[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#8 Life Farm [END]

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

 

ทอมขยับตัวน้อยๆไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั่งนั่นในตอนนี้ เขากำลังเจ็บมากๆ..บาดเจ็บที่หัวใจของเขา นอกจากคริสจะไม่เชื่อเขาแล้วยังทำเป็นเมินเขาเสียด้วย ในตอนที่เขาไปที่ฟาร์มเพื่อพูแลพวกแกะ เขาไม่เห็นคริสเลยแม้แต่น้อย พยายามไปหาแต่พวกคนงานก็บอกว่าอย่าเข้าไปเลย คริสไม่อยากเจอหน้าเขา..มันทำให้เขาแทบจะไม่มีกระจิตกระใจจะทำงาน จนในที่สุดเขาก็ฝากหนังสือลางานให้กับลูกน้องของคริสคนหนึ่งให้เอาไปให้คริส ส่วนเขาเองก็ได้แต่มาอยู่ที่บ้าน ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะเถียงกับเบนว่าคริสเป็นใครและเกิดอะไรขึ้น ความทรงจำต่างๆมันทำให้เขาเจ็บและทำอะไรมากไปกว่าร้องไห้ไม่ได้ เขาเหลือบมองตาแดงๆกับจมูกที่แดงไม่แพ้กันของตัวเอง เลยมาถึงขนมปังหน้าตาแปลกๆที่เบนอุสาทำให้เขาและยกมาให้ถึงห้องนอน เขาคิดถึงคริสมาก ทั้งๆที่อยู่ห่างกันแค่นี้แต่กลับคุยกันไม่ได้ หรือคริสจะเกลียดเขาแล้วจริงๆ…ไล่เขากลับไปด้วยซ้ำ ทำไมถึงเจ็บแบบนี้น่ะ

 

เขาเม้มปากแน่นพยายามระงับน้ำตาที่เอ่อออกมาอีกครั้ง พร้อมกับฟุบหน้าลงกับหัวเข่าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เขาไม่มีอารมณ์จะมาสนใจแล้วว่าชุดจะเปื้อนไม่เปื้อนเขาแค่อยากคุยกับคริสก็เท่านั่นเองอยากจะเจอชายหนุ่มอีกซักครั้ง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกัดปากแน่นพลางกำชายกางเกงไว้เพื่อให้เลิกสะอื้นเสียที เขาไม่อยากทำให้เบนเป็นห่วงไปมากกว่านี้แล้ว แม้แต่เสียงประตูที่เปิดออกเขาก็ไม่ได้สนใจจะเงยขึ้นไปมองด้วยซ้ำไป

“ทอม..ยังไม่กินอะไรอีกหรือ”เขารู้สึกถึงมือของพี่ชายเขาที่วางลงมาบนไหล พยายามรั้งให้เขาเงยหน้าไปสบตาอีกฝ่ายทำให้เห็นว่าเบนกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ไม่สบายใจอย่างเต็มที

“เบน..”

“สามวันแล้วนะที่นายอยู่แบบนี้ เพราะไอ้บ้านั่นใช่ไหมล่ะ แล้วแบบนี้จะยังยืนยันจะอยู่ที่นี้อีกหรือไงทอม?”เขาเงียบลงไปเมื่อได้ยินเบนพูด เขาไม่ตอบอะไรทำให้พี่ชายรั้งเขาเข้าไปกอด

“กลับดี.ซี.กับฉัน เชื่อสิทอมที่นั่นมีแต่คนดีๆทั้งนั่น ฉันแนะนำให้นายได้น่ะทอม ไม่ต้องอยู่ที่นี้หรอก”เขาไม่ตอบในยามที่เบนยื่นข้อเสนอให้ เขาเพียงแค่อยู่ตรงนั่นกอดตอบท่อนแขนแข็งแรงของเบนน้อยควบคุมน้ำตาให้ไหลออกมาไม้ได้

“ฉันไม่อยากให้นายเป็นแบบนี้เลยทอม มันทำให้ฉันเป็นห่วงและไม่อยากปล่อยนายไปเลย บอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นมา”เบนถอนหายใจน้อยๆพลางจูบเบาๆลงบนหน้าผากของเขา

“คริสไม่เชื่อฉันเบน เขาคิดว่าฉันกับนายเป็นแฟนกัน…เขาคิดว่าฉันนอกใจเขา แล้วก็ไล่ฉันกลับไปดี.ซี.”เขาบอกเสียงเบาหวิว ทำให้เบนเพียงแค่ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูถูกเท่านั่น

“งั้นนายจะรออะไรทอม กลับไปกับฉันเนี่ยและดีที่สุด ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ ฉันจะหาคนดีๆให้นายที่รับรองว่าจะไม่ทำนายร้องไห้เด็ดขาด เชื่อสิทอม..ฉันจัดการกับที่บริษัทได้ และฉันจะมีเวลาพานายไปเที่ยวบ่อยๆ แค่นายไปช่วยฉันทำงานที่บริษัทซักนิด”เขาถอนหายใจในยามที่พี่ชายหัวรั้นของเขาพูดจบ

“ฉันชอบที่นี้มากกว่าเบน..ฉันชอบชีวิตแบบนี้”

“แล้วนายจะให้ฉันปล่อยให้นายอยู่กับคนอันตรายแบบนั่นหรือไงทอม นายไม่เห็นหรือว่าแฟนของนายนอกจากจะไม่ทักฉันซักคำยังต่อยปากฉันเกือบแตก ฉันไม่ปล่อยให้นายอยู่กับคนแบบนั่นทอม…เลิกกันน่ะดีแล้ว”เขาขยับตัวนิดๆเมื่อเบนพูด

“เขาแค่ไม่รู้ว่านายเป็นพี่ชายฉันเบน เขาคง…หึง”

“นายบอกว่านายบอกเขาแล้วฉันฉันเป็นพี่ ขนาดคำพูดของนายเขายังไม่เชื่อเลยทอม แล้วนายคิดดูสิว่าถ้าทะเลาะกันเขาอาจจะบีบคอนายก็ได้”

“เขาไม่ทำร้ายฉันเบน..ไม่งั่นตอนออกไปคุยกันฉันคงโดนต่อยไปแล้ว”เขาพยายามแก้ตัวทำให้เบนทำเสียงขึ้นจมูกอีก

“ปกป้องเกินไปแล้วทอม..นายคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างสิ”เบนว่าเสียงอ่อน

“ฉันแค่ไม่ชอบชีวิตแบบนั่นเบน ฉันบอกนายแล้ว”

“งั้นก็แค่กลับไป..พักยก ดีไหม? ตอนนี้ฉันมั่นใจว่านายกำลังอกหัก แค่กลับไปทำตัวสบายๆที่บ้าน แล้วค่อยคุยเรื่องนี่อีกที นายอยากได้พวกไร่แบบนี้ใช่ไหม? ฉันจะไปหาซื้อไร่ให้นายที่อื่นที่ไม่ใช่ไอโอวา ลองที่โอกาโฮม่าไหม? ที่นั่นอากาศใช่ได้มากน่ะทอม”เขาแทบจะไม่สนใจฟังคำพูดของพี่ชายเขาเลยแม้แต่น้อย เขาแค่กำลังรู้สึกแย่และไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั่งนั่น

“ทอม…อีกสองวันฉันก็ต้องกลับไปแล้วน่ะ ฉันอยากให้นายกลับไปด้วยจริงๆทอม”เบนบอกเสียงเบา “ครั้งนี้นายทำให้ฉันเป็นห่วงมากจริงๆ..นายไม่รู้หรอกว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นนายร้องไห้คือตอนนายอายุ13เพราะตอนนั่นฉันทำตุ๊กตาทหารนายหัวหลุด แต่ตอนนี้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาทำนายร้องไห้ ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นพี่ที่แย่มากทอม”เขาพยายามยิ้มออกมาเมื่อเบนพูดจบ

“นายเป็นพี่ที่เยี่ยมเบน”เขาตอบรับเสียงเบา ก่อนที่ทั้งสองคนจะเงียบลงไปได้แต่อยู่นิ่งๆแบบนั่น

“กลับกับฉันน่ะทอม..”เขาได้ยินเบนพูดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ตอบอะไรเพียงแค่อยู่นิ่งๆก็เท่านั่น เขาแค่กำลังคิดว่าจะทำยังไงดี…ในเมื่อคริสก็ไม่ได้อยากเจอเขาแล้ว

/*/

คริสแทบจะควบคุมอารมณ์หงุดหงิดไม่ได้จนเริ่มมาสังเกตุในตอนท้ายๆว่าลูกน้องของเขาดูจะไม่กล้าเข้าใกล้เขาเลย เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ที่ได้รับจดหมายลางานของทอม..บางอย่างในใจมันแทบจะดิ่งวูบลงไปเพราะในนั่มมันเขียนไว้ว่าถ้าเจ้าตัวไม่มาทำงานเกิน4วันจะขอลาออกและนี้เป็นวันที่4แล้วที่ทอมไม่มา เขาไม่ได้อยากให้ทอมไปซักหน่อย..เขารักทอมมากต่างหาก แต่เขาไม่เชื่อว่าทอมมีพี่ชาย เขาไม่เชื่อว่าไอ้คนนั่นเป็นพี่ชายของทอมซักนิด ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่เมื่อคิดว่าทอมนอกใจเขาจริงๆ แถมยังโกหกต่อไปว่าเป็นพี่ชายอีก ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งหงุดหงิดจนเผลอปัดเอกสารออกไปจนส่วนหนึ่งหล่นลงไปบนพื้น เขาไม่มีอารมณ์มานั่งทำงานบ้าบอแบบนี้หรอก

คริสขบกรามแน่นระหว่างเดินตรงไปยังเบียร์ที่แช่อยู่ในตู้เย็น แต่เพียงแค่เปิดตู้เท่านั่น..มันทำให้เขาเห็นพายที่ทอมแช่ไว้ให้เขาเพื่อกินเล่นๆ ความเจ็บวาบมันเร่นขึ้นมาจนเขากระแทกประตูตู้เย็นปิดดังปัง ถ้าเป็นแบบนี้ก็ถือว่าเขาเลิกกับทอมแล้วสิน่ะ คริสยิ้มออกมาน้อยๆแต่ไม่ยักกะอารมณ์ดีแม้แต่นิด มันยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่จนเขาคิดว่าจะไปนอนพัก…นอนให้มันลืมๆไปให้หมด เขาเพียงแค่มองดูเวลาเห็นว่านี้ก็เกือบ4โมงเย็นแล้ว นอนไปให้มันถึงเย็นนั่นและแล้วจะได้ตื่นมาดื่มต่อ ให้มันลืมๆไปให้หมดว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น

คริสถอดเสื้อยืดออกอย่างเซ่งๆและเหวี่ยงมันไปอย่างไม่ใส่ใจนัก เมื่อเดินกลับมาที่เตียงสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นว่าโทรศัพท์ของเขากำลังสั่นอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เขาเพียงแค่ลุกขึ้นและเดินตรงไปรับมันหน่ายๆเท่านั่น ปฏิเสธไม่ได้ว่าในใจส่วนหนึ่งอยากจะให้เป็นทอมที่โทรมาแต่กลับเป็นเบอร์ของลุก พี่ชายของเขาเจ้าของบ้านที่ทอมซื้อมาก เขาเพียงแค่กดรับเซงๆเท่านั่น

-งานเป็นไงมั่งคริส? คุณหมอเป็นไงมั่ง-เขาถอนหายใจหน่ายๆกับพี่ชายของเขา

“เยี่ยม..ตอนนี้คุณหมอของนายหนีกลับไปดี.ซี.แล้วลุค ต้องขอบคุณนายเอามากๆตอนนี้ฉันไม่มีหมอและเจ้าตัวก็หนีกับไปพร้อมกับคุณพี่ชายที่แสนดี”เขาอดกระแทกเสียงอย่างไม่พอใจไม่ได้ ทำให้ได้ยินอีกฝ่ายร้องออกมาอย่างไม่แน่ใจ

-อะไรคริส? เบนหรือ?? เบนมารับทอมกลับไปหรือ?-เขาขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อลุคพูด

“อ่อ..Big brotherสิน่ะ ทอมบอกอะไรนายบ้างละ?”เขาทำเสียงขื่นทำให้ลุคเงียบลงไป

-คริส..เบนเป็นพี่ชายทอม พี่ชายจริงๆ…ไม่ใช่แบบคำศัพท์ที่นายพยายามสื่อคริส เกิดอะไรขึ้นทอมถึงกลับไป? ทะเลาะกันหรือ-เขากลืนน้ำลายเฮือก รู้สึกราวกับหัวใจหลนวูบลงไปที่ตาตุ่มในยามที่ได้ยินลุคบอก นึกถึงสีหน้าเจ็บปวดของทอมที่พยายามอธิบายให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น รวมถึงพยายามบอกด้วยว่าเบนเป็นพี่ชาย…และเขาไม่เชื่อ

“นายรู้ได้ยังไงลุค?”เขาอ้าปากถามออกไปในที่สุด พลางหยิบเสื้อมาใส่อย่างรีบร้อนและรีบออกมาจากบ้าน

-โอ้ จำได้แน่นอนคริส ตอนที่ทอมมาดูบ้านเบนก็มาด้วย ท่าทางคุณชายแถมยังเจ้ากี้เจ้าการซะได้มี ไม่ได้สนใจจะมองดูทางด้วยซ้ำตอนที่ขับรถมาดูบ้านกัน ท่าทางหัวสูงสุดๆจนฉันยังนึกเสียดายเลยหน้าตาออกจะดีแท้ๆ-เขาได้ยินลุคพูดด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่แน่ใจว่ากำลังชื่นชมหรือดูถูกกันแน่ ตอนนี้เขากำลังวิ่งลงมาชั้นล่างเพื่อตรงไปยังรถกระบะที่เขาใช้ขับประจำ

“แล้วทำไมฉันไม่รู้เรื่องว่าทอมมีพี่ชายลุค! ทำไมฉันไม่เคยเจอเบน”เขาแทบจะแยกเขี้ยวออกมาในระหว่างสตาสรถยนต์ เรียกเสียงร้องอย่างขัดใจมาจากอีกฝ่าย

-นายนั่นและที่ไม่อ่าน ไม่ทอมเองอาจจะไม่ได้เขียนลงไปก็ได้..สองคนนี้ใช่จะเหมือนกันซะเมื่อไร ตัวติดกันจนฉันนึกว่าเบนเป็นแฟนซะอีก-เขาสบทออกมาคำโตแล้วรีบบึ่งรถออกไปทันที ไม่ลืมจะบอกให้ลุคโทรกลับมาอีกรอบภายหลังเพราะตอนนี้เขาต้องไปจัดการเรื่องบางอย่างที่เขาทำเอาไว้

เขารีบขับรถมายังบ้านของชายหนุ่มทันที หวังว่าจะเจอคุณหมออยู่หน้าบ้านหรืออะไรก็ได้ เขายินดีทำอะไรก็ได้เพื่อให้ทอมยกโทษให้เขาและเขาจะบอกว่าเขาเสียใจมากแค่ไหนที่ทำตัวแบบนั่นไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าอารมณ์ร้อนๆของเขามันจะเป็นปัญหามากจนกระทั่งตอนนี้ เยี่ยมมาก…เบนคงเป็นพวกที่คอยขัดขวางไม่ให้ทอมมาที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และตอนนี้เขาดันไปต่อยหน้าพี่ชายของทอมเขา ไล่ทอมกลับดี.ซี.ร้ายแรงที่สุดคือกล่าวหาว่าทอมนอกใจเขาทั้งๆที่ทอมไม่ได้ทำอะไรเลย เขาต่างหากที่ไม่เชื่อในสิ่งที่ทอมบอก ชายหนุ่มตะโกนด่าตัวเองอยู่ในหัวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ความรู้สึกแทบจะแย่ลงเมื่อเขากระโดดลงจากรถแล้วไม่เห็นรถยนต์ของเบนที่ควรจะจอดอยู่ บ้านหลังเล็กที่ปิดเงียบทำให้เขารีบเดินเข้าไปใกล้อย่างไม่แน่ใจนัก พยายามมองลอดเข้าไปที่หน้าต่างทีลงกลอนไว้แน่นหน้า มองสำรวจรอบๆบ้านและทุกอย่างบอกเขาว่าไม่มีคนอยู่แน่นอน

เขาขยับถอยหลังมาเพื่อมองขึ้นไปชั้นสองแต่ทุกอย่างก็ยังปิดเงียบ เขาจึงตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาทอม หัวใจเต้นแรงจนเขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และมันแทบจะให้เขาเป็นบ้าเมื่อพบว่าทอมปิดเครื่องไปแล้ว เขามั่นใจว่าทั้งสองคนจะต้องไปแล้วแน่ๆ…แต่ไปไหนละ? คริสแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างใช่ความคิดและตัดสินใจจะขับรถไปที่สนามบิน

/*/

เขาค่อยๆจอดรถลงช้าๆที่หน้าบ้านหลังเล็กของทอม สุดท้ายเขาก็กลับมาที่นี้จนได้โดยที่ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลยซักนิด เขาไปอยู่ที่สนามบินเกือบ4ชั่วโมงจนกระทั่งเที่ยวบินที่ที่คาดว่าจะบินไปดี.ซี.ออกไปจนหมด เขามั่นใจว่าทั้งสองคนคงไม่ไปนอนรออยู่ที่สนามบินแน่ๆถ้าเครื่องจะออกตอนเที่ยงคืน ชายหนุ่มมองเวลาทำให้เห็นว่าตอนนี้เกือบจะ3ทุ่มแล้ว เขามองบ้านตรงหน้าที่ตอนนี้ปิดไฟมืดอยู่เหมือนเดิม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทอมไปแล้ว มันทำให้เขารู้สึกโหวงในใจอย่างประหลาด เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปแล้ว เขาแค่อยากเจอทอมอย่างน้อยๆก็ขอพูดว่าขอโทษซักคำก็ยังดี ไม่อยากจากกันแบบนี้เลย..หรือเขาจะตามทอมไปที่ดี.ซี.? ตามทอมกลับมามันคงจะดีที่สุด ให้ลุคช่วยหาที่อยู่ทอมให้เพราะเขาติดต่อทอมไม่ได้เลย ทอมยังคงปิดเครื่องอยู่และเขาโทรไปตลอดทุกๆ2นาที

ร่างสูงค่อยๆนั่งลงช้าๆบนเก้าอี้ไม้ที่วางอยู่หน้าบ้านของทอม พยายามคิดอย่างสุดความสามารถว่าจะทำยังไงดีเพื่อให้ได้เจอทอมอีกครั้งหนึ่ง และแผนเดียวที่เขาคิดได้ในตอนนี้คือบินไปหาทอมที่ดี.ซี. เขาไม่อยากเลิกกับทอมเลย แม้จะผ่านมาไม่กี่เดือนแต่เขาก็รักทอมมาก..อยากให้ทุกอย่างมันกลับมาเหมือนเดิม ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะรักทอมมากขนาดนี้จนตอนนี้เขากลับมาทำตัวเหมือนะพวกคนบ้าที่เริ่มเพ้อและนั่งนิ่งๆในความมืดอยู่นานสองนานไม่ได้สนใจแม้แต่นิดว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร

เขาถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อหวังให้หัวโล่งได้บ้าง แล้วก็ต้องลืมตาพลึบขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดที่ด้านหลัง เขารีบหันไปทันทีทำให้ห็นแสงจากภายในบ้านพร้อมกับประตูที่แง้มเปิดน้อยๆ เร่งให้ขายาวๆรีบเดินเข้าไปใกล้ทันที เจ้าของผมสีทองสวยกลืนน้ำลายน้อยๆเมื่อเห็นคนที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาหลายวันกำลังวุนวายอยู่กับประตู ทอมเงยหน้าน้อยๆและเมื่อเห็นเขามันทำให้อีกฝ่ายก้าวถอยหลังทันที เขาสังเหตุเห็นดวงตาที่สวยที่ดูจะบวมน้อยๆกับจมูกโด่งรั้นที่ยังแดงอยู่นิดๆมันทำให้เขารู้ว่าทอมต้องร้องไห้มาแน่ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั่นเขารู้สึกดีใจยิ่งความครั้งใดๆที่เคยรู้สึก มันทำให้เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากกว่าเดิมพร้อมกับทอมที่ถอยหลังน้อยๆ

“คริส..ฉัน..ฉัน..”เขารั้งอีกฝ่ายเข้ามาสู่อ้อมกอดอย่างหวงแหน สูดกลิ่นกายของชายหนุ่มเข้าปอดให้ลึกที่สุดพลางกดจูบลงบนต้นคอนุ่มๆนั่นราวกับกลัวว่าทอมจะเป็นเพียงแค่ความฝันของเขาเอง รู้สึกถึงมือเรียวที่ยกขึ้นกอดตอบเขาพร้อมกับร่างเล็กที่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้หายใจสะดวกขึ้น

“คริส..ฉัน”ทอมพยายามพูดน้อยๆในยามที่เขาขยับตัวออกมาจากชายหนุ่ม เขามองอีกฝ่ายอย่างรักใคร่ยิ้มกว้างให้ทอมด้วยความรู้สึกที่ดีใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนจะก้มลงไปยังริมฝีปากอิ่มที่อ้าออกน้อยๆ ทอมเองไม่ได้ขัดขืนทั้งยังจูบตอบเขาอีก เขาออกแรงรั้งอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ลุกล้ำริมฝีปากอิ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คิดถึงความอ่อนหวานที่ทอมมอบให้เขา รสจูบแผ่วเบาที่เขารักมันทุกๆครั้ง จนเขาแทบจะไม่รู้ตัวในยามที่ดันทอมไปติดกับพนักโซฟาจนทำให้ทอมต้องเอื่อมมือขึ้นมารั้งคอเขาเอาไว้เพื่อไม่ได้ตัวเองหงายหลังลงไป เขายังคงไม่ถอนจูบออกจนกระทั้งทอมเริ่มท้วงน้อยๆ

“ฉันขอโทษทอม..ฉันรักนายมากทอม ยกโทษให้ฉันน่ะ”เขากระซิบเสียงแผ่วในระหว่างจูบเบาๆลงบนริมฝีปากล่างของอีกฝ่าย รับรู้ว่าทอมกับลังหายใจถี่หลังจากเขาถอนจูบออกมา

“ฉันก็รักนายคริส”ทอมกอดคอเขาแน่นพร้อมกับซุกใบหน้าลงไปที่ไหล่ของเขา และเขาเองก็กอดตอบอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่แพ้กัน พอใจท่อนขาเรียวที่โอบรอบเอวของเขาน้อยๆในระหว่างเขากดจูบลงไปบนไหล่มนผ่านเสื้อตัวบาง

“ฉันคิดว่านายบินไปดี.ซี.ซ่ะแล้วทอม ขอโทษที่ฉันมันโง่ไม่ยอมเชื่อนายทอม ฉันมันซื่อบื่อเป็นบ้าจนเกือบทำให้เสียนายไป..”เขาบอกเสียงสั่นกอดอีกฝ่ายไว้แน่นในอ้อมกอด ไม่ยอมปล่อยทอมออกมาจนกระทั่งทอมยันตัวออกมาน้อยๆ

“คือ…คือ..ฉัน..”ทอมพยายามพูดอะไรบางอย่างแล้วก็หน้าแดงออกมา จนเขาเผลอตัวโน้มลงไปจูบแก้มนิ่มๆนั่นอีกครั้ง

“..ฉันบอกเบนไปว่าไม่อยากกลับไป อยากอยู่ที่นี้..แม้ว่านายจะไล่ฉันออกไม่ยอมคุยกับฉัน ฉันคิดว่าถ้าอย่างน้อยยังอยู่ที่นี้ก็อาจจะหาทางทำให้นายเลิกโกรธได้..ฉันแค่ไปส่งเขาแล้วก็พึ่งกลับมา”เขาก้มลงไปจูบแก้มนิ่มๆนั่นอีกครั้งอย่างรักใคร่ แทบจะควบคุมหัวใจที่มันพองโตจนรู้สึกเจ็บไม่ได้ เขาดีใจมากที่อย่างน้อยๆทอมก็ยังมีสติมากกว่าเขา..ถ้าหากทอมไม่รักเขาและยอมกลับไปอย่างที่เขาปากเก่งไล่ทอมไปจะทำยังไง มันทำให้เขายิ่งรู้สึกรักทอมมากขึ้นไปอีก

“ฉันขอโทษทอมที่ทำตัวงี่เง่า ยกโทษให้ฉันน่ะ..กลับมาคบกันเหมือนเดิมน่ะ”เขาพรมจูบลงไปแผ่วเบาบนใบหน้าหวาน ทอมเพียงแค่เงยหน้าน้อยๆรับสัมผัสเขาเท่านั่น

“ไม่..”ทอบตอบเสียงแผ่วเบาทำให้เขาหยุดทันทีเพื่อมองใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ ทอมยังคงหลบตาเขาน้อยๆแต่ใบหน้าที่แดงก่ำมันทำให้เขารู้ว่าทอมไม่ได้หมายความตามที่พูดจริงๆ แต่ถึงอย่างนั่นเขาก็อดใจเสียไม่ได้อยู่ดี

“อยากอธิบายไหมว่าทำไม..”เขาอมยิ้มน้อยๆกับประโยคเดิมในยามที่เขาเคยใช่มันถามทอม ตอนที่ทอมปฏิเสธที่จะคบกับเขา อีกฝ่ายเพียงแค่แส่หน้าไปอีกฝั่งแต่ยังกำคอเสื้อเขาไว้แน่น

“..เรายังไม่เลิกกันซักหน่อย”เขายิ้มกริ่มกับน้ำเสียงเบาหวิวของทอมที่ตอบ ทำให้เขาก้มลงไปจูบแก้มอีกฝ่ายแรงๆจนทอมร้องท้วงนิดๆ

“ต่อไปนี่ฉันสัญญาน่ะหมอ จะทำตัวให้ใจเย็นกว่านี้แล้วก็ฟังทุกอย่างที่นายพูดด้วย”เขากระซิบเสียงแผ่วพลางรั้งทอมเข้ามากอดอีกครั้ง และทอมเองก็กอดเขาตอบ

“รู้แล้วน่า…”ทอมตอบยิ้มๆ

“..ไว้เราแต่งงานแล้วมีลูกกันน่ะทอม”เขาถอนหายใจน้อยๆทำให้ทอมรีบยันตัวขึ้นมามองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจนัก และเขาเพียงแค่ยิ้มนิดๆที่ในที่สุดก็ได้เห็นใบหน้าของคุณหมอดูจะงงๆกับสิ่งที่เขาเล่นมุขไป เขาชอบที่ทอมใส่ซื่อแบบนี้ ดูแกล้งง่ายดีจริงๆ

“เราเป็นผู้ชายน่ะคริส มีลูกได้ยังไง..ถ้านายอยากมีคงต้องไปหาสาวๆหรือไม่ก็รับเลี้ยงเอา..”เขาเห็นทอมพูดตอบด้วยท่าทางไม่สบายใจและเขาเพียงแค่ก้มลงไปจูบริมฝีปากเล็กๆนั่นอย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ต้องห่วงทอม ฉันจะพยายามจนกว่านายจะท้องให้ได้…จริงๆแล้วเราเริ่มตอนนี้เลยก็ได้น่ะ”เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นคุณหมอหรี่ตาน้อยๆอย่างจับผิดมองตรงมาที่เขา ทำให้เขาใช่จังหวะนั่นคว้าตัวทอมขึ้นมาจนชายหนุ่มคว้าคอเขาไว้แทบไม่ทัน พร้อมกับรัดขารอบเอวเขาไว้แน่นขึ้นจนเขานึกดีใจที่ทอมกลัวความสูงแบบนี้

“ฉันรู้สึกว่านายมีแผนอะไรบางอย่างคริส..”เขาแกล้งเลิกคิ้วด้วยท่าทางใส่ซื้อพลางตรงไปยังบรรไดที่อยู่ห่างออกไป

“ไม่มีแผนอะไรเลยหมอ ทุกอย่างมันออกมาจากความรัก”เขาขยิบตาให้อีกฝ่ายทำให้ทอมหน้าแดงขึ้นมามากกว่าเดิม ยันตัวน้อยๆออกจากตัวเขาทำให้เขาต้องปล่อยอีกฝ่ายลงบนพื้นจนได้ มองใบหน้าที่แดงขึ้นน้อยๆในระหว่างที่ทอมกำลังก้มหน้า

“…ฉันรักนายนะคริส”เขาตาโตขึ้นน้อยๆเมื่อชายหนุ่มจูบลงมาบนริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็วและวิ่งหนีขึ้นไปยังชั้นบนทิ้งให้เขายืนอึ้งอยู่ตรงนั่นพักหนึ่ง แล้วก็รีบวิ่งตามขึ้นไปทันที จริงๆแล้วเริ่มแผนการทำให้คุณหมอยอมแต่งงานกับเขาวันนี้เลยก็แล้วกัน แต่ดูแล้วทอมคงจะไม่ยอมง่ายๆ..ไม่เป็นไร ขอมันทุกวันเดียวก็ใจอ่อนเอง

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Life Farm, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s