร้อมกับยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆในยามที่เขาปิดประตูตามหลัง

 

 

“ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะหลบหน้าข้าหลังจากนี้ เราต้องคุยกัน ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเสียใจ”เขาบอก นั่นทำให้ทอมเงยหน้าขึ้นมองเขา

 

 

“เสียใจหรือ? ใช่ฉันเสียใจแล้ว เสียใจอยู่ตอนนี้”ทอมร้องออกมาเบาๆในขณะถอยหลังให้ห่างจากเขามากยิ่งขึ้น แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมเมื่อเอื่อมมือไปหาอีกฝ่าย รั้งท่อนแขนของทอมให้เข้ามาใกล้ช้าๆแม้ว่าเจ้าตัวจะขัดขืนบ้างแต่ก็ยอมเข้ามาใกล้แต่โดยดี

 

 

“ข้าเองก็ไม่รู้ทอม ข้าแค่รู้ว่าข้าแคร์เจ้ามาก ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก ข้าไม่ต้องการเห็นเจ้าเสียใจเห้นเจ้าร้องไห้แบบนี้ มันทำให้ภายในใจข้าปวดร้าว”เขาพยายามให้ทอมเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ทอมเพียงแค่แส่หน้าไปทางอื่นเท่านั่น

 

 

“ฉันรักนายไม่ได้ธอร์”ทอมบอกเสียงอ่อน “ถ้าพียงแต่ฉันทำได้ ฉันมั่นใจว่ามันคงจะไม่เป็นแบบนี้”เขาขบกรามแน่นกับน้ำเสียงของทอม ก่อนจะก้มลงไปชิดกับอีกฝ่ายแนบหน้าผากติดกับทอมจนคนตัวเล็กกว่าหลับตาลงเล็กน้อย

 

 

“เพราะเจ้ารักเขา ไม่ใช่ข้า…เพราะแบบนั่นมันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงเสียใจและสับสน เจ้าไม่อยากทำผิดต่อบุรุษคนนั่น คนที่ครอบครองหัวใจของเจ้า แม้เพียงข้าหน้าตาเหมือนเขาแต่ก็มิอาจต่อสู้เพื่อแย่งตัวเจ้ามา”เขากระซิบเสียงแผ่วเบา นึกแปลกใจที่จู่ๆก็รับรู้ถึงหยาดน้ำตาที่หยดลงมาจากหางตาของเขา

 

 

“ฉันเสียใจธอร์”ชายหนุ่มบอกเสียงสั่น “นายเองก็รู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างเป็นแบบนี้ นายไม่ได้เลือกฉันมาตั้งแต่ต้น นายมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วตั้งแต่ครั้งแรก แต่นายเป็นคนที่ทำให้ฉันรู้คำตอบของฉัน”เขาหลับตาลงรัสัมผัสแผ่วเบาของฝ่ามือนุ่มที่ยกขึ้นมาไล่หยาดน้ำตาออกจากดวงตาของเขา ก่อนที่เขาจะลืมตาของมาทำให้เห็นดวงตาสีเขียวสวยกำลังมองเขาอยู่ด้วยแววตาอบอุ่น

 

 

“ข้าขอโทษ”เขากระซิบแผ่วเบา มองต่ำลงมายังริมฝีปากบางสีชมพูสวยที่อยู่ห่างไปไม่มากนัก ซึ่งทอมเองก็กำลังมองตรงมาที่ริมฝีปากของเขาเหมือนกัน ก่อนที่ดวงตาสีสวยจะช้อนขึ้นมองเขา

 

 

“บางทีทุกอย่าง…ฉัน…ฉันคิดว่าฉันเองก็ชอบนาย แค่เราไปถึงขั้นนั่นไม่ได้”ทอมกระซิบเสียงแผ่วเบา ขณะที่ไล่ฝ่ามือขึ้นมายังช่วงกรามแข็งแรงของเขา รั้งเขาเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้นพอๆกับท่อนแขนของเขาที่กระชับเอวของทอมไว้แน่น

 

 

“ข้ายังรักเจ้าอยู่ทอม แต่ไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนอย่างที่ข้ามอบให้โลกิ”เขาก้มลงมาอีกเพื่อกดจูบลงไปยังริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่าย และทอมเองก็ไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อยกับรสจูบแผ่วเบาและอ่อนหวานที่เขาพยายามแสดงให้อีกฝ่ายได้รับรู้

 

 

ทอมหลับตาลงช้าๆนึกพอใจกับริมฝีปากหยักอบอุ่นที่ขยับเบาๆ มอบรสจูบอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยคำสัญญาและคำขอโทษ ซึ่งเขาไม่แคร์อะไรทั้งนั่น เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่ต้องการให้อีกฝ่ายหนึ่งหยุด ราวกับว่าอยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอดกาล ยิ่งเมื่อสัมผัสถึงลิ้นร้อนชื้นที่ไล่ต้อนเขาอย่างชำนาจจนเป็นเขาเองที่นึกแปลกใจอย่างช่วยไม่ได้ และทุกๆอย่างมันยิ่งร้อนแรงมากยิ่งขึ้นหลังจากที่เขารู้สึกถึงลมอบอุ่นที่พัดเบาๆอยู่รอบตัวเขา หลังจากนั่นอะไรบางอย่างดูเปลี่ยนไปจนเขาอดลืมตาขึ้นมาไม่ได้เมื่อคนตัวสูงถอนจูบออกมาเบาๆ เขากำลังมองสบตาคมกริบที่มีแววสับสนเหมือนๆกับเขาแต่บางอย่างมันเปลี่ยนไป

 

 

“คริส?”เขาแทบจะควบคุมหัวใจที่ลิงโลดของตัวเองไม่ได้ในยามที่มองอีกฝ่าย เขามั่นใจว่านี้ไม่ใช่ธอร์แน่นอน แม้ว่าตอนนี้ทั่งคู่จะอยู่ในชุดเหมือนกันและปล่อยผมเหมือนกัน แต่บางอย่างมันเปลี่ยนไป และคำพูดนั่นทำให้ชายหนุ่มมองเขาด้วยดวงตาที่ไม่ปิดแววดีใจแม้แต่น้อย

 

 

“ทอม? นายหรือ??? นายจริงๆใช่ไหม”เขาร้องออกมาเบาๆเมื่ออีกฝ่ายรั้งเขาเข้าไปกอดแน่น และเขาก็กอดตอบกลับไปด้วยแรงพอๆกัน

 

 

“พระเจ้า…พระเจ้า…ขอบคุณที่นายปลอดภัย ขอบคุณที่เป็นนาย ฉันคิดถึงนายเป็นบ้า”เขาขนลุกซุ่เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูกระซิบเบาๆอยู่ใกล้กันเขา ก่อนที่คริสจะผลักตัวออกมาเพื่อมองหน้าเขาชัดๆ

 

 

“น-นายไปอยู่ไหนมา ฉัน..ฉัน-”เขาพยายามพูดแต่ก็เงียบลงไปเมื่อ คริสก้มลงมายังริมฝีปากของเขาอีกครั้งและมันทำให้เขากลืนคำพูดทุกอย่างรวมทั้งความคิดที่มันตีกันจนยุ่งลงไปเหมือนเดิม เขาเพียงแค่ถอนหายใจออกมาแผ่วเบากับรสจูบของคริส…เพื่อนนักแสดงของเขาที่ตอนนี้แทบจะรัดเขาเอาไว้แน่นด้วยท่อนแขนแข็งแรงอย่างที่เขาคุ้นเคย รสจูบเรียกร้องที่เขาต้องพยายามอย่างมากในการหายใจให้ทันอีกฝ่ายหนึ่งในยามที่คริสลุกล้ำและไล่ตอนจนเขาแทบจะเสียการควบคุม

 

 

“ฉันรักนายทอม รักมาก…ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะรักนายขนาดนี้”เขาอดใจเต้นไม่ได้กับคำพูดของอีกฝ่ายที่กระซิบออกมาหลังจากที่ถอนจูบออก มันทำให้เขาหลบตาลงรับสัมผัสแผ่วเบาในยามที่คริสพรมจูบลงมาบนใบหน้าของเขา

 

 

“ฉันก็รักนายคริส ฉันรักนายมาตลอด”เขาตอบรับ ในระหว่างที่รั้งใบหน้าของชายหนุ่มให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นเพื่อมอบจูบให้อีกฝ่าย ซึ่งคนตัวสูงก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแม้แต่นิดเดียว และมันยิ่งยืนยันกับเขาในทุกๆสัมผัสของคริส ว่าคนที่เขาเลือกเขาอาจจะเลือกมาตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้…เพียงแค่ธอร์ทำให้ทุกอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้นก็เท่านั่น

 

 

“นายไม่มีทางเชื่อแน่ๆว่าฉันไปอยู่ไหนมา..”คริสบอกหลังจากที่ทั้งคู่พักหายใจชั่วคราว

 

 

“ฉันก็มีเรื่องที่นายจะไม่น่าเชื่อเหมือนกัน”เขาว่ายิ้มๆเมื่อคริสก้มลงมาจูบแก้มเขาเร็วๆ

 

 

“ของฉันมีเตียงที่ทำจากทองคำด้วยน่ะ ตามด้วยดวงจันทร์ที่อยู่บนฟ้าถึง3ดวง”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคริสพูด

 

 

“ของฉัน…ฉันเจอคนที่เรียกสายฟ้ามาได้ แล้วก็..พยายามจีบฉัน”เขาหัวเราะเบาๆเมื่อคริสอุ้มเขาขึ้นมาจนเขาต้องคว้าไหลลาดแข็งแรงไว้แน่นในยามที่ท่อนแขนแข็งแรงทั้งสองรัดแน่นอยู่ที่ขาของเขา จนอีกนิดเดียวเขาคงจะถูกพาดไว้บนไหล่คริสแน่ๆ

 

 

“นายเป็นของฉันน่ะทอม ใครก็มาจีบนายไม่ได้ทั้งนั่น”คริสพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจเล็กน้อยจนเขาเริ่มคิดว่าดูเหมือนธอร์อยู่พอสมควร แต่เขาก็รีบปัดความคิดนั่นไปให้พ้นๆเมื่อถูกวางลงบนเตียงกว้างของเขาที่ด้านหลัง พร้อมกับคนตัวสูงที่ขยับขึ้นมาใกล้

 

 

“เอาแต่ใจเหมือนใครซักคนหนึ่งที่ฉันรู้จักเลยคริส”เขาว่า ซึ่งชายหนุ่มเพียงแค่ขยิบตาใส่เขาราวกับรู้อะไรดีๆมา

 

 

“เจ้าชายจะทำอะไรก็ได้ทอม เชื่อสิ”

 

 

**************

 

จบแล้วสำรับพาส ธอร์ทอม? 555 ชอบกันไหมค่ะ

 

ขอบคุณค่า

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Im not Thor / Im not Loki, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s