[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#11 Trickster [END]

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

 

ทอมไม่รู้ตัวว่าเขานั่งเหม่อแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งแม่ของเขาเดินมาหาตามด้วยกาแฟและหนังสือพิมพ์ในมือ ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านเนื่องจากหลังจากผ่านคืนนั่นในตอนเช้าเขาก็ขับรถบึ่งมาที่นี้เลย เขาอยากจะสงบจิตสงบใจให้มันมากกว่านี้ เขาแทบรู้สึกราวกับเขาได้ทำลายความหวังทุกๆอย่างที่เขาเคยมี ในตอนที่เห็นสายตาคมกริบที่มันมองมาที่เขา เขาพยายามปฏิเสธตัวเองว่ามันไม่ใช่ความหวัง คริสไม่ได้ชอบเขาเลยซักนิด..แต่ทุกอย่างมันก็ยิ่งอ่อนลงๆในเมื่อดวงตาคมสีฟ้ามันมองมาที่เขาราวกับหัวใจสลายในยามที่เขาแกล้งพูดออกไปว่าเขาโกหกคริสในเรื่องนั่น เขาแทบจะพูดออกมาไม่ได้ราวกับสูญเสียเสียงของตัวเองไป คริสบอกว่าชอบเขา…และเขาเองก็โยนทุกอย่างทิ้งไปโดยไม่รู้ตัว เขาทำให้คริสร้องไห้และมันบีบเขาเข้ามาในหัวใจจนเขาทำอะไรไม่ถูก กว่าจะรู้ตัวคริสก็ออกจากห้องไปแล้วและเขาได้แค่นอนอยู่ตรงนั่นราวกับไม่มีเรียวแรง เขาจำได้ว่าน้ำตาเขาไหลไม่หยุดและเขารู้ตัวอีกที่ในตอนที่เห็นสตีฟเข้ามาในห้องอย่างรบร้อนและถามเขาเป็นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

เขาต้องไปคุยกับคริส…เขาต้องแก้ไขทุกอย่างที่ทำไป แก้ไขเรื่องโกหกบ้าๆที่เขาพูดแล้วพูดอีก เขาทำให้ความจริงที่พูดกลายเป็นเรื่องโกหกงี่เง่ามาก เขาทำให้คริสเสียใจและอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะยอมรับเขานับจากนี้ เขาทนไม่ได้และเขาต้องไป…นั่นคือสิ่งที่เขาเฝ้าคิดมาเกือบสองวัน เขาไม่อยากให้มันจบแบบนี้ เขาคิดว่าเขาค่อนข้างชอบคริสมากและอีกฝ่ายก็คิดเหมือนกัน มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้แบบนี้ ดวงตาสีสวยหลุบลงต่ำพลางเอื่อมมือขึ้นมาลูบท้ายทอยน้อยๆ

 

“ทอม…นอนไม่หลับหรือลูก”เขาเงยหน้าขึ้นมามองคุณแม่เขาที่เขาพึ่งเห็นว่านั่งลงตรงโซฟาใกล้ๆกัน และเขาเพียงแค่ยิ้มให้เท่านั่น

 

“เปล่าครับ แค่คิดอะไรนิดหน่อย”เขาพยายามยิ้มให้เธอสบายใจและหยิบกาแฟขึ้นไปดื่ม

 

“ครั้งนี้ลูกกลับมาที่บ้านเร็วก่อนกำหนดอีก มีเรื่องอะไรที่หอหรือเปล่า”เธอถามอีกและจ้องหน้าเขานิ่ง และมันทำให้เขารู้ว่าแม่เขาค่อนข้างหลอกยากจริงๆ

 

“ไม่มีครับ ผมได้หยุดพักหนึ่งเลยอยากกลับมา…พักสบายๆ”เขายิ้มและเธอแค่หรี่ตาน้อยๆ

 

“ทะเลาะกับแฟน? นี่ลูกมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหรกัน ทำไมไม่บอกแม่บ้าง”เขาแส่หน้าไปอีกฝ่ายเมื่อเธอลุกขึ้นและมานั่งข้างเขาในที่สุด

 

“บอกแม่มาทอม ลูกหลบตาแล้วคิดว่าแม่จะยอมปล่อยไปง่ายๆหรือ เขาเป็นใคร? พวกลูกทะเลาะกันเรื่องอะไร”เขาได้ยินเธอว่าและเขาไม่ตอบคำถามนั่น

 

“เราไม่ได้คบกันครับ แค่ว่า…”เขาเงียบลงไปอีก รู้สึกถึงมือเรียวของเธอที่วางลงมาบนไหล่พร้อมกับที่แม่ของเขาพิงไหล่เขานิดๆ

 

“ทอม…ถ้าลูกรักกันการทะเลาะกันมันไม่ดีเลยนะจ้ะ พวกลูกจะเลิกคบกันทั้งๆแบบนี้หรือ?”เธอบอกเสียงอ่อน

 

“เราไม่ได้คบกันมาตั้งแต่แรกครับ แค่ผม…ผมคิดว่าผมทำให้เขาเสียใจแล้วผมก็มารู้ที่หลังว่าเขาก็ชอบผม แต่เราอาจจะคบกันไม่ได้…”เขาบอกอีก

 

“ทำไมละ รักกันก็ต้องคบกันได้สิ แม่ไม่รู้ว่าพวกลูกทะเลาะอะไรกันแต่แม่ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนี้เลย ถ้าเรายังรักเขาอยู่ในฐานะที่ลูกเกิดมาเป็นผู้ชายไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องง้อเขา ไม่ว่าใครผิด…”แม่ของเขาว่าและเขาเพียงแค่นิ่งลงไปเท่านั่น

 

“ผมกำลังคิดว่าจะไปคุยกับเขา…”เขาบอกในที่สุด ทำให้แม่ของเขาเอื่อมมือขึ้นมาตบไหล่แรงๆสองสามทีเพื่อให้กำลังใจ

 

“เยี่ยมมากที่รัก แต่ก่อนจะไปออกศึกลูกต้องทานพายเบอร์รี่ของแม่ให้หมดก่อนแล้วค่อยไป นี่พึ่ง…10โมง40 ยังทั่นแน่นอน มาเถอะ”เขาถอนหายใจน้อยๆเมื่อเธอรั้งให้เขายืนขึ้น

 

“แม่ครับ…”

 

“ไม่มีแต่หนุ่มน้อย แม่เบื่อมากรู้ไหมที่พ่อของลูกก็ไปทำงาน ลูกก็อยู่ที่มหาลัย”เธอพูดอีก และมันทำให้เขาต้องเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย ดื่มกาแฟจนหมดและวางมันลงในอ่างล้างจาน เหลือบไปมองคุณแม่ของเขาที่ตอนนี้กำลังใช้มีดตัดพายให้เป็นชิ้นพอดีคำ

 

“ผมช่วยไหมครับ”ทอมว่า

 

“ลูกตัดได้แอบเอาเบอร์รี่ไปหมดแน่ๆ หิบน้ำแอบเปิ้ลในตู้ออกมาสิจ้ะ เราจะได้กินกัน”เขาขยับตัวเดินไปทำตามอย่างว่าง่าย เปิดตู้เย็นเพื่อมองอะไรที่แม่เขาบอก เขาเห็นเหยือกน้ำมะนาวและกล่องน้ำแอบเปิ้ลใกล้ๆ เขาคิดว่า…ดื่มน้ำมะนาวดีกว่า มันทำให้เขาหยิบเหยือกแก้วออกมาตามด้วยกล่องน้ำแอปเปิ้ลมาถือเอาไว้ในมือ เมื่อเขาปิดตู้เย็นเขาก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านจนทำให้เขาหันไปมองและหันกลับมายังคุณแม่ของเขาที่ขยับตัวมามองน้อยๆ

 

“ไม่ต้องจ้ะทอม แม่เปิดเอง…แน่นอนว่าเป็นคุณสก็อตตี้แน่นอน แม่ลืมบอกเขาไปเสียสนิทว่าคงไม่ได้ไปทานมื้อเที่ยงแล้วเพราะลูกมาหา รอแปปหนึ่งนะจ้ะ”เขาพยักหน้าน้อยๆพลางแอบหยิบชิ้นพายที่เปื้อนมีดขึ้นมากิน วางเหยือกน้ำมะนาวและทุกอย่างลงบนโต๊ะอาหารระหว่างที่คุณแม่เขาเดินเลี่ยงออกไปเพื่อไปคุยธุระอะไรก็ตามที่เธอบอกเมื่อกี่

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

เจ้าของร่างกายสูงใหญ่ขยับตัวน้อยๆอย่างไม่แน่ใจนัก ตอนนี้เขาอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งห่างออกมาพอสมควรจากมหาลัย ตกแต่งแบบเรียบๆเหมือนบ้านทั่วๆไปนั่นและ สายตาคมเหลือบมองไปรอบๆพลางคิดอีกรอบว่าเขามาถูกบ้านหรือเปล่า เขาอยากคุยกับทอมอีกครั้ง…มันทำให้เขามาหยุดอยู่ที่นี้ หลังจากวันนั่นเป็นต้นมาเขาแทบจะบ้าตายไปเลย เขารู้สึกแย่มากจนกระทั่งทนตัวเองไม่ไหว เขารู้ว่าเขารักทอมมากและมันทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าเรื่องไหนๆ ตอนที่ทอมบอกว่าทอมไม่ได้รักเขา ทอมแค่หลอกเขาเท่านั่นมันทำให้เขาแทบจะรู้สึกราวกับเข่าอ่อนไปหมด เขาพยายามตัดใจและทำใจซะ แต่มันทำไม่ได้…ยิ่งหลังจากรู้ว่าทอมจู่ๆก็กลับมาที่บ้านมันทำให้เขาเริ่มจะคิดในแง่ที่ว่าบางทีทอมอาจจะพูดแบบนั่นเพื่อให้เลิกยุ่งกับเขาได้ง่ายขึ้นก็ได้ อย่างน้อยๆเขาก็อยากคุยกับทอมเป็นครั้งสุดท้าย…ยอมเป็นคนโง่หากว่าทอมจะหัวเราะใส่หน้าเขาและบอกว่าเขามั่นงี่เง่าแค่ไหน เขายอมแค่…แค่อยากคุยด้วยอีกครั้งเท่านั่น

 

ดวงตาคมกริบเงยขึ้นมองบานประตูไม้เมื่อมันเหวี่ยงเปิดออก พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่เขาคิดว่าอายุพอๆกับแม่ของเขา ผมสั่นและเธอยิ้มให้เขาอย่างไม่แน่ใจนัก มันทำให้เขาเพียงแค่อ้าปากน้อยๆเพื่อพูดอะไรบางอย่าง

 

“…ผม…เอ่อ..คริสครับ มีสไฮเดสตัน ..”เขาเริ่มเสียงเบา “..ผมมาหาทอมครับ ถ้าเกิดเขาอยู่…”เขาเริ่มรู้สึกประหม่าจริงๆเมื่อเห็นเธอหรี่ตาน้อยๆแล้วก็ยิ้มออกมาให้เขาในที่สุด

 

“คริสหรือจ้ะ?…แน่นอน ทอมอยู่แน่นอนจ้ะ..เข้ามาสิที่รัก”เขายิ้มนิดๆเมื่อเธอขยับถอยให้เขาเข้ามา มันทำให้เขารีบยื้นกล่องเค้กในมือให้เธออย่างรวดเร็ว เห็นเธอตาโตขึ้นมานิดๆและบอกว่าเขาน่ารักมากแค่ไหน เขามองสำรวจรอบๆอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาคมที่อาจจะอยู่แถวๆนี้ก็ได้ เดินตามเธอเข้ามาอย่างว่าง่ายจนกระทั้งเผลอหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนหันหลังอยู่น้อยๆ กำลังก้มหยิบอะไรหลายๆอย่างเข้าปากและเขาคิดว่ามันน่ารักจริงๆ

 

“ทอม มีคนมาหาแนะ”เขาหันไปมองคุณแม่ที่ขยิบตาให้เขานิดๆและเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อทอมหันมามองเขา เห็นชายหนุ่มตาโตน้อยๆและแทบจะค้างอยู่แบบนั่น มองเขาราวกับไม่เคยเห็นเขามาก่อนและเขาไม่รู้ว่าหัวใจมันจะเต้นรั่วขนาดนี้เพียงแค่เขาได้เห็นหน้าของทอม จนเผลอขยับตัวเข้าไปอีกเล็กน้อย

 

“..งั้น…ทอมเดียวแม่เอ่อ…แม่ว่าแม่เอาพายไปฝากคุณสก็อตตี้ดีกว่า ตามสบายนะจ้ะคริส”เขาพนักหน้าน้อยๆเมื่อคุณแม่ของทอมเขามั่นใจว่ารู้อะไรบางอย่างแน่นอน เธอรีบตักพายใส่กล่องแล้วแทบจะวิ่งออกไปจากบ้าน ทิ้งให้ทอมยื่นอยู่ตรงนั่นหลบสายตาของเขาอยู่เหมือนเดิม เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่แต่ท่าทางที่ราวกับไม่อยากเจอหน้าเขาแบบนี้มันทำให้เขาเจ็บมาก

 

“เฮ้…”เขาตัดสินใจทักออกไปเสียงเบา ก้าวเข้าไปใกล้ทอมเล็กน้อยแต่ยังเว้นระยะห่างเอาไว้พอประมาณ เห็นทอมยกมือขึ้นกอดอกแต่ยังไม่มองหน้าเขา

 

“ฉันไม่แน่ใจว่ามาทำอะไรที่นี้นักหรอกแค่…”เขาพูดต่อไป “ฉันแค่อยากเจอหน้านาย แม้ว่านายจะมองว่าฉันมันเป็นพวก..ไก่อ่อนหรืออะไรก็ตามที แล้วก็อยากจะขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย”เขาพูดอีก เห็นปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยจากชายหนุ่ม ราวกับทอมกำลังตัดสินใจเรื่องอะไรอยู่ซักอย่างในใจ และแน่นอนว่าเขามั่นใจว่ามันคงเป็นเรื่องว่าจะไล่เขาออกจากบ้านไปยังไงมากกว่า

 

“…ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า บายทอม..”เขาถอนหายใจยาวเมื่อเห็นอยู่ชัดๆว่าทอมไม่ได้อยากจะคุยกับเขาแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆและเริ่มคิดจริงๆแล้วว่าตอนนี้เขาเป็นไอ้งั่งคนหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งแต่ก็ยังคงตามตื้ออยู่ ร่างสูงใหญ่ขยับก้าวถอยหลังและเริ่มเดินกลับไปทางเดิมที่เขาเดินมา

 

“คริส..”เขากลืนน้ำลายคงคออย่างยากลำบากเมื่อได้ยินเสียงเรียกเบาหวิวจากปากบาง เขาไม่ได้หันไปมองว่าทอมทำหน้ายังไงและเขากลัวมาก กลัวว่ามันจะเป็นคำพูดทำร้ายต่างๆน่าๆที่มันจะทำให้เขาเจ็บอีกมากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

 

“นายจะเดินหนีฉันไปแบบนี้ไม่ได้น่ะ..อย่างน้อยๆนายก็มาแล้ว ขอฉันพูดได้ไหม”เขาเงยหน้าขึ้นน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงที่ท่อนแขนจากคนที่อยู่ด้านหลัง หลับตาลงน้อยๆเมื่อรับรู้ถึงอีกฝ่ายที่กอดแขนเขาเอาไว้แน่นตามด้วยซุกใบหน้าลงมาตรงช่วงไหล่

 

“อะไรที่จะพูดทอม เยาะเย้ยว่าฉันเป็นพวกไก่อ่อนนะหรือ”เขาว่า

 

“…ฉ-ฉันชอบนายคริส” คำพูดนั่นมันทำให้เขาเงียบ “ฉันเริ่มชอบนายมาตั้งนานแล้วแต่ว่าฉันไม่อยากยอมรับมัน ฉันรู้ว่ามันน่าอายมากที่ชอบนายและถ้านายรู้นายจะต้องล้อฉันและมันจะเจ็บมาก…ฉัน…ฉันเผลอตัวไปในตอนนั่นและมันอาจจะแย่ลงไปก็ได้ พยายามตีตัวออกห่างนายเพื่อให้ลืมแต่นายก็ยิ่งพยายามเข้าหาฉันจนมันทำให้ฉันใจสั่น จนในที่สุดฉันก็ตัดสินใจตัดนายออกไปให้ได้ บอกยกเลิกทุกอย่างแต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่อนายไม่ยอมไป…นายทำให้ฉันมีความหวังแล้วฉันก็กลัวมาก..”เขารู้สึกถึงเสียงหัวใจของตัวเองที่มันตื่ออยู่ในหู และรู้สึกถึงแรงบีบตรงช่วงแขนจากมือเรียวที่มันดูจะสั่นน้อยๆ

 

“…ฉันพูดออกไปว่าฉันโกหกว่าฉันไม่ได้ชอบนายเพราะคิดว่ามันจะง่ายขึ้นหากว่านายเลิกยุ่งกับฉัน แต่นายก็ดันบอกว่าชอบฉันเหมือนกัน…มันทำให้ฉัน..”ทอมหยุดพูดลงไปเมื่อเขาเอื่อมมือขึ้นไปรั้งมือเรียวออกจากแขน รั้งอีกฝ่ายให้หันมามองสบตากับเขาชัดๆและมันทำให้เขาเห็นว่าทอมหน้าแดงไปจนถึงใบหู ยังหลบตาเขาพร้อมกับเม้มปากแน่นราวกับกำลังกลัวคำตอบของเขา

 

“…นายรู้ไหมว่าฉัน..”เขาเม้นปากแน่นเมื่อไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี ทอมเพียงแค่เงยหน้ามองหน้าเขาเท่านั่น

 

“คริสได้โปรด…”อีกฝ่ายว่า

 

“นายทำให้ฉันแทบบ้าทอม แล้วตอนนี้นายบอกว่ามันคือเรื่องโกหกอีก อะไรคือความจริงกันแน่ เรื่องไหนที่นายพูดจริงทอม…”เขาบอกอย่างเหนื่อยอ่อนและเขากำลังสับสน

 

“ฉันรักนาย..”อีกฝ่ายพูดและเขาเพียงแค่เงียบเท่านั่น

 

“มันไม่ตลกเลยนะทอมหากนายจะมา..”เขาเริ่ม “หากนายกำลังพยายามให้ความหวังฉันหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ฉันจะเจ็บยิ่งกว่านี้”

 

“..ฉันรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะไม่ทัน มันอาจจะทำให้นายรำคาณหรือว่ามองฉันเป็นพวกเชื่อไม่ได้ก็ได้ แค่ฉันอยากจะสารภาพว่าฉันชอบนายมาก..ฉันรักนายมากและฉันตัดใจไม่ได้ ฉันไม่แคร์ว่านายจะเป็นแคปของชมรมอเมริกันฟุตบอลและเราอาจจะคบกันไม่ได้ ฉันไม่สนว่า..”เขาเห็นทอมเงียบลงไปเมื่อเขารั้งใบหน้าของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ กดจูบลงไปอย่างนุ่มนวลราวกับนี้คือสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ เขาอยากได้ยินทอมพูดอีก พูดว่ารักเขาอีกแม้ว่าเขาจะอยากจูบอีกฝ่ายไปด้วยก็ตาม รสจูบหวานหอมที่เขารู้ตัวช้าไปหน่อยว่าเขาหลงรักมันแค่ไหน ขยับริมฝีปากเพื่อไร้ตอนอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้นและทอมเองก็จูบตอบเขาอย่างเต็มใจเช่นกัน รับรู้ถึงมือเรียวที่ยกขึ้นมาลูบช่วงกรามของเขาและเลยขึ้นไปไล่นิ้วผ่านกลุ่มผมสีทองของเขา เขาชอบมันมากและแทบจะไม่อยากปล่อยทอมออกไปจากอ้อมกอดแม้แต่น้อย

 

“นายโกหกฉันได้ยังไงทอม..”เขากระซิบเสียงแผ่วพลางกดจูบลงบนเปลือกตาที่มันยังปิดอยู่ “นายรู้ไหมว่ามันทรมาณแค่ไหนตอนนี้คิดว่านายไม่ได้รักฉัน…ตอนที่นายบอกว่าเรื่องทุกอย่างมันคือเรื่องโกหกแบบนี้”เขาไล่ริมฝีปากลงมายังกรีบปากนุ่มอีกครั้ง รู้สึกถึงคนในอ้อมกอดที่สั่นน้อยๆและยิ่งโอบเขามากยิ่งขึ้น

 

“ฉันขอโทษ..ฉันรักนายคริส นี่คือความจริง”ทอมกระซิบตอบเป็นครั้งแรกที่เขาหลุดหัวเราะเบาๆอย่างช่วยไม่ได้ ซบหน้าลงแนบกับหน้าผากของชายหนุ่ม รั้งเอวของทอมให้เข้ามาใกล้ตัวเขามากยิ่งขึ้นราวกับกลัวว่าทอมจะหายไป

 

“ฉันไม่เชื่อหรอกทอม..นายหลอกฉัน”เขาจูบน้อยๆลงบนหน้าผากมน เนินนานและไม่ยอมคลายอ้อมกอดจนกระทั้งทอมยันตัวออกมาเพื่อมองหน้าเขานิ่ง เขาเห็นในดวงตาสีเขียวสวยว่ามันกำลังประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

 

“คริส…ฉันรักนาย ทุกๆอย่างฉันพูดจริงๆคริส ฉันยอมคบเป็นแฟนกับนายเงียบๆเหมือนเดิม เหมือนก่อนหน้านี้…จะไม่เรื่องมากแม้แต่น้อยแค่ให้นายเชื่อฉัน”เขาถอนหายใจยาวเมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดของทอม เขารู้ว่าทอมไม่ได้โกหก เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

 

“นายรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย…”เขาเริ่มและมันทำให้ทอมเงียบ “…ฉันเป็นคนดังมากและสาวๆเยอะด้วย ฉันเจ้าชู้และค่อนข้างมั่วในบางครั้ง ฉันเป็นสัวต์ปาร์ตี้ และใจร้อนมาก มีเรื่องวิวาทเกือบตลอดและปากเสียด้วย”เขาพูด เห็นทอมขมวดคิ้วน้อยๆเท่านั่น

 

“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายเป็นแบบไหนคริส และฉันมั่นใจว่านายดีขึ้นได้”ทอมว่า

 

“ฉันคงควงนายออกหน้าออกตาไม่ได้แน่ๆ มันอาจจะทำให้ฉันลำบากและที่สำคัญละก็ นายได้โดนหาเรื่องไม่จบไม่สิ้นแน่นอน จากสาวๆละก็น่ะ”เขาถอนหายใจยาวเหยียด

 

“…นายจะนอกใจฉันหรือ”เขาได้ยินเสียงหวานเอ่ยเศร้าๆและมันทำให้เขาแทบจะใจหลนวูบ

 

“ฉันคิดว่านายทำให้วงจรชีวิจฉันหลายๆอย่างเปลี่ยนไปทอม นายอาจจะไม่สังเกตแต่ตั้งแต่นายบังคับให้เราคบกัน 30วันที่ผ่านมาฉันควงผู้หญิงแค่5คนเท่านั่น…และมีอะไรกับนายแค่คนเดียว”เขานึกพอใจมากๆเมื่อเห็นใบหน้าหวานแดงขึ้นมาจนเห็นได้ชัด ทอมยังคงกำท่อนแขนเขาไว้แน่นเท่านั่นและเขาคิดว่ามันน่ารักเอามากๆ

 

“แล้ว…เรา…เราคบกันได้ไหม”ทอมว่าเสียงอ่อน “หมายถึงหากว่านายยังคงมีความรู้สึกว่ารักฉันอยู่บ้าง เหมือนที่นายเคยบอก”เขารู้ว่าทอมกำลังกังวลและอายมากแค่ไหน มันทำให้เขาใจอ่อนและแทบจะลืมเรื่องทุกอย่างไปในตอนนี้

 

“ฉันไม่ยอมคบกันนายง่ายๆหรอกทอม ฉันรู้ว่านายว่างแผนจะทำร้ายจิตใจฉันเอาไว้อีก…”เขารั้งท่อนแขนทั้งสองให้ขึ้นมาโอบรอบคอเขา ตามด้วยจ้องใบหน้าของทอมนิ่งๆ มองดวงตาสีเขียวสวยที่มันแส่หลบสายตาเขาเกือบตลอดเวลา

 

“ฉันเสียใจนะคริส”ทอมว่าเสียงเบาแม้ว่าจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นก็ตาม

 

“ฉันจะเอาคืนให้เข็ดเลยคอยดู ฉันจะไม่ยอมให้นายไปกับใครทั้งนั่น นายจูบกับฉันได้คนเดียว กอดฉันได้คนเดียว นอนกับฉันได้แค่คนเดียว ต้องโทรหาฉัน ต้องมาดูฉันแข่ง ต้องไปค้างที่บ้านฉัน ต้องมองมาที่ฉัน ต้องรักฉันแค่คนเดียว…ไม่จำกัดเวลาแค่30วันแน่นอนทอม”เขาเห็นทอมหน้าแดงขึ้นมาจนถึงใบหูเมื่อเขากดจูบลงบนแก้มเนี่ยนๆนั่นอีกครั้ง

 

“นายขอฉันคบอยู่หรือ?”เสียงหวานว่า

 

“เปล่า ฉันบังคับต่างหาก”เขาตอบในที่สุด มองใบหน้าหวานที่มันแทบจะแดงขึ้นมามากกว่าเดิม ทอมหลุบตาลงต่ำอย่างใช่ความคิดและเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด ขยับตัวขึ้นมาจูบเขาเนินนานและเขาจูบตอบอย่างว่าง่าย

 

“ฉันยอมก็ได้..”ทอมกระซิบหลังจากเขาถอนจูบออกมา “แต่ถ้าจับไดว่านายยังแอบไปอยู่กับสาวที่ไหนละก็ รับรองว่านายเจ็บแน่ๆคริส”เขาหัวเราะเบาๆกับคำขู่ของชายหนุ่ม เขาไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่นอนเพราะเขาไม่ได้มองใครเลยนอกจากทอม และเขาคิดว่าแค่ทอมคนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว จะมีใครที่ทำให้เขาร้องไห้ได้สองครั้งแบบทอมกันล่ะ เขามองสบตาคนที่ตัวเล็กกว่านิ่ง มองมันกระพิบน้อยๆราวกับกำลังเก็บรายละเอียดทุกๆอย่าง และทอมเองก็รู้ตัวว่าเขามองอยู่

 

“มองแบบนี้มีปัญหาหรือไง”ชายหนุ่มแกล้งหรี่ตาน้อยๆ

 

“ฉันรักนายทอม..”เขากระซิบเสียงเบา เห็นดวงตาสีสวยมันค่อยๆโตขึ้นอย่างตกใจพร้อมกับริมฝีปากที่อ้าออกน้อยๆ มันช่างดูน่ารักและมันทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะจริงๆในยามที่เห็นทอมเป็นแบบนี้ บางทีเขาอาจจะบอกรักทอมทุกวันเพื่อให้เห็นแก้มนิ่มๆแดงขึ้นมาบ้าง

 

“…ไปที่ห้องได้ไหม”เขากระซิบถามเสียงพร่าและก้มลงจูบริมฝีปากเล็กๆนั่นอีกครั้ง ไล่เลมความหวานจากโพร่งปากนุ่มจนรู้สึกถึงมือเรียวที่มันเลื่อนลงมาต่ำเพื่อพยายามดันเขาออกไป ตวัดไล่ลิ้นร้อนชื้นต้อนอีกฝ่ายจนทอมครางอื่อในลำคอ รับรู้ถึงทุกอย่างและอารมณ์หวานที่ดูจะมากยิ่งขึ้นไปอีกจนแทบจะกลายเป็นร้อนแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไล่มือหยาบเข้าไปในสาบเสื้อของชายหนุ่มรับรู้ถึงผิวนุ่มมือและมันยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง

 

“…ทั้งสองคนเป็นพายเป็นไงมั่งจ้ะ”เขาแทบจะถูกทอมผลักออกไปเมื่อได้ยินเสียงคุณแม่ตามด้วยเสียงประตูที่เปิดและปิดลงไป เขาก้มหน้าเล็กน้อยพลางเลียริมฝีปากอย่างเสียดาย และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเธอกำลังยิ้มให้เขาในขณะที่ตอนนี้ทอมเดินกลับไปยังพายที่ราดครีมสีขาวเอาไว้

 

“พายอร่อยไหมจ้ะ?”เขามั่นใจว่าเธอกำลังแกล้งถามเขาแน่ๆ และมันทำให้เขาเพียงแค่พยักหน้ายิ้มๆ

 

“ครับ..อร่อยครับ หวานกำลังดีเลย…”เขาพยายามฉีกยิ้มตอบเธอและคุณแม่ของทอมเองก็เพียงแค่หัวเราะอย่างชอบใจเท่านั่น สายตาคมเหลือบขึ้นมามองทอมที่ยืนอยู่ห่างออกไป ดวงตาสีเขียวหันมามองเขาเพียงชั่วคราวแล้วก็หลบกลับไปเหมือนเดิม

 

“มานี้นั่งสิคริส…ไว้เราอยู่ทานมื้อเที่ยงกันน่ะ อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?”เขาเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ห่างจากทอมไม่มากนัก มองเธอกำลังถือพายมาตั้งไว้ตรงหน้าเขาตามด้วยแก้วเปล่าที่เอามาให้ทอมรินน้ำ

 

“ทอมไม่ค่อยพาใครมาบ้านยกเว้นเพื่อนแค่สองงสามคน ทานเยอะๆนะจ้ะ รับรองว่ามีอีกเยอะมาก”เธอบอกอย่างตื่นเต้น

 

“แม่ฉันชอบทำขนมน่ะ”ทอมบอกพลางเอาน้ำแอปเปิ้ลมาให้เขา

 

“แม่ผมก็ชอบทำขนมน่ะครับ แถมถนัดขนมพื้นเมืองซะด้วย บางที่คุณอาจจะชอบก็ได้”เขาว่า ขอบคุณเบาๆเมื่อเธอยื้อจานใส่พายมาให้

 

“แน่นอน…บางทีเราอาจจะได้ทานดินเนอร์ด้วยกันซักมื้อ”เธอบอกยิ้มๆ คริสเพียงแค่ตัดขนมตรงหน้าเข้าปาก ขมวดคิ้วนิดๆเพราะเขาคิดว่ามันอร่อยมากจริงๆ

 

“ทำหน้าแบบนั่นมันไม่อร่อยหรือไง..”เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานของชายหนุ่มข้างๆ

 

“ไม่รู้สิ ฉันแค่แปลกใจเพราะมันหวานพอๆกับขนมที่นายทำให้ฉันกินหลังจากที่เราดูหนังวันนั่นจบเลย แต่ว่าของนายหวานกว่าหน่อย..”เขาฉีกยิ้มกว่าและตักพายเข้าปากอีก พอใจเอามากๆที่เห็นทอมหน้าแดงแล้วแทบจะแยกเขี้ยวใส่เขา ถ้าไม่ติดที่ว่าคุณแม่ของทอมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

“ทอมทำขนมด้วยหรือ? ไม่เสียแรงที่แม่อุสาสอนอะไรไปตั้งเยอะ ไม่เห็นเคยทำให้แม่ทานบ้างเลย”เธอขมวดคิ้วน้อยๆและเขาแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของทอม

 

“แค่คุกกี้ธรรมดาครับ คริสเขาพูดไปแบบนั่นและ…เพื่อนในชมรมเขาขอให้ช่วยทำ”เขาเห็นทอมตอบรับเสียงเบา แต่จากสายตาที่มองมาทางเขา เขามั่นใจว่าทอมอาจจะมีเรื่องงอนเขาหลังจากนี้แน่ๆ ไม่เป็นไร…คนพึ่งคบกันทะเลาะกันบ้างเรื่องธรรมดา ไว้หาทางขอค้างทีนี้และค่อยง้อแล้วกัน

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Trickster, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s