[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#1 Travel Trip

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

***********************************

 

 

ชายหนุ่มตัวสูงผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนนุ่มที่ถูกหวีไว้อย่างดูดีในชุดเสื้อโค๊ทสีเข้ม เขากำลังมองดูแผนที่และตารางการเดินรถไฟอย่างพินิจ ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังตัดสินใจอย่างหนักว่าจะเดินทางอย่างไรดี เขาไม่ได้อยู่ที่เกาะอังกฤษบ้านอันอบอุ่นของเขา แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์ตัดสินใจหนีมาพักผ่อนไกลๆถึง5วันเต็ม หลังจากการทำงานอันค่อนข้างเหนื่อยอ่อนสำหรับตัวเขาซึ่งเป็นนักเขียนอิสระ ส่วนใหญ่จะทำงานให้กับนิตยสาร หนังสือพิมพ์ หรือบางทีก็พิมพ์หนังสือในเรื่องที่เขาเขียนเองบ้างในบางครั้ง การเป็นนักเขียนมันไม่ใช่งานง่ายๆเลยสักนิด ทั้งเหนื่อย ทั้งอดนอนในบางครั้ง เขาเคยต้องบินไปต่างประเทศหลายครั้งเพียงเพราะเขียนบทความแค่ไม่กี่หน้า

 

 

ตอนนี้เขาส่งต้นฉบับเสร็จแล้ว และลางานยาวถึง5วันหยุดพักบ้างเพื่อมาเที่ยวเล็กๆน้อยๆ เขามาที่นี่โดยไม่ได้วางแผนอะไรล่วงหน้าเท่าไร รู้แค่ว่าอยากมาเที่ยว ก็ว่าจะไปเรื่อยๆค่ำที่ไหนก็พักที่นั่น ดูการแสดงพื้นเมือง ดื่มเบียร์ท้องถิ่น นอนเล่นในห้องพัก ทานอาหารเช้าแบบพื้นบ้าน…นั่นน่าสนใจเอามากๆ ชายหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อยกับตารางเที่ยวอย่างย่อๆของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดูวิวทิวทัศน์รอบๆ

 

 

ที่นี่ต่างกับที่อังกฤษ แม้จะเย็นกันคนละแบบแต่ก็ให้ความอบอุ่นแบบเป็นกันเอง ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมามากกว่าเดิม ตอนนี้เขาต้องเลือกว่าจะนั่งรถทัวร์ไปหรือจะนั่งรถไฟไปยังหมู่บ้านเล็กๆตกแต่งแบบพื้นเมือง มีฟาร์มแกะ วัว ทุ่งหญ้า…นี่เขาจะดูรักธรรมชาติเกินไปหรือเปล่านะ ชายหนุ่มถอนหายใจเล็กๆพลางตัดสินใจไปซื้อตั๋วรถไฟเพราะเขาคิดว่านั่งชมวิวไปเรื่อยๆไม่รีบร้อนก็คงจะสบายไปอีกแบบ

 

 

ทอมเอื้อมมือขึ้นสูงพยายามดันกระเป้าเป้เดินทางของตัวเองให้เข้าไปในชั้นวางกระเป้าข้างบนที่นั่งบนรถไฟที่มาถึงหลังจากเขาซื้อตั๋วไม่ถึงชั่วโมง เป็นรถไฟที่ท่าทางค่อนข้างดีใช้ได้ เผื่อเขาหลับกลางทางคงไม่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงรถไฟหรือเวลารถหยุด เพราะคิดแบบนั้นเขาจึงเลือกที่นั่งแบบส่วนตัว ซึ่งทางพนักงานบอกว่าถ้าหากรถไม่เต็มหรือไม่มีคนต้องการที่นั่งแบบส่วนตัวมากนัก เขาก็จะได้เดินทางคนเดียว ซึ่งเขาก็ไม่ได้รังเกียจหรอกหากว่าจะเดินทางกับคนอื่น ก็ดีนะจะได้มีเพื่อนร่วมทาง

 

 

“…ให้ผมช่วยไหมครับ?”ชายหนุ่มรีบหันมาตามเสียงเรียกทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำนุ่มหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง ซึ่งนั่นทำให้เขาได้พบกับชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรอยู่ ทั้งดวงตาคมกริบสีฟ้าเข้ากับผมยาวสีทองที่ถูกมัดไว้อย่างลวกๆที่ด้านหลังทำให้เขานึกรู้สึกอิจฉาคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อยเลยลืมที่จะพูดอะไรตอบกลับไป

 

 

“ผมเห็นว่ากระเป๋าคุณมันติดอีกฝั่งหนึ่งอยู่ ให้ผมช่วยนะครับ”ชายหนุ่มพูดขึ้นมาอีกครั้งขณะเดินเข้ามาใกล้เขา ทำให้ทอมถอยหลังเล็กๆเพื่อหลีกทางให้คนตัวใหญ่ได้เอื้อมมือขึ้นไปดันกระเป๋าของเขาถนัดๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะยังมีผู้ชายที่ตัวสูงกว่าเขาอยู่อีกบนโลกนี้ เขามั่นใจว่าเขาตัวสูงเอามากๆ แต่พออยู่กับคนตรงหน้าแล้วเขาดูตัวเล็กลงไปถนัดตาเลย ทั้งท่อนแขนแข็งแรงที่มีมัดกล้ามดูดี ทั้งจมูกโด่งได้รูปกับริมฝีปากหยักดูดีจนเขานึกอายตัวเองที่ไม่ได้หน้าตาดีถึงครึ่งของอีกฝ่าย

 

 

“…ขอบคุณครับ”เขาพึมพำขอบคุณออกไปเบาๆ สังเกตเห็นว่าคนตัวสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกระเป๋าเป้ใบโต เขาจึงคิดว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นพวกนักท่องเที่ยวเหมือนเขาแหงๆ

 

 

คริสก้มลงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างวิเคราะห์เล็กๆ ทั้งใบหน้าเรียวจมูกโด่งรั้นกับกลีบปากสีชมพู มันทำให้อดมีความรู้สึกแปลกๆไม่ได้ จนเผลอออกตัวช่วยออกมาทั้งๆที่ยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ นี่ยังไม่รวมดวงตากลมโตสีเขียวหวานที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นนั่นอีกมันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ ไม่คิดเลยจริงๆว่าการมาเที่ยวขำๆอย่างที่น้องชายบังคับให้มามันจะทำให้เจออะไรน่าสนใจแบบนี้

 

 

“มาเที่ยวหรือครับ?”เขาถามออกไปเสียงเบาขณะที่มองสบตาชายหนุ่มอีกคน

 

 

“ครับ…ผมมาพักผ่อนนิดหน่อย”เสียงหวานตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆปนเขินอายนั่นทำเอาผมอยากจะวางกระเป๋าลงเดี๋ยวนี้แล้วนั่งลงตรงนี้…จะไม่ขยับไปไหนทั้งนั้น

 

 

“ผม…ผมคริสครับ…”ร่างสูงใหญ่พูดออกมาเหมือนเพิ่งหลุดจากภวังค์ก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้า ทำให้ทอมยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรแล้วเอื้อมมือออกไปจับมืออีกฝ่าย

 

 

“ผมทอมครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”คริสอดยิ้มออกมาไม่ได้กับมือเรียวขาวที่ให้ความรู้สึกดีอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจปล่อยมือนั่นอย่างอดเสียดายไม่ได้ พลางคิดหาคำพูดว่าจะทำยังไงให้ได้อยู่กับคนตรงหน้าต่อไป

 

 

“จะเป็นไรไหมครับถ้าจะขอนั่งด้วยคน…ผมจองตั๋วแบบส่วนตัวไว้แต่ผมไม่อยากนั่งกับผู้ชายขี้เมาคนนั้นเลย”เขาแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารปนออดอ้อนเล็กๆ ทำให้ทอมขำออกมา ใช่…เขาโกหก คนรวยแบบเขาถ้าจองที่นั่งแบบนั้นเอาไว้ไม่มีทางที่จะมีคนอื่นมานั่งได้หรอก ซึ่งเขายอมเสียเงินฟรีๆให้ที่นั่งจริงๆของเขาว่างไป เขาอยากอยู่ตรงนี้มากกว่า

 

 

“ได้ครับ…ได้แน่นอน”ทอมบอกยิ้มๆทำให้คริสรีบยกกระเป๋าของตัวเองขึ้นเก็บบนชั้นวางกระเป๋า เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเขาจึงเอื้อมมือออกไปเพื่อปิดประตูกระจกจะได้เป็นส่วนตัวมากยิ่งขึ้น

 

 

“มาเที่ยวคนเดียวหรือครับ? หรือนัดแฟนเอาไว้ที่ปลายทาง”ชายหนุ่มตัวโตถามออกมากึ่งเล่นกึ่งจริงจังเพื่อลองเชิงอีกฝ่ายทำให้เขาเห็นว่าดวงตากลมโตสีเขียวสวยใต้ขนตางอนยาวตวัดขึ้นมามองเขาด้วยแววขบขันนิดๆ

 

 

“เที่ยวคนเดียวครับ ผมไม่มีแฟน..”คนตัวเล็กกว่าตอบ “แล้วคุณละครับ..มาเที่ยวคนเดียวหรือนัดแฟนเอาไว้”ทอมถามต่อพลางมองคนตัวใหญ่ที่แทบจะไม่ปิดบังแววดีใจเอาไว้ในสายตาคมสีฟ้าใสนั่นเลย

 

 

“ผมโสดครับ โสดสนิทรอใครซักคนมาเป็นแฟนอยู่เหมือนกัน”คริสแสร้งถอนหายใจออกมาพลางเอื้อมมือขึ้นมาลูบคางสากระคายด้วยไรเคราเล็กๆของตนอย่างใช้ความคิด ทำให้ทอมขำออกมา

 

 

“ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคนหน้าตาดีแบบคุณจะโสด”เสียงหวานพูดออกมาทำให้ชายหนุ่มยักไหล่เล็กๆ

 

 

“ทำไมละครับ คุณหน้าตาดีกว่าผมอีกยังไม่มีแฟนเลย”คริสยิ้มออกมานิดๆเมื่อเห็นแก้มใสขึ้นสีออกมากับคำชมของเขาเอง

 

 

“ ชมเกินไปแล้ว..ผมไม่ได้หน้าตาดีหรอกครับ”ทอมบอกออกมาเสียงเบา ทั้งพยายามซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้เพราะคิดว่ามันดูไม่ดีเลยที่มาใจเต้นกับคนแปลกหน้าหน้าตาดีแบบนี้

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไหร่แล้วหลังจากรถไฟออกจากสถานี เขารู้เพียงแค่ว่าเขาแกล้งทำเป็นนั่งฟังเพลงไปตลอดทางแต่จริงๆแล้วกำลังแอบลอบมองชายหนุ่มผมสีอ่อนตรงหน้าพยายามนั่งอ่านแผนที่อย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่เงยหน้าขึ้นมามองวิวนอกหน้าต่างไปด้วยอย่างมีความสุข พร้อมทั้งกล้องในมือที่ยกขึ้นถ่ายวิวไปด้วยทุกครั้งที่ทำได้ ทอมให้ความรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูกสำหรับเขา ดูนุ่มนวล อ่อนหวาน อบอุ่น เหมือนแสงแดดตอนเช้าหลังจากฝนตกหนักมาทั้งคืนอะไรแบบนั้น หรือเพราะเขาเป็นพวกใจร้อนก็ไม่รู้ถึงได้รู้สึกว่าทอมดู..น่าหลงใหล

 

 

จะว่าไปแล้วเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย เขาควรจะโทรหาน้องชายให้มารับหลังจากถึงสถานีที่เพิ่งผ่านมา แต่ว่าเขาไม่ได้ลงเพราะทอมไม่ได้ลง…ขอเดาว่าป่านนี้เขาควรจะได้นั่งดื่มเบียร์เย็นๆระหว่างนอนบนโซฟาตัวยาว ดูการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลคู่เย็นนี้ แล้วเขาทำบ้าอะไรอยู่?คริสเหลือบมองดูคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังนั่งดูรูปถ่ายในกล้องผ่านแว่นกันแดดสีชาที่เขาหยิบขึ้นมาใส่ก่อนจะถอดหูฟังออก บางทีลองถามจุดมุ่งหมายอีกฝ่ายดูหน่อยก็ดี

 

 

“ทอม…”

 

 

“ครับ?”

 

 

“นายมีแผนจะไปเที่ยวที่ไหนหรือ”เขาถามออกไปทำให้ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมามองเขาก่อนที่อีกฝ่ายจะเก็บกล้องเข้ากระเป๋า แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบหนังสือพร้อมแผนที่ที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมา

 

 

“หมู่บ้าน เมืองกรินเดอวาลด์น่ะครับ”ชายหนุ่มบอก ทำให้คริสขมวดคิ้วนิดๆ

 

 

“นี่มันยังไม่ถึงหน้าหนาวเลยนะทอม หมู่บ้านนั่นมันไม่มีอะไรให้เที่ยวหรอกถ้าไม่ใช่หน้าหนาว”เขาพูดออกมาเมื่อนึกถึงหมู่บ้านที่นักท่องเที่ยวแทบจะล้นออกมานอกเมืองเวลาที่หน้าหนาวมาเยือน เพราะนอกจากจะอยากไปเที่ยวชมหมู่บ้านแล้ว ยังจะมีกิจกรรมกีฬาพิชิตภูเขาหิมะที่ทั้งเมืองจะขาวโพนไปหมดด้วยหิมะเย็นเฉียบ

 

 

“บางทีอาจจะได้ดูฟาร์มแกะก็ได้”ชายหนุ่มบอก นั่นทำให้เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

 

 

“กรินเดอวาลด์ไม่น่ามีฟาร์มแกะนะทอม..นายไม่ได้ค้นข้อมูลอะไรมาเลยใช่ไหม”เขาพูดออกไปพลางยิ้มออกมาเล็กๆ ซึ่งเขาคิดว่านั่นทำให้คนตัวเล็กตรงหน้าดูจะใบหน้าซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัดจนเขาเริ่มรู้สึกว่าทำอะไรไม่ดีออกไป แย่ล่ะ…

 

 

“..ครับ”ทอมตอบรับเสียงเบาเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้าของอีกฝ่าย เยี่ยม…ตอนนี้เขากลายเป็นไอ้ซื่อบื้อไปแล้ว เห็นอยู่ชัดๆว่าคริสคงจะรู้ดีทีเดียวว่าควรจะเที่ยวยังไง ก็แน่ละดูเป็นพวกเดินทางเก่งขนาดนี้ ทั้งผิวสีแทนสวยต่างกับผิวขาวซีดๆของเขาเป็นไหนๆ ยิ่งใส่แวนกันแดดสีชาแบบนี้แล้วยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่ยังกับพวกนายแบบในหน้านิตยสาร แล้วดูเขาสิ ตอนนี้เขารู้สึกยังกับว่าตัวเองเป็นไอ้งั่งตัวเล็กๆที่ไม่รู้แม้แต่ว่าเมืองที่เขาอุตส่าห์ถ่อมาจากอังกฤษเป็นเมืองเที่ยวในช่วงหน้าหนาว แถมไม่มีฟาร์มแกะ! ใช่…แล้วเขาจะไปทำบ้าอะไรละ คงได้แต่นั่งอยู่นิ่งๆในห้องพักแหงๆ

 

 

“ฉันขอโทษ…ไม่น่าพูดอะไรแปลกๆออกไปเลย”คริสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดอย่างเต็มที่ เขานึกอยากจะเอากำปั้นยัดปากตัวเองจริงๆที่พูดบ้าอะไรออกไปไม่ทันคิดแบบนี้ ยิ่งดูสภาพทอมตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ให้ความรู้สึกยังกับเผลอไปเตะลูกแมวเข้า ร่างเล็กคงไม่รู้จริงๆว่ามันเป็นยังไงหรือไม่ก็ไม่ได้สนใจจะเช็คดูแต่แรก แล้วดูเขาสิ! ตั้งใจจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีก็ดันไปทำให้เขาเสียความรู้สึกซะอย่างงั้น เริ่มต้นได้ดีคริส!!!

 

 

“ไม่หรอกครับ คุณพูดถูกแล้ว..ผมไม่ได้เช็คดูให้ดี”ทอมยิ้มออกมาแห้งๆในความซื่อบื้อของตัวเอง ทั้งยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขาได้แต่หลุบตาลงต่ำอยู่แบบนั้น เยี่ยม!! ตอนนี้นอกจากเขาจะรู้สึกราวกับเตะลูกแมวน้อย ยังทำลูกแมวน้อยขาหักอีก เยี่ยมมาก!

 

 

“ทอม..ฉันขอโทษ”เขาพูดออกมาอีกครั้งก่อนจะถอดแว่นกันแดดออก

 

 

“เอาแบบนี้ดีไหม…เพื่อเป็นการขอโทษนายที่พูดจาแปลกๆออกไปทำให้นายหมดสนุก พอไปถึงเมืองนั้นแล้วฉันขอเลี้ยงเบียร์นายเพื่อเป็นการไถ่โทษดีไหม”เขาพูดออกไปโดยที่แทบไม่ต้องคิด และไม่สนใจจะฟังเสียงเล็กๆในหัวที่มันตะโกนดังลั่นว่าอะไรนะ!!! เขาไม่เคยคิดจะไปเมืองนั่นเลย ก็มันไปจนเบื่อแล้วไม่มีอะไรน่าสนใจซักนิด..แต่เขาไม่เสียใจเลยที่พูดไปแบบนั้น เขาอยากพาทอมไปเที่ยว ไม่อยากปล่อยให้คนตรงหน้าไป…คนเดียว นั่นดูจะทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอย่างไม่แน่ใจ

 

 

“นายจะไปที่นั่นเหมือนกันหรือ? ไหนนายบอกว่าไม่มีอะไรน่าเที่ยวไง…”ทอมเอียงคอเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวคงจะไม่รู้ตัวว่าปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้เขารู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที

 

 

“..ฉันว่าจะไปถ่ายรูปน่ะ คือปกติไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวเมืองนั้นในช่วงนี้ ฉันก็เลยว่าจะมาถ่ายรูปวิวสวยๆ…พอนายบอกจะมาก็เลยนึกแปลกใจเท่านั้นเอง”ใบหน้าหล่อเหลายิ้มออกมาเพื่อยืนยันในคำตอบ ทำให้ดูเหมือนทอมจะดูใจชื้นขึ้นมาบ้าง

 

 

“ฉันก็ว่าจะหาวิวสวยๆถ่ายรูปอยู่เหมือนกัน บางทีเราอาจจะไปถ่ายรูปด้วยกันได้…”ชายหนุ่มยิ้มออกมาก่อนจะหยุดเหมือนนึกขึ้นได้ “…ถ้านายอยากจะไป”คนตัวเล็กกว่าพูดต่อเสียงเบาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ทำให้คริสแทบจะโผลเข้ากอดคนตรงหน้า

 

 

“แน่นอนทอม ฉันอยากไปถ่ายรูปกับนาย”เขากลั้นยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นคนตรงหน้าใบหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เยี่ยม…ตอนนี้เขาแก้ตัวเรื่องที่พูดอะไรแปลกๆออกไปได้แล้ว หลังจากนี้ก็คงต้องโทรบอกน้องชายจริงๆแล้วว่าจะอยู่ที่หมู่บ้านนี้ ถ้ามีธุระอะไรก็คงจะขับรถมาหาเองนั่นแหละ

 

 

“ว่าแต่..นายมาจากที่ไหนหรือ ฉันมั่นใจว่านายไม่ใช่คนสวิสเซอร์แลนด์แน่ๆ”เขาถามออกมาอีก ทำให้เจ้าตัวอมยิ้มเล็กๆ

 

 

“เดาเอาสิครับ”เขามองสบดวงตากลมโตสีเขียวสวยที่มีแววท้าทายเล็กๆ มันช่างดูเหมือนยั่วยวนในสายตาเขา นั่นทำให้ชายหนุ่มขำออกมาก่อนจะเปลี่ยนมานั่งตัวตรงเพื่อให้ดูจริงจังมากยิ่งขึ้น สายตาคมจ้องพินิจคนตรงหน้าอย่างพยายามใช้ความคิด ใบหน้าหวานได้รูปเข้ากับจมูกโด่งรั้นที่เชิดขึ้นเล็กน้อย กับดวงตากลมโตสีเขียวประกายฟ้าราวกับน้ำทะเลแถบแคริบเบียน ล้อมไปด้วยขนตางอนยาวสีอ่อนกับผมที่ดูจะเป็นลอนเล็กน้อยเข้ากับใบหน้าขาวๆ หน้าตาน่ารักแบบนี้จะเป็นคนที่ไหนกันนะ

 

 

“อังกฤษ…”เขาพูดออกมาในที่สุดอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่รอยยิ้มเขินอายของอีกฝ่ายก็ทำให้เขายิ้มออกมาได้ไม่ยาก

 

 

“นายจะเก่งเกินไปแล้ว…ครับ อังกฤษครับ”ทอมบอกอายๆทำให้เขาขำออกมากับความฟลุ๊คของตัวเอง แต่ก็ถือว่าโชคดีล่ะนะเพราะเขาก็ทำงานอยู่ที่อังกฤษ ยังกับพรหมลิขิตแหนะ

 

 

“นายลองทายดูมั่งสิ…”คริสพูดออกมาในที่สุด ทำให้ทอมพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้แล้วมองตรงมาที่เขาอย่างจริงจัง แต่ก็หลบตาเขาในที่สุด

 

 

“ไม่รู้สิ..เอ่อ…สวิสเซอร์แลนด์??”

 

 

“ไม่ใช่”เขายิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางน่ารักๆของอีกฝ่ายที่พยายามคิดหนักกว่าเดิม

 

 

“อังกฤษ?”ทอมเดาออกมาอีกในที่สุด ทำให้เขาขำออกมาเล็กๆ

 

 

“เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นหนุ่มออสซี่นะ”คริสยักคิ้วให้คนตรงหน้าทำให้ทอมอดยิ้มออกมาไม่ได้เขาไม่คิดเลยว่าทอมจะน่ารักขนาดนี้ ใช่..ตอนแรกเขาคิดว่าทอมดูดีเอามากๆ แถมตอนนี้ยังเป็นคนที่คุยง่าย ขี้อายเล็กน้อย ยิ้มง่าย น่ารัก เป็นคนแบบที่ค่อนข้างต่างกับเขาแต่ก็โอเคไม่ใช่น้อย ยิ่งคุยก็ยิ่งอยากรู้จัก อยากคุยมากกว่านี้ นี่มันบ้ามากจริงๆใช่ไหม แต่ระหว่างที่เขากำลังใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับเพื่อนใหม่ตรงหน้า เสียงเคาะกระจกที่ดังมาจากประตูก็ทำให้ทั้งคู่หันไปมอง เป็นพนักงานสาวบนรถไฟพร้อมกับรถเครื่องดื่มและอาหาร คงต้องทำแต้มเรื่องมื้ออาหารหน่อยแล้วกัน

 

****************

 

ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยน่าค่าาาาาา

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Travel Trip, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s