[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#3 Life Farm

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

 

คริสมองดูบ้านหลังเล็กที่ตอนนี้ปิดเงียบจนเขาไม่แน่ใจว่าเจ้าของบ้านอยู่หรือเปล่า หลังจากวันแรกที่พาทอมไปที่ฟาร์มนี้ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากันเท่าไร เขามีลูกค้ามาคุยเกี่ยวกับม้าที่เขามี ทำให้ต้องเขาเมืองไปสองวัน แต่เขารู้มาจากคนงานว่าทอมยังคงมาตรวจดูแกะของเขาต่อจากวันนั่น เขาคิดว่าก่อนหน้านี้เขาดูจะทำตัวใจร้ายไปหน่อยที่ชอบแกล้งให้คุณหมอทำอะไรไม่ถูกอยู่บ่อยครั้ง เขาเห็นว่าเจ้าตัวน่าจะชอบอะไรที่ดูเป็นบ้านๆพื้นเมืองหรืออะไรทำนองนั่น ตอนเข้าไปในเมืองเขาเห็นแก้วที่ทำจากไม้แกะสลักเป็นรูปไร่ข้าวโพดเพื่อขายนักท่องเที่ยว เขาว่ามันน่ารักดีก็เลยซื้อมาให้คุณหมอเสียหน่อย แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าชายหนุ่มไม่ได้อยู่บ้านแน่ๆ

 

ร่างสูงค่อยขยับม้าเดินวนอยู่รอบบ้านแก้เซงในระหว่างรอเพื่อว่าทอมจะกลับมา แต่นี่ก็ผ่านมาจะสิบห้านาทีแล้วเขาจึงคิดว่าน่าจะกลับไปรอที่บ้านเขาหรือไม่ก็ไว้เจอกันที่หลังก็ได้ คิดได้ดังนั่นชายหนุ่มจึงค่อยๆลงจากม้าตัวส้ำตาลเข้ม ซึ่งเป็นม้าของเขาเองเอามันมาผูกไว้ที่ต้นไม้และเดินขึ้นไปยังประตูบ้านที่ปิดสนิท มองดูแก้วที่ใส่ถุงกระดาษไว้และวางมันลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆกัน อุสาจะได้เจอแล้วแท้ๆดันไม่อยู่อีกหายไปไหนของเขานะ ชายหนุ่มเบ้ปากน้อยๆก่อนจะเดินกลับลงมาอย่างเซงๆ และเมือเขาเงยหน้าขึ้นมาทำให้เห็นว่าทอมกลับมาแล้ว กำลังขี่จักรยานตรงมาทางเขาและมันทำให้เขาแทบจะหุบยิ้มไม่ได้นึกแปลกใจกับอารมณ์ของตัวเองที่ดีขึ้นมาขนาดนี้ ในขณะที่เดินไปใกล้เมื่อชายหนุ่มขี่มาถึงหน้าบ้านและค่อยๆลงจากรถจักรยาน

 

“สวัสดีครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงมาหาแต่เช้า พวกแกะไม่สบายหรือ?”เขายิ้มนิดๆในคนหน้ารักตรงหน้าที่ดูจะขี่กังวลเสียเหลือเกิน มันทำให้เขาเดินเข้าไปช่วยทอมที่พยายามหอบถุงกระดาษขึ้นมาจากตระกร้าแต่เขาไวกว่าจึงเอาทั้งหมดมาถือไว้เองทำให้ทอมขอบคุณเขาเบาๆ

 

“ไม่มีอะไร พวกแกะสบายดีก็เดินตัวขาวๆเหมือนเดิมนั่นและ”เขาบอกเฉือยๆนึกพอใจกับดวงตากลมโตที่มันหรี่มองเขาน้อยๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินนำขึ้นไปมันทำให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นแก้วที่เขาซื้อมาและตั้งเอาไว้ และเขาเองก็พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ออกอาการเมื่อเห็นชายหนุ่มตาโตขึ้นมาน้อยๆเมื่อหยิบมันออกมาจากถุงกระดาษ

 

“ชอบไหม?”เขาถามออกไปบังคับให้น้ำเสียงดูไม่สนใจมากเกินไป ซึ่งมันทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อหันมามองเขา

 

“มันสวยมากเลย!! นายไปได้มาจากไหน?”ทอมยังยิ้มไม่หุบในขณะใช่นิ้วลูบเบาๆไปบนรอยแกะสลักซึ่งเขาพอใจเอามากๆกับปฏิกิริยาของชายหนุ่ม

 

“ฉันเจอในเมืองน่ะ เห็นว่าสวยดีนายอาจจะชอบ”เขาแอบลอบมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ยิ้มไม่หุบกับแก้วไม้ในมือซึ่งบางอย่างมันทำให้เขาพอใจไปด้วยเอามากๆ ทอมดูน่ารักและเลี้ยงง่าย? เขาว่าทอมเหมือนเด็กน่ะ…ซื่อๆว่าง่ายเหมือนพวกลูกคุณหนูในบ้านหลังใหญ่ๆ หลอกง่าย แกล้งง่ายด้วยอันหลังเนี่ยถูกใจเขามากจนไม่ทันสังเกตุเมื่อทอมเปิดประตูและบอกให้เขาตามเข้ามา

 

เขาว่าบ้านทอมค่อนข้างตกแต่งเป็นแบบสมัยโบราณเล็กน้อย จากที่เขาเห็นตอนกลางคืนวันนั่นแต่พอในตอนกลางวันเขาก็ว่ามันสวยดี ให้ความรู้สึกอบอุ่นเอามากๆและน่าจะเป็นความชอบของเจ้าตัวจริงๆที่ชอบอะไรแบบนี้ มือหยาบค่อยๆเอื่อมไปปิดประตูตามหลังก่อนจะเดินตามชายหนุ่มมายังห้องครัวที่อยู่ใกล้ๆ ห้องครัวแบบเปิดจนแม้แต่อยู่ในห้องนั่งเล่นก็สามารถมองเห็นได้ บ้านนี้ดูเปลี่ยนไปมากจริงๆจากบ้านที่ตกแต่งแบบเก่าของน้องชายเขา สายตาคมมองไปยังมือเรียวที่กำลังล้างแก้วที่พึ่งซื้อมาอย่างแข็งขันก่อนจะหันมาสนใจถุงกระดาษในมือของเขาเมื่อล้างเสร็จแล้ว มันทำให้เขาวางถุงลงบนเคาเตอร์ตัวยาวมองดูชายหนุ่มที่หยิบของมากมายออกมา

 

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะหมอ?”เขาถามซึ่งทำให้ได้รับแววตาที่แววขึ้นนิดๆอย่างตื่นเต้นมามองเขา เขาค่อนข้างชอบมันน่ะเขาว่ามันสวยเอามากๆยิ่งในตอนกลางวันมันยิ่งสีอ่อนลงจนเห็นชัดมากขึ้นไปอีก และเขาต้องแส่หน้าไปทางอื่นน้อยๆเมื่อทอมยิ้มให้เขาและมันทำให้เขารู้ตัวว่าจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายนานเกินไปแล้ว

 

“พายครับ…หลังบ้านมันมีต้นแอปเปิ้ลด้วย ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องอร่อยแน่ๆ”ทอมบอกอย่างตื่นเต้นสุดๆและมันทำให้เขาเลิกคิ้วน้อยๆดูท่าคุณหมอของเขาจะชอบทำขนมจริงๆซะด้วย แต่เขาไม่ถนัดเลยแม้แต่น้อยมันทำให้เขายกมือขึ้นกอดอกในระหว่างมองดูทอมที่ก้มลงไปหยิบชามใบใหญ่ออกมา

 

“นายชอบทำอาหารหรือ?”เขาถามน้อยๆ ทำให้อีกฝ่ายตอบกลับมาว่าชอบแค่ไหน ซึ่งเขาเองก็รู้ดีเพราะวันนั่นเขาได้มีโอกาสกินอาหารฝีมือของทอมเองที่เขาคิดว่ามันอร่อยเอามากๆจนไม่แน่ใจว่าทำมาจากของในบ้านเขาจริงๆ

 

“ฉันต้องช่วยไหม?”เขาขำออกมาเบาๆเมื่อทอมยันตัวขึ้นมาและไปชนเข้ากับฝาตู้ ทำให้เขาได้ยินเสียงครางเบาๆออกจากริมฝีปากนุ่มก่อนทอมจะลุกขึ้นมา

 

“ไม่ครับ..ไม่ต้อง นายไปนั่งรอก็ได้ฉันทำแปปเดียว ผมมีหนังเยอะมากเลยนะครับบางทีอาจจะดูหนังไปกินพายไปก็ได้…ถ้าวันนี้คุณว่าง”เขาอ้าปากน้อยๆเมื่ออีกฝ่ายถาม

 

“ได้..วันนี้ฉันว่าง งั้นมีอะไรก็เรียกแล้วกัน”เขายิ้มให้ทอมน้อยๆและเดินย้อนกลับออกมา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขามาทำอะไรกันแน่ เขาไม่ได้ว่างหรอกเขายังต้องพาม้าไปเดินในคอกอีก…แต่ของแบบนั่นคนงานของเขาทำได้อยู่แล้ว และมันทำให้คริสปัดเรื่องไร้สาระออกจากหัวเมื่อเดินมาถึงชั้นกระจกที่อยู่ใกล้ๆกัน จริงอย่างที่เจ้าตัวว่า…มีหนังเยอะมากจริงๆ มันทำให้เขาตะโกนบอกทอมว่าจะหยิบหนังออกมาเลือกดู เขาเองก็ชอบดูหนังและที่บ้านเขาก็มีของพวกนี้เหมือนกันแต่บางเรื่องที่ทอมมีเขาไม่คิดว่าจะเป็นหนังที่เขารู้จักด้วยสิ บางเรื่องเขามั่นใจว่าเก่ามากเพราะดูจากหน้าปกที่เป็นภาพขาวดำ แต่แผ่นข้างในและกล่องกลับใหม่เอียมทำให้เขาคิดว่าเจ้าตัวน่าจะสั่งมาเสียมากกว่าไม่น่าจะใช่แผ่นแบบดั้งเดิม เขาเบ้ปากนิดๆเมื่อเห็นปีที่ทำการถ่ายก่อนจะรีบวางมันลงเหมือนเดิมและขยับมาฝั่งที่ดูใหม่ขึ้นมาเขามั่นใจว่าทอมเรียงตามปีของหนังเลยทีเดียว เขานั่งลงมาในที่สุดเมื่อหยิบของพวกนั่นขึ้นมาดูและอ่านเนื้อเรื่องย่อข้างหลัง หลายๆเรื่องเป็นหนังคาวบอย หนังบ้านไร่ อะไรก็ตามที่มีทุ้งหญ้า ปราสาทเก่าๆ ภูเขาใหญ่ๆ ขี่ม้าไปไหนมาไหน ใช่ดาบใช่ปืนลูกซอง เขาว่าจุดนี้ของทอมเองก็ดูน่ารักดีทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวไม่น่าจะรังเกียจพวกดินพวกโคลน หรือพวกสัตว์ในฟาร์ม มันทำให้เขาลอบมองไปยังคนที่ฮัมเพลงน้อยๆก่อนจะหันมาสนใจของในมือต่อเหมือนเดิม พยายามหาหนังที่คิดว่าน่าดูที่สุดหรือไม่ก็เรื่องที่เขายังไม่ได้ดู

 

“ดูเรื่องไรดีหมอ..”เขาตะโกนถามไปน้อยๆ ทำให้คนที่กำลังนวดแป้งอยู่เงยหน้ามามองเขาพร้อมกับใบหน้าที่ย่นน้อยๆอย่างใช่ความคิด

 

“แล้วแต่เลยครับ กว่าฉันจะทำพายเสร็จคงอีกซักพักหนึ่ง”เขาได้ยินทอมบอกทำให้เขาเบ้ปากนิดๆก่อนจะหยิบหนังซักเรื่องหนึ่งออกมาที่มันเขียนว่าออกมาปีที่แล้วและเขาไม่ได้ดู

 

“นายไม่มีแฟนบ้างหรือไง สะสมแต่หนังแบบนี้สาวๆก็ไม่สนใจกันพอดี”เขาบอกพลางเปิดเครื่องเล่นมันทำให้ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่

 

“ฉันไม่มีแฟนหรอก ตอนนี้โสดเหมือนนายนั่นและ”เขาหัวเราะเบาๆเมื่อหันไปหาชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังอมยิ้มน้อยๆอยู่ ซึ่งเขาคิดว่ามันน่ารักดีทีเดียว แถมเจ้าตัวเองที่ดูจะสนใจเขาอยู่ไม่น้อยถึงได้รู้ว่าเขาไม่มีแฟนอยู่ตอนนี้

 

“รู้ได้ยังไง บางทีฉันอาจจะมีแฟนแล้วก็ได้ หน้าตาดีๆแบบฉันสาวๆเยอะนะ”เขาถอนหายใจน้อยๆเมื่อทิ้งตัวลงมาบนโซฟาตัวยาว มองดูทีวีเครื่องใหญ่ที่กำลังขึ้นตัวอักษรว่าโหลดอยู่ พร้อมกับหยิบรีโมตขึ้นมาปรับเสียง

 

“ดูจากการวิธีที่คุณชวนฉันอยู่ทานมื้อเย็นวันนั่น ฉันว่านายคงไม่มีสาวๆมาที่บ้านซักพักแล้วแน่ๆ” เขาหัวเราะน้อยๆเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด

 

“จริงๆแล้วสาวๆนะมี แต่บังเอิญว่าเราไม่ได้ใช่ห้องครัวเท่าไร”เขาตอบกลับไปซึ่งทอมเองก็เพียงแค่เงยหน้ามามองเขาน้อยๆเท่านั่น เขาเองก็จ้องอีกฝ่ายที่กำลังทำอะไรซักอย่างอยู่กับถาดใส่พายและเขาคิดว่าท่าทางแบบนั่นน่าจะทำจนชินมือแน่ๆ

 

“ระวังนะครับ สาวๆไม่ชอบกินอาหารแช่แข็งนักหรอก”ทอมบอกอีกซึ่งเขาเพียงแค่เลิกคิ้วนิดๆ

 

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็คงมีสักคนและที่อยู่กับฉันได้หรือไม่ก็อยู่เกาะนายเนี่ยและหมอ ดูแล้วท่าทางจะไม่อดตาย”เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขสุดๆเมื่อเห็นพวงแก้มนิ่มขึ้นสีน้อยๆกับสายตาหวานที่มองมาทางเขามันทำให้เขาค่อนข้างพอใจเอามากทีเดียว

 

“นายไม่ได้อยากอยู่กับฉันหรอก ไหนวันนั่นยังบอกว่าฉันวุ่นวายเลย”เขารู้สึกเหมือนทอมพูดออกมาอย่างอนๆเล็กน้อย มันทำให้เขาขยับตัวขึ้นมานั่งดีๆเพื่อมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ตอนนี้ดูจะหลบตาเขาเป็นพิเศษ

 

“ฉันล้อเล่นนะหมอ อยู่กับนายดีจะได้มีอะไรให้กินทั้งวัน ขนาดว่างนายยังทำพายกินเล่นเลยใครๆก็ต้องอยากอยู่ด้วยทั้งนั่นและหมอ ยิ่งสาวๆนะคงหลงนายน่าดู”เขาบอกออกไปอีกด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความจริงใจสุดๆ มันยิ่งทำให้พวงแก้มนิ่มขึ้นสีน้อยๆก่อนที่ดวงตาสีเขียวสวยจะเหลือบขึ้นมามองเขาและก้มลงไปต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“…ฉันอยากทำให้นายกินต่างหากละ ไม่ได้ทำเล่นๆซักหน่อย”เขานิ่งลงไปกับเสียงตอบกลับมาเบาหวิวของทอมที่เหมือนจะไม่ได้อยากให้เขาได้ยินนัก แต่เขากลับได้ยินมันเต็มสองหูทีเดียวก่อนที่เสียงจากหนังจะดังขึ้นมาจนเขาขยับตัวมานั่งดีๆทำให้เขามั่นใจว่าทอมเองก็คงจะคิดว่าเขาไม่ได้ยินเพราะมัวแต่สนใจหนังตรงหน้า แต่เขากับกำลังคิดถึงคำพูดของอีกฝ่าย..แทบจะระงับความพอใจที่มันพองอยู่ในอกไม่ได้จนเผลอสบทเบาๆกับตัวเอง นี่เขาอยากกินพายขนาดนั่นเลยหรือไงตื่นเต้นไม่เข้าเรื่อง ชายหนุ่มแทบจะได้ยินเสียงตัวเองที่ดังอยู่ในหัว ก่อนเขาจะรีบปัดความคิดไร้สาระออกไปและพยายามจดจ่อกับหนังให้มากที่สุด

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

คริสถอนหายใจน้อยๆกับคุณหมอที่ตอนนี้เดินนำลิ้วๆไม่ได้สนใจเขาเลย หลังจากที่ดูหนังกันจบไปเรื่องหนึ่งพร้อมกับนั่งกินพายแอปเปิ้ลไปด้วยมันทำให้เขารู้สึกว่าช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน แถมทอมเองก็ดูแลเขาอย่างดีแม้ว่าเขาจะบอกหลายรอบว่าไม่เป็นไร แต่เจ้าตัวอาจจะทำจนเป็นนิสัยไปแล้วก็ได้จนเขาคิดว่าเป็นลูกคุณหนูประเภทไหนกัน และก็ได้คำตอบมาว่าเขาเป็นแขกและต้องดูแลอย่างดีให้เขากินได้อย่างมีความสุข…เขาก็มีความสุขจริงๆนั่นและ ตอนนี้เขาเลยได้พายมาอีกสามชิ้นซึ่งตอนนี้อยู่ในกล่องพลาสติกในมือ เดินตามคุณหมอที่ตอนนี้รู้สึกจะมีความสุขเอามากๆเมื่อเขาบอกว่าจะพาไปดูพวกต้นแอปเปิ้ลที่ปลูกไว้หลังคอกม้ากว้างๆ และทอมเองดูจะชอบเอามากๆเพราะแทบจะวิ่งไปกอดต้นแอปเปิ้ลเลยด้วยซ้ำ ร้อนถึงเขาต้องเดินตามต้อยๆจนคิดจริงๆแล้วว่าเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่

 

“หมอ…ถามจริงๆเถอะ ไม่เคยเห็นต้นไม้ใช่ไหม”เขาอดพูดเหน็บอีกฝ่ายไม่ได้และมันทำให้ทอมเพียงแค่หรี่ตามองเขาน้อยๆแต่ก็ไม่เถียงอะไร เขาชอบจริงๆเวลาแกล้งอีกฝ่ายได้เนี่ย เล็กๆน้อยก็เอา..เพราะมันทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

 

“มาทางนี้หมอ ไหนบอกอยากจะหาที่เงียบๆนั่งเล่นๆไง หรืออยากจะไปนั่งในดงแอปเปิ้ล”เขากลั่วหัวเราะน้อยๆเมื่อทอมยอมเดินกลับมาหาเขาแต่โดยดี ซึ่งเขาก็เดินนำทอมเพื่อจะไปยังแนวที่เขาทำม้านั่งเอาไว้เวลาที่อยากจะออกมาปาร์ตี้ข้างนอกกับเพื่อนๆหรือครอบครัว มองดุรอบๆและคิดว่าเขาไม่ได้ผ่านมาแถวนี้นานแล้วจริงๆ ก็ได้แต่ปล่อยๆมันไว้มีแต่เหล่าลูกน้องที่คอยมาดูแลต้นไม้พวกนี้ให้ เขาไม่สนใจพวกมันหรอก แต่ก็ไม่อยากให้มันตายเพราะอุสาปลูกมา สายตาคมกริบสีฟ้าใสมองดูก้อนเมฆบนฟ้าที่ลอยไปลอยมาพลางคิดจริงๆแล้วว่าน่าจะพาพวกแกะมาเดินเล่นข้างนอกบ้างเย็นนี้ เดียวพวกมันจะเบื่อเปล่าๆที่อยู่ในโรงเลี้ยงทั้งวันทั้งคืนแบบนั่น ชายหนุ่มคิดขำๆก่อนจะหยุดลงเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมา มันทำให้เขาหันไปมองและพบว่าคุณหมอกำลังมองอย่างสนอกสนใจไปตรงต้นไม้ต้นใหญ่ที่ผ่านมาและมันทำให้เขาเดินกลับมายังชายหนุ่ม

 

“นี่อะไรหรือคริส”เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตามที่ชายหนุ่มถาม ทำให้เห็นแผ่นไม้ที่ต่อกันเป็นแพอยู่บนต้นไม้ เขาจำได้ว่ามันเป็นคล้ายๆกับบ้านต้นไม้ที่คุณพ่อของเขาเคยต่อไว้ให้พวกเขาเล่นกันในตอนเด็กๆ และเขาเองก็ลืมไปแล้วว่ามันอยู่ตรงไหน จริงๆแล้วมันก็น่าจะยังสภาพดีอยู่น่ะเพราะดูจากเชือกเส้นเดียวที่ผูกขึ้นไปเพื่อให้ปีนขึ้น มันทำให้เขาขยับถอยหลังออกมาใกล้ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนเล็กน้อย

 

“บ้านต้นไม้น่ะ ฉันเคยมาเล่นตอนเด็กๆแถวตรงนี้กับลุคแล้วก็แลม..พี่น้องฉันเอง”เขาตอบไปพลางมองสำรวจรอบๆทำให้เห็นว่าข้างๆมันถูกเอาไม้มาตอกไว้เป็นทางขึ้น และเขาจำได้ว่าพ่อเขาต่อไม้เพิ่มเพราะแลมเคยหล่นลงมาจากเชือกเพราะปีนเหมือนเขาไม่ได้ บางอย่างมันทำให้เขารู้สึกดีจริงๆที่ได้ย้อนมาหาของเล่นชิ้นโปรดแบบนี้

 

“บ้านต้นไม้หรือ?”เขาหันมามองเมื่อเห็นอีกฝ่ายตาเป็นประกายขึ้นมาและเขาคิดว่าเจ้าตัวคงจะอยากลองขึ้นไปดู และเขาก็ไม่ขัดเท่าไร

 

“ลองขึ้นไปดูสิว่ามีอะไร..ข้างบนมีรังนกด้วยน่ะ”เขาแกล้งพูดออกไปทั้งที่จริงๆแล้วไม่มีหรอกรังนกอะไรนั่น และมันทำให้ทอมหันมามองด้วยแววอยากรู้สุดๆ

 

“ฉันไม่เคยปีนต้นไม้”เขาดันแผ่นหลังอีกฝ่ายให้ไปทางเชือกที่เขามั่นใจว่ามันน่าจะพุแล้วเมื่อสำรวจดูใกล้ๆ แต่เขาไม่ได้บอกเรื่องนั่นกับทอมรวมทั้งเรื่องที่มีทางขึ้นทางอื่นที่มันขึ้นง่ายกว่าด้วย เขาอยากลองแกล้งคุณหมอดูซักหน่อยว่าจะทำยังไง แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้ทอมบาดเจ็บหรอกเพราะเขาจะรออยู่ตรงนี้เมื่อเชือกขาดและทอมร่วงลงมาเขาจะรับชายหนุ่มไว้เอง อีกอย่างมันสูงจากพื้นแค่2เมตรกว่าๆเอง ไม่ได้สูงอะไรมากมายนักถ้าเทียบกับความสูงเขาในตอนนี้

 

“ลองดูสิทอม เด็กแถวๆนี้เขาปีนต้นไม้กันได้ทั้งนั่นและ”เขากลั้นยิ้มเต็มที่เมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของชายหนุ่ม และเขาคิดว่าคำพูดของเขาน่าจะไปจี้จุดอะไรได้บ้าง เพราะทอมกำลังพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นมาจนถึงข้อศอกทั้งสองข้างเพื่อเตรียมตัว มันทำให้เขาเดินไปวางกล่องพายลงและเดินมาเตรียมรับคนที่เขาคิดว่าน่าจะหล่นลงมาแน่ๆ เขาอยากแกล้งแต่ไม่อยากให้ทอมบาดเจ็บเพราะงั้นก็ต้องเตรียมตัวไว้หน่อย

 

“หว๋า…ท.ท.ทำไมมันแกว่งแบบนี้”เขาขำออกมาเบาๆเมื่อทอมขึ้นไปอยู่ระหว่างทางแล้วและเชือกมันก็แกว่งเล็กน้อยตามน้ำหนักตัว และตอนนี่เขากำลังจับเชือกเอาไว้เตรียมพร้อมไว้ทุกเมื่อ และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สนใจเอวขาวๆที่มันเหมือนจะให้เขาเห็นน้อยๆทุกครั้งที่ทอมปีนขึ้นไป จนในที่สุดชายหนุ่มก็จับขอบแพไม้เอาไว้ได้และค่อยๆปีนขึ้นไปจนเขานึกขำกับท่าทางเก้ๆกังๆนั่น

 

“ไม่เห็นมีรังนกเลยคริส..”เขาแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายบอกกลับมาพร้อมกับคลานมาชะโงกหน้ามองเขาในที่สุด บางอย่างในดวงตากลมโตสีสวยนั่นแววขึ้นมาน้อยๆเมื่อเห้นว่าตอนนี้อยู่สูงจากพื้นขนาดไหนสลับกับใบหน้าเขาที่ไม่ได้ปกปิดแววขบขันเอาไว้เลย

 

“นายแกล้งฉันอีกแล้วหรือ!”เขาหัวเราะออกมาจริงจังมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินอีกฝ่ายแทบจะร้องออกมา มันทำให้เขาเดินไปใกล้เชือกมากยิ่งขึ้นเพื่อรั้งให้มันออกมาเตรียมให้ทอมลงมา

 

“ลงมาได้แล้วทอม อยู่บนนั่นนานๆเดียวไม้มันหักน่ะ กิ่งไม้มันไม่ได้ใหญ่พอจะให้ผู้ชายตัวโตๆขึ้นไปได้”เขาแกล้งพูดออกมาอีกซึ่งทอมเองแทบจะตาโตขึ้นมาอย่างตกใจ

 

“หักหรือ???”เขาเห็นทอมตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีซึ่งเขาไม่อยากบอกเลยว่าเขาแกล้งเล่น ไม้ท่อนขนาดนี้รับน้ำหนักเขากับทอมพร้อมกันได้ด้วยซ้ำ จะไปหักได้ยังไงแต่เขาก็ไม่ได้พูดมันออกมาได้แต่ปั้นหน้าซีเรียลพยักหน้าตอบกลับไป

 

“แล้วฉันจะลงยังไง มันสูงมากนะคริส!!”เขาหยักไหล่น้อยๆ เมื่อยกเชือกให้อีกฝ่ายดู ซึ่งทอมก็แทบจะอ้าปากค้างขึ้นมาเพื่อจะปฏิเสธ แต่เขาไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั่นเพราะเขาสงสัยจริงๆว่าไอ้เชือกนี้ทำไมมันไม่ขาดตามแผ่นที่เขาวางไว้ มันทำให้เขาออกแรงกระชากเพื่อทดสอบความแข็งแรงและแทบจะได้ยินเสียงร้องของทอมเมื่อมันขาดออกจากแพไม้และลงมาอยู่ในมือของเขา

 

“คริส!!!!!!!”เขาขำออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องเสียงหลงมองเชือกที่ตอนนี้มันลงมาอยู่ในมือเขา และเขาแทบจะรักษาสีหน้าให้ดูรู้สึกผิดไม่ได้เลยเมื่อเห็นทอมแทบจะหน้าซีดลงไปขนาดนั่น

 

“นายมันแย่ที่สุดเลย แย่-มาก ใจร้าย-มาก”เขาพึมพำขอโทษพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อทอมเริ่มหยิบใบไม้พยายามมาเขวี้ยงใส่เขาที่อยู่ข้างล่าง และมันดูน่ารักเอามากๆจนเขาไม่อยากจะบอกเลยว่ามีบันไดอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม ที่เขาคิดว่าตอนนี้น่าจะสติแตกไปแล้ว

 

“โอเคๆทอม พอแล้วๆ…นี่ไง นายก็โดดลงมาสิ”เขาอมยิ้มน้อยๆเมื่ออีกฝ่ายอ้าปากค้าง

 

“นายไม่สังเกตหน่อยหรือว่ามันสูงน่ะ!!”เสียงหวานร้องออกมาและเขาคิดว่าทอมดูเหมือนพวกลูกแมวตัวน้อยๆที่ลงจากหลังคาไม่ได้

 

“งั้นนายก็นั่งชมวิวไปแล้วกัน มุมนั่นมันน่าจะเห็นฟาร์มชัดน่ะ เอาพายไหมฉันส่งให้”เขาแกล้งบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อนซึ่งอีกฝ่ายกำลังถลึงตามองเขาอย่างคาดโทษ

 

“ฉันไม่สน!! ฉันกลัวความสูงและนายต้องทำอะไรซักอย่างพาฉันลงไป!”เขาหัวเราะออกมาน้อยๆเมื่อท่าทางของทอมตอนนี้มันน่ารักจริงๆจนเขาอดจะแกล้งแล้วแกล้งอีกไม่ได้ มันทำให้เขาโยนเชือกทิ้งไปและขยับมาตั้งท่าดีๆ

 

“งั้นโดดมา ฉันจะรับนายไว้เอง”เขาบอกซึ่งทอมเหมือนจะตาโตขึ้นมามากกว่าเดิม

 

“อะไรน๊ะ??????”

 

“โดดไง ลงมาเลยฉันรับเอง รับรองไม่ให้นายบาดเจ็บแน่ๆ ไม่มีอะไรน่ากลัวน่าหมอเรามันลูกผู้ชายอยู่แล้วลงมาเลย”เขาพยายามพูดปลุกใจด้วยน้ำเสียงเหมือนในหนังและมันทำให้ทอมถลึงตาใส่เขาอย่างคาดโทษ

 

“ถึงฉันไม่ได้เรียนหมอมาแต่ฉันก็รู้ว่าถ้าลงไปฉันอาจจะแขนหักก็ได้ นายมันไม่รู้หรอกแต่ถ้ามองจากตรงนี้มันสูงมากคริส!”เขาเห็นทอมแยกเขี้ยวใส่เขาซึ่งเขาไม่ได้สนใจจะรู้สึกผิดเลย

 

“งั้นฉันจะเดินกลับไปที่ฟาร์มแล้วเอาบันไดมาให้ รอก่อนแล้วกัน…โอ้ๆนายได้ยินไหม?”เขาแกล้งร้องออกมาอย่างตกใจมันทำให้ทอมตัวแข็งทือขึ้นมา

 

“อะไร?”

 

“ฉันได้ยินเสียงไม้มันกำลังหักนะสิ นายอยู่ข้างบนนายไม่เห็นหรอกแต่ตรงนี้ฉันเห็นชัดเลย..อยู่แถวๆขานายพอดีเลยหมอ”เขาแกล้งบอกออกไปและมันทำให้ทอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้จนเขาอดสงสารไม่ได้

 

“ไม่คริส ไม่ไป…อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว”ทอมบอกด้วยน้ำเสียงที่เครือน้อยด้วยความกลัว จนเขาสาบานอยู่ในใจว่าถ้าทอมใช่น้ำเสียงแบบนี้กับเขาต่อให้เขาจำเป็นต้องไปเขาก็จะไม่ไปไหนทั้งนั่น ซึ่งทอมเองก็ดูกังวลมากๆในตอนนี้

 

“ให้ขึ้นไปรับไหมหมอ..”เขาบอกยิ้มๆซึ่งทอมเองก็ดูจะเห็นด้วยกับความคิดนั่นแต่ก็เหมือนจะนึกอะไรซักอย่างได้

 

“ไม่ๆ ถ้านายขึ้นมามันได้หักลงไปแน่ๆ ฉัน-ฉัน-ฉันลงไปเอง..”เขาพยายามกลั้นความรู้สึกอยากจะแกล้งอีกคนไว้ให้มากที่สุดและคิดว่าแค่นี้ทอมก็กลัวจะแย่แล้ว ดูท่าว่าน่าจะกลัวความสูงจริงๆ ซึ่งมันทำให้เขาเดินเข้าไปใกล้

 

“จะลงมายังไงหมอ..กลัวไม่ใช่หรือ”เขามองสบตาสีเขียวสวยที่มองมายังเขาอย่างไม่แน่ใจเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันทำให้เขาอยากจะปีนขึ้นไปพาตัวทอมลงมาจริงๆ

 

“นายบอกเองว่าจะไม่ให้ฉันเจ็บตัวไม่งั้นฉันไม่ให้อภัยนายแน่”เขาเห็นทอมพยายามรวบรวมความกล้าอยู่และมันทำให้เขาตั้งตัวดีๆมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายค่อยๆหันหลังและพยายามปีนกลับลงมาเหมือนตอนแรก และเขาก็รออยู่ตรงนั่น

 

“ด้วยเกียรติเลยหมอ จะไม่ยอมให้มีแผลแม้แต่ปลายนิ้วเลย”เขายกยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแทบจะเสียหลักเมื่อไม่มีที่ให้ขาได้เกาะ มันทำให้เขาเอื่อมมือออกไปรั้งท่อนขาอีกฝ่ายเอาไว้ในขณะที่ใช่แรงค่อยๆรั้งตัวทอมลงมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นปล่อยแขนข้างหนึ่งเพื่อให้อีกฝ่ายร่วงลงมาในอ้อมแขนของเขา พอใจกับท่อนแขนเรียวที่ตอนนี้แทบจะรัดคอเขาอยู่แล้วเพราะความตกใจ

 

“บอกแล้วไม่ปล่อยให้เป็นอะไรหรอกน่า”เขากระซิบยิ้มๆเมื่ออีกฝ่ายท่าทางยังดูช็อกอยู่ และเขาเองก็แอบกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นเพราะรู้สึกว่าตัวคุณหมอดูจะน่ากอดกว่าที่เขาคิดเอาไว้ มันทำให้ดวงตาสีเขียวสวยใต้ขนตายาวช้อนขึ้นมามองเขาด้วยสายตาที่คาดโทษสุดๆขัดกับใบหน้าที่แดงขึ้นน้อยๆ และมันทำให้เขาขำออกมาอย่างอารมณ์ดีสุดๆพลางค่อยๆปล่อยชายหนุ่มลงพื้นแม้ว่าจะยังรั้งเอวของอีกฝ่ายไว้แน่นเพราะดูแล้วทอมเองน่าจะขาอ่อนไม่มีแรงไปแล้วตอนนี้

 

“ไง..เดินไหวไหมหมอ”เขาแกล้งกระซิบเบาๆซึ่งชายหนุ่มเองก็ยังคงกอดคอเขาไว้แน่น ทั้งยังพยายามยืนขึ้นดีๆโดยที่ใบหน้ายังแดงอยู่เหมือนเดิม

 

“นายมันแย่มาก แกล้งฉันตลอดเลย”เมื่อเจ้าตัวคิดว่าทุกอย่างโอเคแล้วจึงรีบดีดตัวออกไปจากเขาทันที ซึ่งเขาเพียงแค่เลียริมฝีปากน้อยๆมองตามชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังปั้นหน้ายักษ์ใส่เขา

 

“ฉันไม่ได้แกล้งอะไรเลยนะหมอ อย่างอนสิ”เขาเดินย้อนกลับไปที่กล่องพายที่วางเอาไว้ในระหว่างที่ทอมยังคงหันหน้าหนีเขาน้อยๆ และเขาคิดว่ามันทำให้ชายหนุ่มยิ่งดูน่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก และตอนนี้เขากำลังพยายามกลั้นยิ้มเมื่อทอมเดินไปสำรวจที่กิ่งไม้และพบว่ามันไม่ได้กำลังจะหักอย่างที่เขาแกล้งบอกให้ทอมตกใจเล่น รวมทักเจ้าตัวที่เดินไปเจอทางขึ้นที่ทำจากซี่ไม้ด้วยมันทำให้ดวงตาสีสวยหันมามองเขาอย่างจับผิดสุดๆก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

“นายใจร้ายที่สุดเลยคริส!”เขาเห็นทอมขู่ฟ้อและในสายตาเขามันดูน่ารักเอามากๆจนเผลอยิ้มออกมา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มน่าแดงเข้าไปใหญ่

 

“ก็ขอโทษแล้วไง ขำๆน่าหมอ”เขาบอกยิ้มๆแล้วก็ต้องเลิกคิ้วน้อยๆเมื่อกล่องพายของเขาถูกชายหนุ่มดึงกลับไป

 

“ฉันไม่ให้แล้ว โทษฐานที่ทำให้ฉันกลัวแทบตาย”ทอมหันหน้าหนีไปอีกฝั่งซึ่งมันทำให้เขาเลียริมฝีปากอย่างใช่ความคิดก่อนจะเอื่อมมือออกไปวางลงบนมือนุ่มนั่นน้อยๆจนทำให้ชายหนุ่มหันมามอง

 

“นายคิดจริงๆหรือว่าฉันจะปล่อยให้นายเป็นอันตราย รับรองว่าตัวแค่เนี่ยฉันปกป้องได้อยู่แล้ว”เขาแกล้งก้มลงไปกระซิบข้างใบหูนิ่มของอีกฝ่าย จงใจให้โดนริมฝีปากเขาเล็กน้อยจนชายหนุ่มสะดุ้งหลบและใช่จังหวะนั่นดึงกล่องพายกลับมาสำเร็จ เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดีเมื่อคุณหมอแทบจะกระโดดถอยหลังไปไกล

 

“มาเร็วเข้าหมอ ช้าแบบนี้ก็มืดก่อนพอดี”

 

 

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Life Farm, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s