[FIC] Hiddlesworth [EricXHal]#2 In the wood

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Eric(Chris H.) X Hal(Tom H.)

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

 

 

ฮาลค่อยๆทรุดตัวนั่งอย่างหมดแรงใต้โคนต้นไม่ใหญ่ ตอนนี้ฟ้ามืดลงมากแล้วแถมอากาศก็ยิ่งเย็นลงไปอย่างมากต่างกับในช่วงกลางวัน ยังดีที่มีกองไฟคอยให้ความอบอุ่นต่างกับคืนกอนๆที่เขาแอบอยู่ในป่า แทบจะนอนไม่ได้เพราะต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา แอบอยู่บนต้นไม้ในตอนกลางคืนยิ่งเวลาจะนอนยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันทำให้เขาเหนื่อยมาก ชายหนุ่มตัวสูงถอนหายใจออกมายาว พลางมองดูกองไฟที่ก่ออยู่ใกล้ๆ ทำไมพราคนนั่นถึงยังไม่ฆ่าเขา? บางทีเจ้าชายตัวโตนั่นอาจจะอยากจับเขาไปขาย หรืออาจจะจับเขากลับไปให้เจ้าคนทรยศนั่นทั้งเป็นก็ได้ ก็บอกอยู่แล้วว่าถ้าจับไปทั้งเป็นจะได้เงินเยอะกว่า ถ้าเป็นแบบนั่นเขาว่าเขาคงจะยอมตายดีกว่าต้องทนกลับไปหาเรื่องแบบนั่น

ฮาลน้ำตาคลอขึ้นมาเมื่อเห็นข้อมือตัวเองที่ถูกล่ามไว้นึกถึงเหตุผลเพียงข้อเดียวที่ทำให้เขาได้มาอยู่ที่แบบนี้ แม้ว่าเขาจะเหนื่อยและอยากจะหยุดกับทุกอย่าง แต่เพราะบางอย่างที่ราวกับหน้าที่ของเขาทำให้เขายังยอมแพ้ไม่ได้ เขาจะตายไม่ได้จนกว่าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อและแม่ ถ้านับเวลาดูดีๆแล้วเขาอยู่ในป่ามา5วันแล้วถ้ารวมวันนี้เข้าไปด้วย ได้เพียงแค่กินผลไว้และดื่มน้ำจากรากไม้ นอนได้ไม่เต็มอิ่มเพราะหมาป่าและเสือ นั่นทำให้ดวงตากลมโตแทบจะปิดลงอยู่แล้ว อย่างน้อยๆถ้าเขาไปพักซักนิดก็คงจะดี เจ้าผู้ชายอันตรายคนนั่นคงจะไม่ว่าอะไรอยู่แล้วหากเขาจะหลับและอยู่เงียบๆอย่างที่เจ้าตัวคงจะพอใจ

อีริคขึ้นมาจากน้ำไม่นานมากนักหลังจากนั่นเนื้อตัวที่เปียกไปเกือบทั่วทำให้คนตัวสูงยกมือขึ้นขยี่ผมที่เปียกลู่ลงมา สะบัดเล็กน้อยเพื่อไล่น้ำออกไปให้มากที่สุด เขาอาศัยช่วงที่ลงไปหาอะไรมากินลงไปล้างเนื้อล้างตัวจนรู้สึกว่าสดชื่นขึ้นเยอะ ตอนนี้เขาคงต้องรอเพื่อนของเขาให้มาเจอกัน แม้ว่ามันจะนานเกินไปแล้วก็ตามจนร่างสูงอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะเกิดเรื่องกับอีกฝ่ายหนึ่ง อีริคสบทอย่างเซงๆพลางเอื่อมมือออกไปเก็บมีดพกของตัวเองไว้ที่เอวเหมือนเดิมเมื่อเดินเข้ามาใกล้กองไฟมากยิ่งขึ้น แต่สิ่งที่มใทำให้เขาอยุ่ก็คือร่างบางที่แทบจะหมดแรงอยู่แล้ว ฮาลดูอ่อนแรงเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มกำลังหลับตาพริ้มพิงกับต้นไม้ราวกับคนที่กำลังพยายามพักผ่อน ซึ่งอีริคก้ทำเพียงแค่ยืนมองอยู่ตรงนั่น ไล่สายตาขึ้นไปตามแขนเรียวของอีกฝ่าย ข้อมือบางเหนือหัวที่ขึ้นสีแดงช้ำๆทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาไม่น้อย ปกติเขาไม่ใช่พวกรุนแรงอะไร…มากนัก แค่บังเอิญว่าฮาลเป็นนักโทษของเขา ทำไมเขาจะต้องทำดีด้วยมากนักหากว่าอีกฝ่ายยังขัดขืนเข้าอยู่แบบนี้ ชายหนุ่มมองตรงใบยังใบหน้าของอีกฝ่ายที่มีรอยเปื้อนและรอดเลือดเล็กน้อย ทำให้เขาคิดว่าอย่างน้อยก็อาจจะพาชายหนุ่มไปที่ทานน้ำ บางทีอาจจะให้คนตรงหน้า ไปล้างตัวหน่อยก็ดี

อีริคจัดการย้างปลาสองตัวอ้วนๆที่เขาโชคดีจับมาได้ ปักมันไว้ข้างๆกองไฟอย่างเงียบเชียบโดยไม่แน่ใจเหมื่อนกันว่าเขาจะเงียบทำไมเพียงเพราะเห็นอีกคนหนึ่งที่กำลังหลับอยู่ ร่างสูงใหญ่ตรวจดูกองไฟและปลาอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ดีแล้วเขาก็ลุกขึ้นเพื่อตรงไปยังคนที่นอนอยู่

“ลุกขึ้น “เสียงทุ้มแข็งเอ่ยปลุกคนที่หลับไปให้ตื่นขึ้นมา นั่นทำให้ดวงตากลมโตลืมขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก เมื่อจู่าๆแรงกระชากมหาศารออกแรงดึงจนเขาเจ็บแขนไปหมด เมื่อพยายามตั้งสติได้แล้วถึงเห็นว่าตอนนี้พรานป่าตัวโตตรงหน้าเขากำลังจัดการแก้มัดเชือกที่มัดกับต้นไม่เอาไว้ ทำให้เขาแทบจะชนกับแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“จะทำอะไร!! “ฮาลร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็ถูกกึ่งลากกึ่งไปยังแม่น้ำหลังจากนั่นไม่นาน โดยที่ปลายเชื่อกอยู่ที่มือแกร่งของชายหนุ่มตัวสูงผมสีเข้ม ซึ่งเขาก็พยายามขัดขื่นอย่างเต็มที่แต่อีริคก็ออกแรงมากกว่าเดิมจนเห็นเป็นมัดกล้ามเด่นชัดขึ้นมา

“ข้าถามว่าเจ้าจะทำบ้าอะไร!!!!!!!!”ฮาลแทบจะคำรามออกมาอย่างโกรธๆพลางขืนตัวไว้อย่างสุดความสามารถเพื่อชายตัวสูงก้าวขาลงไปในทางน้ำโดยที่ยังออกแรงรั้งเขาให้ลงมาด้วย
อีริคไม่ตอบ แต่ออกแรงดึงคนตัวบางให้ลงมาที่แม่น้ำเย็นเฉียบมากกว่าเดิม จนขาเรียวล้มลงคล้ายๆกับถูกเขาเหวี่ยงลงไปในน้ำมากกว่า นั่นทำให้คนตัวเล็กเปียกน้ำไปทั้งตัว ปากบางไอออกมาโดยที่พยายามลุกขึ้นตามด้วเอามือลูบใบหน้าของตัวเองแม้น้ำจะไม่ลึกมากโดยสูงขึ้นมาแค่เลยเข่านิดๆ แต่มันก็ทำให้เขาสำลักน้ำอยู่ดี ดวงตาสีเขียวใสตวัดขึ้นมองดูคนตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยูข้างๆอย่างโกรธจัด เขามองดูหนุ่มหล่อผมดำยาวประบ่าที่ตอนนี้เปลือยอกโชว์กล้ามกอดอกมองดูเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบที่อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่

“ทำบ้าอะไรของเจ้า! พยายามจะฆ่าข้าหรือไง!? “ปากเรียวตะคอกออกไป แต่คนตัวสูงก็ไม่ตอบอะไร

“ข้าเห็นว่าเจ้าเนื้อตัวมอมแมม สกปรก ได้ล้างตัวซักหน่อยก็คงจะดี “อีริคว่า พลางมองสำรวจร่างเล็กที่ตอนนี้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจนผ่านเสื้อสีขาวตัวบางที่ลู่ไปตามเอวของชายหนุ่ม ยังปากสีชมพูสดกับจมูกโด่งรั้นนั่นอีก มันยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูน่าหลงไหลขึ้นเป็นเท่าตัว

“เจ้าเกือบทำข้าจมน้ำ!!”ฮาลพยายามดิ้นอีก นั่นทำให้ชายหนุ่ตัวสูงออกแรงดึงเชือก จนทำให้ร่างโปร่งใกล้ๆเซมากระแทกเข้ากับหน้าอกกว้างแข็งแรงของเขา มือหนาแข็งแรงเอื่อมไปบีบท่อนแขนทั้งสองของคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นมายืนได้ในที่สุด บังคับเพื่อให้เงยขึ้นมาสบตาคมของเขา

“ข้าไม่ใช่คนรับใช้เจ้า ตอนนี้เจ้าเป็นนักโทษของข้า แค่ข้ากรุณาหาปลานั่นมาให้เจ้ากินก็ดีแล้ว ล้างตัวของเจ้าซ่ะ “เสียงทุ่มพูดออกมาอย่างน่ากลัว มองสบดวงตาสีสวยที่ฉายแววดื่อรั้นออกมาอย่างชัดเจนไม่เกรงกลัว มันทำให้เขารู้สึกแปลกใจไม่ใช่น้อยกับคนที่ทำตัวราวกับพวกศักศรีค้ำคอแบบนี้ ร่างสูงออกแรงลักคนตัวสูงให้ลงไปนั่งในน้ำเย็นเฉียบหลังจากเงียบกันไปพักหนึ่งจนเขาได้ยินเสียงร้องออกมาจากอีกฝ่าย

ฮาลอดสั่นไม่ได้กับน้ำเย็นและอากาศที่เย็นไม่แพ้กัน เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากเอามือขึ้นมาลูบหน้าและล้างผมของตัวเอง ตามคำสั่งของคนที่ยืนอยู่เหนือเขา ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าทำไมต้องทำตัวหยาบคายกับเขาแบบนี้ บางทีอาจจะเป็นเรื่องปกติของชายหนุ่มก็ได้…เรื่องปกติของพวกนักล่า เขาจึงทำได้แค่ทำตามสั่งของพรานป่าเงียบๆไปเท่านั่น รีบๆทำให้มันจบๆเขาจะได้กลับไปนอนเหมือนเดิม ฮาลคิดอย่างพยายามให้กำลังใจตัวเองมากที่สุดเมื่อตอนนี้เขาหนาวมากๆ อาจเป็นเพราะร่างกายที่อ่อนแอลงก็ได้

คนตัวสูงมองดูไหลเล็กที่สั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัดเพราะความหนาวแม้จะดุรู้ว่าเจ้าตัวพยายามอย่างหนักที่จะทำเหมือนกับว่าตัวเองไม่เป็นอะไร มันทำให้เขานึกด่าตัวเองอยู่ในใจว่าทำไมถึงแสดงกริยาก้าวร้าวแบบนี้ ปกติเขาไม่ใช่คนที่ทำอะไรรุนแรงไร้เหตุผลแบบนี้นักหรอก ยกเว้นแต่เวลาเจอพวกเถื่อนๆที่ชอบทำตัวคุกคามคนอื่น ใช่…ฮาลดุน่ากลัวเป็นบ้าอีริค นายถึงได้พยายามทำให้เขากลัวขนาดนี้ ชายหนุ่มคิดขันๆกับตัวเอง ก่อนที่เขาจะลอบถอนหายใจยาว ออกแรงดึงเมื่อเห็นว่าฮาลดูท่าทางดีขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยๆก็ยิ่งดูดีขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า เขาดึงเอวบางลยติดมือขึ้นมา แล้วออกแรงรั้งให้ไปยังฝั่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ถอดกางเกงของเจ้าออก “เขาเอ่ยเสียงเย็น ทำให้คนที่แทบจะในอ้อมกอดสะดุ้งเฮือก กับคำสั่งของเขาสายตาคมสีเขียวหันมามองด้วยแววตื่นตะหนกราวกังลูกกวางป่า

“ข้าจะไม่ถอดกางเกงของข้าออก”เสียงทุ่มหวานพูดออกมาพยายามบังคับไม่ให้สั่น แม้ว่าตอนนี้เขาแทบจะเสียสติอยู่แล้วทั้งยังใจหล่นวูบลงไปเกือบถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินอะไรแบบนั่น

“งั้นข้าถอดให้”ร่างสูงใหญ่ออกแรงกดอย่างไม่เบามือนักไปยังคนตรงหน้า จนทำให้ชายหนุ่มคว่ำหน้าลงไปแนบกับก้อนหินขนาดใหญ่ใกล้ๆ

“ไม่!!! ปล่อยข้า!!!” ฮาลร้องออกมาอย่างตื่นตกใจกับเหตุการณ์ณืที่กำลังเกิดขึ้น ตอนนี้เขาแทบไม่เหลือความคิดในแง่ดีเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ว่าคนตัวใหญ่ข้างหลังเขาในตอนนี้ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ และเขาก็ภาวนาว่าอย่าให้เป็นอย่างที่เขากำลังคิดเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงพยายามดิ้นต่ออย่างสุดความสามารถ ซึ่งคนตัวสูงก็ดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหรนักกับม้าพยศตรงหน้า อีริคใช่มือหนึ่งเอื่อมไปล็อกแขนเรียวทั้งสองไว้กับก้อนหินจนฮาลเด้งตัวออกมาเล็กน้อยแม้ว่าจะขยับไม่ได้เมื่อถูกคนตัวใหญ่ข้างหลังล็อกไว้แบบนี้ เมื่อเขายันตัวขึ้นมาทำให้กระแทกเข้ากับแผ่นอกแข็งแรงสีแทนสวยจนเขายิ่งรู้สึกกลัวมากกว่าเดิม กับใบหน้าคมของคนที่อยู่ห่างไปไม่มากนัก อีริคขยับไปอีกทางเมื่อใบหน้าของคนข้างใต้หันมามองเขา แม้เขาจะไม่ได้มองสบดวงตาคมตื่นตระหนกของอีกฝ่ายก็ตาม เขากำลังจ้องไปที่กางเกงหนังสีดำอย่างที่ของคนที่ตัวเล็กกว่าตน ปลดกางเกงหนังสีดำออกมาอย่างง่ายดาย

“ไม่! ได้โปรด….”เขาชะงักมือเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานหูที่มีแต่แววหวาดกลัวและเว้าวอน มันทำให้เขาชะงักมือเอาไว้เมื่อรั้งกางเกงหนังลงมาจนถึงหัวเขาของอีกฝ่าย ฮาลกำลังสั่นอยู่ในอ้อมกอดเขา

“ได้โปรด…กรุณาด้วย อ-อย่าทำอะไรข้า…”ฮาลแทบจะกลั้นน้ำเสียงสันเคลือของตัวเองไม่ได้เมื่อมือหยาบที่เหมือจะหยุด แต่ตอนนี้กลับยังคงรั้งกางเกงเขาลงไปมากกว่าเดิม แม้ว่าเขาจะพยายามขัดขืนอีกครั้งแต่กางเกงของเขาก็แทบจะเรียกได้ว่าถูกกระชากออกไป เขาพยายามเอ่ยปากของร้องอีกครั้งแม้จะนึกสมเพสตัวเองอยู่บ้างที่ต้องมาร้องขออ้อนวอนบุรุษด้วยกันเองแบบนี้ แต่เขากำลังกลัวและเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั่นหากว่ามันจะทำให้เขารอดพ้นจากเรื่องน่ากลัวแบบนี้ไปได้

ดวงตาคมพึ่งสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลังจากเขาเอากางเกงออกมาจากเอวของอีกฝ่ายได้แล้ว เขาไม่แน่ใจว่าคนที่ดูหยิ่งแบบพวกชั้นสูงอย่างคนข้างใจเขาจะกล้าเอ่ยอะไรออกมาด้วยน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนน่าสงสารจนเขาใจกระตุกวูบขึ้นมา และมันก็เป็นเรื่องจริงเมื่อเขาได้ยินเสียงทุ่มหวานพูดออกมาเบาๆราวเสียงกระซิบขอให้เขาหยุดอะไรก็ตามที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งเขาไม่รู้ว่าฮาลพูดถึงเรื่องอะไรจนกระทั้งมองลงมายังร่างกายขาวเนียนอย่างชนชั้นสูงของอีกฝ่าย สะโพกมนกับขาเรียวยาวที่โผล่พ้นเสื้อตัวบางที่แทบจะไม่ช่วยปิดบังผิวขาวเนียนนุ่ม ที่ยังอยู่ใต้ร่างเขาในตำแหน่งพอเหมาะ ร่างกายที่สั่นออกมากับดวงตาสีหวานที่มองเขาด้วยความหวาดกลัว นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองจะกลายเป็นโจรขมขืนเข้าไปทุกที

ร่างกายของเขาแข็งขืนขึ้นมาตอบรับกับภาพที่อยู่ตรงหน้าเขา ทั้งยังหัวใจที่บีบรัดเขามาจนเขาเกือบเผลอปล่อยมือที่ล็อกอีกคนเอาไว้ ในเมื่อยามที่กางเกงหนังของเขาถูผิวกายร้อนนุ่มมือของชายหนุ่มผมสีอ่อนสวยข้างใต้อะไรบางอย่างในความรู้สึกนั่น มันยิ่งทำให้เขาเลือดสูบฉีดขึ้นมามากกว่าเดิม ฮาลสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะหน้าแดงแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั่น กับความรู้สึกถึงร่างกายใหญ่โตผ่านกางเกงของพรานหนุ่มกับความร้อนระอุที่ตอนนี้อยู่ตรงสะโพกของเขา

อีริคมองเสี้ยวหน้าหวานตรงหน้า ฮาลกำลังพยายามข่มความกลัวอย่างเต็มที่เขาดูออก และมั่นใจด้วยว่าคนตัวสูงก็รู้สึกเหมือนกันกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้ เจ้าของร่างกายกำยำแข็งแรงอดนึกสงสัยไม่ได้ ทำไมกันเขาถึงได้มีความรูสึกกับชายผู้นี้? ปกติเขาไม่เคยมีความรู้สึกกับผู้ชายมากเท่าไหร ไม่เคยมากเท่าครั้งนี้…อีริกมองสบสายตาคมสีสวยที่ฉายแววหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขามองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ ก่อนจะถอยออกมาก้าวหนึ่งในที่สุด ปล่อยให้คนข้างใต้เป็นอิสระ

“ข้า..ไม่ทำอะไรเจ้าหรอก “เขาพูดขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมากจนฮาลถึงกับไม่แน่ใจเล็กน้อย เมื่อเขารีบพลิกตัวหันมามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย อีริคหันหน้าหนีพลางขยับออกไปอีกเพื่อให้คนตรงหน้าคลายความกังวน ก่อนจะเอือมมือไปรั้งแขนเรียวให้เดินตามเขาขึ้นไปบนฝั่งโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย

ยิ่งใกล้กองไฟ แสงก็ยิ่งทำให้เขาเห็นอะไรๆชัดขึ้น ร่างสูงเพียวที่สะท้อนกับแสงสีส้มจากกองไฟอันอบอุ่น กับผิวขาวต่างกับผิวสีแทนเพราะถูกแดดของเขา ผิวขาวเหมือนพวกขุนนางชั้นสูงที่ไม่ได้ออกไปเจอแดดมากนัก ขายาวที่โผล่ออกมาจากชายเสื้อเชิ้ตที่ปิดไว้เพียงสะโพกพอดีมือของคนตรงหน้า มันยิ่งทำให้เขาแอบลอบมองอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น ซึ่งคนร่างสูงโปรงเองก็เหมือนจะรู้เพราะสายตากลมสีเขียวสวยหันมาลอบมองเขาด้วยท่าทีระวังตัว แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเหมือนทำเป็นไม่เห็นสายตาคมของเขาเสียมากกว่า

“นั่งตรงนี้ ผิงไฟจนกว่าจะแห้ง “เขาดันไหลบางที่ลู่ลงให้นั่งลงใกล้กับกองไฟหลังจากที่เขาหยิบผ้าคุมสีดำผืนโตของเขาวางลงไปเพื่อตางที่รองพื้นให้ชายหนุ่ม ซึ่งฮาลก็ค่อยๆนั่งลงอย่างว่าง่ายแม้จะยังคงไม่พยายามเงยหน้ามองเขา อีริคเอากางเกงหนังสัตว์ของร่างเล็กไปตากไว้ใกล้ๆเพื่อให้ได้รับความร้อนและแห้งในที่สุด หลังจากนั่นเขาก็เดินกลับมานั่งลงยังฝั่งตรงข้าม

“เจ้าชื่อฮาลใช่หรือไม่ “อีริคเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อยังไม่ละสายตาคมออกจากใบหน้าของอีกฝ่าย เขารู้อยู่แล้วและว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร เพราะจากใบประกาศจับที่ได้มาในตอนแรก คำถามของเขาทำให้ดวงตาสีเขียวเงยขึ้นมองเขา

“เจ้าเป็นคนออกล่าข้าโดยไม่รู้อะไรเลยงั้นหรือ? “ฮาลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยอะเย้ยเล็กน้อย มันทำให้อีริคขบกรามแน่นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“ใช่หรือไม่!!! “เสียงทุ้มตวาดลั่น ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งด้วยความตกใจ

“ใช่… “ฮาลว่า

“ทำไมเจ้าถึงถูกตามตัว “ชายร่างใหญ่ถามขึ้นมาอีกครั้งกับคำถามคาใจเขาตั้งแต่ตอนแรก เขาไม่เชื่อเท่าไหรว่าฮาลเป็นพวกฆาตกรหรือพวกโจรกระจอก คำถามนั่นทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองขาชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปอีกฝั่ง

“เขาบอกเจ้าว่ายังไง คนของเขา “ฮาลถามออกมาอีกอย่างรู้ตัวว่าใครคือคนที่จ้างให้ชายหนุ่มตัวสูงมาจับเขา

“เจ้าฆ่าคนไป3คน พยายามฆ่าผู้ว่าจ้างของข้า ปล้นทรัพย์ “ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายขมวดคิ้วอย่างหยันๆในชีวิต ซึ่งเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่จ้องใบหน้าของอีกฝ่ายนิ่งเมื่อฮาลแม้มปากเล็กน้อยพยายามพูดต่อ

“ใช่ ข้าฆ่าคน และพยายามฆ่า แต่ไม่ได้ปล้น… “ฮาลบอกออกมาในที่สุด ซึ่งเขาก็ดูจะไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่คิดว่าชายหนุ่มผมสีอ่อนจะฆ่าใครได้

“ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไง “เขาพูดออกมาอีก

“อ้อ! งั้นสภาพข้าก็น่ามีสมบัติอยู่งงั้นสิ “ชายหนุ่มบอกดวยเสียงประชดประชัน ก่อนจะยกแขนที่ถูกมันไว้ขึ้นสูงเพื่อโชว์ให้ผู้ชายตัวใหญ่เห็นว่าเขาไม่มีอะไรติดตัวเลย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนตรงช่วงเอว กับยอดอกสีหวานที่แนบเสื้อตัวบาง นั่นทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างพอใจทั้งยังไม่ยอมละสายตาของตัวเองออกจากต้นขาของอีกฝ่ายหนึ่ง

“ข้าเห็นเข็มขัดหนังกับกางเกงของเจ้า รวมทั้งไข่มุกที่ทำเป็นกระดุมเสื้อเจ้าด้วย รองเท้าหนังของเจ้าที่ตั้งอยู่ตรงนั่นอีก…ทุกอย่างเป็นของดีเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะใส่ได้”เขาบอกพลางลุกขึ้นเพื่อเดินตรงไปยังเสื้อของตัวเองที่แขวนเอาไว้ สะบัดเพื่อไล่ฝุ่นเล็กน้อยและใส่มันอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก โดยที่ไม่แม้แต่จะก้มลงผูกเชื่อกและติดกระดุม เมื่อหันมาทำให้เขาเห็นว่าดวงตากลมโตกำลังมองเขาอยู่แต่ก็รีบหันหน้าหนีทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าเขามอง ร่างสูงใหญ่เหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางเสยผมที่เริ่มแห้งแล้วไปข้างหลัง

“ถ้าไม่ใช่ขโมย นั่นมันเสื้อผ้าของข้า…”ฮาลพูดออกมาอีก

“ถึงยังไงเจ้าก็พยายามฆ่าคน ข้าต้องจังตัวเจ้ากลับไป “อีริคบอกหลังจากนั่งลงแล้ว มือหยาบแข็งแรงเอื่อมออกไปหยิบปลาที่ตอนนี้กำลังสุกได้ที ก่อนจะยื่นปลาย้างให้ชายหนุ่ม

“ถ้าเขาได้ตัวข้า เขาจะฆ่าข้าเหมือนที่ทำกับท่านพ่อและท่านแม่ข้า “ชายหนุ่มบอกเสียงเบาพลางจ้องดูอาหารในมืออย่างใช่ความคิด อีริคเงยหน้าขึ้นจากอาหารในส่วนของเขา มองจ้องใบหน้าที่ฉายแววเศร้าหมองออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนเขาอดเงียบไปได้

“เจ้าจะถูกฆ่าเพราะเจ้าฆ่าคน “เขาพูดออกมาในที่สุด ทำให้ฮาลเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เพราะคนพวกนั้นพยายามฆ่าข้า! “ร่างบางพยายามพูด “เจ้าจะทำยังไงหากว่าเห็นคนกำลังใช่มีดแทงบิดามารดาเจ้าอยู่ ข้าทนไม่ได้..ข้าเข้าไปขว้าง สู้กับคนพวกนั่น ฆ่ามันไปได้สามคนแต่ข้าก็สู้จำนวนคนไม่ได้ ถึงได้หนีมาขนาดนี้”ฮาลพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นความโกรธหรือความสิ้นหวัง แต่ร่างสูงก็เลือกที่จะส่ายหน้า

“ข้าไม่สนใจหรอกว่าทำไมเจ้าเจอเรื่องแบบนั่น หรือที่เจ้าพูดเป็ความจริงแค่ไหน”อีริคบอก

“ข้าแป็นขุนนาง พ่อของข้าเป็นขุนนางเจ้าของเมืองทางเหนือ ห่างจากที่นี้ออกไป…เราถูกหลอกให้มาที่นี้โดยคำโป้ปดของลุงของข้า..นายจ้างเจ้า เขาต้องการให้ข้าตายยิ่งกว่าที่พ่อแม่ข้าตาย”เขาเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ซีดลงไปเล็กน้อย

“ข้าไม่สนใจเรื่องซับซ้อนของพวกชนชั้นสูงหรอก หรือไม่ก็..เรื่องโกหกของเจ้า”เขาพูดออกมาเสียงเรียบ ทำให้เห็นว่าสีหน้าของฮาลแทบจะบอกออกมาได้หมดว่าอารมณ์เสียแค่ไหน

“ข้าไม่ได้โก-หก!!!!!!!”เขาขู่ฟ้อ ซึ่งทำให้อีริคหันมาจ้องเขมง

“ถึงเจ้าไม่โกหกข้าก็ไม่เกียวอะไรกับเรื่องราวของพวกเจ้า เจ้าเป็นนักโทษข้า ข้าแค่จับเจ้ากลับไปเพื่อแลกกับเงิน หยุดพยายามพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว”อีริคคำรามออกมาเสียงแข็ง ซึ่งทำให้ฮาลแทบจะน้ำตาคลอออกมากับคนตัวใหญ่ที่แทบจะไม่สนใจฟังเขาเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าเจ้าพาข้ากลับไป…ข้าจะตาย”ฮาลพูดออกมาในที่สุด ทำให้มือหยาบชะงักลง แต่ก็กลับมาขยับเพื่อฉีกเนื้อปลากินอีกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั่น พยายามไม่สนใจน้ำเสียงราวกับกำลังอ้อนวอนขอชีวิตของอีกฝ่าย

“กินให้หมดแล้วนอนซ่ะ พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับ “อีริคพูดออกมาเสียงกร้าว ในขณะที่มองสบตาของชายหนุ่มที่เหมือนกับเห็นแววความหวังสุดทายดับลงไป และเขารู้สึกราวกับว่ารังเกียจตัวเองขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นั่นทำให้เขาคิดว่าคงจะหลบสายตาของอีกฝ่ายแน่ๆ แต่ฮาลกลับสะบัดหน้าหนีไปอีกฝั่ง พยายามกลั้นน้ำตาที่เขาสังเกตเห็นได้ชัดเจนจากตรงนี้

“ข้าลืมไป…ว่าเจ้ามันเป็นพวกนักล่าไร้หัวใจ เจ้าคงไม่สนใจเรื่องของคนอื่นนอกจากชีวิตน่ารังเกียจของตัวเอง”ฮาลกัดฟันพูดอย่างโกรธจัด แม้ว่าถ้าตามปกติแล้วเขาอาจจะเผลอตัวทำร้ายชายหนุ่มผมสีอ่อนไปแล้วหากได้ยินคำพูดดูถูกเช่นนี้ แต่ครั้งนี้เขากลับไม่รู้สึกแบบนั่น…ซ้ำยังรู้สึกคล้ายกับเห้นด้วยเสียด้วยซ้ำ

“ระวังปากเล็กๆอวดดีของเจ้าหน่อย อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าน่ะ”เขาขู่ออกมาเสียงเย็น ซึ่งเขาคิดว่าไม่น่าจะได้ผลซักเท่าไหรเมื่อเห็นสายตาคมดื้อรั้นของฮาลมองกลับมายังตน มันใสแจ๋วเพราะคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

“เอาสิ จะทำอะไรข้าล่ะ…ตายเร็วขึ้นอีกครึ่งวันก็คงจะไม่ได้มีผลอะไรต่างกันนัก”ชายหนุ่มบอกเสียงกร้าว

“อย่า…คิดว่าการฆ่าเจ้าให้ตายคือสิ่งเดียวที่ข้าคิดจะทำกับเจ้า ท่านขุนนาง…ถ้าข้าจะทำจริงๆละก็ มีอีกหลายวิธีที่จะทำให้ข้าได้ประโยชน์สูงสุดกับร่างกายอบอุ่นของเจ้าก่อนจะทำให้มันเย็นเฉียบลงไปอย่างที่เจ้าต้องการ หากว่าเจ้ายังไม่เลิกปากดีแบบนี้ ข้ามั่นใจว่าในไม่ช้าเจ้าอาจจะนึกเสียใจกับคำพูดตัวเอง”อีริคยกมีดขึ้นมาชี้ตรงไปที่ชายหนุ่ม กับสายตาคมกริ่มแข็งกร้าวไร้ซึ่งแววล้อเล่น ทั้งคู่ยังคงมองสบตากันอย่างไม่มีใครกลัวใคร แม้ฮาลจะไม่พูดออกมาแต่เขาก็รับรู้ถึงสายตาอวดดีดื้อรั้นของอีกฝ่าย ที่แผ่งไปด้วยคำดูถูกนับพันที่ผ่านออกมาจากดวงตากลมโตสีเขียวสวย

“ข้าแค่หวังว่าท่านจะมีจิตใจมากกว่านี้ ท่านพรานป่าผู้สูงส่ง..ข้าไม่เคยแม้แต่จะตั้งใจดูถูกท่านแม้แต่นิดเดียว”ฮาลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เห็นได้ชัดว่าไร้ซึ่งความจริงใจ มันกลับทำให้เขายิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิมจนขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์

“อีกคำเดียว…ข้าจะตัดลิ้นเจ้าซ่ะ”อีริคคำรามออกมาเสียงต่ำในขณะที่ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม แม่ว่าเขาจะยังเห็นแววหวาดหวันใจดวงตาสีสวย แต่ฮาลก็พยายามอย่างหนักเพื่อจะซ้อนมันเอาไว้ ในขณะที่เขาก้มตัวลงมานั่งข้างๆอีกฝ่ายที่ยังมองตรงไปข้างหน้าไม่ยอมหันมาสบตาเขา

“…สั่นทำไม ไม่กล้าพูดจาอวดดีเมื่อข้าอยู่ใกล้แบบนี้หรือไง”อีริคจงพูดออกมาเสียงแหบพร่า ในขณะที่ก้มลงไปยังลำคอขาวนุ่มของชายหนุ่มผมสีอ่อน มันยิ่งทำให้ฮาลสั่นมากกว่าเดิมขณะขยับตัวหนีเล็กน้อย เมื่อลมหายใจร้อนเป่ารดลงมาบนต้นคอของเขา ทำให้เขารู้สึกตัวว่าเจ้าของร่างกายใหญ่โตอยู่ห่างไปไม่มาก

“บางทีอาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้ในการทำให้เจ้ายอมเงียบวักแปป หากว่าปากเล็กๆของเจ้าไม่ว่าง”ฮาลสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงมือหยาบกร้านของอีกฝ่ายที่วางลงมาบนต้นขาของเขา ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายมันยิ่งทำไห้เขาอดกลืนน้ำลายเฮือกไม่ได้ เขากำลังพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้แสดงออกไปมากกว่านี้ว่าเขากำลังตระหนก ยิ่งดวงตากลมโตมองต่ำลงมายังฝ่ามือของอีกฝ่ายที่กำลังลูบไล้อย่างถือวิสาสะไปทั่วมันยิ่งทำให้เขาแทบจะกลั่นหายใจไปตรงนั่น

“…เงียบลงไปแล้ว…ลิ้นคมกริบยิ่งกว่าคมดาบของเจ้าเงียบลงไปเพียงเพราะมือหยาบข้าของคนไร้จิตใจอย่างที่เจ้าว่า “อีริคเลือนมือขึ้นไปมากกว่าเดิมจนทำให้เขาเห็นว่าฮาลกำลังกลั่นหายใจอย่างตื่นตระหนก ผิวเนื้อขาวเนียนของอีกฝ่าย มันทำให้เขายอมรับว่าเผลอใจไปมากๆ แต่เมื่อเห็นดวงตาของอีกฝ่ายที่หันหนีเขาราวกับหวาดกลัวคล้ายกับภาวนาให้มันจบๆไป มันยิ่งทำให้เขายิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าหงุดหงิดตัวเองหรือว่าคนตรงหน้ากันแน่ มันทำให้เขาเลื่อนมือออกไปข้ามตัวของอีกฝ่ายเพื่อจับปลายเชื่อกอีกด้านหนึ่ง ทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฮาลไปไม่มากนัก ก่อนที่ในวินาทีสุดท้ายเขาจะยันตัวเองออกมาในที่สุด

“นอนซ่ะ ข้าเบื่อจะเสวนากับเจ้าแล้ว”ฮาลหันมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ฮาลไม่พูดออะไรก่อนจะหลบตาเขาและล้มตัวลงนอนโดยที่หันหลังให้กับเขา

*************************************

ขอบคุณที่ติดตามนะค่าาา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน In The Wood, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ [FIC] Hiddlesworth [EricXHal]#2 In the wood

  1. bowron พูดว่า:

    สโนว์ไวท์แอนด์ฮั้นท์แมนมากเลยยยย
    ชอบบบบบ อีริคดูเถื่อนสมหน้า ฮาลดื้ออย่างน่ารัก
    อีริคต้องหลงฮาลแล้วแน่ๆ ลุ้นว่าอีริคจะพาหนีหรือไม่อย่างไร
    มาต่อไวๆน้า

    ปล.คำผิดพอควรเลย แต่ไม่เป็นไร
    ให้อภัยที่แต่งคู่นี้เยอะมากกกๆ🙂 55555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s