[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#1 Trickster

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

 

 

เจ้าของร่างสูงใหญ่สมส่วนยกยิ้มนิดๆให้สาวสวยสองคนที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาสุดเชิญชวน ก็แน่ละในเมื่อเขาเป็นถึงประธานชมรมอเมริกันฟุตบอล แถมยังเป็นกัปตันทีมอีกเสียด้วย ชายหนุ่มถอนหายใจน้อยๆในยามที่รับเบียร์มาจากเพื่อนของเขาคนหนึ่งที่ยืนมันมาให้ พอใจกับบรรยากาศรอบกายที่ตอนนี้บ่งบอกได้ว่าเป็นปาร์ตี้ขนาดย่อมๆต้อนรับพวกเด็กใหม่ที่ย้ายเข้ามาในหอบี เขาไม่ได้อยู่ที่หอนี้หรอกแค่มาตามเพื่อนๆมาก็เท่านั่น เขาเป็นเด็กมหาลัยที่ค่อนข้างมีเงินพอสมควรก็เรียกว่ารวยนั่นและ..มีชื่อเสียง หน้าตาดีเรียกได้ว่ามีสาวๆเข้ามาตลอดเวลา สายตาคมกริบลอบมองลงไปยังต้นขาขาวเนียนของสาวผมทองสองคนที่แทบจะขึ้นไปเต้นบนโต๊ะตามเสียงเพลงดังลั่นมาจากชั้นบน กระดกเบียร์ดื่มอีกหลายอึกและหันไปตามแรงสะกิดที่เพื่อนเขาคนหนึ่งเรียก

 

“จำยัยหนอนหนังสือชาวเอเชียได้ไหมคริส ดอมส่งรูปมาให้ดู…”เขาเลิกคิ้วน้อยๆมองภาพที่ขึ้นหลาอยู่บนโทรศัพท์เพื่อนของเขา เห็นสาวนางหนึ่งที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ข้างกายเพื่อนของเขาที่กำลังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่กล้อง ทั้งสองคนเขามั่นใจว่าเปลื่อยอยู่แน่ๆ ทำให้เขาขำออกมาน้อยๆ

 

“จับยัยเอ่อนั่นขึ้นเตียงได้ด้วยหรือ? สงสัยนายต้องเสียเงินค่าพนันแล้วพวก”เขาต่อยไปเบาๆลงบนท่อนแขนของเพื่อนเขาที่นั่งอยู่ตรงที่เท้าแขนโซฟา

 

“ฉันคิดว่ายัยนี้เป็นใบซะอีก คิดดูสิแค่เข้าไปคุยก็แทบจะวิ่งหนีแล้ว ไม่รู้ว่าดอมจะลอกขึ้นเตียงได้..”เขาขำเบาๆตามเสียงของเพื่อนเขา และหันมาสนใจสาวๆบนโต๊ะต่อ ขยิบตาให้พวกเธอน้อยๆพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปในห้องแชทของกลุ่มที่ดูจะสั่นไม่หยุด พิมพ์ไปลวกๆว่าเขาอยู่ที่หอบี ใครจะมาก็มา ยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อเห็นข้อความของเพื่อนคนหนึ่งที่พิมพ์มาว่ามีอะไรน่าสนใจมั่ง

 

“สาวๆ ขอถ่ายก้นสวยๆหน่อยสิจ้ะ..”เขาตะโกนออกไป ทำให้สาวสองคนหันมามองเขาและพร้อมใจกันก้มลงไปน้อยๆเพื่อให้ชายหนุ่มถ่ายรูป คริสยิ้มออกมาอย่างพอใจกับรูปก้นงอนๆผ่านกระโปรงสั้นกุดรัดรูปจนเห็นชั้นในวับๆแวมๆ เขากดส่งรูปไปและเก็บโทรศัพท์เมื่อสาวคนหนึ่งเดินมาใกล้และนั่งลงบนตักของเขา

 

“คริส..แข่งคราวนี้นายจะลงแข่งไหม?”เขาเอี้ยวหลบริมฝีปากเล็กๆเมื่อเธอพยายามจูบลงมาบนแก้มของเขา เพราะเขากำลังยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงอยู่

 

“แข่งสิ จะไปดูหรือเปล่าล่ะ..”เขายกเบียร์ขึ้นดื่มน้อยๆในระหว่างนึกชื่อสาวสวยที่อยู่บนตัก และเธอเพียงแค่ขยับตัวน้อยๆเพื่อมองหน้าเขา

 

“แน่นอน ก็เมื่อคืนนายบอกให้ฉันไปแล้วบอกว่าจะโทรมา”เธอบอก

 

“โอ้ใช่…ลืมไปเลย เธอชื่ออะไรน่ะ?”เขาถามยิ้มๆทำให้เห็นว่าเธอถอนหายใจยาว

 

“ไอ้งี่เง่า”เขาร้องออกมาเบาๆเมื่อถูกมือเรียวของเธอต่อยลงมาบนไหล่ ก่อนที่เธอจะสะบัดก้นงอนๆเดินจากเขาไปโดยที่สุดท้ายเขาก็จำไม่ได้ว่าเธอชื่ออะไรกันแน่ แต่เขาจำผมสีน้ำตาลกับเสียงของเธอได้เมื่อคืนนี้

 

“เธอดูโมโหน่าดู ฉันบอกแล้วให้จดชื่อสาวไว้ที่แขน ตอนตื่นมาจะไม่จำได้”เขาขำน้อยๆเมื่อเพื่อนเขากระซิบบอก

 

“ของงั้นไม่สำคัญหรอกน่า”เขาว่า “…นายจำห้องว่างๆที่อยู่ใกล้กับสนามซ้อมเราได้ไหม? เมื่อวานฉันเดินไปดูมาว่าจะขอไปทางมหาลัยว่าเอาเป็นห้องเก็บเครื่องมือของชมรม จะได้มีที่ให้เดินไปหลับเพราะฉันนอนไม่พอเลยช่วงนี้”เขาถอนหายใจหน่ายๆ ซึ่งเพื่อนเขาเองก็พยักหน้านิดๆ

 

“ห้องว่างหรือคริส? ฉันเคยเห็นมีคนไปใช่ห้องนั่นบ่อยๆน่ะ พวกชมรมดนตรีอะไรซักอย่าง เห็นว่าใช่สอนพวกเด็กๆของในชุมชนอะไรซักอย่างหนึ่ง ฉันก็ไม่ค่อยได้สนใจ”

 

“ดนตรีไหน? พวกนั่นก็มีตึกเรียนไม่ใช่หรือไง? ฉันจะเอาซะอย่างใครจะทำอะไรได้ เราสร้างชื่อให้มหาลัยน่ะพวก เดียวฉันจัดการเองเชื่อสิ”เขาบอกยิ้มๆ ซึ่งเพื่อนเขาเองก็ขมวดคิ้วเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

 

“ไอ้พวกนั่นมันเด็กดีน่ะคริส ผอ.ไม่ยอมหรอก”เขารู้สึกเหมือนปี๊ดขึ้นมาเล็กน้อยกับคำพูดของเพื่อนของเขา คิดจริงๆหรือว่าคนแบบเขาจะทำอะไรไม่ได้? กับอีเรื่องแค่นี้เขายุบทั้งชมรมก็ได้

 

“จะไปสนใจทำไม? รับรองว่าฉันจัดการทุกอย่างได้แน่นอน ยุบไปเลยแล้วกันดีไหม?”เขายกยิ้มน้อยๆ แทกมือกับเพื่อนไปหนึ่งทีพลางคิดว่าควรจะทำอะไรก่อนหลังอยู่ในหัว ดูท่าว่าเขาคงต้องโทรไปหาสาวๆซักหลายๆคนให้พวกเธอรวบรวมรายชื่อซักหน่อย หารายละเอียดบ้าๆบ่อๆของเจ้าชมรมไม่มีตัวตนนั่นแล้วเขาจะได้เข้าไปคุยกับผอ. ที่จริงบริจากเงินซักเล็กน้อยก็น่าจะไหวอยู่

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมรีบเดินอย่างร้อนใจที่สุดเมื่อรู้ข่าวจากเพื่อนว่าห้องว่างๆที่เขาอุสาไปทำเรื่องเพื่อเปิดสอนดนตรีให้กับพวกเด็กๆโรงเรียนประถม เป็นกิจกรรมหนึ่งที่ทำเพื่อชุมชนและมหาลัยเองก็เห็นดีเห็นงามโดยที่ไม่มีใครมาวุ่นวายและเขาเองก็ใช่ห้องนั่นแค่อาทิตย์ละ2วันเท่านั่นเอง แต่ตอนนี้เมื่อเช้าเขาได้ยินว่าพวกชมรมอเมริกันฟุตบอลจะขอใช้ห้องเป็นห้องซ้อมและห้องพักนักกีฬาแห่งที่3!!! มันเยอะเกินไปแล้วแม้เขาจะเข้าใจว่าพวกนั่นมันค่อนข้างสร้างชื่อเสียงให้มหาลัยแต่ไม่ใช่ว่าจะมาทำแบบนี้กับคนอื่นได้น่ะ ชมรมดนตรีของเขายอมรับในเรื่องนี้เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนพวกนั่น แต่เขาไม่ยอมเพราะการช่วยเด็กๆก็สำคัญเหมือนกัน คิดดูสิว่าดวงตากลมๆพวกนั่นมันวิบวับแค่ไหนตอนที่มองเขาสอนไวโอลินและได้ลองเล่นจริงๆดูซักครั้งหนึ่ง เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่

 

ขายาวๆของทอมรีบสาวเท้าให้เร็วมากยิ่งขึ้นมายังที่ที่ตอนนี้คาดว่าน่าจะกลายเป็นสถานที่น่ากลัวไปแล้ว แล้วพวกโน้ตเพลงแล้วก็สมุทอะไรต่ออะไรอีกจะทำยังไง ดวงตากลมสีเขียวสวยมองอย่างหวาดๆเมื่อเห็นสมุทโน๊ตเพลงวางกองๆอยู่ใกล้กับสนามหญ้าเตรียมเอาไปทิ้ง ทำให้เห็นพวกผู้ชายตัวสูงใหญ่หลายๆคนที่แทบจะกำลังพังของของเขา และขนเอาของจำพวก…ถังเบียร์(แน่นอน) ล็อกเกอร์ โซฟา แล้วก็อะไรต่างๆเข้ามาในห้อง เขาเพียงแค่เผลอกำไวโอลินในถูงหนังอย่างดี สะพายเอาไวที่หลังเพราะเขาจะต้องไปเรียนต่อ มองภาพตรงหน้าและยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

 

“พวกนายทำบ้าอะไรกันอยู่?”เขาสงเสียงออกไปอย่างไม่พอใจนัก ทำให้เห็นชายแอฟริกัน-อเมกันคนหนึ่งหันมามองเขาด้วยสายตาที่ค่อนไปทางดูถูก

 

“เฮ้ไม่ได้อ่านประกาศหรือพวก ห้องนี้เป็นของชมรมอเมริกันฟุตบอล”เขานึกกลัวน้อยๆเมื่อเห็นสายตาที่ดูถูกเข้าไปใหญ่เมื่ออีกฝ่ายเห็นไวโอลินที่เขาสะพายอยู่ ทำให้เขาขยับน้อยๆเพื่อหยิบใบหระกาศที่แปะอยู่ตรงหน้าต่างมาอ่าน

 

“มีเรื่องอะไรหรือ?”เขาเงยหน้าน้อยๆ ตอนนี้มีผู้ชายตัวใหญ่หลายคนที่เดียวที่เดินมาประชันหน้ากับเขา เขาสาบานว่าเขาเป็นคนที่สูงมากคนหนึ่ง แต่เจ้าพวกนี้แม้จะมีบางคนที่เขาคิดว่าเตี้ยกว่าเขา แต่ก็ตัวใหญ่กว่าเขาทุกคน จนทำให้เริ่มไม่แน่ใจว่าจะถูกลุมต่อยหรือเปล่า

 

“พวกชมรมดนตรี ดูท่าจะยังไม่รู้ข่าว”ชายคนนั่นพูด

 

“อ่อ พวกพูดภาษาคนไม่ได้สิน่ะ ร้องเป็นแต่เพลง…นี่ๆๆนาย ช่วยไปบอกคนอื่นๆหน่อยสิว่าอย่าพยายามเล่นเลยเพลงอ่ะ แสบแก้วหู”เขาหน้าแดงขึ้นมาน้อยๆเพราะความอายและมันยิ่งหนักขึ้นเมื่อคนอื่นๆเริ่มหัวเราะตาม

 

“แต่ห้องนี้มันเป็นของชมรมฉัน ฉันเอาไว้สอนพวกเด็กๆน่ะ ทางมหาลัยก็อนุญาตแล้ว!”เขาพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุด พยายามแสดงออกว่าไม่กลัว ทำให้ชายคนหนึ่งแลบลิ้นเลียริมฝีปากนิดๆ

 

“ฟังน่ะเพื่อน ชมรมนายพวกเราไม่สนหรอกโอเค? จริงๆแล้วไม่มีใครสนใจหรอก สู้เอามาให้พวกเราได้ใช่ยังดีซะกว่าอีก ที่ในมหาลัยก็มีตั้งเยอะ…ลองไปซ้อมริมถนนดูสิ เพื่อได้ทิปเป็นค่าอาหารน่ะ”เขากำหมัดแน่นเพราะนี่คือสิ่งหนึ่งที่ทุกๆคนเกลียดแต่ทำอะไรไม่ได้ เจ้าพวกชมรมอเมริกันฟุตบอลถื่อว่าฮอทมากๆ แล้วก็หยาบคายกันอย่างถึงที่สุด และเขาก็เกลียดมันมากเสียด้วยเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนส่วนใหญ่ถึงดูจะชอบเจ้าพวกนี้มากนัก

 

“ฉันจะไปคุยกับผอ.”เขาบอกเสียงเรียบ

 

“เชิญเลยสาวน้อย ฉันมั่นใจว่าคริสคงดำเนินเรื่องจนพวกนายทำอะไรไม่ได้แล้วมากกว่า”คนหนึ่งว่า

 

“คริสหรือ? ใคร?”

 

“นายไม่รู้จักกัปตันทีมเราหรือ??? นี่ปกติอยู่ใต้ดินหรือไง…สงสัยพวกนายจะคุยภาษาคนไม่ได้จริงๆ คือจะอธิบายให้ฟังน่ะ โด่ เร มี๊ ลา ล่า ล๊า “ เขาพยายามกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถเมื่อเจ้าพวกนั่นหัวเราะกันออกมาอย่างกับเป็นเรื่องตลกอะไรนักหนา แต่เขาไม่ขำด้วย เขาทนอยู่กับพวกหยาบคายแบบนี้ไม่ได้แล้วเขาจะไปจากตรงนี้ซักที

 

“ดูสิ เอียน นายทำสาวสวยวิ่งร้องไห้กลับไปแล้ว!!”เขาพยายามไม่ใส่ใจเสียงตะโกนหยาบคายที่ตามมาด้านหลัง ตอนนี้เขากำลังงมุ่งไปยังห้องของผู้อำนวยการว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ แล้วเขาจะต้องคุยกับเจ้าบ้าที่ชื่อคริสนั่นให้ได้ เขาต้องไปหาว่าอีกฝ่ายเป็นใครกัน

 

“ทอม…นายโอเคน่ะ?”เขาเงยหน้าขึ้นมาน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงรูมเมทของเขา ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ ดวงตาสีฟ้าแสนอ่อนโยนกับผมสีทองสวย ทำให้เขารู้ว่าตอนนี้เขากำลังนั่งเหม่ออยู่ในห้องมืดๆจนกระทั่งเพื่อนเขาเข้ามา เมื่อวานเขาไปห้องผอ.มาและทางนั่นบอกว่าให้เขาไปหาวันนี้ เมื่อเช้านี้เขาเลยไปและก็ได้ขอสรุปที่แย่มากๆ มีรายชื่อนักศึกษามากกว่า70คนที่เห็นด้วยกับการให้ห้องตรงนั่นเป็นของชมรมอเมริกันฟุตบอล โดยข้ออ้างว่าทางบ้านของประธานชมรมอย่างคนชื่อคริสได้บริจากของให้ชมรมเข้ามา และคนเพิ่มขึ้นจึงต้องการที่ทางเพิ่มเติม และขอให้ชมรมดนตรีแบ่งการใช่ห้องนั่นกับชมรมอเมริกันฟุตบอล…แล้วพวกเขาจะกล้าเข้าไปไหม? เผลอๆคงโดนแกล้งจนทำอะไรไม่ได้เสียมากกว่า ก็เท่ากับว่าเขาและเพื่อนๆต้องหยุดการสอนดนตรีในตอนเย็นให้กับพวกเด็กๆ โดยที่วางแผนกันว่าจะเปลี่ยนเป็นเดินทางไปสอนให้ที่โรงเรียนเอง เขารู้สึกแย่มากราวกับต้องยอมแพ้เจ้าพวกหยาบคายนั่น คนอื่นๆในชมรมแล้วก็ในคราสเขาก็แทบจะไม่กล้าปริปากอะไร แล้วต่อจากนี้เขาจะไปซ้อมที่ไหนล่ะ…เขาอยากซ้อมตรงนั่นมากกว่า มันเงียบแล้วก็ทำให้หัวเขาโล้งเอามากๆ เขาไม่อยากซ้อมในห้องเพราะเกรงใจรูมเมทของเขาที่เจ้าตัวเรียนประวัติศาสตร์ แม้ว่าสติฟจะยืนยันว่าเขาสามารถซ้อมไวโอลินได้

 

“เรื่องชมรมหรือ? ฉันได้ยินว่าพวกนายไปมีเรื่องกับชมรมอเมริกันฟุตบอล”เสียงทุ้มต่ำบอกอีก และเขาเพียงแค่เงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยิ้มให้เขานิดๆเท่านั่น

 

“ฉันไม่ได้มีเรื่องสตีฟ แค่…แค่ฉันไม่อยากยอมเจ้าพวกนั่น”เขาถอนหายใจยาว “ฉันจะต้องไปคุยเรื่องนี้กับคนที่ชื่อคริส แต่ฉันไม่รู้จักเขา”เขาบอก

 

“คริสหรือ? หมอนั่นเด่นจะตาย นายไปคุยกับเจ้านั่นอันตรายน่ะทอม ชื่อเสียงเจ้านั่นก็พอสมควรอยู่น่ะ เขาเป็นลูกชายของอัยการรัฐคนหนึ่ง แม่เขาเป็นบ.ก.หนังสือพิมพ์ อย่าไปมีเรื่องด้วยน่ะทอม”เขามองสบดวงตาคมกริบอ่อนโยนที่มองมาอย่างชั่งใจ ในเมื่อมันไม่น่าจะมีอะไรร้ายแรงนิ เขาไม่ได้จะขู่ทำร้ายร่างกายเสียหน่อย ถ้ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างน้อยๆก็มีสตีฟเนี่ยและที่น่าจะเป็นพยานได้บ้างว่าเห็นเขาครั้งสุดท้ายก่อนจะไปเจอคริส

 

“ถ้าฉันถูกฆ่านายต้องเป็นพยานน่ะสตีฟ”เขาเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจน้อยๆ

 

“โอเคทอม นายไม่รู้จักเจ้านั่นใช่ไหม? เดียวฉันเปิดรูปให้ดูน่ะ”ชายหนุ่มว่าแล้วนั่งลงข้างๆเขา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนขึ้นเลื่อนลงอยู่ซักพักหนึ่งก็ยื่นหน้าจอมาให้เขาดู เป็นรูปชายหนุ่มที่เขาคิดว่าหล่อเอามากๆ ผมสีทองยาวที่เข้าคิดว่ามันเข้ากันดีกับชายหนุ่ม ผมยาวลงมาจนเกือบถึงบ่ากว้างแข็งแรงเหมือนพวกนักกีฬา มันทำให้เขาคุ้นๆหน้าอยู่บ้าง ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ารูปนี่ถูกถ่ายที่บ้านหลังใหญ่ของสาวคนหนึ่งเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว คริสกำลังอยู่ที่ปาร์ตี้…และเขามั่นใจว่าเขารู้จักเธอเพราะเธอเองก็เรียนเปียนโนเป็นวิชาเสริม เขารู้ว่าบ้านเธออยู่ไหนแน่นอนว่ามันอยู่ในมหาลัยนี้และ แค่อาจจะห่างออกไปหน่อย ขับรถไปไม่กี่นาทีก็น่าจะไปถึง

 

“สตีฟ…ถ้าคืนนี้ฉันไม่กลับ เอ่อ…พยายามโทรหาฉันนิดหนึ่งน่ะ”

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

คริสครางต่ำในลำคอพยายามลืมตาขึ้นมาให้ได้มากที่สุด ความรู้สึกปวดจี๊ดเร่นขึ้นมาจนเขาต้องนิ่วหน้า พยายามลืมตาอีกครั้งและครั้งนี้ดูมันจะเป็นผลเพียงแค่บ้านผ้าม่านดูจะเอียงๆไปนิด เขาพยายามหลับตาและพยายามคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น เริ่มพอจะเข้าใจบ้างว่าตอนนี้เขาเองน่าจะอยู่ที่งานปาร์ตี้ เมื่อคืนเขามั่นใจว่าเขาเมามากไปหน่อย…หรืออาจจะไม่หน่อย ยังไงก็ช่างเขารู้ว่าตอนนี้เขาแอบดอดเข้ามาในห้องของใครซักคนกับสาวสวยผมน้ำตาลที่เต้นด้วยกันเมื่อคืนนี้ ความคิดนั่นทำให้เขาพอใจอยู่บ้างและเริ่มนึกชื่อของเธอที่เหมือนจะเป็นอะไรที่ใกล้เคียงกับอีวา? ไม่สิ อาจจะเป็นทีนน่าก็ได้ จะอะไรก็ช่างเถอะ เขาเพียงแค่ขยับตัวอีกครั้งถอนหายใจยาวเหยียดและยันตัวขึ้นมาน้อยๆและหันมามองสำรวจคนที่นอนอยู่ข้างกายเขา

 

เขาสบทเสียงดังเมื่อมองดีๆแล้วคนที่อยู่ข้างกายเขาเป็นผู้ชาย ผิวขาวเหมือนสีลูกพีสสวยกับผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นลอนนุ่มมือตัดสั้น อีกฝ่ายกำลังหลับอยู่แต่ก็เหมือนจะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของเขาทำให้เขาเห็นดวงตาสีเขียวสวยที่ปรือมองเขาน้อยๆ เขาแทบจะสบทคำหยาบออกมาอีกชุดใหญ่แล้วรีบถลาลงจากเตียง คว้ากางเกงยีนต์แสนแพงขึ้นมาใส่อย่างรีบร้อนทั้งยังประมวลผลว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น พร้อมกับอีกฝ่ายที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน ยังดีที่ชายหนุ่มไม่ได้เปลื่อยเหมือนเขาเพียงแค่มีเสื้อเชิ้ตสีขาวใส่ไว้แต่ก็แทบจะติดกระดุมไว้ลวกๆ เขาเห็นอีกฝ่ายดูร้อนรนไม่แพ้กับเขาแล้วรีบหยิบชั้นในสีดำที่พื้นมาใส่ด้วยความเร็วพอๆกับเขา

 

“เกิดบ้าอะไรขึ้นว่ะ!!?”เขาแทบจะคำรามออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มถอยหนีเขาน้อยๆ เขาไม่รู้จักอีกฝ่ายว่าเป็นใคร และเขาจำไม่ได้ว่ามันเกิอะบ้าอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาตวัดสายตามองชายหนุ่มตัวสูงที่ขยับถอยหนีเขาและตรงไปยังกางเกงขายาวที่ดำที่มันอยู่ที่มุมหนึ่ง

 

“แปลกใจหรือไง คริส?”เขานึกโมโหน้ำเสียงอวดดีของชายหนุ่มที่มันดูจะไม่เข้ากับสีหน้าของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

 

“นายเป็นใคร เข้ามาทำบ้าอะไรในนี้..ฉันขอสั่งเลยน่ะ หุบ-ปาก ในเรื่องนี้เข้าใจไหม?..ถ้านายบอกใครละก็ ฉันจะฆ่านายซ่ะ”เขาขู่เสียงเย็นอย่างเดือดๆ รีบเดินไปหยิบเสื้อยืดที่พาดอยู่ซักทางหนึ่งมาถือไว้ มองหารองเท้าและใส่อย่างลวกๆเพื่อเตรียมตัวจะออกไปจากที่นี้

 

“มั่นใจหรือว่าจะพูดกับฉันแบบนี้”เขาหยุดน้อยๆเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด “ฉันมีของที่มั่นใจว่าพอจะทำอะไรได้บ้างอยู่ในโทรศัพท์น่ะ”เขายืนขึ้นมาเต็มความสูง ขบกรามแน่นเมื่อเห็นมือเรียวขาวยกโทรศัพท์ขึ้นมา เขารู้ว่ามันหมายถึงอะไรและเขารู้ว่าจะต้องมีภาพไม่ก็ร้ายแรงที่สุดคือวีดีโอที่ถ่ายอะไรไว้แน่ๆ

 

“ฉันกลัวว่านายจะไม่เชื่อและไม่ยอมต่อรองกับฉัน ในนี้มีวีดีโออยู่ถ้านาย…”เขาแทบจะถลาเข้าหาชายหนุ่มที่ขยับตัวหนีเขาอย่างตื่นๆ ดันอีกฝ่ายจนไปกระแทกเข้ากับตู้เสื้อผ้าที่ด้านหลัง ล็อกคออีกฝ่ายไว้แน่นและความโทรศัพท์เครื่องสีดำในมือเรียวนั่นมา

 

“ไม่รู้ใช่ไหมว่าเล่นกับใครพวก อย่ามาเล่นตลกกับฉันถ้ายังอยากอยู่ดีๆ”เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ พอใจที่เห็นใบหน้าของชายหนุ่มซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

 

“ฉันไม่กลัวนาย นายนั่นและที่ต้องฟังฉัน”อีกฝ่ายหนึ่งพูดขึ้นมา “จะพังโทรศัพท์ของฉันก็ได้ แต่คลิปนั่นฉันเอาลงเวปไปแล้วตอนนายกำลังนอนอยู่ แต่ฉันล็อกเอาไว้..ถ้าหลังจากนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นฉันก็แค่ใส่รหัสปลดล็อกเพื่อให้คนอื่นๆเข้ามาดูได้ ฉันจะทำทุกทางเพื่อให้คนอื่นๆในมหาลัยได้ดูคลิปนี้แน่นอน”เขาจับไหล่ของชายหนุ่มไว้แน่นแล้วกระแทกลงไปกับตู้เสื้อผ้าอีกจนได้ยินเสียงหวานร้องออกมาเบาๆ กับทั้งดวงตาสีสวยที่คลอไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว

 

“อย่ามาขู่ฉันน่ะ”เขากรามตอบอีกฝ่ายอย่างเหลืออด บีบไหล่นั่นตามแรงอารมณ์จนรู้สึกได้ถึงคนตรงหน้าที่เริ่มดิ้นหนี

 

“ฉันมีข้อเสนอ..คิดดูสิว่ามันจะเป็นยังไงหากเอาของพวกนี้ให้คนในชมรมนายดู พวกนายมันหยาบคายอยู่แล้วนิ ถ้าเจอเรื่องแบบนี้เข้าไปนายน่าจะรู้ว่าเป็นยังไง แล้วยังสาวๆของนายอีกล่ะ คิดดีๆสิ..ข้อเสนอของฉันมันง่ายมากและไม่มีอะไรเสียหาย ฉันจะลบมันต่อเมื่อนายทำตามข้อตกลง”เขารู้สึกถึงมือเรียวที่ตอนนี้พยายามแกะมือของเขาอยู่อย่างรีบร้อนเพราะเขาโกรธมากและเขาไม่แคร์หากจะบีบแขนเรียวๆนี้ให้หักไปเลยคามือ

 

“ต้องการอะไร”เขาบังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าด้วยการจับชายหนุ่มกระแทกกับตู้ข้างหลังจนเขาเห็นน้ำตาหยดเล็กๆไหลออกมาเพราะความเจ็บ ชายหนุ่มหอบน้อยๆมองเขาแต่ก็ยังทำเป็นเก่งอยู่เหมือนเดิม

 

“คืนห้องชมรมให้พวกชมรมดนตรี เลิกยุ่งกับชมรมอื่นๆแล้วก็ทำตัวให้มันสุภาพกว่านี้บ้าง พวกนายมันหยาบคายเกินไปแล้ว..”ชายหนุ่มบอกเสียงสั่นเครือแต่เขาเพียงแค่แยกเขี้ยวออกมาเท่านั่น

 

“ไอ้พวกชมรมดนตรีใช่ไหม? ลบคลิปบ้าบ่อนั่นซ่ะแล้วหลังจากนั่นฉันจะยุบชมรมนายทั้งชมรมเลย”เขาคำรามเสียงแข็งเอื่อมมือหนึ่งขึ้นไปยังลำคอขาวๆและมันแทบจะทำให้อีกฝ่ายดิ้นมากกว่าเดิมเมื่อเขาออกแรงบีบเล็กน้อย

 

“ไม่!! ถ้านายไม่ตกลงฉันจะลงคลิปนั่นเดียวนี้และ ไหนๆฉันก็ไม่มีอะไรเสียหายแต่นายนั่นและที่มีปัญหา”เขาปล่อยมือเมื่อรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายจะหายใจไม่ออกจริงๆ ทำให้ชายหนุ่มแทบจะร่วงลงไปบนพื้นแต่เพราะท่อนแขนของเขาที่รั้งอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อให้คุยกันต่อ

 

“แค่ยกเลิกเรื่องห้องซ้อมของพวกนาย คืนมันให้พวกฉันก็แค่นั่นเอง..แล้วทุกอย่างก็จะหายกัน”เสียงหวานพยายามเปรงเสียงออกมาเมื่อเขายังคงบีบไหล่ทั้งสองของชายหนุ่มเอาไว้

 

“ได้ ลบคลิปก่อน แล้วฉันจะไปตามเรื่องให้รับรองว่าจะคืนห้องให้พวกนาย..”เขาแกล้งพูดออกไป แม้จะสาบานอยู่ในใจว่าหลังจากนี้เขาจะทำทุกวิธีทางเพื่อยุบชมรมดนตรีให้ได้ แล้วเจ้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาต้องเจอดีแน่ๆ

 

“นายโกหก…”

 

“แล้วจะเอาไงอีกว่ะ!! ลบคลิปบ้านั่นหรือจะให้ฉันหักแขนนาย”เขาเอื่อมมือไปจับข้อมือเรียวขึ้นมาจนทำให้อีกฝ่ายร้องเสียงหลง มองเขาอย่างตื่นๆจนเขาเผลอใจอ่อนไปวูบหนึ่ง

 

“นายมันเป็นพวกอันพาลหรือไง! ได้…งั้นนายลองทำตัวดีๆเป็นเบ้ฉันหน่อยเป็นไง หรือเราจะคบเป็นแฟนกันดี?”เขาแทบจะเลือดขึ้นหน้าเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด จนเผลอกำรอบข้อมือเรียวแน่นจนเห็นชายหนุ่มอ้าปากค้างน้อยๆ

 

“จะหลอกจับฉันสิไม่ว่า เอาแค่ชมรมมาอ้างพวกน่าสมเพส”เขาดูถูกอีกฝ่ายเสียเต็มที นึกไม่พอใจมากๆที่รู้ว่าตัวเองดูจะอยู่ในสถานะที่ด่อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

 

“จะตกลงหรือไม่ตกลง”เขาเห็นชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ และเขาเพียงแค่ขบกรามแน่นก็เท่านั่น เขาไม่อยากให้คลิปบ้านั่นหลุดไปแน่ๆ เขามั่นใจว่าคงมีสาวๆหลายคนที่รอเรื่องฉาวของเขาอยู่ คิดดูสิว่าคนระดับเขาจะเกิดอะไรขึ้นหากว่าจู่ๆมีคลิปหลุดไปว่ากำลังมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน…เด็กชมรมดนตรีหน้าจืดๆที่ไม่มีใครรู้จัก มีหวังเขาได้โดนเล่นเละแน่ๆ

 

“..นานแค่ไหน”เขาถามเสียงเรียบ มองชายหนุ่มนิ่งจนอีกฝ่ายต้องหลบตาเขา

 

“จนกว่าฉันจะมั่นใจว่านายจะไม่ทำร้ายฉันหรือไม่ก็ยุบชมรม”เขาพลักอีกฝ่ายออกไปทันทีจนทอมเซไปด้านหลัง

 

“ได้..ฉันจะยอมนายไปก่อนก็แล้วกัน ระวังตัวไว้ให้ดี”

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Trickster, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s