[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#4 Life Farm

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

 

ผ่านมาเกือบๆ3อาทิตย์แล้วหลังจากที่เขาย้ายมาอยู่ที่นี้ เขาได้เจอกับคริสในทุกๆวันที่ทำงานจนเป็นเรื่องหนึ่งที่เขาจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ต้องไปรอพบหน้าของชายหนุ่มตัวสูง มันทำให้เขารู้สึกประหม่าและรู้สึกดีไปด้วยกัน แม้ว่าบ่อยครั้งที่เขาจะโดนแกล้งในหลายๆเรื่อง ซึ่งเขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้หลงกลอีก แต่อีกฝ่ายก็สันหาอะไรใหม่ๆมาแกล้งเขาตลอดจนเขาทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายมันยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกๆในอกจนมั่นใจว่าความชอบที่เขามีมันน่าจะก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มจะไปถึงขีดอันตรายแล้ว ถ้าเขาไม่ทำอะไรซักอย่างหรือไม่ก็พยายามให้คริสทำอะไรซักอย่างเพื่อให้เขาหยุด…ความรู้สึกชอบที่มันอยู่ข้างใน และวันนี้เขาตั้งใจแน่นอนแล้วว่าจะทำใจแข็งไม่ให้ชอบคริสมากไปกว่านี้ ล้มเลิกแผนการทั้งหมดที่จะให้คริสหันมาชอบเขา เพราะดูๆแล้วคริสน่าจะคิดกับเขาแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั่นและอยู่แบบนี้มันก็ดีแล้ว…เขาแค่ไม่อยากเสียอีกฝ่ายไป

 

“หมอ..หมอ..เป็นอะไรไป?”เขาสะดุ้งน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำใกล้ๆ ทำให้เขารู้สึกตัวว่าตอนนี้เขากำลังล้างอุปกรณ์อยู่หลังจากมาตรวจพวกม้าเสร็จ เขาเพียงแค่หันไปมองอีกฝ่ายเท่านั่น มองใบหน้าคมหล่อเหล่าที่ตอนนี้ฉายแววสงสัยออกมาเต็มที มันทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้วและรีบหันมาพยายามล้างเครื่องมือต่อ ไม่ได้ๆ…เขาไม่อยากเสียคริสไปเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างการที่เขาหลงชอบเจ้านายตัวเอง รับรองว่าคนแบบคริสคงต้องไล่ตะเพิดเขากลับไปดี.ซี.แน่ๆ นึกโทษตัวเองจริงๆที่ดันพยายามคิดแผนการเพ้อเจ้อให้คริสชอบ แต่สุดท้ายตัวเองดันเป็นฝ่ายติดกับเสียเอง…เขามั่นใจว่าคริสชอบเขาแบบเพื่อนคนหนึ่งนั่นและ แต่เขาเนี่ยสิ…ดันเผลอคิดอะไรเกินเลยไปเสียเยอะแยะ ก็เพราะคริสนั่นและที่ผิด..ที่ชอบทานขนมของเขา ชอบชวนเขาไปนู่นนี่นั่น ชอบซื้ออะไรมาฝากเขา ชอบชวนเขาคุย ชอบทำหน้าตาหล่อๆใส่เขา ชอบทำเป็นใส่ใจ ชอบยิ้มให้เขา ชอบทำให้เขา…ใจเต้น

 

“หมอ…นายจะยืนเปิดน้ำให้มันเปลืองทำไม เกิดอะไรขึ้นหรือ?”เขาขยับตัวเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น มันทำให้เขาเอื่อมมือออกไปปิดก๊อกน้ำแล้วหันมามองหน้าชายหนุ่ม

 

“ไม่นิ ทุกอย่างปกติดี..แต่นายต้องให้พวกมันกินน้ำให้เยอะกว่านี้หน่อยนึก วิตามินนิดหน่อยจะได้แข็งแรงๆ”เขาพูดยิ้มๆ รีบก้มหน้าหลบสายตาคมที่มองมาเพราะมันทำให้เขาใจสั่นและอยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่าชอบมากแค่ไหน อยากให้อีกฝ่ายชอบเขามากกว่านี้..แบบว่า อาจจะเป็นชอบเดียวกับที่เขารู้สึก

 

“ฉันไม่ได้ถามถึงม้า ฉันถามถึงตัวนาย”คริสกอดอกแน่นยืนมองหน้าเขา และมันทำให้เขาเพียงแค่ยิ้มแห้งๆให้เท่านั่น

 

“ดี..ทุกอย่างดี ปกติ”เขาบอกพยายามก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคริสไม่ได้พูดอะไรต่อเขาจึงรีบเดินออกไปจากตรงนั่นทันที แต่ร่างสูงใหญ่ก็เอื่อมมือออกมารั้งแขนเขาไว้

 

“ทอม…คุยกันก่อน”เขาพยายามหันหน้าไปอีกฝั่งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั่นเรียกชื่อของเขา และมันจะเป็นก็ต่อเมื่อคริสกำลังจริงจังมากๆจนเขาอดใจเต้นไม่ได้ เขาเพียงแค่หันมาตามแรงดึงก็เท่านั่น

 

“โกรธฉันเรื่องอะไรกันแน่ทอม…เรื่องที่ฉันหลอกนายขึ้นไปบ้านต้นไม้เมื่ออาทิตย์ที่เดือนที่แล้วหรือ? หรือว่าเรื่องที่ฉันแอบเอางูปลอมไปไว้ที่หน้าบ้านนาย หรือเรื่องหนังสือที่ฉันยืมนายมา? หรือเรื่องที่ฉันแอบกินเค้กของนาย”อีกฝ่ายพูดซึ่งเขาเพียงแค่หรี่ตาน้อยๆ

 

“เดี่ยว…นายแอบกินเค้กหรือ? ใช่ไอ้ที่มันอยู่ในตู้เย็นหรือเปล่า? ฉันจะเอาไปให้โบสถ์น่ะคริส! แบบนี้ฉันก็ต้องทำใหม่นะสิ”เขาร้องออกมาและมันทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจน้อยๆเท่านั่น

 

“ถ้าไม่ใช่เรื่องนั่นแล้วเรื่องอะไร? โกรธอะไรฉันก็ว่ามาสิ”อีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเขาเงียบลงไป

 

“ไม่ได้…”

 

 

 

 

 

Rrrr   Rrrr

 

 

 

 

เขาเงียบลงไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ ทำให้ได้ยินเสียงคริสสบทเบาๆอย่างไม่พอใจแล้วหันหนีไปอีกทาง มันทำให้เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่ามันเป็นพี่ชายของเขาที่โทรมา มันทำให้เขารีบหลบโทรศัพท์ในยามที่อีกฝ่ายมองมาทางเขา ขยับตัวเล็กน้อยอย่างไม่สบายใจแล้วรีบออกไปจากตรงนั่นพลางบอกเบาๆว่าจะไปรับโทรศัพท์

 

“เบนตอนนี้ฉันไม่ว่างจะเถียงด้วยโอเค? ฉันทำงานอยู่”เขาพูดใส่โทรศัพท์อย่างหน่ายๆ ซึ่งมันทำให้ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างไม่พอใจมาจากพี่ชายสุดดื่อรั้นของเขา

 

-อะไรที่ว่ากำลังยุ่งทอม เล่นวิ่งไล่กับกับพวกแกะพวกนั่นหรือไง ฉันโทรไปเกือบตลอดเวลาทำไมนายถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์-เขากลอกตาน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงดูแคนของพี่ชายหัวสูงของเขา

 

“ขอละเบน ฉันยุ่งอยู่”เขาว่าหน่ายๆ ก่อนจะหันไปหาคริสที่กำลังกอดอกมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่ไม่พอใจน้อยๆ

 

-ฉันจะบอกนายว่าหมดเวลาทำตามความเพ้อฝันแล้วทอม นายต้องกลับมาที่ดี.ซี. มาทำงานที่โรงพยาบาลทีนี้ ที่ฉันยอมให้นายไปไอโอวาเพราะต้องการให้นายรู้ว่ามันลำบากและไม่เหมาะกับนายทอม ฉันจะส่งตัวเครื่องบิน..-

 

“ฉันไม่กลับเบน! ฉันมีงาน มีบ้าน มีทุกอย่างแล้วนายอย่ามาสั่งฉันน่ะ”เขาแทบจะแยกเขี้ยวออกมา ซึ่งพี่ชายของเขาเพียงแค่หัวเราะเท่านั่น

 

-อย่าให้ฉันต้องไปลากตัวนายกลับมาทอม-

 

“ฉันเบื่อจะคุยเรื่องนี้แล้วเบน ฉันโอเค? ฉันจะไม่เถียงเรื่องนี้อีก และถ้านายยังไม่เลิกวุ่นวายละก็ฉันจะพังโทรศัพท์ทิ้งซ่ะ”เขาขู่เสียงเบาใส่โทรศัพท์ซึ่งอีกฝ่ายเองก็แทบจะแยกเขี้ยวกลับมา

 

-นายมันไร้สาระทอม ถ้านาย..-เขาติดสินใจกดวางสายทันทีพร้อมกับปิดโทรศัพท์ไปด้วยเลย นึกโมโหจริงๆที่ทำไมพี่ชายเขาถึงไม่เข้าใจบ้างว่าเขามีความสุขดีอยู่แล้วในทุกๆวันนี้ แต่ก็ยังพยายามจะพาเขากลับไปให้ได้ ไปใช่ชีวิตวุ่นวายเหมือนเจ้าตัวนะหรือ? เขาไม่เอาหรอกเขาอยากอยู่แบบนี้..มันทำให้เขาสงบใจมากกว่าอีก

 

คริสมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้เดินหางออกไปเพื่อคุยโทรศัพท์กับใครซักคนหนึ่ง ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เขาเองก็อยากคุยกับทอมยิ่งพักหลังๆมานี้เหมือนบางอย่างจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย…เขาไม่รู้สิ แค่ตอนแรกๆเขารู้สึกว่าทอมน่ารักมากๆในทุกๆอย่างเหมือนกับพยายามทำดีกับเขา แต่ช่วงหลังๆมานี้ต่างหากที่เจ้าตัวดูจะหยุดทำตัวน่ารัก…ไม่สิ ทอมก็ดูดีอยู่เหมือนเดิมทุกอย่าง เพียงแค่เหมือนจะหยุดพยายามใส่ใจเขาเป็นพิเศษ แต่เป็นเขาเองเสียมากกว่าที่ยิ่งตามติดอีกฝ่ายจนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไรถึงได้ตามติดทอมขนาดนี้ ยิ่งเห็นทอมหน้าแดงและหลบตาก็ยิ่งอยากจะเข้าไปใกล้ ยิ่งอีกฝ่ายถอยหนีก็ยิ่งอยากจะเดินตาม อยากให้ทอมหันมามองเขามากกว่านี้ มากกว่าเมื่อก่อนหน้านี้ ยิ่งพักหลังๆมานี่ยิ่งแล้วใหญ่เพราะชอบแอบไปคุยโทรศัพท์คนเดียวด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ชอบหลบหน้าเขา พยายามไม่เข้าใกล้เขาเกินไปนัก พอเสร็จงานที่ฟาร์มก็แทบจะเผ่นกลับบ้านไปเลย ซึ่งเจ้าตัวพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติแต่ท่าทางของทอมมันเรียกได้ว่ามีพิรุตสุดๆ

 

เขามองตามดวงตาสีหวานที่เหมือนจะวาวขึ้นด้วยความไม่พอใจน้อยๆ ก่อนจะลอบหันมามองเขาและหันไปคุยอะไรต่อซักอย่าง มันทำให้เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายหรือว่าจะเป็นแฟนเก่าของทอม…โดนตามตื้อหรือ? ตามตื้อกลับมาคืนดีหรือ? หรือว่าโดนตามตัวให้กลับไปที่ดี.ซี.?? เขาขยับตัวน้อยๆในขณะมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งเมื่อทอมวางโทรศัพท์อย่างไม่ค่อยพอใจก่อนจะเดินมาหาเขาด้วยท่าทางที่เป็นกังวลน้อยๆ

 

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”เขาถามออกไป มันทำให้อีกฝ่ายมองหน้าเขาก่อนจะก้มหน้าลงไปนิดๆ

 

“ไม่มี ฉันเอ่อ..ขอตัวกลับบ้านก่อนน่ะ พอดีว่า…”

 

“ทอม..”เขาเรียกออกไป “มีปัญหาอะไรก็ปรึกษาฉันได้ เราเป็นเพื่อนกันแล้วน่ะ เพราะโทรศัพท์เมื่อกี่ใช่ไหม? โดนตามตื้ออยู่หรือ?”เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย และมันทำให้อีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมาน้อยๆแต่ก็หลบตาเขาจนเขาเกือบจะเผลอสบทออกมา

 

“คือ…ก็ไม่เชิง พอดีเขาอยากจะให้ฉันกลับไปที่ดี.ซี. อันที่จริงเขาก็คัดค้านมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าไม่อยากให้ฉันมาที่นี้ เราเลยทะเลาะกันบ่อยๆ”เขายันตัวขึ้นมาดีๆเมื่อได้ยินทอมพูด

 

“นายบอกว่า’เขา’ใช่ไหม ผู้ชายหรือ?แฟนเก่านายเป็นผุ้ชายหรือ?”เขาแทบจะยันตัวขึ้นมาจนทอมเผลอขยับหนีอย่างตื่นๆ บางอย่างในใจเขามันร้อนวาบขึ้นมาด้วยความโกรธและไม่พอใจที่ใครที่ไหนก็ตามกำลังทำให้ทอมไม่สบายใจ และดีใจในเวลาเดียวกันจนเขาไม่แน่ใจว่าเขาเองดีใจเรื่องอะไรกันแน่

 

“ไม่ใช่แฟน..เป็นแค่ผู้ชายที่น่ารำคาญมากๆคนหนึ่ง”เขาเห็นทอมถอยหายใจจึงคิดเอาว่าน่าจะเป็นแฟนเก่าของทอมจริงๆนั่นและ เขาไม่ได้ถามอะไรต่อแค่กำลังพยายามคิดพูดอยู่เท่านั่น

 

“แล้วนายจะกลับไปไหมหมอ..”เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูแปลกจนทอมหันมามอง “..นายจะกลับไปไหม ไปที่ดี.ซี. ไปจากฟาร์มแล้วก็พวกแกะ”เขาเห็นทอมก้มหน้าอย่างไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย รวมทั้งมือเรียวทั้งสองที่เอื่อมขึ้นมาบีบเข้าหากันมันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าทอมกำลังไม่แน่ใจ…บางทีเจ้าตัวอาจจะต้องกลับไปแม้ว่าจะไม่อยาก

 

“ฉันจะไม่ไปไหนหรอกคริส ฉันจะอยู่ที่นี้และไม่มีที่ไหนดีกว่านี้อีกแล้ว..ต่อให้เบนมาพาตัวฉันกลับไปเอง ฉันก็ไม่ไป”เขายิ้มขึ้นมาน้อยๆเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ

 

“เบนหรือ? ไอ้หมอนั่นใช่ไหมที่ตามรังควานนายอยู่ ถ้ามันโผล่มาที่นี่เมื่อไรฉันจะลากคอมันแล้วโยนออกนอกฟาร์มไปเลย”คริสบอกด้วยน้ำเสียงกึงเล่นกึงจริง ซึ่งมันทำให้อีกฝ่ายเพียงแค่อมยิ้มน้อยๆเท่านั่นในระหวางมองสบตาเขา

 

“ขอบคุณครับ”ทอมบอก และมันทำให้เขาเงียบลงไป เพียงแค่มองหน้าอีกฝ่ายอยู่แบบนั่น..จ้องลึกไปในดวงตาสีเขียวสวยที่ตอนนี้มันมองตอบเขานิ่งและเขาคิดว่ามันดูสวยเอามากๆจนเผลอตัวเอื่อมมือออกไปลูบเบาๆที่โครงหน้าของอีกฝ่าย ผิวเนียนที่อยู่เพียงปลายนิ้วมันทำให้เขารู้สึกดีมากๆก่อนที่จะกระพิบตาน้อยๆเมื่อทอมหลบตาเขาในที่สุด มันทำให้เขารีบชักมือกลับมาทันที เลียริมฝีปากน้อยๆเพื่อคิดหาเหตุผลอะไรซักหน่อยซึ่งตอนนี้เขายังคิดไม่ออก

 

“เอ่อ..ฉัน..ฉันว่าฉันกลับบ้านดีกว่า นี้ก็เย็นแล้ว..”

 

“หมอ..”เขาเรียกออกไปอีก มันทำให้อีกฝ่ายหยุด แม้จะไม่ได้กำลังมองหน้าเขาแต่เขาก็รู้ว่าทอมกำลังรออยู่ว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป และเขาเองก็กำลังคิดก็เท่านั่น

 

“วันนี้ ไปดื่มที่บาร์กันไหม? ในเมือง…ฉันเอารถไป”เขาพูดออกไปในที่สุด นึกถึงร้านเหล้าในตัวเมืองที่เขาเคยไปนั่งกินบ่อยๆ ก็ไปนั่งดื่มนั่งดูบอลตามประสานั่นและ แต่ครั้งนี้เขาแค่อยากชวนทอมไปด้วยก็เท่านั่นเอง อยากให้อีกฝ่ายไปเปิดหูเปิดตาเพราะทอมก็ไปๆมาๆแค่บ้านเขากับบ้านทอม แล้วก็โบสถ์ โรงพยาบาลสัตว์ สถานี่ตำรวจ ซุปเปอร์…บางทีทอมอาจจะชอบก็ได้

 

“ฉันไม่เคยไปที่แบบนั่นหรอก..นายไปเถอะ”ทอมบอกอ่อมแอ้มและมันทำให้เขายกยิ้มกวนประสาทไปให้อีกฝ่าย

 

“กลัวหรือ?”เขาบอกเฉื่อยๆ และมันทำให้ทอมเหมือนจะนิ่งลงไปน้อยๆก่อนจะเริ่มปั้นหน้ายักษ์ใส่เขาและเขาคิดว่ามันเหมือนลูกแมวกำลังพองตัวมากกว่า

 

“เปล่า!”

 

“งั้นก็มาสิ ฉันดูแลเอง”เขายิ้มนิดๆและมันทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจเหนื่อยๆกับความดื่อรั้นของเขา และเขาไม่แคร์เท่าไร

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ทอมดื่มเบียร์อีกแก้วในระหว่างมองไปรอบๆอย่างไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้เขาอยู่ในบาร์แห่งหนึ่งในเมือง ตรงเคาเตอร์ที่ตอนนี้คริสกำลังเดินร่อนไปทั่วทั้งบาร์ราวกับรู้จักทุกๆคน แต่เขาไม่รู้จักใครเลย เขาได้แค่นั่งอยู่ตรงนั่นในระหว่างมองทีวีที่ฉายการสัมภาษณ์นักแสดงนำเรื่องไอรอนแมน และเขาคิดว่าใครมันจะมีอารมณ์มานั่งดูอะไรแบบนี้ในระหว่างที่รอบๆข้างวุ่นวายขนาดนี้ และมันทำให้เขาเบ้ปากน้อยๆพลางยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้งบางทีนี้ก็คงจะดีเหมือนกันหากได้ใช่ชีวิตเรื่อยๆแบบนี้ ยิ่งสายตาคริสในยามที่ถามว่าเบนเป็นแฟนเก่าของเขาหรือเปล่า มันไม่ใช่สายตาของความรังเกียจอะไรเลย แถมมีแววโกรธๆเล็กน้อยจนเขาไม่กล้าบอกไปว่ากำลังถูกพี่ชายหัวดื่อพยายามพาตัวกลับดี.ซี. ขืนบอกไปมีหวังถูกหัวเราะเยาะแน่ๆว่าเป็นลูกคุณหนูไม่รู้จักโต เป็นเด็กไฮสคูลที่ถูกตามตัวกลับบ้าน ไม่เอาหรอก..เขาไม่อยากให้คริสมองว่าเขาเป็นเด็กๆ และเขาไม่ได้อยากกลับไปด้วย

 

เขาถอนหายใจน้อยๆเมื่อหันไปพบว่าคริสกำลังชนแก้วกับเพื่อนๆในกลุ่มคนหนึ่ง จนเขาเริ่มน้อยใจจริงๆแล้วที่คริสจะชวนเขามาทำไมในเมื่อไม่ได้สนใจเขาเลย ใช่คริสสนอยู่…ก็พาเขาไปรู้จักกับใครหลายๆคนและโฉบไปโฉบมาโดยใช่ข้ออ้างว่าเดียวฉันมาน่ะ..และก็เป็นแบบนี้มาหลายๆรอบ มันทำให้เขาคิดว่ากลับบ้านดีกว่า..อย่าน้อยๆก็เดินไปเรื่อยๆน่าจะถึง ทิ้งชายหนุ่มไว้สนุกทีนี้และ มีเขาอยู่ก็ไม่น่าจะสนุกอะไร คิดได้ดังนั่นเขาจึงหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเพื่อจ่ายค่าเบียร์ที่เขาดื่มไปเพียง2แก้วใหญ่ๆ และเขาก็เริ่มมึนแล้วแต่ไม่น่าจะเท่าคริสในตอนนี้ เขายืนมันให้บาร์เทนเดอร์ตัวใหญ่และยิ้มตอบอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นมาจากเคาเตอร์เพื่อจะเดินออกจากร้าน ทำให้ไม่เห็นว่ามีชายตัวใหญ่ท่าทางโมโหร้ายเดินสวนมา และมันทำให้เขาเดินชนอีกฝ่ายจนเขาเซไปด้านข้างแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้กระดิกเลยแม้แต่น้อย แต่ก็หันมามองเขาด้วยสายตาอาฆาตแค้นสุดๆจนเขาแทบจะใจหลนวูบ

 

“ขอโทษครับ ผมไม่ทันดู”เขาพยายามใช่น้ำเสียงให้รู้สึกผิดที่สุด แต่มันทำให้อีกฝ่ายเพียงแค่ก้าวขาเข้ามาใกล้เท่านั่น

 

“ขอโทษแล้วมันหายไหมห๊ะไอ้หนุ่ม? เดินดูทางสิว่ะ หรือจะรีบกลับไปหาคนรับใช่ถึงไม่มีตาแบบนี้”อีกฝ่ายแทบจะแยกเขี้ยวใส่เขาและมันทำให้เขาแทบจะทำอะไรไม่ถูก

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ..คุณเองก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรด้วย ผมต่างหากที่เกือบล้ม”เขาบอกออกไปด้วยความจริงจังสุดๆ และมันทำให้อีกฝ่ายเหมือนจะคิ้วกระตุกด้วยความโกรธ และรีบปรี่เข้ามาหาเขาเพื่อคว้าคอเสื้อเขาขึ้นจนเขาแทบจะร้องออกมาไม่เป็นภาษา ตามด้วยเสียงของคนรอบข้างที่อุทานออกมาอย่างตกใจ และเขามั่นใจเอามากๆว่าอีกฝ่ายคงจะเมามากแน่ๆ

 

“วอนใช่ไหมไอ้หนุ่ม ห๊า?????”เขาตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นกำปั้นใหญ่โตของชายหนุ่มร่างสูงง้างขึ้นมา จนหัวใจเขาแทบจะลงไปอยู่บนพื้นอยู่แล้ว อีกฝ่ายฉีกยิ้มขึ้นมาอย่างพออกพอใจเมื่อเห็นสีหน้าของเขาจึงทำให้ยิ่งดูจะรั้งคอเสื้อเขาแรงกว่าเดิมก่อนจะออกแรงเพื่อส่งหมัดมาที่ใบหน้าของเขา มันทำให้เขาหลับตาลงทันทีตามด้วยเสียงร้องอุทานและเสียงแก้วแตกรอบๆกาย

 

“เฮ้ๆๆ พี่ชาย..เย็นไว้สิ อย่ายุ่งกับเขา..”เขาหอบน้อยๆเมื่อไม่รู้สึกถึงแรงเจ็บที่ใบหน้า กลับรู้สึกถึงแรงดึงเล็กน้อยที่แขน ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมามองและเห็นคริสยืนอยู่ตรงนั่น ใช่มือหยาบแข็งแรงรั้งแขนของอีกฝ่ายเอาไว้จนเห็นเป็นเส้นเลือด สายตาคมมองสบอีกฝ่ายด้วยแววดุดันและเอาเรื่องต่างจากรอยยิ้มและน้ำเสียงเล่นๆของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก และเพราะแบบนั่นมันทำให้ชายร่างสูงใหญ่แทบจะเหวี่ยงเขาทิ้งและหันไปพลักคริสอย่างแรงจนร่างสูงใหญ่เซไปชนที่เคาเตอร์ด้านหลังจนแก้วเบียร์หล่นแตกไปหลายใบ ตอนนี้คนแทบทั้งบาร์กำลังมองดูพวกเขาอยู่และมันไม่ดีเลยเพราะเขาเห็นบางคนเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อแจ้งตำรวจ

 

“อย่ามายุ่งไอ้หนุ่ม คิดว่าตัวเองเป็นแบทแมนหรือไงถึงมาแส่เรื่องชาวบ้าน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็นั่งอยู่ตรงนั่นแล้วกัน”ชายร่างใหญ่ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูถูก จนเขาเห็นว่าคริสขำออกมาน้อยๆแต่ไม่ได้มีความขบขันอยู่ในน้ำเสียงนั่นเลยแม้แต่น้อย ทั้งแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นจนเขาเริ่มใจหายขึ้นมาเพราะไม่อยากให้ใครมีเรื่องทั้งนั่น

 

“เรามาต่อกันดีกว่าไอ้หน้าหวาน..”เขาขยับถอยหนีทันทีเมื่อชายหนุ่มหันมาหาเขาอีกรอบด้วยแววตาเหมือนพวกนักเลงโตที่พอใจในความเป็นอันตพาลอย่างสุดๆ และในเสี้ยววิเขาเห็นคริสขยับตัวและตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนพร้อมกับขวดแก้วในมือ

 

 

 

 

เพล้ง!!!!!!!!

 

 

 

 

 

“คริส!!!!”เขาอ้าปากค้างอย่างตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มผมทองใช่ขวดแก้วฟาดลงไปที่หัวอีกฝ่ายอย่างแรงจนได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธๆดังลั่น พร้อมกับเสียงอุทานอย่างตกใจจากหลายๆคน มันทำให้ชายหนุ่มตัวใหญ่หันไปมองทางคริสอย่างเอาเรื่องก่อนที่คริสจะอัดหมัดหลุนๆเข้าใบหน้าอีกฝ่ายอย่างจังโดยไม่มีการออมแรงเลยแม้แต่นิด

 

“อยากมีเรื่องไม่ใช่หรือไง ไอ้หมูตอน..เข้ามาดิ!! มาเจอกับคนตัวเท่าๆกันเน้!!!”เขาได้ยินเสียงคริสคำรามดังลั่นและตามเข้าไปซ้ำอีกฝ่ายที่ตอนนี้ลงไปอยู่บนพื้นแล้ว ซึ่งเขากำลังพยายามเข้าไปแยกทั้งสองคนออกมาเพราะเขามั่นใจว่าตำรวจกำลังมาแน่นอน

 

“คริสไม่! อย่าสู้กันสิคริส!!” เขาพยายามรั้งแขนของชายหนุ่มร่างสูงออกมาจากคู่ต่อสู้ที่ตะลุมบอนกันอยู่ แม้ว่าในหลายๆครั้งจะโดนลูกหลงจนเจ็บไปบ้างแต่เขาก็ยังไม่ละความพยายาม จนได้บาร์เทนเดอร์มาช่วยรั้งคริสออกมาจากอีกฝ่ายและพลเมืองดีที่ช่วยแยกชายตัวใหญ่ออกไปอีกทางพร้อมกับเสียงตะโกนดังลั่นที่บอกให้พวกเขาหยุด

 

“คริส!! คริสหยุดเถอะ!! พอแล้ว!!! คริสได้ยินไหม พอได้แล้ว!”เขาพยายามใช่แรงทั้งหมดกอดตัวอีกฝ่ายไว้แน่นในยามที่ชายหนุ่มแทบจะถลาตัวไปสู้กับอีกฝ่ายอีกรอบ ซึ่งตอนนี้เขากลัวแทบตายอยู่แล้วเพราะไม่เคยเจอเรื่องอะไรแบบนี้มาก่อนและมันน่ากลัวมากจนเขาไม่อยากเจอมันอีกแล้ว ตอนนี้เขากำลังพยายามอย่างหนักให้คริสหันมาฟังเขาและเลิกใช่คำหยาบคายในการท้าอีกฝ่ายให้หลุดออกมาจากการจับกุมของทางนั่นซักที แม้จะไม่ได้สำรวจแต่เขาว่าอีกฝ่ายดูจะเจ็บมาก และคริสก็น่วมเหมือนกัน

 

“แน่จริงมาเจอกันสิว่ะ!! ถ้ากล้ามายุ่งกับคนของคนอื่นอีกละก็ไม่จบง่ายๆแน่!!!”คริสแทบจะแยกเขี้ยวออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันสุดๆจนเขาต้องเพิ่มแรงอย่างมากในการรั้งท่อนแขนของอีกฝ่ายให้เดินตามออกไปที่หลังร้านยังรถยนต์ที่จอดอยู่ เขาได้ยินบาร์เทนเดอร์บอกว่าตำรวจกำลังมาให้เขารีบพาคริสไปเดียวเขาจะเคลียให้เอง มันทำให้เขาไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงด้วยซ้ำแต่ก็ต้องรีบรั้งผู้ชายตัวใหญ่ผมทองให้ออกมาซึ่งตอนนี้ท่าทางของคริสน่ากลัวมากจนเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะทำยังไงดี

 

“..คริส..คริส ได้ยินไหม?”เขาดันชายหนุ่มให้ขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามคนขับพร้อมกับพยายามแกะกุญแจรถออกจากเข็มขัดหนังอีกฝ่าย ทำให้เห็นว่าเสื้อลายสก็อตสีแดงดำที่คริสใส่อยู่มันกระดุมขาดจนตอนนี้โชว์แผ่นอกกว้างเสียเต็มที พร้อมกับแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นมาจนถึงข้อศอก ผมที่หลุดออกมาจากการมัดไว้ข้างหลังกับรอยช้ำที่ริมฝีปากมันทำให้เขาถอนหายใจน้อยๆ

 

“นายน่าจะปล่อยใช่ฉันจัดการไอ้ปากเสียนั่น นายไม่ได้ยินหรือไงว่ามันหาว่านายเป็นอะไรตอนที่ฉันต่อยปากมันอยู่”คริสบอกเสียงแข็งที่เจือไปด้วยแววโทษะอย่างเห็นได้ชัดเจนพร้อมกับมือหยาบที่เอื่อมขึ้นมาเช็ดมุมปากน้อยๆ

 

“ฉันได้ยินคริส แทบจะได้ยินคำด่าทุกชนิดที่มีในภาษาอังกฤษออกมาจากปากพวกนายทั้งคู่ ตอนนี้ตำรวจกำลังมาเพราะนายดันไปมือเรื่องแบบนั่น”เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมให้อีกฝ่ายใจเย็นที่สุด พร้อมกับมือที่เอื่อมขึ้นไปปัดปอยผมของชายหนุ่มให้ขึ้นไปทัดใบหู

 

“มันจะทำร้ายนายทอม..”คริสขบฟันแน่นในขณะมองหน้าเขานิ่ง ซึ่งเขาเพียงแค่สบตาอีกฝ่ายเท่านั่น

 

“ใช่..แล้วนายก็ฟาดเขาด้วยขวดเบียร์ตามด้วยเข้าไปตะลุมบอลจนอีกฝ่ายแทบยืนไม่ได้ ฉันเห็นแล้วคริส..ทีนี้เราต้องกลับบ้านแล้วเพราะตำรวจกำลังมาโอเคไหม? ทำตัวให้อารมณ์เย็นๆระหว่างทาง ฉันจะขับรถให้”เขาพยาบาลบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทำให้พึ่งรู้สึกตัวว่ามือหยาบแข็งแรงทั้งสองกำลังวางอยู่ที่ช่วงเอวของเขา โดยที่เขากำลังลูบใบหน้าคมหล่อเหลานั่นเบาๆให้คริสเย็นลงที่สุดเท่าที่จะทำได้ มองสบตาคมกริบสีฟ้าที่แววดุดันตอนนี้เริ่มลดลงจนเห็นได้ชัด และเมื่อมั่นใจว่าคริสโอเคแล้วเขาจึงบอกให้อีกฝ่ายขยับไปนั่งดีๆพร้อมกับรีบเดินไปที่นั่งฝั่งคนขับเพื่อขับรถกลับฟาร์มของชายหนุ่มผมทอง

 

“..นายไม่เจ็บตรงไหนนะหมอ..”เขาหันมามองอีกฝ่ายที่หลังจากเงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมา เขาเพียงแค่หันไปมองน้อยๆเท่านั่นทำให้เห็นว่าคริสกำลังเอามือก่ายหน้าผากอยู่

 

“ไม่เจ็บเลย ยกเว้นตอนนายเผลอพลักฉันออกมา2รอบ อันนั่นจุกนิดหน่อย”เขาบอกออกไปตามความจริง มันทำให้คริสรั้งมือออกมาน้อยๆ

 

“ฉันขอโทษน่ะหมอ..พอดีเลือดร้อนไปหน่อย ปกติไม่ค่อยมีใครกล้ามีเรื่องด้วยก็เลย..”เขาแทบจะไม่สงสัยเลยว่าทำไมไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับชายหนุ่มตัวสูงเท่าไรนัก มันทำให้เขาเพียงแค่พึมพำบอกอีกฝ่ายเบาๆว่าไม่เป็นอะไรเท่านั่น

 

“…ฉันทำให้นายกลัวหรือเปล่าทอม”คริสถอนหายใจยาว “…นายคงรู้สึกแย่เป็นบ้าที่มาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันขอโทษจริงๆ…ฉันแค่อยากปกป้องนาย”เขาตัวแข็งทื่อขึ้นมาเมื่อคริสพูดจบ มันทำให้เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่บางอย่างในอกกลับพองโตขึ้นมาจนเขาต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองมีสติในการขับรถมากที่สุด

 

“ฉันไม่กลัวนายหรอกคริส..ฉันรู้ว่านายทำเพื่อ..เพื่อช่วยฉัน”เขาว่า “จริงๆฉันควรต้องขอบคุณนายด้วยซ้ำที่นายช่วยฉันเอาไว้ แม้จะดูรุนแรงไปหน่อย”เขาบอกแห้งๆและมันทำให้คริสเพียงหัวเราะเบาๆ

 

“รุนแรงหรือ? ไม่มีอะไรรุนแรงสำหรับไอ้บ้านั่น ถึงเกิดเรื่องแบบนี้อีกฉันก็จะทำแบบนี้อีกทอม..ฉันพร้อมจะสู้กับทุกคนที่พยายามทำร้ายนายฉันไม่สนว่าใครจะว่ายังไง”เขาเงียบลงไปเมื่อคริสพูดจบ มันทำให้เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าคมที่มีรอยช้ำน้อยๆพลางถอนหายใจ

 

“นายไม่คิดบ้างหรือว่านายทำแบบนี้มันทำให้ฉันเป็นห่วงมากแค่ไหน ฉันไม่อยากให้นายเจ็บตัวเหมือนกันนะคริส”เขาบอกออกไปในที่สุด ซึ่งอีกฝ่ายก็เพียงแค่หันมามองเขาน้อยๆเท่านั่น

 

“เป็นห่วงหรือ?”

 

“ก็ใช่นะสิยังจะถามได้ ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”เขาบอกฉุนๆ แล้วก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

 

“ดีใจจัง เริ่มรู้สึกว่าเจ็บตัวแค่นี้ก็คุ้มซะแล้ว”เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ต่างกับเขาในตอนนี้มากๆจนทำให้เขาอยากจะหันไปงับคนข้างๆซักทีหนึ่ง

 

“ยังไงก็อย่ามีเรื่องอีกเลยน่ะคริส..อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายถ้าเกิดไปเจอเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้จะทำยังไง ฉันไม่อยากให้นายบาดเจ็บแบบนี้..แล้วก็คู่ต่อสู้ที่โชคร้ายของนายด้วย”เขาบอก ทำให้คนที่อยู่ข้างๆเขาเงียบไปอึดใจใหญ่ๆจนเขาคิดว่าเจ้าของใบหน้าหล่อๆนั่นอาจจะหลับไปแล้วก็ได้เพราะท่อนแขนที่ยังคงปิดตาเอาไว้อยู่

 

“ถ้าเรื่องของนาย..ฉันไม่รับปากแล้วกัน”

 

 

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Life Farm, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s