[FIC] Hiddlesworth [EricXHal]#3 In the wood

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Eric(Chris H.) X Hal(Tom H.)

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

ชายหนุ่มผมดำมองดูร่างสูงโปร่งที่นอนขดตัวอยู่ข้างเขา แต่ก็ยังคงถูกล้ามไว้ โดยปลายเชือกอีกด้านอยู่ที่ข้อมือแข็งแรงของเขาเองมัดเอาไว้กันอีกคนหนึ่งหนีไป แม้ว่ามันจะค่อนข้างเป็นไปได้ยากก็ตาม ร่างนั่นยังคงสั่นออกมาน้อยๆด้วยความหนาวอย่างน่าเห็นใจ เพราะมีเพียงแค่เสื้อตัวบางที่ยังไม่แห้งดีเพียงตัวเดียวซึ่งกางเกงของอีกฝ่ายก็ถูกเขาดึงออกไปตากไว้อีกฝั่งหนึ่ง ใบหน้าคมลอบมองอย่างพินิจไปที่ใบหน้าหวานของคนที่นอนอยู่ใกล้ๆ เขายังไม่หลับอันที่จริงเขาคิดว่าจะรอให้เกือบถึงรุ่งเช้าก่อนจึงจะนอนซักงีบหนึ่ง ตอนนี้เขาต้องคอยระวังภัย และคอยเติมฟืน

นึกแปลกใจอยู่เล็กๆที่คนดื้อรั้นอวดดีที่ปากเก่ง แทบจะเรียกได้ว่าเฉือนคมเขาด้วยคำพูดเกือบตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับนอนนิ่งไร้พิษภัยอยู่ข้างๆเขา ไร้แววคุกข้าม แม้ว่าเขาจะพยายามหันไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจใหล่ลาดของอีกฝ่ายที่ยังคงสั่นน้อยๆก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้นานเมื่อเขาเอื่อมมือออกไป วางลงบนไหล่ของอีกคนอย่างเบามือที่สุด ก่อนที่จะตัดสินใจรั้งเอวบางเข้ามา เพื่อให้มาหนุ่นอยู่ที่ตักของเขา ก่อนจะเอาเสื้อคลุมสีดำของเขาห่มทับให้อีกทีหนึ่ง ฮาลเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยอย่างไม่สบายตัว ซึ่งนั่นทำให้เขาหยุดมือ คนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องขยับตัวเพื่อปรับความสบาย ก่อนจะเข้าซุกตัวไปหาร่างแกร่งเพื่อหาความอบอุ่นจนกลายเป็นว่าแทบจะมาอยู่บนตักเขาอยู่แล้ว ซึ่งชายตัวสูงใหญ่ที่นั่งพิงต้นไม่อยู่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรหรือดันอีกคนออก

เห็นอยู่ชัดๆว่าเขามีโอกาศที่จะทำอะไรร่างบางก็ได้…ทุกเมื่อ ร่างกายอ่อนแอ อาภรณ์พื้นบาง กับแรงที่มิอาจสู้ขัดขืนได้ อีริคคิดพลางลูบใล้มือสากไปยังแก้มเนียนใสของคนที่อยู่บนตักของตัวเองอย่างเหม่อลอย ไม่แน่ใจว่าคนคนนี้จะเป็นคนไม่ดีจริงๆหรือ? ถ้าสิ่งที่ฮาลพูดเป็นเรื่องจริงละก็ เขาก็คงจะกลายเป็นคนที่ช่วยคนอื่นทำงานสกปรกอีกครั้งหนึ่ง เป็นคนที่แทบจะเป้นต้นเหตุหากว่าฮาลถูกฆ่าขึ้นมาจริงๆ ความคิดนั่นทำให้เขาหยุดมือค้างไว้ที่ผิวเนียนของอีกฝ่าย อีริคขบกรามแน่นพลางสบทด่าตัวเองที่เริ่มคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว บางที้เขาควรจะนอนพัก ให้ยาวๆซักตื่น

/*/

เปลือกตาบางกระพิบขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะปรับแสงเมื่อรู้ว่านี่เป็นเช้าวันใหม่ นั่นทำให้ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นมา เขามองสำรวจไปรอบๆแล้วแทบจะกระโดดหนีออกมาเมื่อพบว่าเขากำลังนอนหนุนตักของพรานป่าตัวสูงอยู่ แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะหลับได้เต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แต่เขาก็น่าจะรู้สึกตัวบ้างสิว่าเกิดอะไรขึ้น ฮาลหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นผ้าคลุมสีดำผืนใหญ่ของคนตัวสูงที่ห่มอยู่รอบตัวเขา…เยี่ยม เมื่อคืนเขาละเมอทำตัวน่าอับอายอะไรบ้างเนี่ย

ดวงตาสีเขียวมองดูสภาพตัวเองอย่างอนาตใจ เขาค่อยๆยื้นมือออกไปหยิบผ้าคลุมออกมาจากตัวเองอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตัวสูงใหญ่กำลังนั่งหลับพิงต้นไม้อยู่ แม้ท่าทางกอดอกคิ้วขมวดแบบนี้มันจะดูไม่เหมือนคนหลับเท่าไหรก็เถอะ เขายอมรับว่าพรานป่าเป็นคนที่หล่อเหลาอย่างนักรบ กับร่างกายกำยำใหญ่โตนั่นอีก มันค่อนข้างต่างกับเขาอยู่พอสมควร เขาไม่ชอบใช่กำลัง เขาชอบใช่สมองแก้ปัญหา เขาไม่ชอบฟันดาบหรือต่อสู้ แต่เขาชอบขี่ม้าและยิงธนู…อ่านหนังสือ นั่นถือว่าเป็นคุณสมบัติที่ดีของบุรุษเช่นกัน

ฮาลคิดอย่างเข้าข้างตัวเองเล็กน้อย พลางมองไปรอบๆเพื่อหากางเกงของตัวเองเมื่อหลังจากดึงผ้าคลุมมาคลุมคนตัวสูงไปแทนตัวเอง เขาเจอมันวางอยู่ใกล้กับกองไฟ แต่ก็ไกลเกินกว่าจะไปเอาถึง เพราะมือยังถูกล่ามอยู่ ซึ่งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าชีวิตของเขายังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย คิดได้ดังนั่น เขาจึงเอื่อมตัวข้ามคนตัวใหญ่ที่หลับอยู่ เพื่อหยิบมีดพกออกมา ถ้าเขาตัดเชือกได้ บางทีเขาอาจจะโชคดีถึงขนาดที่พอหนีพ้นก็ได้

ริมฝีปากบางยิ้มออกมาเมื่อเห็นมีดคมกริบติดมือตัวเองออกมา แม้ว่ามันจะส่งเสียงเล็กน้อยเวลาคมของมันถูเบาๆกับเข็มขัดหนังสัตว์ของคนตัวสูงฮาลเหลือบมองดูคนตัวใหญ่ที่ยังคงหลับตาอยู่สร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง ก่อนที่เขาจะเริ่มหันมีดลงเพื่อตัดเชื่อที่ข้อมือของเขา ยังไงก็ทำให้เสร็จก่อนที่พรานป่าจะตื่นคงเป็นการดีที่สุด

เปลือกตาหนาลืมขึ้นมาทันที เมื่อจับไปที่เอวแล้วไม่พบกับมีดเล่มยาวคู่ใจของตน ดวงตาสีฟ้าคมกริบหันมาพบกับมีดที่ตามหา แต่กลายเป็นว่ามันอยู่ในมือบาง ทีกำลังยกคมมีดอยู่เหนื่อตัวของเขา ไวเท่าความคิด ท่อนแขนแกร่งออกแรงปัดอย่างแรงจนมีดคม บินไปตกอยู่ห่างออกไป ตามด้วยคนตัวเล็กกว่าที่ร้องออกมาเบาๆเมื่อลงไปกองอยู่ที่พื้นด้วยแรงมหาศารที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อีริคขบกรามแน่นด้วยความเดือดดาน ก่อนจะกระโจนขึ้นคร่อมร่างบางทันที

“กล้ามากที่กล้ายกมีดใส่ข้า!!”ชายหนุ่มคำรามลั่น จนทำให้ฮาลใจหล่นวูบด้วยความกลัวเมื่อสบตาเข้ากับสายตาคมกริบที่มีแต่โทษะจนเขาอดใจหายไม่ได้ ฮาลพยายามอ้าปากอธิบายแต่ก็ต้องร้องออกมาเสียงหลงเมื่อแรงบีบจากมือหยาบกร้านกดลงมาบนไหล่ของเขา ทำให้ฮาลพยายามยกมือขึ้นดันแผ่นอกของอีกฝ่ายให้ห่างออกไปด้วยสัญชาติญาณป้องกันตัว แต่อีริคก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

“เจ้ามันเป็นพวกอสรพิษเลี้ยงไม่เชื่อง!!! ข้าอุสาหาอะไรมาให้เจ้ากินแต่เจ้ากลับคิดจะลอบทำร้ายข้าในตอนหลับงั้นหรือ!!? “อีริคคำรามออกมาดังลั่นจนฮาลอดสะดุ่งไม่ได้

“ข้าเปล่า! “ชายหนุ่มร้องออกมาอย่างหวาดหวั่น เมื่ออีริคคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้กระชากขึ้นมาอย่างแรงและกระแทกลงไปกับพื้นเบื่องล่างจนเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแน่เมื่อวานนี้..”ร่างสูงใหญ่ขบกรามแน่นขณะจ้องเป้งไปยังดวงตาใสแจ๋วสีเขียวสวยที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา มันกำลังมองมาที่เขาพยายามอ้อนวอนขอร้อง ราวกับคนที่บริสุทธิ์

“โปรดเชื่อข้า ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่าน…”ฮาลร้องออกมาอีกเมื่อเห็นกำปั้นแข็งแรงง้างขึ้นไปในอากาศ ก่อนที่อีกมือแกร่งจะคว้าคอเสื้อเข้าขึ้นมาจนกระดุมหลุด

“ข้าจะฆ่าเจ้าก่อนที่เจ้าจะมีโอกาศทำร้ายข้าอีก! “อีริคขบกรามอย่างเดือดดาน ที่อุสาคิดสงสารเจ้างูพิษลอบกัดตรงหน้า ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาง้างหมัดขึ้นไปอีก ทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความกลัว ร่างสูงโปร่งยกมือขึ้นมาบังใบหน้าของตัวเอง พยายามขยับหลบอย่างสุดความสามารถเพื่อป้องกันตัวเท่าที่จะเป็นไปได้

ตึง!!

อีริคหอบหายใจถี่พยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง กรามแข็งแรงขบกันอย่างหงุดหงิดหลังจากต่อยลงไปบนพื้นดินห่างจากใบหน้าหวานไปไม่กี่นิ้ว ทำไมเขาถึงไม่ใจแข็งพอจะทำร้ายคนข้างใต้ ไม่ใจแข็งพอเมื่อยิ่งรู้สึกถึงมือนุ่มที่สั่นออกมาทั้งสองข้างกำลังจับอยู่ที่แขนของเขาข้างที่เขากำลังกำคอเสื้ออีกคนอยู่ มันกำลังสั่นจนทำให้เขาหยุด พยายามตั้งสติเท่าที่จะเป็นไปได้พลางนึกด่าตัวเองที่ใจอ่อนกับลูกกวางน้อย เขาค่อยๆขยับหมัดออกมาจากพื้นดินข้างใบหน้าหวานที่ตอนนี้เป็นรอยบุบของดินเล็กน้อยเพราะแรงที่เขาใช่ต่อยออกไป เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อมองดูใบหน้าของอีกฝ่ายที่หลับตาแน่น …เห็นได้ชัดว่าฮาลกำลังกลัว เขาได้ยินเสียงหวานร้องขอชีวิตอย่างไม่เป็นภาษาพร้อมกับไหล่ที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว อะไรบางอย่างทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปทันที เขาค่อยๆปล่อยมือจากคอเสื้อของคนข้างใต้ แต่ยังคงคร่อมร่างเพียวไว้อยู่

เขาหอบหายใจถี่พยายามให้อารมณ์เย็นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มองใบหน้าที่ซ้อนอยู่หลังผ่ามือบางทีข้อมือแดงด้วยแรงมัดจากเชือก มันยังคงสั่นอย่างหวาดหวั่น เหมือนลูกนกที่ตกจากรังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำว่าอีกคนกำลังทำอะไรอยู่ ร่างกายแข็งแรงเอือมมือออกไปจับมือที่ถูกมัดทั้งสองนั่นเบาๆ ทำให้คนข้างใต้สะดุ้งขึ้นมาสุดตัว

“ได้โปรด อย่าทำร้ายข้า!! ข้าสาบาน ข้าจะไม่แตะต้องสิ่งของท่านอีกแล้ว ได้โปรดอย่า..”ร่างเล็กดิ้นพร้านอย่างหวาดกลัวทั้งยังพยายามพลักเขาออกไปจนอีริคนิ่วหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเพราะรวยข่วนเป็นทางยาวจากมือของอีกฝ่ายบนหน้าอกของตัวเอง ท่อนแขนแกร่งจึงเอื่อมออกไปล็อกแขนทั้งสองข้างเอาไว้ พยายามให้อาลหยุดดิ้นเท่าที่จะเป็นไปได้

“ปล่อยข้า!!!”ฮาลร้องออกมาอีกพยายามขยับตัว แต่ก็ถูกอีริคกดไว้แน่น

“ชูว์…ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า…ฟังข้า ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า “อีริกเอ่ยเสียงเบาข้างๆใบหูนิ่ม เพื่อให้คนข้างใต้สงบลง เขาพยายามพูดออกไปอีกครั้งเพื่อบอกว่าจะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นทั้งนั่น จนมั่นใจว่าชายหนุ่มได้ยินอะไรที่เขาพูดและหยุดดิ้น ทั้งคู่ยังคงเงียบอยู่แบบนั่นโดยที่อีริคสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นถี่ของคนที่อยู่ใต้ตัวเขา

“บอกข้าว่าเจ้าเอามีดข้าไปทำไม “เขากระซิบอีก พลางแอบสูดกลิ่นหอมจากเรือนกายนุ่มน่ากอดนี้

“ตอบข้ามาด้วยความสัตจริง ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าฮาล”เขาพูดออกมาอีกครั้ง ซึ่งนั่นดูจะทำให้เขาได้ยินเสียงสูดหายใจของอีกคนดังขึ้นมาเบาๆ

“ข-ข้าหนาว ข้าอยากใส่กางเกง แต่มันอยู่ไกล ข้าเลยเอามีดท่านออกมาเพื่อตัดเชือก ข-ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่านอย่างที่ท่านคิด “ชายหนุ่มยังคงฟังเสียงสั่นเครื่อของคนที่อยู่ใต้ร่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ราวกับลูกกวางที่อยู่ใต้คมเขี้ยวของราชสีย์ ดวงตากลมโตสีเขียวยังคงคลอไปด้วยน้ำตา ในขณะลอบมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวงอย่างรอคำตอบหรือรอปฏิกิริยาจากเขาว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฮาลไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าเขางั้นหรือ? เอามีดไปตัดเชือกเนี่ยน่ะ อีริคไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือควรจะรู้สึกอย่างไรดี

“เจ้าควรปลุกข้า “เสียงทุ่มเอ่ยออกไปในที่สุด ก่อนจะค่อยๆถอยออกมาจากคนบนพื้น ทำไมกัน เวลาที่เห็นร่างบางนี้ทอดตัวใต้ร่างเขา สั่นเทาด้วยความกลัว มันกลับทำให้เขารู้สึกทั้งอยากอยากปกป้องและทำลาย แกนกายของเขาที่แข็งขืนขึ้นมากับเพียงเพราะสายตาที่มองมายังเขาสายตาหวานที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาเล็กๆ มันยิ่งกว่าอะไรก้ตามที่เคยทำให้เขาเลือดสูบฉีด ร่างสูงตวัดสายตาหันไปมองคนที่ตอนนี้พยายามถอยออกห่างจากเขาให้มากที่สุดหลังจากที่เขาลุกขึ้นมาและขยับไปหยิบกางเกงหนังที่ตากเอาไว้

เมื่อเดินกลับมายังคนที่ตอนนี้หลบเขาอยู่ ร่างเล็กก็รีบถอยหนีอันโนมัติเมื่อเขาเดินเขาใกล้ นั่นทำให้ชายหนุ่มหยุดมองดูอีกฝ่าย ขยับแขนเพื่อโยนกางเกงใส่คนที่พยายามรักษาระยะห่างจากเขา

“ใส่ซ่ะ ปกปิดร่างกายเจ้าจากข้า นั่นคือสิ่งที่เจ้าควรทำ “ชายหนุ่มบอก ทำให้ร่างเล็กรีบเอื่อมมือไปหยิบกางเกงมาใส่ทันที

อีริคหันหน้าหนีพลางคิดถึงเพื่อนเขาที่หายไป บางทีอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้ แต่เขาไม่มีทางไปช่วยคนแบบนั่นอยู่แล้ว อย่างน้อยๆก็ถือว่าอีกฝายมีเคราะห์ไปแล้วกัน คิดได้ดังนั่นเขาจึงหันมาจัดการเก็บข้าวของของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าอาวุทและของกิน เมื่อเห็นว่าฮาลแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาจึงหยิบผ้าคลุมสีดำขึ้นมาจากพื้น สะบัดมันอย่างแรงเพื่อไล่ฝุ่นออกก่อนจะโยนมันใส่อีกคนหนึ่งจนฮาลแทบจะเซเพราะไม่ทันตั้งตัว

“คลุมเอาไว้ ข้าไม่ต้องการได้ยินเสียงเจ้ามาพูดจาไร้สาระว่าหนาวในระหว่างที่เราเดินทาง”เสียงทุ่มตำพูดออกมาเสียงเรียบ ทำให้สายตาคมสีสวยมองอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ

“จ-เจ้าจะพาข้าไปให้คนที่จ้างเจ้าจริงๆใช่ไหม “เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาด้วยความท้อใจ ทำให้สายตาคมหันไปมอง

“ใช่ ”

“เจ้าจะถูกฆ่า หากพวกนั่นได้ตัวข้าแล้ว..ข้ารู้ดี หลังจากนั่นข้าก็จะถูกฆ่า “ฮาลพูดอีก

“ทำไมข้าต้องเชื่อคนแบบเจ้าด้วย? ”

“เพราะข้ารู้จักเขานะสิ ข้าเป็นลูกชายของท่านขุนนาง พวกเราเดินทางมาที่นี้เพราะคำเชิญของขุนนางเมืองของเจ้า แต่มันกลับเป็นแผนลวง ลุงของข้า เขาจ้างโจรเพื่อมาปล้นขบวนของเรา ทุกคนตายหมด…แม้แต่พ่อแม่ข้า ข้าหนีรอดมาได้ แต่เขาก็ยังตามล่าข้าอยู่ “ฮาลบอกเสียงเคลือ

“เจ้าอาจกุเรื่องขึ้นมาเอง ”

“แล้วเจ้าคิดว่าจะรอดงั้นหรือ ในเมื่อท่านเป็นผู้รู้เห็นว่าข้ามีชีวิตอยู่จนกระทั้งถึงมือของท่านอา เขาต้องการเป็นขุนนางต่อจากพ่อข้า การตายของข้าสำคัญยิ่งนัก “สิ่งที่ฮาลเล่ามาก็มีส่วนน่าเชื่อถือ ทั้งจากรูปร่าง ลักษณะ และการพูดจา มันทำให้อีริคนิ่งคิดถึงสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ ใช่…พวกขุนนางเวลาใช่เสร็จแล้วจะชอบฆ่าคนเพื่อปิดปาก ยิ่งจำนวนเงินขนาดนี้ก็ยิ่งมีความเป็นไปได้สูงว่าเขาอาจจะถูกฆ่าหลังจากพาอาลไปแล้ว แต่ใครมันจะฆ่าคนแบบเขาได้

“ข้าไม่มีเหตุผลที่จะช่วยเจ้า “เขาบอกเสียงแข็ง ตรวจเช็กเป็นครั้งสุดท้ายว่าไม่ลืมอะไร ขณะเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์เพื่อดูทิศทางในการกลับเมือง

“ข้าขอจ้างท่าน พาข้ากลับเมือง ข้าสาบานจะให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ ไม่ว่าอะไรก็ตาม! ” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างไร้หนทาง นั่นทำให้ชายหนุ่มเดินกลับไปยังร่างเล็ก เขาก้มลงมองกรีบปากนุ่มสีชมพูเนียน ก่อนจะเลยไปยังดวงตากลมใต้ขนตายาว

“เห็นของก่อนแล้วข้าจะคิดดูว่าจะรับทำไหม ไอ้ทุกอย่างที่เจ้าว่าเนี่ย เช่นอะไรล่ะ? ตัวเจ้าหรือ? “ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยเสียงต่ำ นั่นทำใหใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมากับสายตาคมกริบของคนตรงหน้า เห็นอยู่ชัดๆว่าชายร่างสูงไม่เชื่อเขาเลยแม้แค่น้อย

/*/

ชายหนุ่มร่างสูงเอื่อมมือออกมาโอบไล่ของคนที่เขาดึงผ้าให้ขึ้นมาคลุมศรีษะเอาไว้ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตุ เมื่อกลับเข้ามาในเมือง ให้คนอื่นคิดเพียงแค่นักเดินทางสองคน ตอนนี้เป้นตอนกลางคืนและผู้คนมากขึ้นเมื่อเริ่มเข้าใกล้ช่วงเทศกาล เขาเริ่มคิดแล้วว่ามันคงถึงเวลาพักผ่อนเสียทีหลังจากที่เขาเที่ยวตระเวนเดินทางจนแทบจะกินนอนอยู่ในป่า ไร้ซึ่งบ้านเป็นหลักแหล่ง ถ้าจัดการเรื่องนี้ได้แล้วเขาจะดื่มเบียร์ให้มันพอใจ เพราะเงินจำนวนที่ได้มาก่อนหน้านี้ เขาคิดอย่างอารมณ์ดี อาปากกัดแอปเปิ้ลเขียวเข้าไปคำโตก่อนจะพาฮาลเข้าไปยังโรงพักแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้และคงไม่แพงมากนัก

ทั้งสองคนได้ห้องพักห้องหนึ่งที่ชั้นบน เขาไม่แน่ใจตัวเองว่ารออะไร ทั้งที่ควรจะส่งตัวคนหน้าสวยให้กับขุนนางแล้วรับเงินมาใช้สบายๆร้อยเหรียณทอง มากพอที่จะเอาไปเล่นการพนันอย่างที่เขาชอบนักหนา อาจจะเก็บส่วนหนึ่งไว้เป็นค่าเหล้า…น่าจะซื้อบ้านพร้อมนาซักหลังเก็บไว้ซักหน่อย เพื่อเขาอยากจะนอนที่นอนดีๆที่เป็นของเขาเองโดยไม่ต้องไปหานอนโรงพักแรมเหม็นอับ แต่ทำไม …เขาเหมือนกับรออะไรบางอย่าง บางอย่าที่บอกไม่ถูก จึงทำให้เขาเก็บชายหนุ่มเอาไว้ข้างตัว

“เราจะพักกันที่นี้ก่อน”เขาว่าเมื่อเข้ามาถึงห้องพัก ซึ่งฮาลก็ทำเพียงแค่ส่งสายตาดูถูกมาทางเขาอย่างจงใจ แต่เขาก็ไม่แคร์มันมากนักเท่าไหร

เขานั่งมองดูคนที่กินซุปฝักทองกับขนมปังอย่าหิวกระหาย ในระหว่างที่เขานั่งดื่มเหล้าอยู่เงียบๆตรงประตู เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าจะเป็นนักฆ่าได้อย่างไร เขาเคยแอบทดลองโดยการวางมีดเล่มเล็กไว้บนโต๊ะเพื่อทดสอบ แต่มือบางกลับหยิบมันขึ้นมาเพื่อตัดขนมปัง แทนที่จะกระโจนใส่เขา!  แม้ว่าเขาจะคลายมัดเชือกที่ข้อมือเรียว แต่ก็ยังคงผูกไว้หลวมๆกับหัวเตียง เขาไม่เห็นวีแววว่าจะใช้กลอุบายหลอกให้เขาออกจากห้อง แล้วคิดหนีเลยซักนิด เป็นโจรขโมยประเภทไหนกัน มือหนายกมือขึ้นลูบคางสากที่มีเคราขึ้นสั้นๆ อย่างใช่ความคิด

“ข้าจะลงไปดื่มเหล้าที่ชั้นล่าง”อีริคบอก

“รีบๆกินให้หมดกับอาหารมือสุดท้ายของเจ้า เสร็จแล้วก็ไปนอนเอาแรงซะ”อีริคพูดอีกด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ซึ่งทำให้ฮาลถลึงตาใส่เขา

“ทันทีที่เจ้าปิดประตู ข้าก็จะหนีไปแล้ว”เขาพูดออกมา ทำให้อีริคเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ไม่เอาน่า…เจ้ามีค่าถึง100เหรียญทองเลยน่ะ หนีไปแบบนั่นข้าก็ลำบากสิ” ฮาลมองดูคนตัวใหญ่ที่เดินผ่านโต๊ะเขาไป มือเรียววางมีดลง ก่อนจะดันถาดอาหารให้ออกไปหลังจากแบ่งขนมปังไว้ส่วนหนึ่ง อีริคหายเข้าไปในห้องน้ำแต่ยังเปิดประตูเอาไว้ ทำให้เขารีบสำรวจพื้นที่โดยรอบทันที เขามั่นใจว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ชั้นสอง ถ้าเพียงแต่อีกคนออกไปเมื่อไหรละก็ เขาจะรีบหนีไป แต่เขาก้รีบปัดความคิดนั่นออกไปแล้วทำตัวให้น่าสงสัยน้อยที่สุดเมื่อคนตัวใหญ่ออกมาจากห้องน้ำ

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนตรงหน้าจะน่ากลัวถึงขนาดนี้ แค่เพียงเสียงคำรามกทำเขากลัวจนหัวหดแล้ว อีกทั้งมือหยาบแข็งแรงสมชายอีก ถ้าไม่เพียงแต่เขาอ่อนแอและไม่สันทัดในเริ่องการสู้รบอะไรที่ใช่แรงขนาดนั่นละก็ เขาอาจจะมีหุ่นแบบนั้นก็ได้ แม้เขาจะมีเคราสั้นๆสีอ่อน แต่ก็ไม่ค่อยช่วยอะไรมากนักฮาลคิดออกมาหยันๆขณะมองขายาวในรองเท้าบูทคู่โตเดินไปมารอบห้อง

“เจ้าควรจะกินอะไรบ้าง ข้าแบ่งขนมปังครึ่งก้อนไว้ให้เจ้า “เสียงหวานเอ่ยออกไปอย่างเปลี่ยนเรื่อง ทำให้ขายาวแข็งแรงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ ร่างสูงใหญ่มองดูอีกคนอย่างอธิบายไม่ถูกนัก แต่ก็เอื่อมมือออกไปหยิบขนมปังก้อนเล็กในถาดขึ้นมา

“สำหรับข้านี้เรียกว่าเศษขนมปัง แต่สำหรับตัวเจ้าคงจะเป็นอาหารเย็น “อีริคบอกขันๆพลางยัดขนมปังเข้าปาก ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าไปอีก นึกพอใจที่เห็นใบหน้าของอีกคนแดงระเรื่อขึ้นมา

“เจ้าควรจะมีมารยาทกว่านี้ “ปากบางเม้มเข้าหากัน ทำให้ร่างสูงใหญ่หันมามอง

“ข้าไม่ชอบของแบบนั่น”ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา ขณะเอื่อมมือหยาบออกไปรั้งแขนอีกคนจนฮาลแทบจะเซจนเก้าอี้ล้มเมื่อถูกอีริคดันให้เดินตามมายังเตียงนอนไม้ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก มือหยาบออกแรงพลักอีกคนให้ล้มลงไปบนเตียงก่อนจะตามขึ้นไป

“ออกไปจากตัวข้าน่ะ!!”ฮาลร้องออกมาเมื่อถูกกดลงไปกับเตียงกว้างขณะที่เห็นว่าอีริคกำลังมัดตัวเขาเอาไว้ให้แน่นกว่าเดิม

“ข้ายังไม่ได้ฝั่งตัวเองเข้าไปในร่างกายเจ้าเลย จะให้ข้าออกไปได้ยังไง”ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่พูดออกมาอย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นใบหน้าหวานแดงขึ้นมาก็ยิ่งพอใจมากขึ้นไปอีก จนเขาเริ่มจะไม่มีสมาธิกับการมัดข้อมือทั้งสองของชายหนุ่มให้แน่นขึ้น ซึ่งฮาลก็ดิ้นออกมาอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลเขาจึงพลักให้ร่างสูงโปร่งลงไปชิดกับเตียงมากยิ่งขึ้น ขณะที่อีกมือหนึ่งก็เอื่อมออกไปมัดเชือกไว้กับหัวเตียง

“เจ้ามันหยาบช้าที่สุด”ฮาลคำรามขู่ฟ้อออกมา ซึ่งอีกริคก็ทำเพียงแค่ยกยิ้มกวนประสาทใส่อีกฝ่ายเท่านั่น

“ข้าจะลงไปหาโสเพณีสวยๆซักคนที่พร้อมจะครางบอกว่าข้ามันหยาบช้าแค่ไหน หรือบางทีถ้าข้าไม่ถูกใจอาจจะขึ้นมาหาเจ้าแทน”เขาพูดออกมาเสียงหื่น ขณะเอื่อมมือออกไปลากเบาๆผ่านแผ่นอกของอีกฝ่ายลงมาต่ำจนถึงเอวคอด แต่ก็ถูกฮาลขยับตัวหนีจนเขาหยุดมือ

“ข้าไม่ใช่โสเพณี ถีงจะใช่คนแบบเจ้าก็คงน่ารังเกียจจนไม่มีใครยอมชายตามอง”ฮาลแยกเขี้ยวใส่ชายตัวสูงที่คุกเขาอยู่เหนือตัวเขา ทำให้สังเกตเห็นสายตาคมกริบที่ฉายแววโทษะออกมา

“อยากจะลองเป็นโสเพณีจริงๆดูไหมท่านขุนนาง ข้าพอจะรู้จักเพื่อนๆอยู่หลายคนที่คงจะยินดีไม่ใช่น้อยหากจะมาร่วมทำอะไรสนุกๆกับข้า โดยที่มีเจ้าเป็นศูนย์กลาง”อีริคบอกเสียงแข็ง ทำให้ฮาลเงียบลงไป แต่ก้ยังสบดวงตาคมกริบอย่างไม่เกรงกลัว

“ข้าไม่รู้ว่าที่เมืองเจ้าคิดยังไง แต่ที่นี้…ชายหญิงเท่าเทียมกันทุกอย่าง อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้า…ยิ่งผิวขาวๆเนียนๆแบบพวกขุนนางด้วยเนี่ย ยิ่งหายาก ส่วนใหญ่แล้วจะราคาแพงซะด้วย”เจ้าของร่างกายกำยำบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปิดแววหื่นกระหายเอาไว้เลย ทำให้ฮาลยิ่งเดือดจัดด้วยความโกรธ

“ข้าไม่ใช่โสเพณี!!! เลิกพูดราวกับข้าเป็นสิ่งของได้แล้ว!!”ฮาลตะคอกออกมาเสียงดัง ทำให้อีริคหยุดมือเพื่อเงยหน้าขึ้นมามองดูใบหน้าหวานของคนข้างๆ มองสบตาที่เต็มไปด้วยโทษะ

“ใช่ เจ้าเป็น…มีค่าถึง100เหรียญแนะ ราคาดีกว่าโสเพณีอีก”ชายหนุ่มแทบไม่ปิดบังแววเยาะเย้ยเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้คนที่ถูกมัดอยู่มองจ้องเขาเป้ง แต่บางอย่างในสายตาคู่นั่นทำให้เขาหยุด เพียงแวบเดียวสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาในดวงตาสีเขียวสวย มันทำให้เขาเสียใจที่พูดออกไปแบบนั่น และเขามั่นใจว่าเขาคงจะรู้สึกดีกว่านี้หากริมฝีปากสีสวยพูดจาตอกเขากลับมาเจ็บๆซักคำ ไม่ใช่การที่อีกคนกำลังเม้มปากแน่นอย่างอดกลั่นอารมณ์…ฮาลไม่ได้ตอบอะไรเขา แต่สายตาที่มองมายังเขามันยิ่งทำให้เขารู้สึกยิ่งกว่าถูกตบเสียอีก แม้จะเป็นเพียงแวบเดียวก่อนที่ฮาลจะสะบัดหน้าหนีราวกับไม่อยากเห็นหน้าของเขาอีก นั่นทำให้เขาเหมือนจะฉุนขึ้นมาทันที

“เป็นอะไร! พูดแทงใจดำถึงขนาดทนฟังไม่ได้เลยหรือไง”เขาพูดออกไปเสียงแข็งแต่อีกฝ่ายก็ไม่แม้แต่จะหันมามองเขา

“รีบๆออกไปใช่ชีวิตสุขสำราญได้แล้วท่านนายพราน ก่อนที่จะไม่มีโสเพณีคนไหนว่างให้ท่านไปหาความสุข”ฮาลพูดออกมาเสียงเรียบ ทำให้อีกริคลุกขึ้นมา

“ได้!!! ใช่ชีวิตมีความสุข รอต้อนรับเงิน100เหรียญในวันพรุ่งนี้ จะได้เอาเจ้าไปให้พ้นๆชีวิตของข้าซักที ภูมิใจในตัวเองซะเถอะที่ขายได้ราคาดีขนาดนี้”ชายหนุ่มพูดออกมาอีกเสียงกร้าว ขณะที่ชายหนุ่มเดินตึงตังกลับไปเมื่อเห็นว่าฮาลไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเขาแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะแตะเก้าอี้ไม้ให้ไปชนกับกำแพงอย่างจังจนเกิดเสียงดังขึ้นมา ทำให้ฮาลอดจะสะดุ้งไม่ได้ ร่างสูงใหญ่เปิดประตูและเดินตึงตังออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้ชายหนุ่มผมสีอ่อนที่นอนตะแคงข้างอยู่บนเตียง พยายามกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นน้ำตาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าจะไม่มีคนตัวใหญ่ให้ต้องกลัวว่าจะมาเห็นน้ำตาของเขา แต่เขาก็ไม่อยากร้องไห้ออกมา ไม่อยากเห็นความอ่อนแอของตัวเองไปมากกว่านี้

********************************

ดีใจมากที่มีรีดเดอร์ใหม่ๆและคนเก่าเข้ามาอ่านกันอีกหลายๆรอบ 555

ขอบคุณมากเลยนะค่ะ จีนค่อนข้างยุ่ง อย่าโกรธเค้าน่า จะพยายามมาอัพบ่อยๆเท่าที่ทำได้

ถ้าอันไหนค้างก็อ่านสลับไประหว่างเอ็กทีนและเวิดเพสนะค่ะ จนกว่าจีนจะเอานิยายลงเวิดเพสหมด เพราะเอ็กทีนจีนเริ่มอัพไม่ได้แล้ว ลำบากมากค่ะ

ขอบคุณทุกคนมากจริงๆค่ะ สู้ๆต่อไป ส่วนเรื่องนิยาย ยังรอเค้าก่อนจะ กำลังทำปกอย่างจริงจัง พิมนิยายนะค่ะ พิมๆๆๆ //โฆษณามาก

รอพรีออเดอร์กันนะค่ะ งุงิ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน In The Wood, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s