[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]Et.[LiamXBen]#2 The choice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.  /  Liam H. X Benedict C.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

“เฮ้แลม ไม่เอาน่านายควรจะสนใจฉันบ้างสิ”ชายหนุมร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนจัดทรงอย่างดี เดินเลี้ยงพี่ชายตัวโตที่ตอนนี้กำลังเดินตามเขาอยู่และเขาไม่อยากจะคุยกับคริสซักเท่าไร คิดดูสิว่าพี่ชายหัวดื่อของเขาไร้สาระมากแค่ไหนที่บอกให้เขาเตรียมตัวไปด้วยและให้เขาขอกลับก่อนหากเกินกว่ายี่สิบนาทีแล้ว และเขาคิดว่ามันบ้ามากเกินไปแล้ว ลากให้เขาไปด้วย ให้เขาขอกลับก่อน และให้เขาไม่กลับบ้านเพราะคริสวางแผ่นจะพาเบน หนุ่มน้อยคนนั่นมาเที่ยวที่บ้านและเขามีหน้าที่จะต้องพาคนที่ชื่อทอมกลับไปส่งที่บ้านหรือไปไหนก็ได้ มันทำให้เขาค่อนข้างเบื่อเอามากจริงๆที่พี่ชายเขาคิดแต่เรื่องไร้สาระ

“นายจะเดินหนีฉันไปถึงไหนแลม”เสียงทุ้มต่ำบอกอ้อนๆ ซึ่งร่างสูงใหญ่เพียงแค่หันมาหรี่ตามองเท่านั่น

“นายคิดอะไรกันแน่ ฉันบอกว่าให้เลิกเรื่องเจ้าชู้ซักที และนี้พึ่งผ่านมาสองวันโอเค? ถ้านายไม่เลิกล้มแผ่นการไร้สาระนั่น ฉันจะไม่ไปกับนาย”เขายื้นคำขาด ยกมือขึ้นกอดอกมองพี่ชายตัวดีที่ตอนนี้ทำหน้าบึ้งใส่เขาและเขาไม่กลัวมัน

“ได้! ก็ได้ๆ ยอมก็ได้ ไปเที่ยวเฉยๆเพียงแค่นายต้องพยายามให้ฉันได้อยู่กับเบนสองคน”เขากลอกตาเซงๆพลางหยิบเสื้อแจ็กเก็ตหนังขึ้นมาฟาดไปที่เอวของพี่ชายเขาแล้วรีบเดินหนีออกมาจากบ้านโดยไม่ตอบอะไร ตามด้วยคริสที่ตะโกนบอกให้เขารอชายหนุ่มล็อกบ้านนิดหนึ่งก่อนทั้งคู่จะเริ่มเดินทางกัน

“ฉันอยากจะเห็นจริงๆคนสเป็กนายเป็นยังไงคริส อีกอย่างน่ะฉันว่าเขาไม่ตามนายมาบ้านหรอก”เสียงทุ้มต่ำบอกพลางมองใบหน้าคมของชายหนุ่มผมทองที่เดินตรงมายังรถยนต์ แกล้งมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจพลางหันไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่

“ฉันขับเอง จะได้ไปแบบเท่ห์ๆ เอากุญแจมา”เขาแกล้งเลิกคิ้วมองพี่ชายตัวสูงที่ดูจะหล่อเป็นพิเศษในวันนี้ ก่อนจะโยนกุญแจรยนต์ให้ชายหนุ่มและขึ้นไปนั่งบนรถยนต์ตามด้วยคริสที่ขึ้นมาที่หลัง แลมจัดการเปิดเพลงก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัย

“เอาค่ารถมาด้วย ถ้านายทิ้งฉันกลับบ้านละก็”เขาบอกหน่ายๆ เห็นพี่ชายเขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั่นเอง

“วันนี้ฉันออกไปซื้อของเข้าบ้าน นายยังไม่ให้ค่าไข่แล้วก็เบียร์นายเลย”แลมแทบจะไม่ลดเสียงสบทคำโตใส่พี่ชายเขาแม้แต่น้อย มันทำให้คริสเพียงหัวเราะอย่างพออกพอใจ ก่อนที่มือหยาบแข็งแรงจะเอื่อมขึ้นมาจัดทรงผมสีทองสวยของเจ้าตัวดีๆ

“วันนี้ฉันหล่อจริงๆแลม ภูมิใจซ่ะที่นายหน้าตาเหมือนฉันบ้าง ได้ความหล่อมาจากฉัน”คริสแกล้งถอนหายใจและเขาแทบจะอยากวิ่งลงไปจากรถจริงๆ คนบ้าที่ไหนมันจะหลงตัวเองขนาดนี้กัน

“หลอกตัวเองต่อไปเถอะพ่อหมีตัวโต ยังไงฉันก็หล่อกว่านายอยู่ดี”เขาบอกยิ้มๆ

/*/

แลมเดินเฉื่อยๆตรงเข้ามาในบาร์ที่เขามาประจำ และคริสเคยมาเที่ยวบ้างสองสามครั้ง จริงๆมันก็ไม่ใช่บาร์ใหญ่โตอะไรมากแต่ก็พอที่จะให้นั่งเล่นดื่มเบียร์มองสาวๆได้ เขายกมือขึ้นซุกในกระเป๋ากางเกงเพราะอากาศที่หนาวลงมากๆ ต่างกับคริสที่ตอนนี้กำลังทักทายกับพนักงานสาวสองคนที่เสริฟอาหารเสร็จแล้ว เขามองสำรวจไปรอบๆมีเพียงแค่คนนั่งประจำโต๊ะใหญ่ๆอยู่สองสามโต๊ะเท่านั่น ที่บาร์มีคนไม่มากนักคงเพราะเป็นช่วงหัวค่ำ ร้านตอนนี้ลดแสงลงจนเหลือเพียงแสงสลัวๆจนเกือบมืดมากกว่า ตอนนี้วงดนตรียังไม่มาซึงเขาว่าก็ดีแล้วเพราะเขายังไม่พร้อมจะอยู่กับเสียงดังๆในตอนนี้

“เฮ้แลมมี่ มานี่ๆ”เขาหันไปตามเสียงเรียก เดินตามคริสไปยังที่นั่งด้านในที่เหมือนๆเจ้าตัวจะจองโต๊ะเอาไว้ ชายหนุ่มร่างสูงมองสำรวจไปรอบๆอย่างสนอกสนใจพลางหันมามองเจ้าของร่างสูงใหญ่ผมทองที่นั่งอยู่ข้างๆ คริสกำลังมองดูเมนูเบียร์อย่างใช่ความคิดจนเขานึกหมั่นไส้เล็กๆ

“นายว่าเขาจะชอบดื่มอะไร”เขามองตามคนตัวสูงที่ยื้นเมนูมาให้เขา แลมเพียงแค่ขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะสายหน้า

“ไม่ ฉันว่านะเขาไม่น่ามาหรอกคริส แล้วนายไม่ได้น่าไว้ใจเลยซักนิด”เขาบอกขำๆ ทำให้พี่ชายของเขาศอกเข้ามาแรงๆทีหนึ่ง และเขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั่นกับพี่ชายน่าสงสารที่ดูจะพยายามเหลือเกินในการให้ใครซักคนหนึ่งมาชอบและเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นยังไงคริสถึงได้ดูกระตือรือร้นแบบนี้ ชายหนุ่มผมสั้นหันมามองรอบๆร้านขณะหลบให้คริสสั่งเบียร์และอื่นๆตามใจเจ้าตัวเอง พร้อมกับพึมพำบอกว่าจะไปนั่งอีกฝั่งหนึ่งจนกลายเป็นว่าตอนนี้เขาและคริสนั่งอยู่คนละฝั่งกันในตอนนี้

“เฮ้…จริงๆแล้วฉันว่าจะสั่งของพวกนี้มากินเล่นแต่กลัวกินไม่หมด นายจะกินไหมแลม”เขาถอนหายใจหน่ายๆกับพี่ชายตัวดีที่จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ดวงตาคมกริบสีฟ้าเหลือบมองตรงไปยังประตูที่มีคนเข้ามาใหม่ เห็นชายหนุ่มสองคนที่ท่าทางเหมือนพวกชาวอังกฤษเดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าสบายๆจนเขาอดหรี่ตามองไม่ได้ เขาจำได้ว่าหนึ่งในนั่นคือคุณทนายหรืออัยการอะไรซักอย่าง กับอีกคนหนึ่งที่เขาไม่แน่ใจเท่าไร ก่อนที่เขาจะหันมาเมื่อคริสเรียกให้เขากลับมาดูเมนูอาหารอีกแล้ว แม้ว่าสายตาจะยังมองมาที่เมนูแต่เขากับกำลังนึกถึงเรื่องของคนที่เขาน่าจะเคยเจออยู่สองสามครั้ง

/*/

ทอมค่อนข้างมีความสุขเอามากๆเมื่อในที่สุดเขาก็ลากพี่ชายให้ตามมาได้ คิดดูสิว่าโอกาศน้อยแค่ไหนที่คนแบบเขาจะมีโอกาสได้มาเที่ยวกับคนอื่นๆนอกจากกับพี่ชายตัวเอง เขาเป็นนักบัญชีที่บังเอิญว่าได้ทำงานในโรงเรียนเด็กๆระดับประถม แน่นอนว่างานของเขาวันๆก็ไม่มีอะไรมากนอกจากบัญชีรายรับรายจ่าย บิลต่างๆ ดวงตาสีสวยเหลือบมองไปรอบๆเพื่อหาคนคนหนึ่งที่นัดพวกเขามาเที่ยวแบบนี้ ชายหนุ่มตัวใหญ่ผมทองท่าทางแบบนักกีฬาเล็กน้อย เบนแทบจะค้านคำขาดไม่ยอมให้เขามายุ่งกับคนแบบคริส แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจก็เถอะว่าทำไม เบนเป็นทนาย แน่นอนว่าก็ต้องติดเรื่องความระแวงมาอยู่แล้วเขาเลยไม่คิดอะไรมากนักในเรื่องนี้ ในครั้งแรกที่เจอกัน…เขาคิดว่าคริสเองน่าจะถูกใจพี่ชายของเขา แต่ใครจะไปรู้ หลังจากได้คุยๆกันบ้างคริสอาจจะยอมมองมาที่เขาก็ได้

ชายหนุ่มคิดอย่างอารมณ์ดีขณะที่เดินนำเบนตรงมายังโต๊ะนั่งตัวในๆที่มีชายหนุ่มผมตัดสั้นที่มองตรงมายังพวกเขากับแผ่นหลังกว้างของใครคนหนึ่งที่ตอนนี้คาดว่าจะยังนั่งดูเมนูอาหารหรือไม่ก็อะไรซักอย่างหนึ่ง เบนเพียงแค่เดินตามมาอย่างไม่ค่อยยินดียินร้ายพลางทำปากพะงาบๆว่าจะยอมอยู่แค่30นาทีและหลังจากนั่นเขาจะกลับด้วยหรือไม่ก็ตามใจเขาเอง และข้อนี้ที่เขาคิดว่าจะลองใช้ให้เป็นประโยชน์ว่าจะชวนคริสไปเที่ยวต่อได้ไหมหลังจากทานดินเนอร์กันแล้ว

“สวัสดีครับ”เขาฉีกยิ้มกว้าง พยายามขมอารมณ์ที่ดูจะแป้วนิดๆเมื่อชายหนุ่มตัวสูงทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาและแทบจะจ้องไปที่พี่ชายเขาคนเดียว เขาพยายามปรับสีหน้าเล็กน้อยเมื่อคริสมองมาที่เขาและยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะขยับลุกขึ้นเพื่อเข้าไปใกล้เบนที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขา

“ดีใจมากที่พวกนายมา นั่งก่อนสิ”ชายหนุ่มร่างสูงบอกอย่างกระตือรือร้น พร้อมๆกับชายหนุ่มผมตัดสั้นสีน้ำตาลที่ยืนขึ้นมาแทบจะตรงหน้าพี่ชายของเขาพอดี

“ผมแลมครับ น้องชายของคริส”ดวงตาสีเขียวสวยเหลือบขึ้นมองชายหนุ่มตัวสูงที่ตอนนี้ยิ้มให้พี่ชายเขาอย่างสุภาพก่อนจะเอื่อมมือออกไปจับมือพี่ชายของเขา เบนหันมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเขาใจด้วยท่าทางเหมือนพวกที่โดนบังคับมาคุยธุรกิจ

“ฉันเบเนดิก และนี้ทอมน้องชายฉันเอง”เขายิ้มกว้างขณะเดินเข้าไปใกล้เพื่อจับมือของชายหนุ่มตัวสูงที่ชื่อแลม เห็นคริสยิ้มกว้างก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อให้พนักงานนำของมาเสริฟที่โต๊ะพวกเขา เขาเองก็ไม่ใช่จะไม่เคยมา แต่ไอ้บรรยากาสแปลกๆรอบตัวแบบนี้มันทำให้เขาอยากกลับบ้านเอามากๆ ไม่รู้ว่าเพราะสายตาเบนที่มองคริสอย่างจับผิด สายตาคริสที่มองเบนอย่างมีความหมาย หรือสายตาของแลมที่เหมือนกำลังพยายามคิดว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เขาก็ต้องขยับเล็กน้อยเมื่อจู่ๆคริสก็พูดขึ้นมา

“ดีมากจริงๆนะที่พวกนายยอมมา เพราะฉันสั่งอะไรไว้เยอะมากทีเดียว”คริสบอกยิ้มๆก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะเล็กน้อยเพื่อให้เขาและเบนได้นั่งฝั่งเดียวกัน เขารู้สึกถึงมือแข็งแรงของพี่ชายเขาที่รั้งเขาเอาไว้เพื่อให้เขาเข้าไปนั่งที่ด้านใน ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงฝั่งข้างนอกและเขาเดาว่า เพื่อจะได้แอบหลบไปง่ายๆก็เท่านั่น

“จริงๆนะ ฉันไม่แน่ใจว่าพวกนายเป็นหมอได้เท่าไร?”เบนเท้าคางมองสองพี่น้องตัวโตที่ตอนนี้คริสเปลี่ยนที่กับแลมเพื่อมานั่งฝั่งตรงข้ามกับเบน เขาเห็นพี่ชายเขาเพียงแค่มองอย่างสำรวจจนเขาเอาขากระแทกท่อนขาของเบนแรงๆใต้โต๊ะเพื่อให้เบนหยุดทำอะไรก็ตามที่จะทำให้พวกเขาโดนโยนออกจากบาร์แบบนี้

“ของแบบนี้มันวัดที่หน้าตาไม่ได้หรอกครับ ทีคุณยังหน้าตาไม่เหมือนพวกผู้อำนวยการโรงเรียนเลย”เขาแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินเสียงแลมพูดยิ้มๆ แทบไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเบนคงหน้าหักไปแล้ว

“ฉันเป็นทนาย”เบนหรี่ตามองอย่างจับผิดทำให้แลมดูจะเลิกลักขึ้นมาเล็กน้อย

“ผมล้อเล่นครับ ท่าทางคุณดูเครียดๆ ผมก็แค่ชวนคุย”แลมบอกทำให้พี่ชายเขาหันหน้าหนีเซงๆ

“มุขนายมันงี่เง่ามาก”เบนว่า

“ทำไมละ? ฉันว่ามันตลกดีออก..มุขนายเยี่ยมมากแลม”เขาบอกยิ้มๆ ไม่สนใจยามที่เบนถลึงตามาให้ เขาเห็นแลมหัวเราะออกมาอย่างอายๆเป็นเวลาเดียวกับที่เบียร์หลายเหยือกมาเสริฟ พร้อมๆกับคริสที่ในที่สุดก็หันเข้ามาสู่วงสนทนาซักที เขามองไปที่ชายหนุ่มดวงตาสีฟ้าสวยยิ้มๆและก็ได้รับรอยยิ้มกลับมาให้แต่เพียงไม่นานมันก็หันกลับไปมอบให้เบนเหมือนเดิม

“เบียร์ที่นี้อร่อยนะ ฉันว่านายต้องชอบ”คริสยันตัวขึ้นมาเล็กน้อย มองใบหน้าของชายผมดำที่เบนเพียงแค่ยกมันขึ้นจิบดูเท่านั่น

“ฉันเคยมาดื่มที่นี้แล้ว ขอบใจ”เบนพึมพำตอบกลับไปแล้วหันมาหาเขาที่เพียงแค่จิบเบียร์เล็กน้อย พยายามคิดว่าควรจะทำอะไรต่อไปเพราะรู้สึกแปลกๆที่มาที่นี้ เหมือนมาให้ตัวเองช้ำใจเล่นๆซะแบบนั่น เขาเองก็ไม่ใช่ชอบคริสจริงจังเสียหน่อย แค่…ก็แค่ชอบ แต่ยิ่งรู้สึกว่าคริสมองแต่พี่ชายเขาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกค่อนข้างท้อและแทบจะหมดกำลังใจไปเลย เขาหันไปมองดวงตาสีฟ้าอมเขียวของเบนก่อนจะแบนไปทางอื่นเล็กน้อย เพราะได้ยินเสียงทุ้มต่ำของแลมและคริสเหมือนกำลังพูดอะไรกันอยู่ซักอย่าง

“ดวนเบียร์กันไหมแลม”คริสพูดกับน้องชายของเขาเอง ดวงตาสีเขียวสวยมองสำรวจใบหน้าคมกริบกับผมสีทองและเริ่มคิดจริงๆว่า ชายหนุ่มตรงหน้าดูดีมากจริงๆจนบางครั้งเขาเริ่มคิดแล้วว่าอาจจะเกิดอาการที่ว่ารักแรกพบ? ไม่น่า…ไม่มีทาง ของแบบนั่นจะเป็นไปได้ยังไง ยิ่งกับคนที่ชอบพี่ชายของเขาเองด้วยนี้นะ เกิดถ้าเบนชอบคริสด้วยแล้วมีหวังเขาได้กลายเป็นน้องชายใจร้ายแน่ๆ

“นายต้องขับรถคริส อีกอย่างยังไงนายก็แพ้อยู่แล้ว”เขาได้ยินแลมพูดขำๆ ทำให้เห็นว่าคริสเลิกคิ้วด้วยใบหน้ากวนๆ และมันทำให้เขาเผลอหัวเราะออกมาน้อยๆเท่านั่น

“แข่งด้วยกันไหมทอม”คริสหันมามองยิ้มๆเมื่อเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนหัวเราะเบาๆ เขาคิดว่าเสียงหัวเราะของทอมดูน่ารักเข้ากับเจ้าตัวมากๆ มันดูทุ้มต่ำสุภาพแบบผู้ดี และก็น่าจะทำให้สาวๆหลงได้ง่ายๆแน่นอน เขาเห็นดวงตาสีสวยตวัดขึ้นมามองเขาอย่างไม่แน่ใจพร้อมกับแก้มนิ่มที่ขึ้นสีเล็กน้อย

“ผมดื่มไม่เก่งเท่าไร เบนเก่งกว่าอีกครับ..”ทอมงึมงำตอบกลับมาอายๆ

“เอาสิทอม นายจะกลัวอะไรฉันเป็นคนขับรถ”เขาหันมามองพี่ชายที่ตอนนี้ยิ้มให้เขาเหมือนๆในเชิงอนุญาต ทำให้เขาหันมาหาคริสอีกครั้งแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ เขาอายมากจริงๆกับสายตาคมที่มองมา

“เอางี่ ในฐานะที่ฉันขับรถ..ฉันส่งน้องชายฉันลงสนามแล้วกัน”คริสพูดอีกในที่สุด ทำให้เขาเสียดายนิดๆ แต่ท่าทางตั้งอกตั้งใจของแลมก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ เขาคิดว่าสองพี่น้องตัวสูงดูตลกและอารมณ์ดีมากๆ หรือว่าเขามันพวกหัวเราะง่ายก็ไม่รู้ คนปกติอาจจะเป็นแบบเบนก็ได้

“ทอมจริงๆแล้วไม่ใช่พวกคออ่อนหรอก ดื่มเก่งจะตาย”เบนพูดเสริมเล็กน้อยขณะที่เขายกแก้วขึ้นมาจนต้องขำอายๆเพราะเสียงคริสที่แกล้งผิวปาก

ทอมกระดกเบียร์อย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงคริสให้สัญญาณ รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมามากจริงๆยิ่งมีคริสดูอยู่ด้วยแล้ว มันทำให้เขาเร่งดื่มพลางมองดูแลมที่ใช่ความเร็วพอๆกัน รู้สึกเหมือนเบนกำลังเท้าคางมองเขาขำๆแล้วยิ่งทำให้เขาอายเล็กน้อยแต่ก็รีบดื่มจนหมดก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะในเวลาไม่นานนัก ทำให้เห็นว่าแลมยังดื่มอยู่แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะหลังเขาอยู่พอสมควร รู้สึกร้อนวาบที่ใบหน้ากับสายตาคมกริบของคริสที่มองมาอย่างชื่นชม ตามด้วยแลมที่หัวเราะน้อยๆ

“นายมันทำฉันขายหน้าแลม ออกไปนอกร้านเลย”เขาหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินคริสบอกก่อนจะตบลงบนไหล่แข็งแรงของน้องชาย ดีละ…อย่างน้อยก็ทำให้คริสมองมาที่เขาได้บ้างแล้ว

“ทอม..นายดื่มเร็วมาก นายตัวแค่นี้แต่ทำไมถึงไวนัก”แลมพูดพลางสายหัวเล็กน้อยอย่างยอมแพ้ ซึ่งเขาเองก็แกล้งยืดตัวขึ้นมาแล้วก็หลุดขำออกมาเองในที่สุด

“ผมก็ได้แก้วเดียวและครับ ผมเมาแล้ว”เขาพูดต่อในที่สุด เห็นเบนเพียงดื่มเบียร์อีกสองสามอึกเท่านั่นแล้วก็วางลงเหมือนเดิม

“นายจะกลับบ้านไหวไหมทอม”เขาหันมามองใบหน้าพี่ชายที่ยังยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแปลกๆจนทำให้เขาหรี่ตามองเล็กน้อยเท่านั่น เขามั่นใจว่าเบนคิดอะไรซักอย่างอยู่แน่ๆในตอนนี้

“นายคงไม่หวังให้ฉันขับรถใช่ไหมเบน แม้มันจะใกล้ๆแต่อันตรายนะ”เขาบอกกลับไปทำให้เบนเอื่อมมือขึ้นมาโอบไหล่เขาแรงๆ

“นายขับมาแล้วไง ฉันก็จะขับกลับเอง”พี่ชายเขาบอกยิ้มๆ “ดื่มต่อเถอะ เต็มทีไปเลย..เห็นนายสนุกฉันก็ดีใจแล้ว”เขาร้องเบาๆเมื่อเบนตบไหล่เขาแรงๆทำให้เขาหันมาสนใจเมื่อแลมท่าชนเขาอีกรอบและเขาก็ไม่ขัดใจ โดยที่รอบนี้คริสบอกว่าจะร่วมด้วยทำให้เขายิ่งรู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ดวนเบียร์กับเพื่อนก็ผ่านมานานมากแล้วจนเขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองดื่มเก่งแค่ไหน ต่างกับเบนที่ดื่มบ่อยกว่า แต่ก็เป็นการดื่มตามมารยาทเสียส่วนใหญ่จนเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจนัก เขาเห็นคริสพยายามชวนเบนให้ดื่มด้วยแต่เต็มที่ก็เพียงแค่ครึ่งแก้วเท่านั่น ต่างกับเขาที่แม้ตอนนี้จะหน้าแดงมากแล้วแต่ก็ยังไม่เป็นอะไรเท่าไร

/*/

เวลาผ่านมาพักใหญ่ๆ ทั้งเขาและแลมค่อนข้างสนุกมากในการแกล้งพี่น้องสองคนที่ถึงแม้จะเห็นตัวเล็กๆแบบนี้แต่ดื่มเก่งมาก โดยเฉพาะทอมที่แม้จะใบหน้าแดงอย่างน่ารักแล้ว เจ้าตัวดูจะปกติทุกอย่างจนเขาเองเสียมากกว่าที่คิดว่าอาจจะเมาจึงได้หยุดดื่มมาพักหนึ่งแล้วเพื่อให้คืนสติมากที่สุด แน่นอนว่าเขาพึ่งให้แลมขับรถไม่ได้หรอก ก็ในเมื่อน้องชายของเขาและทอมแทบจะชนแก้วกันตลอดเวลา เขาเห็นเบนขอตัวไปคุยโทรศัพท์เมื่อห้านาทีที่แล้ว และตอนนี้คนในบาร์ก็ยิ่งเยอะมากขึ้นๆพอๆกับฟรอเต้นรำที่มีแต่คนเต้มไปหมด เขาอยากสนุกกับเบนบ้าง แต่ท่าทางดูเครียดๆนิ่งๆแบบนั่นเขาก็เริ่มคิดแล้วว่าอาจจะไม่เหมาะกับเขาก็ได้ แต่อาจจะอยู่กับแลมได้เพราะแลมเป็นพวกไม่มีปัญหาอะไร แต่เขาก็ปัดความคิดนั่นไปเมื่อทอมยันตัวลุกขึ้นมาจากโต๊ะ

“ไปเต้นกันไหมครับ”เขาเห็นริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเล็กๆและมันทำให้เขายิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว

“เอาไงแลมมี่..เฮ้..ถ้าหลับคาแก้วฉันถ่ายรูปประจานนะ”เขาต่อยเบาๆไปยังท่อนแขนของน้องชายเขา เห็นแลมยกมือขึ้นลูบหน้าผากยิ้มๆ

“คริส…นายพาทอมไปเต้นเถอะ ฉันจะเฝ้าโต๊ะให้อย่างสุดความสามารถ”เขาหัวเราะอย่างพอใจที่เห็นน้อยชายเขาแทบหมดสภาพระหว่างที่ทอมดูสบายๆ จากภายนอกอะนะ..เจ้าของร่างกายกำยำลุกขึ้นมาก่อนจะเดินเลี้ยงไปทางทอมเพื่อช่วนชายหนุ่มเพื่อทอมจะสะดุดอะไรล้มลงไป และก็เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่อทอมสะดุดขาโต๊ะจริงๆ แต่เพราะแรงดึงของเขาทำให้ทอมไม่ลงไปบนพื้น

“ขอบคุณครับ คุณมือไวมาก”ทอมพึมพำบอกยิ้มๆ อยู่ห่างจากเขาไปไม่มากและมันทำให้เขาหัวเราะอย่างพอใจเพราะเขาคิดว่าเอวของทอมดูพอดีมือเขาจริงๆ

“มาครับ เต้นกันเถอะ”ชายหนุ่มพูดยิ้มๆแทบจะลากแขนเขาไปเพื่อไปแทรกกลางฟรอ เขาคิดว่าทอมดูเหมือนเป็นพวกขี้อาย แน่น่าจะออกไปทางซื่อเสียมากกว่า..มองโลกในแง่ดีและใจดี คริสแทบจะไม่รู้ตัวว่าเขาเอาแต่มองใบหน้าของทอมสลับกับดวงตาสีเขียวสวยที่ดูวาวขึ้นอย่างซุกซนเมื่อมีสาวคนหนึ่งหันมาเต้นกับชายหนุ่ม และเจ้าตัวก็เต้นกับเธออย่างมีความสุขจนบางครั้งเขาเองก็ไม่รู้ตัวอีกว่าสายตาเจ้ากรรมของเขาแทบจะจ้องเป้งไปที่สะโพกกลมๆใต้กางเกงขายาวสีดำกับเสื้อขนาดพอดีตัวที่ยามทอมหันข้างแล้วดูทำให้ทอมดูดีเอามากๆ ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างซุกซนกับเอวที่ขยับเล็กๆนั่นแทบจะทำให้เขายืนยิ้มค้างอยู่ตรงนั่น ก่อนจะค่อยๆแทรกตัวไปใกล้และดึงให้ทอมหันมาเต้นกับเขาเหมือนเดิมจนชายหนุ่มหลุดขำออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อหันมาเจอกับเขาในสภาพที่ห่างกันไม่มากนัก

“คุณสูงมากคริส จริงๆผมว่าผมสูงแล้วนะ”เสียงทุ้มต่ำบอกอายๆ ขณะที่มือเรียวขาวจับเบาๆที่ท่อนแขนของเขาเพื่อเหวี่ยงไปมาเหมือนเด็กๆ ชายหนุ่มร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ออกแรงดึงให้ทอมเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นจนได้ยินเสียงอุทานเบาๆ

“เธอดูสนใจนายนะทอม”เขาแกล้งบอกยิ้มๆ ทำให้ทอมแกล้งถอนหายใจออกมาอย่างน่ารัก

“สนใจที่ผมคุยกับคุณนะสิครับ”ทอมบอกยิ้มๆ “ผมนี้โชคดีนะที่ได้รู้จักคุณ”เขายิ้มกริ่มเมื่อคนเมาตัวเล็กๆตรงหน้าขยิบตาให้เขา

“ไม่ไหวก็บอกนะ ฉันแบกนายกลับได้”คริสพูดออกมายิ้มๆ เขายอมรับว่าทอมดูดีและน่าสนใจเอามากๆ แต่เขาคิดว่าเขายังรู้สึกถูกใจเบนมากกว่าอยู่ดี ชายหนุ่มมองสบดวงตาสีสวยแม้ว่าจะมืดและแทบจะเต็มไปด้วยแสงไฟแวบๆเล็กๆจนทำให้ไม่เห็นอะไรมากนัก แต่เขาก็รู้ว่าทอมน่าหลงใหลขนาดไหน ยิ่งดวงตาสีสวยที่มีแต่แววซุกซนเหมือนพวกสัตว์ตระกูลแมวยิ่งทำให้เขาแทบจะหุบยิ้มไม่ได้

“ผมตัวหนักนะ คุณแบกผมไม่ได้หรอก”ทอมสายหน้าเล็กน้อย ซึ่งเขาเพียงแค่แกล้งทำสีหน้าท้อแท้ก็เท่านั่น เรียกให้เขาทั้งคู่ขำออกมาและทอมเริ่มเต้นต่ออย่างสนุกสนานเมื่อเริ่มเล่นเพลงต่อไปจนเขาก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไรแล้ว

ชายหนุ่มร่างสูงหันมาตามแรงดึงจากด้านหลังทำให้เห็นว่าเป็นพนักงานเสริฟที่เขาสนิทด้วย เธอยิ้มให้เขาและพยายามพูดอะไรซักอย่างแต่เขาไม่ได้ยินนักจึงปล่อยมือจากทอมและหันมาหาเธอที่เดินนำเขาออกมาห่างจากฟรอเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วนิดๆเมื่อเธอบอกให้เขาก้มลงมาเพื่อพูดอะไรบางอย่าง

“…จะถามว่าจะยังใช่โต๊ะไหม เพราะว่าน้องชายนายจ่ายเงินและออกไปกับหนุ่มอีกคนหนึ่งแล้ว มีแขกรออยู่แต่ถ้านายยังไม่กลับก็ใช่ต่อได้ฉันจะกันโต๊ะให้”เขาเลิกคิ้วอย่างตื่นๆเล็กน้อยพลางมองหน้าเธออย่างไม่เชื่อ

“แลมหิ้วเบนกลับบ้านหรือ!?”เขาแทบจะร้องเสียงสูงทำให้เธอขำเบาๆ

“ไม่คริส หนุ่มผมดำคนนั่นต่างหากที่หิ้วแลมไป เขาบอกว่าจะเอารถเขากลับไปด้วยและฉันมั่นใจว่ารถนายยังจอดอยู่ที่ลานจอดรถ เอาไงดีดื่มต่อไหม? หรือจะย้ายไปที่บาร์”เธอบอกขำๆ แต่เขากำลังคิด

“ไปเมื่อไร..เดี่ยวๆ นี้เหลือฉันกับทอมนะสิ”เขาบอกแล้วหันไปมองคนที่เต้นอยู่กับสาวๆสองคน

“เมื่อสิบห้านาทีที่แล้ว นายคงต้องไปส่งเขาด้วยแล้วและ..ไม่เอาน่า ไหนๆก็มาด้วยกันหรือจะให้ฉันเรียกแท็กซี่”เธอถามทำให้เขาส่ายหัว

“ไม่เป็นไร ฉันสร่างเมาแล้วขอบใจเธอมาก..เดียวพวกฉันก็กลับแล้วเอาโต๊ะให้แขกเถอะ”เขาพึมพำตอบกลับไปอย่างมึนๆเล็กน้อย นี่แผนที่ว่าจะพาเบนไปอยู่ด้วยกันสองต่อสองต้องเปลี่ยนมาเป็นทอมงั้นหรือ? แล้วบ้านทอมอยู่ไหนละ..เขาละอยากจะรู้จริงๆว่าเรื่องนี้มันความคิดน้องชายงี่เง่าตัวขัดลาปของเขาหรือความคิดของเบนที่ดูจะตัดโอกาสเขาเหลือเกิน

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน The Choice, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s