[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#9 Travel Trip

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

***********************************

 

 

 

 

ทอมตื่นเช้ามาด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสอย่างสุดๆ เมื่อคืนนี้เขามีความสุขมากจนไม่อยากจะให้เหตุการณ์นั่นผ่านไปเลย คริสเป็นคนดีและน่ารักเอามากๆในสายตาเขา เป็นคนที่เดทด้วยแล้วทำให้เขามีความสุขอย่างที่สุด ไม่เหมือนคนก่อนๆที่เขาเคยคบมา คริสไม่เคยพูดเลยซักครั้งว่าเขาน่าเบื่อ หรือแสดงอาการแบบนั่นออกมาว่าเบื่อเขา บางทีเขาก็กลัวเหมือนกันที่จะเปิดใจกับคนอื่นๆ เพราะหลังจากมีความสัมพันธ์กับหลายๆคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขา และแทบจะกลายเป้นบทสรุปเดียวกันหมดว่าเขาน่าเบื่อเกินไป ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกันเพราะชีวิตของเขามันแสนเรียบง่าย เขาชอบอ่านหนังสือ ชอบเขียนหนังสือ อยู่ได้เป็นวันๆกับการเปิดเพลงเบาๆแล้วอ่านนิยายซักเล่มสองเล่ม เขาไม่ชอบชีวิตที่วุ่นวายและรีบเร่งจนเกินไป นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าใครหลายๆคนรวมทั้งแฟนเก่าของเขาบอกว่าเขาน่าเบื่อ ซุ่มซ้าม และซื่อจนเกินไปจนอาจจะถูกหลอกได้ง่ายๆ แต่เขาจะทำยังไงได้ล่ะ ใช่ว่าใครจะเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้ง่ายๆนิจริงไหม

 

เขามั่นใจว่าคริสไม่เหมือนคนอื่นๆแน่นอน…หรืออย่างน้อยก็ขอให้เป็นแบบนั่น เพราะเขาคิดว่าเขาชอบคริสเอามากๆ และไม่อยากให้คริสมองว่าเขาน่าเบื่อ แต่ถ้าหากคริสจะคิดอะไรแบบนั่นเขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้นักหรอก ชชายหนุ่มพยายามไล่ความคิดแปลกๆออกไปพลางรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เขาจะอยู่ที่นี้ คงต้องกลับไปอังกฤษและเริ่มทำงานเขียนต่อ บางทีการหนีมาซักทีหนึ่งเวลาเหนื่อยจนอยากจะหยุดพัก มันก็ให้ความสุขไปอีกแบบ และเขาคิดว่าเขาจะลองแอบหลบมาเที่ยวบ้างหากเป็นไปได้คราวหน้าอาจจะลองไปทะเลดู…น่าสนใจ

 

หลังจากจัดการเก็บข้าวของแล้วและตรวจดูเป็นรอบสุดท้ายเขาก็ออกไปนอกบ้านพักเพื่อตรงไปยังบ้านหลังข้างๆที่คาดว่าคริสคงจะกำลังนอนหลับอยู่แน่ๆ ซึ่งเขาไม่แน่ใจนักว่าคริสกลับมาที่โรงแรมกี่ดมงหรือว่านอนที่บ้านของแลมกันแน่ เขาจึงปัดความคิดพวกนั่นทิ้งไปแล้วเดินไปยังประตูที่ยังคงปิดเงียบไว้แบบนั่น

 

“คริส นี่ฉันทอมน่ะ นายตื่นหรือยัง?”เขาเคาะประตูเบาๆแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

“คริส?นายโอเคไหม?”เขาถามออกมาอีกด้วยความที่อดเป็นห่วงไม่ได้ พลางเอื่อมมือออกไปจับลูกบิดประตู ซึ่งมันก็ไม่ได้ล็อกเอาไว้เขาทำให้เขาค่อยๆเปิดเข้าไปดูช้าๆ

 

และภาพที่เห็นก็คือห้องเปล่าๆ…ห้องว่างที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างดีจนเหมือนกับกำลังรอคนให้มาเข้าพักเสียมากกว่า อะไรบางอย่างมันทำให้เขานิ่งเพราะคิดอะไรไม่ออก คริสไม่อยู่แล้ว? เขาพยายามรวบรวมความคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นพลางมองสำรวจไปรอบๆ นี่เป็นห้องที่ไม่มีคนพักจริงๆ ไม่มีร่องรอยของการที่มีคนอยู่เลยแม้แต่น้อย บางอย่างในใจเขาเริ่มบีบแน่นเข้าหากันจนเขาอดมีความคิดแปลกๆในแง่ร้ายออกมาไม่ได้ คริสไปแล้วโดยไม่แม้แต่จะบอกลาเขาแม้แต่คำเดียว?? ชายหนุ่มพยายามปัดความคิดแปลกๆนั่นออกไปพลางคิดว่าไม่มีอะไรหรอก ก่อนจะค่อยๆปิดประตูลงมาเหมือนเดิมและเริ่มเดินออกมาจากบ้านพักของคริส ทำให้เขาเห็นคริสตี้เดินมาทางบ้านพักเก่าของคริสพร้อมคู่รักคู่หนึ่งที่ดูแล้วน่าจะมาฮันนีมูลกัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะมองเขางงๆต่างกับคริสตี้ที่เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หันไปหาคู่รักที่ยืนอยู่ข้างหลัง

 

“ฉันขอตัวซักครู่หนึ่งน่ะค่ะ เชินดูบ้านพักได้ตามสะดวกเลยค่ะ รับรองว่าคุณทั้งคู่ต้องชอบแน่ๆ”เธอพูดยิ้มๆ ทำให้เขายิ้มให้กับคู่รักทั้งสองคนอย่างเป็นมารยาทซึ่งทั้งสองคนก็ยิ้มตอบกลับมาให้เขาเหมือนกัน

 

“ทอม..คือฉันมีเรื่องจะบอกนาย”คริสตี้พูดขึ้นมาด้วยท่าทางลำบากใจเล็กน้อยเมื่อสองคู่รักเดินออกห่างมากแล้ว

 

“ผมรู้ครับ คริสเขาไม่อยู่…”เขาพูดออกไปพยายามไม่ให้เสียงบ่งบอกว่าเสียใจมากจนเกินไป

 

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ คริสเขาเช็คเอ้าน์ออกไปตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืน”สาวสวยว่า ทำให้เขาหันหน้าหนีเล็กน้อยราวกับว่าพยายามทำความเข้าใจเรื่องราว

 

“เขาอาจจะไปพักบ้านแลม?”ชายหนุ่มพูดต่อ

 

“อันที่จริง คริสบอกฉันว่าเขาจะบินกลับอังกฤษตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ตอนแรกฉันคิดว่านายอาจจะกลับไปพร้อมเขาแต่คริสบอกแค่เพียงว่าให้ช่วยดูแลนายเผื่อนายต้องการอะไร”คริสตี้บอกออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลยิ่งขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มตัวสูง และเขาก็แทบจะไม่มีแรงจะปิดบังอะไรทั้งนั่น เพราะตอนนี้เขาเสียใจเอามากๆ คริสกลับไปแล้ว! กลับไปอังกฤษทั้งที่ยังไม่ลาเขาแม้แต่คำเดียว อย่างน้อยๆก็แค่คำบอกลาก็ยังดี แต่นี้ไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย นี่ใช่ไหมเหตุผลที่คริสไม่ยอมขอเบอร์เขาหรือว่าที่อยู่ขอเขา เพราะว่าไม่อยากจะสานต่อความสัมพันธ์กับเขาสิน่ะ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองดูโง่เอามากๆที่ไปเผลอชอบคนแบบนั่นเขา คิดดูสิว่ามีอะไรที่ทำให้คริสจะสนใจคนแบบเขาบ้าง…ไม่มี! เขามันทั้งจืดชืด น่าเบื่อ ใส่ซื่อ ไม่ทันคน และเขาก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าคริสจะไปทำแบบนี้กับใครบ้างเวลาไปเที่ยวต่างประเทศ หาคนซื่อๆซักคนไปเที่ยวด้วยแค่ฆ่าเวลา

 

“ทอม..เชื่อฉันสิ คริสต้องมีเหตุผลแน่ๆ”คริสตี้พูดออกมาอีกเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มที่ออไปด้วยน้ำตาเล็กน้อย

 

“ฉัน…โอเคคริสตี้ เอ่อ..ขอฉันเช็คเอ้าน์เลยได้ไหม พอดีฉันต้องกลับไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ”เขาพูดออกมาพยายามข่มอารมณ์เศร้าของตัวเองไม่ให้ออกมามากขนาดนี้ ไม่อยากจะร้องไห้ให้สาวๆเห็น มันดูไม่ดีเลยซักนิด

 

“ทอม…สัญญาน่ะว่าจะกลับมาเที่ยวอีก คราวหน้าฉันจะพานายไปปีนเขาเอง โอเคน่ะ?”สาวสวยพูดออกมาก่อนจะรั้งคนตัวสูงลงมากอด ซึ่งทอมก็กอดตอบไปเบาๆ

 

“ถ้ามีโอกาสผมจะมาอีกครับ ที่นี้สวยมาก”ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พยายามปรับอารมณ์ให้มันดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเขาเองมันจะแย่มากขนาดนี้ ขนาดที่คู่เดทหนีกลับไปทั้งที่พึ่งเดทกับเขาเสร็จ นี่เขามันน่าเบื่อมากขนาดนั่นเลยใช่ไหม แม้แต่คริสเองก็ยังทนเขาไม่ได้…ไม่เอาแล้ว เขาไม่อยากจะเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว หลังจากนี้คงจะขออยู่เป็นโสดไปชั่วชีวิตเลยดีกกว่า ชายหนุ่มคิดอย่างปลงๆ

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงใหย่ในชุดสูทเดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจหลังจากเขามองดูเวลาอยู่ทุกๆ5นาที ตอนนี้เที่ยงกว่าแล้วและเขายังยืนอยู่ที่อังกฤษ!!!!!! เขาสาบานได้ว่าทอมต้องรู้แล้วแต่ๆว่าเขากลับมาที่นี้แล้ว และไอ้เหตุการณืบ้าบ่อที่เกิดขึ้นที่นี้มันยังคงรั้งตัวเขาเอาไว้ไม่ยอมให้เขาไปไหน หลังจากเมื่อคืนที่เขาตรงดิ่งมาที่ท่าเรือเพื่อคุยกับตำรวจ และในสุดท้ายแม้ว่าจะหาพยานยืนยันจากคนที่ไม่ใช่ลูกจ้างของเขาได้อย่างน้อยๆ20คนที่บอกว่าเห็นคนจากเรือข้างๆเขาโยนกล่องที่ข้างในบรรจุสารเสพติดจำนวนหนึ่งเอาไว้ลงไปบนเรือของเขาก่อนที่ตำรวจน้ำจะมาเพียงไม่กี่นาที แม้เขาจะสามารถคุยกับทางตำรวจได้แล้วว่าเรือของเขาบริสุทธิ์และไม่เกี่ยวข้องกับเรือลำข้างๆ แต่ตำรวจก็ขอตรวจดุบัญชีรายรับ-รายจ่ายของบริษัทเขาเพื่อนันเป็นรายละเอียด ในตอนนี้ลุคกำลังอธิบายทุกสิ่งให้ตำรวจสองนายฟังอยู่ในห้องประชุม ขณะที่เขานั่งรออยู่ในห้องใกล้ๆกัน เอาไงดีๆๆๆๆ ตอนนี้เขาแทบจะประสาทเสียแล้วด้วย ก่อนจะเงยหน้ามองดูนาฬิกาอีกครั้ง ถ้าตำรวจไม่ไปภายใน20นาทีนี้ เขาจะนั่งรถกลับไปสนามบินเดียวนี้และ…

 

เมื่อเวลาผ่านไปพอสมควรหลังจากที่เหล่าตำรวจได้หลักฐานยืนยันเพียงพอแล้วว่าบริษัทรวมทั้งลูกเรือของเขาไม่รู้เรืองสารเสพติดด้วย ตำรวจทั้งสองนายก็หลับไปแต่โดยทีในขณะที่เขาได้แต่นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่เข้าใช่ประจำในห้องทำงานขนาดใหญ่ของเขา พยายามรวบรวมสติให้มากที่สุด ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งดีๆแล้วกดโทรศัพท์โทรหาแลมเพื่อให้ช่วยไปดูทอมให้หน่อย บางทีอาจจะยังพอทันเวลา

 

“แลม..”เขาเรียกออกไปเมื่ออีกฝ่ายรับสาย

 

-คริสตี้โทรบอกฉันว่านายบินกลับอังกฤษไปแล้ว!! นี่นายกลับไปโดยไม่คิดจะลาฉันซักหน่อยหรือยังไง แถมยังเรื่องของทอมอีก นายรุ้ไหมว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นคริส! คริสตี้โทรมาถามฉันเป้นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมจู่ๆนายถึงบินกลับอังกฤษโดยที่ไม่ได้บอกลาทอมแม้แต่คำเดียว ฉันไม่รู้ว่าพวกนายทะเลาะอะไรกันแต่ถ้านายไม่อยากจะคบกับเขานายก็ควรจะทำให้มันดีกว่านี้สิ บอกลาเขาซักนิดอย่างน้อยๆเขาคือคนที่ทำอาหารให้ลูกชายฉันกินน่ะ-เขาได้ยินเสียงแลมพูดออกมาในเชิงที่กึ่งไม่พอใจ และมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีมากไปอีกเมื่อรู้เขาว่าทอมรู้เรื่องแล้วจริงๆ

 

“ไม่แลม..ฟังฉัน ที่บริษัทมีปัญหาและฉันต้องบินกลับมาจัดการเดี่ยวนั่น ฉันไม่อยู่นานแน่นอน ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วและฉันกำลังจะบินกลับไปสวิสเดียวนี้และ”เขาบอกออกไปอย่างร้อนรน

 

-ไม่ต้องมาแล้วพอโรเมโอ คริสตี้บอกว่าทอมเช็คเอ้าท์กลับอังกฤษตั้งแต่เมื่อเช้านี้ พอรู้ว่านายหนีเขากลับไปเขาก็รีบเช็กเอ้าท์ออกด้วยใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ ตามที่คริสตี้บอกฉัน…นายมันแย่มากคริส ฉันอุสาคิดว่านายจะดีกับเขา เขาอุสาทำอาหารให้ฉันกับอีวานกิน แต่นายกลับหนีเขากลับอังกฤษไปแบบนี้ ถ้านายไม่ชอบเขาก็น่าจะคุยกันบ้างสิ-แลมพูดต่อ ทำให้เขาลุกขึ้นมาอย่างตกใจ

 

“ร้องไห้หรือ!!!! พระเจ้า..แลมฉันสาบาน ฉันชอบเขามากๆ ฉันไม่มีวันจะทำให้เขาเสียใจ แต่เมื่อคืนมันกระทันหันจริงๆสาบานได้ ฉันไม่มีวันต้องการให้ทอมเสียใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะรีบกลับมาเร็วแบบนี้แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าไอเรื่องบ้าๆนี้มันจะเกิดขึ้น ฉันไม่มีวันทิ้งเขาแน่นอน”เขาบอกออกมาอย่างร้อนใจ

 

-งั้นก็ตามไปง้อเขา ยกเลิกเรื่องที่บินมาที่นี้ได้เลย อยู่ที่นั่นกันทั้งคู่นายก็ขับรถไปหาเขาที่บ้านเลยคริส..หาดอกไม้ช่อใหญ่ๆไปด้วยเชื่อฉัน ต้อนฉันง้อแฟนฉันก็ใช่แผนนี้บ่อยๆ-

 

“บ้านหรือ….โอ้พระเจ้า…ฉันอยากจะบีบคอตัวเองให้ตายเดี่ยวนี้และ…”เขาครางออกมาเบาๆอย่างจนปัญญาขณะเอื่อมมือขึ้นมาตบปาปเข้าที่ใบหน้าหล่อๆ ทำให้แลมเงียบไปพักหนึ่ง

 

-คริส…นายไม่ได้กำลังจะบอกใช่ไหมว่าไม่ได้ขอที่อยู่ของทอมเอาไว้-แลมบอก

 

“เบอร์โทรศัพท์ฉันก็ไม่ได้ขอไว้…แต่เขามีที่อยู่ฉันน่ะ”คริสบอกออกมาเสียงเครียด

 

-จริงหรือ! นายคิดจริงๆใช่ไหมว่าหลังจากเรื่องที่นายทำลงไปเขาจะยังไปกดกริ่งประตูหน้าบ้านนายพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆไปให้? เดทกันยังไม่พ้นวันนายก็หนีเขากลับอังกฤษซ่ะแล้ว! ถ้าเป็นฉันละก็จะส่งไข่เน่าซักกล่องใหญ่ๆไปแทนก่อนจะเผาที่อยู่นายทิ้งลงท่อ คริส-

 

“หวังว่าทอมจะไม่ทำแบบที่นายว่า…”เขาพูดออกมาอย่างหมดหวัง

 

หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับแลมเสร็จแล้ว ตอนนี้เขาทำได้แค่นั่งนิ่งๆกุมขมับอยู่บนเก้าอี้..เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าทอมจะรู้สึกยังไงกับเขาในตอนนี้ ถ้าเป้นเขาละก็เขาคงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นไอ้งั่งซักคนที่ทำอะไรไม่ดีออกไปจนอีกฝ่ายถึงขนาดหนีกลับไปแบบนี้ นี่มันถึงขนาดข้ามทะเลกลับมาเลย เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าจะเจอทอมอีกไหม และเขาเครียดเอามากๆในตอนนี้เพราะเขาคิดว่าทอมต้องเข้าใจเขาผิดไปแล้วแน่ๆในตอนนี้ อาจจะถึงขั้นเกลียดเขาไปแล้วด้วยซ้ำ มันยิ่งทำให้เขาแทบจะประสาทกินเข้าไปใหญ่จนไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูของเลขาของเขา ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมเอกสารในมือ

 

“บอสค่ะ…ตัวเครื่องบินไปสวิสเซอร์แลนท์จะสะดวกไปเที่ยวกี่โมงดีค่ะ”เธอถามออกมายิ้มๆทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมา

 

“ไม่ไปแล้ว ยกเลิกไป…”เขาถอนหายใจออกมายาวเหยียดขณะมองไปอีกฝั่ง

 

“รับกาแฟไหมค่ะ? เพื่อจะทำให้บอสรู้สึกดีขึ้น”เธอถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ ทำให้เขาพยักหน้าเล็กน้อย ดื่มกาแฟก็ดีเหมือนกัน เพราะเขายังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกระดาโน๊ตแผ่นเล็กๆที่อยู่บนโต๊ะของเขา ที่เขียนชื่อทอมเอาไว้ด้วยลายมือเขาเอง

 

“เดี่ยวลินดา…”เขาส่งเสียงเรียกออกไปทำให้เธอที่กำลังจะออกไปจากห้องของเขาเดินเข้ามาใกล้เขาทันที

 

“หาตัวคนคนนี้ให้ผมที….”เขาบอกขณะที่เขียนชื่อของทอมพร้อมนามสกุลลงไปบนกระดาษโน้ต

 

“เขาเป็นนักเขียนอิสระ เคยเขียนให้หนังสือพิมพ์ธุรกิจแล้วก็นิตยาสารด้วย ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ตาสีเขียว เป็นคนอังกฤษแท้ หาตัวเขามาให้ผมที อะไรก็ได้ที่สามารถทำให้ผมเจอตัวเขาได้ ที่อยู่ เบอร์บ้าน เบอร์มือถือ อะไรก็ได้ที่พอจะหาได้ หาตัวเขามาให้ฉันหน่อย”เขาบอกพลางยื้นกระดาษใส่มือของอีกฝ่าย ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

“เอ่อ..จะให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์หรือค่ะ?”

 

“ไม่…ใช่…ใช่ สัมภาษณ์กับนิตรยาสาร ฉันจะคุยกับคนคนนี้เท่านั่น หาตัวเขามาให้ฉันภายในครึ่งชั่วโมง เอาที่อยู่มาก็ได้…เรื่องนี้สำคัญสำหรับฉันมากน่ะลินดา เร่งนิดหนึ่ง”เขาพูดออกไปด้วยเสียงออดอ้อนทำให้เธอยิ้มให้เขา

 

“ได้ค่ะบอส…อีก5นาทีฉันจะนำกาแฟมาให้นะค่ะ”

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มตัวสูงในชุดเสื้อกันหนาวสีเข้มกำลังเดินอย่างไม่ค่อยมีชีวิตจิตใจเท่าไหรนักไปบนถนนที่ทอดยาวของเมืองที่เขาคุ้นเคย เขากลับมาถึงเมื่อเช้านี้ ถึงอังกฤษและกลับเข้าสู่ชีวิตปกติของเขาอีกครั้ง แต่ที่ดูจะไม่ปกติก็คือารมณ์ของเขาในตอนนี้ เขายังเสียใจอยู่ เขายังโกรธอยู่ แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกทั้งหมดนี้เขาควรจะโทรตัวเองดีหรือโทรคริสดี คงจะต้องโทษตัวเองเสียมากกว่าที่มัวหลงไปกับคนๆนั่น ผู้ชายแสนดีแบบนั่นไม่มีทางที่จะมาสนใจใยดีอะไรคนแบบเขาอยู่แล้ว ชายหนุ่มเองก็คงจะแค่เล่นๆกับเขามากกว่าแต่เขาดันไปคิดอะไรจริงจังซะเอง เจ็บแบบนี้ก็สมควรแล้ว

 

ไม่มีใครเขามาสนใจคนที่พึ่งเจอกันแค่ไม่ถึงอาทิตย์หรอก แถมยังตอนไปเที่ยวอีกต่างหากยิ่งไม่มีทางยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกว่าน้ำตาเอ่อออกมาอีกครั้ง เขาจึงยกกาแฟในมือขึ้นดื่มอีกครั้งขณะรีบก้าวขายาวๆเพื่อตรงไปยังร้านล้างรูป เขาอยากจะเอารูปภาพที่เขาถ่ายไว้เอามาใส่อัลบั้มรูป หรือรูปสวยๆบางรูปอาจจะเอามาใส่กรอบเอาไว้ หลังจากเสร็จเรื่องจากร้านถ่ายภาพแล้วเขาก็ว่าจะไปหาซื้อหนังสือซักเล่มมาอ่านฆ่าเวลา เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าตอนนี้เขาจะไม่อยากอยู่คนเดียวมากขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อจริงๆว่าเขาจะเสียใจมากขนาดนี้กับคนที่พึ่งเจอกันแค่ไม่กี่วัน

 

หลังจากออกมาจากร้านถ่ายรูปแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าจะมีอารมณ์แบบไหนดี เพราะเขาเห็นหลายๆภาพที่เขาไม่ใช่คนถ่ายแน่นอน เพราะมันเป็นรูปของเขาในตอนที่เผลอเสียเป็นส่วนใหญ่ เขามั่นใจว่าคริสเป็นคนถ่ายมัน และมันก็ออกมาดูดีมากๆจนบางครั้งเขาไม่กล้ายอมรับด้วยซ้ำว่านี่เป็นรูปของเขาจริงๆ เขาลบมันไม่ลง…ก็เลยเลยตามเลยโดยคิดในแง่ดีว่าถือว่ามันเป้นรูปเขาเอง และตอนนี้ดูเหมือนเขาจะยิ่งอารมณ์ตกต่ำเข้าไปใหญ่จนเข้าคิดว่าจะต้องไปหาที่นั่งพักซักหน่อยแล้ว เพราะขื่นเดินไปเรื่อยๆอาจจะเจออุบัติเหตุเปล่าๆ

 

“สวัสดีครับ..”เขารับโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่แม้แต่จะมองเบอร์ด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เขาไม่มีอารมณืทำอะไรเลย

 

-ทอม กลับมาจากสวิสแล้วหรือ เที่ยวเป็นยังไงบ้าง?-เขาได้ยินเสียงทักทายเลิกล่าจากคนที่คล้ายๆกับเจ้านายของเขาดังขึ้นมา แต่เขากลับถอนหายใจเล็กๆแทน

 

“ดีครับ แต่เหนื่อยมากเลย”

 

-นอนพักซักหน่อยสิ พอนายพร้อมเมื่อไหรฉันมีคนที่อยากจะให้นายไปสัมภาษณ์ซักหน่อย เขาระบุตัวนายมาเลยน่ะว่าจะคุยกับนายเท่านั่น คิดดูสิว่ามันเยี่ยมแค่ไหนที่เจ้าของบริษัทเดินเรือวัยหนุ่มยอมให้เราสัมภาษณ์เขาเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว ทอม!! เขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งเลยน่ะ พนันได้ว่านิตยาสารที่เราเอาเรื่องของเขาไปลงจะต้องดังระเบิดแน่ๆ อีกอย่างคุณคริ-

 

“อเล็กซ์ครับ…ขอโทษที แต่เอ่อ..ตอนนี้ผมไม่ค่อยมีสมาธิเลย คงจะคุยไม่รู้เรื่องเท่าไหร ยังไงรบกวนคุณส่งมาเป้นเฟรคไปที่บ้านผมได้ไหมครับ รายละเอียดงานต่างๆผมจะได้อ่านทวนที่หลังได้”เขาพูดตัดบทออกไปทำให้อีกฝ่ายเงียบ

 

-ได้แน่นอนทอม เสียงนายดูเหนื่อยมากจริงๆ ฉันนัดกับทางนั่นเอาไว้ว่านายจะไปคุยกับเขาช่วงประมาณเที่ยงกว่าๆ ถ้าไม่สะดวกยังไงนายดทรบอกฉันได้เลยนะทอม ฉันจะเลื่อนนัดให้ โอเคไหม-เขาได้ยินอีกฝ่ายพูด ก่อนเขาจะพยักหน้านิดๆ

 

“ได้ครับ แล้วผมจะโทรไป” ทอมถอนหายใจออกมายาวอีกครั้งกับงานที่เข้ามาอีกแล้ว เขารู้สึกเหมือนยังไม่พร้อมเท่าไหรเลย แต่ก็ต้องทำตัวให้กลับเป็นปกติโดยเร็วที่สุด ให้เร็วกว่านี้เพราะเขาไม่อยากให้มีเรื่องส่วนตัวมากระทบกับงาน จริงๆแล้วตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือหรืออะไรทั้งนั่น เขาไม่อยากทำอะไรเลย เพราะแบบนี้เขาคิดว่าเขากลับบ้านดีกว่า กลับไปนอนจะได้ไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ้าน

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

คริสมองดูนากาที่บอกเวลาว่าตอนนี้เกือบจะ6โมงกว่าอยู่แล้ว เขาหาทอมเจอแล้วและได้คุยกับคนที่เป็นเพื่อนร่วมงานของทอมเพื่อนัดเจอสัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้ แต่มันช้าไปเขาไม่อยากรอ…เขาก็เลยได้เบอร์โทรศัพท์ของทอมมาพร้อมกับที่อยู่ แต่พอเขาโทรไปก็ไม่รับ ไม่มีคนรับสายจนทำให้เขาเริ่มร้อนใจเข้าไปใหญ่ที่ทอมไม่รับโทรศัพท์ของเขาจนอดนึกถึงเรื่องเลวร้ายต่างๆนาๆไปทุกที เขาอยากเจอทอม…อยากเจอจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดที่ว่าเจ้าพี่ชายตัวดีไม่ยอมให้เขาโดดงานไปเฉยๆ เขาเลยต้องไปนั่งฟังการประชุมด้วยทั้งๆที่อยากจะออกมาใจจะขาด ตอนนี้เขาเลยได้โอกาศก็เลยรีบลงมาที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

 

“จะไปไหนคริส”เขาได้ยินเสียงพี่ชายของเขาดังมาจากข้างหลัง ซึ่งเขาก็หันไปถลึงตาใสพี่ชายตัวสูงที่มองมายังเขาอย่างขำๆ

 

“นี่มันเลยเวลามานานแล้วลุค ฉันเลิกงานแล้ว เลิกรั้งฉันไว้ซักที จะไปง้อแฟนเว้ย”เขาแทบจะแยกเขี้ยวออกมาเมื่อพี่ชายของเขาแกล้งทำเป็นเลิกคิ้วพร้อมกับขำออกมา

 

“นายเป็นประธานบริษัทน่ะ ไม่มีเวลาเลิกงาน อีกอย่างนายไปตอนนี้เขาก็ไม่ยอมให้นายเข้าบ้านหรอก เชื่อฉันสิแลมว่าไงฉันก็ว่างั้น”ลุคพูดต่อไปขำๆ ขณะที่หันไปหาเลขาสาวที่เอากระเป๋ามาให้ชายหนุ่ม

 

“ขอบใจที่ให้กำลังใจลุค!”

 

“ด้วยความยินดี”

 

หลังจากออกมาจากบริษัทเขาก็แทบจะกระโดดขึ้นไปขับรถเองอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดที่ว่าคนขับรถของเขาไวกว่ามาเขาจึงทำได้แค่นั่งอยู่เบาหลังพยายามนับเลขเงียบๆเพื่อให้อารมณ์สงบลงบ้าง ตอนนี้เขาร้อนใจเอามากๆ กลัวว่าทอมจะทำอย่างที่พี่ชายเขาพูด ไม่ยอมให้เขาเข้าบ้าน…ไม่ยอมเจอหน้าเขา ไม่ยอมพูดกับเขา!!! แล้วเขาจะแก้ตัวยังไงได้ละ โอเค…เขาผิดเองที่ไม่ยอมปลุกทอมขึ้นมาตอนตี2ครึ่งเพื่อบอกลา แต่เขาคิดว่าเรื่องมันจะไม่นานนิ!! เขาคิดว่าแค่แปปเดียวเท่านั่นเอง แต่ทอมใจดีอยู่แล้วคงจะให้อภัยเขาแน่ๆอยู่แล้วจริงไหม?

 

“เดี่ยวๆ แวะร้านขายดอกไม้ตรงนั่นก่อน ฉันจะซื้อของ”เขาพูดออกไปเมื่อนึกขึ้นได้ ทำให้รถยนต์สีดำค่อยๆจอดลงตรงร้านดอกไม้ที่อยู่ข้างทาง

 

“ง้อแฟนหรือครับบอส”เขาหันไปมองคนขับรถคนสนิทของเขาก่อนจะถอนหายใจออกมานิดๆ

 

“พยายามง้อมากกว่า กลัวเขาจะไม่ยกโทษให้ด้วยซ้ำ”เขาพูดออกมา

 

“ผมไปซื้อดอกไม้ให้ไหมครับ”

 

“ไม่ต้องๆ ฉันไปเองรออยู่ในนี้และ”ร่างสูงบอกก่อนจะเปิดประตูลงไปจากรถยนต์สีดำสนิท ตรงไปยังร้านขายดอกไม้พลางคิดว่าจะซื้อดอกอะไรดี

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมค่อยๆวางแก้วชาลงข้างๆหลังจากยกขึ้นจิบแล้ว ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่หน้าแล็ปท๊อปเพื่อเตรียมตัวหาข้อมูลสำหรับการเขียนเรื่องเกี่ยวกับที่ที่เขาไปเที่ยวมา เขาคิดว่าจะเขียนเรื่องที่เขาไปเจอมาลงบล็อกเล็กๆเพื่อเป็นแนวทางสำหรับคนที่จะไปเที่ยวที่เดียวกับที่เขาได้ไป และคิดว่าจะตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกเช่นเหตุการณืที่เขาไปเจอคริสและได้ไปเที่ยวบ้านของแลม มันเป้นเหตุการณืที่ดีและน่าประทับใจเอามากๆ แต่เขาไม่ได้จะเขียนนิยายนิจริงไหม ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อยขณะบิดขี้เกียจเหนื่อยๆ ตอนนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อสเว็ตเตอร์ลายทางสีขาวเทากับกางเกงขายาวหลวมๆสีเทา เป็นชุดนอนของเขาก้ว่าได้ เพราะหลังจากกลับมาจากการล้างรูป เขาก้อาบน้ำและนอนเลยและพึ่งตื่นมาเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เขายังคิดถึงเรื่องของร่างสูงอยู่ ยอมรับว่ายังทำใจไม่ได้…เลย และเขาก็รู้สึกตัวว่าโง่มากแค่ไหนที่ไปมีความรู้สึกกับคนที่ไม่ได้จริงจังด้วย

 

เขาถอนหายใจยาวออกมาพลางเดินเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ห่างออกไป ดูว่าในตู้เย็นพอจะมีอะไรกินได้บ้าง คิดดุสิ! เขาวุ่นวายมันแต่คิดถึงเรื่องแปลกๆจนกระทั้งลืมไปเลยว่าต้องซื้อของเข้าบ้านมาด้วย ในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรเลย…มีแค่เนย มะเขือเทศ นมกล่อง เบียร์ เขาถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะลากตัวเองไปที่ตู้ที่อยู่ใกล้ๆกัน แล้วเขาก็พบว่ายังมีซอทสำเร็จรูปอยู่ ช่วยไม่ได้วันนี้กินสปาเก้ตตี้เปล่าๆก็แล้วกัน คิดได้ดังนั่นเขาจึงหยิบเส้นสปาเก้ตตี้ออกมาตามด้วยซอทกระป้องที่วางอยู่

 

หลักจากที่ทำอาหารเสร็จแล้วพร้อมที่จะตักใส่จาน เสียงกริ่งหน้าบ้านก้ดังขึ้นมาจนชายหนุ่มอดกลอกตาไม่ได้ อะไรอีกละทีนี่ เขายังไม่มีอารมณืจะมารับแขกหรอกน่ะ…ทอมคิดเซงๆพลางเอื่อมมือออกไปปิดเตาที่กำลังอุ่นน้ำซอทสปาเก็ตตี้อยู่ วางจานสีขาวลงเหมือนเดิมก่อนจะรีบเดินตรงไปยังประตูที่เสียงอ้อดดังขึ้นอีกครั้งมือเรียวดึงให้ประตูเปิดออกก่อนจะเงยหน้ามองผู้ที่มาหาเขาอะไรป่านนี้ แล้วก็ต้องตาโตขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่ลิงโลดขึ้น เมื่อเห้นใบหน้าคมอันแสนคุ้นเคยที่ทำเขาเสียสมาธิมาตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ผมทองในชุดสูทอย่างดีกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวสวยในมือใหญ่ มันทำให้เขาพูดไม่ออก…ยิ่งไม่แน่ใจเข้าไปอีกว่านี้ใช่คริสจริงๆหรือเปล่า คนที่ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้าเพราะความเขินรวมทั้ง…คนที่หนีเขากลับอังกฤษ

 

“เฮ้ๆๆๆๆ ทอมๆๆ..ฟังฉันก่อนสิ”เขาได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างตื่นๆเมื่อเขาปิดประตูบ้านกลับไปเหมือนเดิม แต่ก้ถูกมือใหญ่พลักให้มันยังคงอ้าเอาไว้ และเขาไม่อาจจะสู้แรงของคริสได้ เลยต้องเปิดประตูออกมาอีกครั้ง

 

“ทอม ฉันขอโทษ…”คริสพุดออกมาอีกแต่เขาก็ยังไม่หันไปมองคนตัวสูง แล้วก็ยังไม่พูดอะไรออกไป

 

“ฟังน่ะ ตอนนั่นมันมีปัญหาด่วนเข้ามา ฉันเลยต้องรีบกลับมาที่นี้ โอเคๆๆๆๆ อย่าปิดประตูๆ ฉันขอโทษๆ…”ชายหนุ่มตัวสูงรีบพูดขึ้นมาอีกเมื่อเขาพยายามปิดประตูอีกครั้ง แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จเมื่อคริสออกแรงมากกว่าเดิมจนทำให้ประตูอ้าออกกว้าง พร้อมกับคนตัวสูงใหญ่ที่รีบก้าวเข้ามาในบ้านทันทีเพราะกลัวเขาจะปิดประตูหนีอีก และมันก้ทำให้เขาต้องก้าวถอยหลังไปโดยปริยาย

 

“ถ้าคุณไม่ออกไปผมจะแจ้งตำรวจ…”เขาพูดออกมาเป็นประโยคแรก แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดจะทำอย่างที่พูดเลยก็ตาม แต่นั่นกลับทำให้คริสก้าวถอยหลังไปยืนนอกบ้านเหมือนเดิมแต่โดยดี

 

“ฟังฉันน่ะ…ฟังฉันอธิบายหน่อย ขอร้องละทอม..”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำพูดออกมาอย่างจนปัญญา ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่าไม่สามารถโกรธคริสลงอีกต่อไป แต่ก็ยังคงไม่ยอมสบดวงตาคมสีฟ้า ได้แต่หันไปทางอื่นจนชายหนุ่มตัวสูงเริ่มใจเสีย และนั่นเองทำให้เขาเห็นว่าไม่ได้มีแต่คริสแต่ยังมีชายหนุ่มคนยื่นยืนอยู่ด้วย แต่ยืนอยู่ห่างออกไป ทำให้คริสสังเกตเห็นว่าเขากำลังมองอะไรวักอย่างอยู่ชายหนุ่มจึงหันไปมองด้วย

 

“ขอตัวแปปหนึ่งนะทอม..”ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างก่อนจะรีบเดินตรงไปยังผู้ชายคนนั่นที่กำลังอมยิ้มมองเขาและคริสสลับกัน

 

“ให้ผมช่วยไหมครับบอส ผมไม่เคยเห็นบอสเป็นแบบนี้เลย…แฟนบอสนี่เจ๋งเป็นบ้า”เขาได้ยินผู้ชายคนนั่นพูดขึ้น ทำให้เขาอดหน้าแดงไม่ได้ ซึ่งคริสก็หันมามองเขาแววหนึ่งก่อนจะหันไปพูดต่อ

 

“ทำไมนายไม่ไปหาอะไรทำที่อื่นดูละโทนี่ ฉันอยากจะคุยธุระแบบเป็นการส่วนตัว”คริสบอกออกมา ทำให้ชายหนุ่มพยักหน้านิดๆ

 

“ให้ผมเอารถไปด้วยไหมครับ”

 

“ได้ๆ จะเอาไปทางไหนก็ได้แค่ช่วยทิ้งฉันไว้กับธุระส่วนตัวซักแปปหนึ่ง”ร่างสูงบอกออกไปขณะหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่งยื้นให้กับคนที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นลูกน้องของชายหนุ่ม

 

“สู่ๆนะครับบอส”เขารีบทำหน้าให้เป็นปกติที่สุดเมื่อคริสเดินกลับมายังตัวเขาที่ยืนอยู่หน้าประตู ขณะที่ไม่นานนักรถยนต์สีดำสุดสวยก็เร่นออกไป ทิ้งให้เหลือเพียงแค่เขากับชายหนุ่มตัวโตในสุดสูทสุดเท่ห์ และคริสก็กลับมาด้วยท่าทางหง่อยๆปนความรู้สึกผิดเหมือนเดิม ซึ่งเขาพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ใจอ่อนมากไปกว่านี้

 

“ทอมครับ…”คริสเรียกออกมาเสียงเบาแต่เขาก็ยังไม่ยอมหันไปสบตาคม

 

“ฉันขอโทษจริงๆที่ทิ้งนายมาแบบนั่น ฉันมันแย่และงี่เง่าเอามากๆ ทั้งที่ยังไม่ยอมขอเบอร์กับที่อยู่ของนายเอาไว้อีก ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันมันแย่ แต่อย่างน้อยๆก็ช่วยหันมามองหน้ากันหน่อยได้ไหม”เขาได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างจนปัญญาทำให้เขาค่อยๆหันไปมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาไม่รู้ว่าจะโกรธ จะดีใจ จะเสียใจ หรืออะไรดี เขาแค่กลัวและไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

“ผมรู้สึกแย่มากๆเลยในตอนเช้า ผมคิดว่าคุณเกลียดผมหรือไม่ผมก็ทำอะไรที่แย่มากๆออกไปจนคุณทนไม่ได้แล้วก็..แล้วก็…หนีผมกลับมา”เขาพยายามห้ามเสียงไม่ให้สั่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่กลับยิ่งพบว่ามันยากลำบากมากขึ้นเมื่อหันมาพบกับสายตาคมสีฟ้าสวยของอีกฝ่าย ที่ยิ่งมีแววเสียใจสะท้อนออกมาชัดขึ้นเมื่อเขามั่นใจว่าตอนนี้น้ำตาเขาเอ่อออกมาแล้วแน่ๆ

 

“ทอม…ได้โปรดอย่าร้องไห้ ฉันขอโทษ…ฉันไม่มีทางเกลียดนายได้ลงทอม ฉันสาบานต่อพระเจ้าเลย ฉันไม่มีทางเกลียดนาย ฉันไม่มีทางทิ้งนาย แค่อย่าร้องไห้ฉันขอโทษ…”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำพูดออกมาราวกับกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ๆเขา ก่อนที่จะรู้สึกถึงอ้อมแขนแข็งแรงอบอุ่นของอีกฝ่ายที่โอบอยุ่รอบตัวเขาอย่างปปลอบประโลม และเขาก็ได้แต่ยืนอยู่แบบนั่น ไม่ได้พลักคริสออกไป แต่ก็ไม่ได้กอดตอบ เขาแค่กำลังคิด….ว่ามันเชื่อได้แค่ไหนในสิ่งที่คริสพูด

 

“ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้นายฟังเอง จะเล่าทุกอย่างให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทุกๆนาทีเลยว่าฉันเจออะไร เชื่อฉันนะทอม ฉันชอบนายเอามากๆ…เดทเมื่อคืนมันวิเศษที่สุดเท่าที่ฉันเคยมี นายคือคนที่ฉันอยากอยู่ด้วย แค่ให้โอกาสฉันหน่อยได้ไหม”คริสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออกโยนจนเขาอดใจเต้นไม่ได้ พร้อมกับนิ้วมืออบอุ่นของอีกฝ่ายที่เกลี่ยเบาๆเพื่อไล่หยดน้ำตาออกจากแก้มของเขา รวมทั้งคนตัวสูงที่ก้มลงมาเล็กน้อยเพื่อที่จะได้มองตาเขาได้ถนัด แม้ว่าเขาจะยังหันหน้าหนีอีกฝ่ายอยู่ก็ตาม

 

“ทอมครับ…”

 

“ผมยังไม่หายโกธรหรอกนะครับ…”เขาพูดออกมาเสียงเบา “แต่จะยอมให้คุณเข้ามาในบ้านก่อนก็ได้ เห็นว่ามันเริ่มหนาวแล้ว”เขาบอกออกมา ทำให้คนตัวสูงยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ และเมื่อเขาถอยหลังเล็กๆเพื่อหลีกทางให้อีกฝ่าย คริสก็รีบแทรกตัวโตๆเข้ามาทันทีราวกับว่ากลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

 

“บ้านนายสวยมากเลย”เขาได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมา ซึ่งเขาก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้านิดๆ

 

“รอแปปหนึ่งนะครับ ผมจะเอาน้ำชามาให้”

 

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Travel Trip, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s