[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#7 Life Farm

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

วันนี้เป็นอีกวันที่ผ่านไปด้วยดี คืนนี้เขาและคริสไม่ได้ใช่เวลาอยู่ด้วยกัน..อันที่จริงพวกเขาไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันมากกว่าในช่วงสองวันนี้ คริสพาม้าไปต่างเมืองทำให้ไม่ได้เจอกัน ได้แต่ส่งข้อความมากกว่า เขาเองก็ดูแลฟาร์มแทนชายหนุ่มและกลับมาบ้านในตอนเย็น เขาเห็นว่าพี่ชายของเขาพยายามโทรมาหาเขาหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาไม่สนใจจะรับมัน ไม่อ่านข้อความด้วย เขารู้ว่าเบนน่ะงี่เง่าและเอาแต่ใจ พยายามจะลากเขากลับไปอยู่เรื่องแต่ไม่มีทางซะหรอกที่จะทำได้ ตอนนี้พวกเขาโตๆกันแล้วไม่มีทางที่เขาจะต้องทำตัวตามแบบพี่ชายที่คอยชี้นำทุกอย่าง เขาไม่ชอบและอยากมีชีวิตของตัวเองจริงๆบ้าง เขามั่นใจว่าวันนี้คริสน่าจะกลับตอนมืดๆ บางทีอาจจะได้เจอกันหรือไม่เขาก็หลับไปซะก่อน

ทอมนวดต้นคอน้อยๆ เดินไปเดินมาระหว่างรอชาให้ร้อนเต็มที นานๆทีนั่งพักบ้างก็ดีเหมือนกัน เขาไม่ได้เปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียงมานานมากแล้ว ชายหนุ่มคิดยิ้มๆและเดินไปจัดการเปิดทุกอย่างเมื่อดนตรีเริ่มเล่นเขาก็เดินกลับมายังโปสเตอร์ที่ปิดไว้ที่ผนัง มองมันอย่างวิเคราะห์ดีๆเขาชอบโปสเตอร์หนังแบบเก่าเขาว่ามันสวยและเต็มไปด้วยความตั้งใจ ฝีมือของคนวาด การลงสีไม่ใช่อะไรๆก็เป็นคอมไปหมดเหมือนปัจจุบันนี้ ทอมยิ้มน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงกาน้ำเดือนทำให้เขารีบเดินไปทันที เทน้ำร้อนใส่หม้อต้นชาแบบโบราณและยกกลับมาที่โต๊ะยาวหน้าทีวี จิบชาน้อยๆในระหว่างฟังเพลงจังหวะนุ่มแบบเก่าในยุคหลายสิบปีที่แล้ว มันทำให้เขารู้สึกดีและผ่อนคลายอย่างสุดๆ ทอมถอนหายใจน้อยๆพลางลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์อีกแล้ว เขามั่นใจว่าคงเป็นพี่ชายเขาแน่ๆและมันน่าเบื่อจริงๆ เขาไม่อยากคุยกับเบนเพราะเขารู้ว่าเขาเถียงเบนไม่ทัน และสุดท้ายก็โอนอ่อนตามชายหนุ่มไปจนได้ เขาได้แค่มองโทรศัพท์ในมือและรับสายในที่สุด

“เบนฉันไม่อยากกลับ ขอร้องเถอะน่ะ”เขาถอนหายใจน้อยๆอย่างจนใจ ทำให้ได้ยินอีกฝ่ายเงียบลงไปนิดๆ

-ในที่สุดก็ยอมรับโทรศัพท์ทอม ตอนนี้ฉันมปัญหานิดหน่อย…ฉันไม่แน่ใจว่าบ้านนายอยู่ตรงไหน-เขาตาโตขึ้นมาเมื่อได้ยินเบนพูด

“อะไรน่ะ!!!??”เขาร้องออกมาและรีบวิ่งออกไปยังหน้าต่างหน้าบ้านเพื่อมองออกไปว่าเกิดอะไรขึ้น

-ฉันมาหาไงทอม ตอนนี้ฉันกำลังขับรถวนอยู่ออกมาหน้าบ้านได้ไหม ฉันมั่นใจว่าแผนที่มันมั่วแน่ๆ-เขาพูดไม่ออกได้แต่รีบเปิดประตูบ้านอย่างรีบเร่งและวิ่งออกมาหน้าบ้านทันที มองตรงไปยังเส้นทางยาวสุดลูกหูลูกตา พยายามตั้งสติว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายต้องล้อเล่นแน่ๆเบน คนงานยุ่งแบบนายไม่มีทางจะมาหาฉันได้หรอก”เขาพูดออกมาหวาดๆ ใช่..เบนเป็นพวกงานรัดตัวตลอดเวลาจนกระดิกไม่ได้ หนึ่งในเหตุผลที่อยากจะให้เขากลับไปอยู่ด้วย ไปช่วยงานแต่ครั้งนี้กลับเดินทางมาจากดี.ซี. มาหาเขาด้วยตัวเองแบบนี้มันทำให้เขาใจแป๋วลงมากๆเพราะกลัวว่าเบนจะพาเขากลับไปสำเร็จ

-ทางไหนกันแน่เนี่ย ไอ้ป้ายบ้านี้มันหลอกฉันแน่ๆ..อ่อ ฉันเห็นแล้วนั่นนายใช่ไหม? ยกมือสิ-เขายกมือขึ้นสูงเพื่อโบกน้อยๆในยามที่เห็นแสงไฟจากรถยนต์คันหรูอยู่ใกล้ๆและมันเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ เขามั่นใจว่านี้เป็นเบนแน่นอนมันทำให้เขาวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาดีใจที่เจอพี่ชายแต่ไม่ดีใจหากเบนจะพาเขากลับไปด้วย เขาไม่อยากกลับไป..เขากลับไม่ได้ เขาอยากอยู่กับคริสที่นี้ เขากลืนน้ำลายน้อยๆเมื่อเห็นพี่ชายยักคิ้วให้เขาในระหว่างขับรถเข้ามาจอดไว้ที่หน้าบ้าน เขาเพียงแค่เดินไปใกล้ในยามที่เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสุดแพงที่เบนชอบร่างสูงหันมายิ้มให้เขาน้อยๆและหันไปล็อกรถ

“ที่นี้ไกลเป็นบ้า นายอยู่ไปได้ยังไงทอม..”ชายหนุ่มยิ้มให้เขาและรีบเข้ามาสวมกอดเขาไว้ในอ้อมกอด เขาเองก็กอดตอบพี่ชายตัวสูงไปไม่แพ้กัน หลายเดือนแล้วที่เขาไม่เจอหน้าเบนและเขาก็คิดถึงพี่ชายเขาอยู่เหมือนกัน

“นายล้อฉันเล่นแน่ๆเบน”เขาถอนหายใจน้อยๆเมื่อเบนขยับตัวออกมา

“ไม่ล้อเล่นทอม ฉันอยากมาหานาย รู้ไหมว่าพอไม่มีนายแล้วที่บ้านน่าเบื่อมาก..ฉันไม่มีคนทำอาหารให้กินเลยต้องจ้างพ่อบ้าน เอาละทอม…กลับดี.ซี.กันเถอะ”หัวใจเขาแทบจะลงไปอยู่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงทุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มจากใบหน้าหล่อเหล่าของพี่ชาย

“ฉันไม่กลับเบน นายสัญญาแล้วว่าจะปล่อยให้ฉันไป..นายบอกว่าถ้าฉันเรียนแพทย์จบนายจะยอมให้ฉันทำงานที่อยากทำ นายบอกว่าถ้าฉันได้งานที่ฟาร์มนายจะยอมปล่อยให้ฉันมา นายบอกว่าถ้าหากฉันมีเงินซื้อบ้านเองโดยไม่ต้องใช่เงินนาย นายจะยอมเบน…ฉันทำตามเงื่อนไขทุกอย่างแล้วน่ะ”เขาร้องออกมาอย่างจนปัญญาทำให้สายตาคมกริบสีฟ้าอมเขียวของเบนมองตรงมาที่เขาอย่างไม่พอใจนัก

“ก็เพราะมันไม่มีทางสำเร็จน่ะสิทอม ใครมันจะไปรู้ว่านายจะยอมเก็บเงินยอมทำงานหนักเพื่อแอบเอาเงินมาซื้อบ้านแบบนี้ ฉันอุสาคิดว่าในที่สุดนายก็คิดได้ว่าชีวิตแบบที่นายอยากมีมันลำบาก ฉันภูมิใจมากที่เห็นนายเป็นแพทย์ฝีมือดีที่โรงพยาบาลสัตว์ระดับนั่น แล้วจู่ๆนายก็ลาออกพร้อมกับมาบอกฉันว่าได้งานที่ฟาร์มแกะ!! นายคิดว่าฉันรู้สึกยังไงทอม”เขาเผลอถอยหลังน้อยๆเมื่อเบนขึ้นเสียง เขาเพียงแค่ก้มหน้าเท่านั่น เขาค่อนข้าง..เกรงใจเบนเล็กน้อย ก็แน่ละพวกเขาเป็นพี่น้องกันนิ เบนตามใจเขาทุกอย่างมาตั้งแต่เด็กๆ คอยดูแลปกป้องเขา จะมีก็แต่ตอนโตที่เขาแสดงออกมากขึ้นว่าไม่อยากเรียนบริหารแล้วมาช่วยเบนทำงาน ทุกอย่างก็ดูแย่ลงและเขามั่นใจว่าเป็นเพราะเขานั่นและที่ทำให้เบนลำบาก เขาไม่ตอบนั่นทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจน้อยๆ

“ฉันเป็นห่วงนายเข้าใจไหมทอม…”เบนเริ่มอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“ฉันรู้เบน นายทำทุกอย่างเพื่อฉัน”เขายิ้มออกมาน้อยๆ ทำให้ชายหนุ่มรั้งเขาเข้ามาใกล้และโอบไหล่น้อยๆ

“ฟังน่ะทอม …นายก็รู้ว่าฉันตามใจนายทุกอย่าง นายบอกฉันว่าอยากขี่ม้า ฉันก็พานายไปเข้าคลับที่ดีที่สุด ได้ขี่ม้าแข่งที่สวยมากๆเกือบทุกอาทิตย์ นายอยากได้ของโบราณพวกนั่นฉันก็ไปหามาให้นาย..แต่ที่ฉันทนไม่ได้คือให้นายมาลำบากอยู่ที่นี้คนเดียวทอม”เขาเห็นเบนค่อยๆกลับไปนั่งน้อยๆลงบนกระโปรงหลังรถ มองเขาด้วยสายตาที่มีแต่แววเป็นห่วง เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั่นลอบมองสายตาคมของชายหนุ่ม

“แต่ฉันมีความสุขดีน่ะเบน ของพวกนั่นมันไม่เหมาะกับฉัน..ฉันชอบทีนี่”เขาบอกอีกพลางนั่งลงข้างๆชายหนุ่ม

“ทีนี่มีอะไรหรือไงทอม ฉันเห็นแต่…ทุ่งข้าวโพด ดิน หิน รั่วไม้แล้วก็นกสองตัวที่เกาะอยู่ตรงนั่น”เบนถอนหายใจอย่างหน่ายๆทำให้เขาขำออกมาน้อยๆและพิงหัวลงบนไหลแข็งแรงของพี่ชาย

“แต่ฉันชอบนิ เหมือนนายนั่นและที่ทำไมถึงชอบไปร้านสูทหรู ชอบใช่รถแพงๆ ชอบอยู่ในทีที่คนเยอะๆ ชอบทำตัวเร่งรีบจนไม่มีเวลาทานกลางวัน…ยังไปตรวจร่างกายอยู่ใช่ไหม นายต้องไปน่ะเบน”เขาบอกน้อยๆ นึกดีใจมากจริงๆที่หากไม่ทะเลาะกับเบนเรื่องที่เขามาอยู่ไอโอวา เบนและเราแทบไม่มีเรื่องต้องเถียงกันเลยแม้แต่เรื่องเดียว

“ไม่มีคนพาไปฉันก็ไม่ไปหรอก”เขาดึงแขนของชายหนุ่มมากอดน้อยๆ

“แม่กับพ่อเป็นไงมั่ง”เขาถามอีก ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะน้อยๆ

“อยู่ดีมีความสุขทอม ป่านนี้น่าจะอยู่ปารีสไม่ก็ปราก ฮันนีมูนกันอยู่นั่นและ”เขาอมยิ้มนิดๆเมื่อเบนหันมาพูดเบาๆ

“ฉันดีใจมากน่ะที่นายมาหา”เขาบอกอีก “แต่ฉันไม่อยากกลับเบนไปเบน ฉันอยู่ทีนี้สบายดีแล้ว”เขาพูดอีกด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอาจจะทำให้เบนใจอ่อนได้ ชายหนุ่มไม่ตอบเขาแค่เอื่อมมือขึ้นมารั้งให้เขาหันไปมองหน้า

“ฉันลางานมา2-3วัน เพื่อพิสูจน์ว่านายอยู่สบายไม่ลำบากจริงๆ…ถ้าหากนายยืนยัน ฉันก็จะยอมให้นาย อยู่ต่ออีกซักหน่อย…”พี่ชายเขาพูดทำให้เขากลอกตาน้อยๆ

“เบน..”

“ทุกเดือน ฉันจะมาหานาย หากมีเรื่องอะไรที่ทำให้นายอยู่ที่นี้ไม่ได้ ฉันจะพานายกลับไปทันทีทอม..ข้อเสนอสุดท้าย”เขาเงียบลงไปกับน้ำเสียงทุ่มต่ำเต็มไปด้วยความเด็ดขาดของชายหนุ่ม เขาไม่อยากเถียงกับเบนและไม่มีตัวเลือกอื่นอีก ทำให้เขาเพียงแค่พยักหน้าน้อยๆเท่านั่น

“ค่อยคุยกันง่ายหน่อย ฉันหิวจะตายอยู่แล้วทอม มีอะไรกินบ้าง”เขาถอนหายใจน้อยๆกับพี่ชายของเขา เขาเถียงเบนไม่ได้เลย..นั่นและปัญหาใหญ่ๆที่เขามี แต่เขาก็พอเข้าใจและว่าเบนเป็นห่วงเขามากก็เลยหาเรื่องจะมาหาเป็นธรรมดา

/*/

คริสขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจนักในยามมองรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านของทอม เขาพึ่งกลับมาจากในเมืองและตอนนี้เขาคิดถึงทอมเบนบ้า ชายหนุ่มตัดสินใจจอดรถไว้ที่ถนนและเดินลงมามองสำรวจรถยนต์อย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนจะเดินเลยมายังตัวบ้านของชายหนุ่ม มองเข้าไปในตัวบ้านทำให้เห็นว่าทอมกำลังเปิดหนังอยู่ เขายกยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจและเดินอ้อมมายังประตูบ้านเปิดเข้ามาทำให้ชายหนุ่มตัวเล็กกว่าสะดุ้งน้อยๆและหันมามองเขาอย่างตื่นๆ

“ไง..”เขายิ้มทักทายอย่างไม่แน่ใจ เพราะแทนที่ทอมจะยิ้มให้เขากลับหน้าซีดลงไปอย่างกับเห็นผี ทอมเหลือบมองดูบนบ้านอย่างลนลานแล้วรีบสาวเท้ามาใกล้เขาเพื่อดันเขาออกไป

“คริส ฉันเอ่อ…วันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย..อยากจะพัก ไว้เราค่อยคุยกันน่ะ”เขาลอบมองใบหน้าหวานที่เคลียดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“ทอมเดี่ยวก่อน”เขาเรียกให้อีกฝ่ายหยุด ใช่มือทั้งสองรั้งชายหนุ่มให้เข้ามาใกล้พร้อมกับมองตรงมายังเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนพยายามสบดวงตากลมสีเขียวสวย…แต่ทอมหลบตาเขา

“เราไม่เจอกันมาตั้ง3วันน่ะทอม…ฉันคิดถึงนายและเอ่อ..ไม่ได้คิดว่าจะเจอนายกำลังไล่ฉันกลับบ้านแบบนี้”เขาพยายามยิ้มออกมามองสีหน้าของทอมที่ดูจะกังวลสุดๆ

“เดียวฉันจะไปหาที่ฟาร์มเองโอเคไหมคริส? วันนี้ฉันเหนื่อยไว้ค่อยคุยกันเถอะ”ทอมบอกอีกด้วยน้ำเสียงขอร้องปนไม่ค่อยพอใจนิดๆ เขาคิดว่าทอมเองน่าจะเหนื่อยจริงๆเพราะทอมไม่เคยโมโหใสเขาแบบนี้ เขาเพียงแค่ถอยหลังเล็กน้อยในเชิงเข้าใจ เขาไม่อยากเถียงกับทอม..ไม่อยากทะเลาะด้วย

“นั่นรถใครหรือทอม…”เขาถามออกมาเหมือนชวนคุยเสียมากกว่า แต่บางอย่างมันทำให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะตาโตขึ้นมาน้อยๆขยับตัวอย่างไม่สบายใจนักทำให้เขาสังเกตุเห็นรองเท้าหนังอย่างดีที่วางอย่างเรียบร้อยอยู่ที่ชั้นรองเท้าของทอมเขามั่นใจว่ามันไม่ใช่รองเท้าของทอมแน่ๆเพราะมันดูใหญกว่าและเหมือนเจ้าตัวยังไม่มีเวลาเอาไปเก็บเสียมากกว่า ทอมยังคงไม่ตอบเขาเรื่องรถและเขาไม่ได้สนใจมันเท่าไร เขาขยับตัวผ่านชายหนุ่มไปเพื่อมองตรงไปยังในบ้านของทอม..ถ้วยชาสองถ้วย เสื้อสูทตัวนอกที่วางพาดไว้กับหนักโซฟา รถยนต์ที่ไม่คุ้นเคยมันทำให้เขาหันมามองคุณหมอที่พยายามหลบตาเขาอย่างสุดความสามารถ

“รถยนต์…ของใคร…ทอม..”เขาพยามยามควบคุมน้ำเสียงเต็มทีไม่ให้บงบอกอารมณ์โกรธมากเกินไปนัก แต่เขามั่นใจว่ามันคงมากพอให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว เขาพยายามขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์พยายามใจเย็นที่สุดกับความคิดในแง่ร้ายมากๆในตอนนี้ เขามั่นใจว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้านทอมด้วย นั่นเป็นเหตุว่าทำไมทอมถึงพยายามไล่เขากลับไป..และท่าทางของทอมตอนนี้มันยิ่งทำให้เขาแทบจะเดือดเข้าไปใหญ่

“รถของฉันคริส ไม่มีอะไรทั้งนั่น..กลับไปเถอะน่ะ”เขาเห็นทอมบีบมือเข้าหากันแน่นและเขามั่นใจมากๆว่าใครก็ตามที่ทอมกำลังปิดบังอยู่ คงจะมั่นใจได้แน่ๆว่าแทบจะร้อยเปอร์เซนถ้าเขาเจอเข้าต้องมีเรื่องอะไรซักอย่าง มันทำให้เขารั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนทอมนิ่วหน้า

“จริงหรือ? รถยนต์นายแน่น่ะทอม…ฉันไม่อยู่3วันนายก็ออกไปหาซื้อรถยนต์มาใช่ซะแล้ว จริงๆฉันขับให้ก็ได้น่ะไม่เห็นจะต้องไปหาคนขับไหมเลย!!”เขาคำรามลั่นก่อนจะปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ

“ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายตอนนี้โอเค!? ขอร้องละแค่กลับไปก่อน..”

“ไม่ทอม! มันอยู่ไหน..ข้างบนใช่ไหม?”เขารั้งแขนเรียวทั้งสองออกจากตัวแล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ ทำให้ทอมรีบตามหลังมาพร้อมกับคำพูดต่างๆน่าๆที่เขาไม่ได้สนใจมันเลย และเขามั่นใจว่ามันทำให้เขาโมโหมากกว่าเดิมด้วย จนกระทั้งมาถึงหน้าห้องนอนของทอมก่อนที่เขาจะได้เปิดประตูเข้าไปชายหนุ่มก็รีบเข้ามาขวางเสียก่อน

“คริส…ฉันไม่อยากทะเลาะกับนายตอนนี้”เขามองสบดวงตากลมโตที่ฉายชัดไปด้วยความตกใจและลนลาน สำหรับเขามันมีแต่ทำให้เขาคิดว่าทอมกำลังปิดบังอะไรซักอย่างอยู่แน่ๆ

“ฉันกำลังคิดว่านายนอกใจฉันทอม..”เขาบอกเสียงเย็น “..และไอ้ต้นเหตุมันอยู่ในนั่น”

“ไม่คริส ฉันไม่มีทางนอกใจนาย ฉันรักนายน่ะ…”ทอมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจจนเขาหลงเชื่อเสียสนิทว่าทอมพูดความจริง เขากำหมัดแน่นเพื่อหลบตาอีกฝ่ายเพราะมันเริ่มทำให้เขาใจอ่อน ออกแรงดันทอมออกไปให้พ้นทางและเปิดประตูเข้าไปในห้อง พร้อมกับเสียงร้องห้ามของชายหนุ่มที่พยายามรั้งแขนเขาไว้

“ทอม นายเก็บอัลบัมรูปของเราไว้ในห้องนอนหรือ นึกว่าจะไว้กับรูปครอบครัวข้างล่างซะอีก”เขาขบกรามแน่นมองสำรวจชายหนุ่มตัวสูงโปรงผมสีดำตัดสั่น กำลังยืนดูอะไรซักอย่างหันหลังให้กับพวกเขาในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ เขากำหมัดแน่นและแทบจะถลาตัวใส่อีกฝ่ายถ้าไม่ติดที่ว่าทอมรั้งเขาเอาไว้จนเขาต้องถอยหลังกลับมา

“คริสไม่!! ออกไปน่ะ!!”เขาไม่สนใจเสียงของทอมที่พยายามพูดอย่างตื่นๆ ที่เขาสนใจตอนนี้คือไอ้คนที่ท่าทางเหมือนคุณชายที่หันมามองอย่างงๆเสียมากกว่า

“แก!! ไอ้ลูกหมา!!!!!”เขาคำรามลั่นพยายามดันทอมออกไปให้พ้นทางเพราะเขาไม่อยากทำให้ทอมเจ็บตัว มันทำให้อีกฝ่ายมองเขาอย่างงงๆและไม่พอใจนัก

“นายเป็นใคร? เกิดบ้าอะไรขึ้นทอม”เขาเห็นอีกฝ่ายรีบเข้ามาใกล้เขาแต่ทอมก็ตะโกนให้อีกฝ่ายออกไปก่อน

“ฉันไม่ทิ้งนายไว้กับคนอันตรายแบบนี้ทอม ฉันจะแจ้งตำรวจ”

“ไม่เบน อย่า..ฉันจัดการได้”ทอมพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรั้งเขาออกไปจากห้อง แต่เขาแทบจะปี้ดขึ้นมาเมื่อรู้ชื่ออีกฝ่าย

“เบนหรือ!! ไอ้ผู้ชายที่มันตามตื่อนายใช่ไหม?”เขาขบฟันแน่น ดันทอมออกไปในที่สุดแล้วตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนมองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจเรื่องราวนัก เขารีบถลาเข้าไปใกล้ชายตัวสูงรั้งคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาแล้วต่อยเข้าไปเต็มแรงจนชายหนุ่มลงไปกองบนพื้น แต่กว่าเขาจะเข้าไปซ้ำเขาก็เห็นทอมอยู่ตรงนั่น ใช่ตัวเองบังอีกคนเอาไว้พร้อมกับดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตามองเขาอย่างหวาดๆ

“นี่มันบ้าอะไรกัน!!! ทอมถอยมา..”เขากำหมัดแน่นมองชายหนุ่มตัวสูงพยายามรั้งทอมไปข้างหลังเหมือนจะปกป้องทอมจากเขา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ขยับไปไหนทั้งยังกอดท่อนแขนอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

“ถอยออกไปทอม เรื่องนี้ไม่เกียวกับนาย!”เขาแทบจะคำรามลั่นจนทอมกลืนน้ำลายเฮือกแต่ก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน ราวกับพยายามปกป้องอีกฝ่ายเต็มที่จนบางอย่างมันทำให้เขาเจ็บในอก..เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ฉันไม่ยอมให้นายทำร้ายเบน คริส…ฉันจะไม่ไปไหนทั่งนั่น”ทอมบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้เขาเห็นมือเรียวที่เอื่อมขึ้นมายังใบหน้าคมของอีกฝ่าย มองด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใยจนเขาเองที่แทบจะทนไม่ไหว

“ไอ้บ้านนอกนี่มันใครทอม? เอาโทรศัพท์มา ฉันจะแจ้งตำรวจ”เขาแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดจบ

“ฉันเป็นแฟนทอมไง และฉันจะจับนายโยนออกไปเดียวนี้และ”เขาขยับตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ทำให้ทอมรีบยันตัวขึ้นมาบังชายหนุ่มไว้ทันที

“แฟนหรือ? ทอม! นี่แฟนนายหรือ??”

“คริสออกไปคุยกันข้างนอก..”เขาเห็นชายหนุ่มค่อยๆยืนขึ้นและเอื่อมมือมาจับเขาอย่างไม่แน่ใจนักและเขายังไม่ละสายตาไปจากชายร่างสูงที่ค่อยๆลุกขึ้นมา

“ได้..ฉันก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”เขาขบฟันแน่น ยอมถอยออกมาจากห้องแต่โดยดีมองดูทอมที่เดินตามมา ระวังว่าเขาจะกระโจนใส่ชายตัวสูงอีกหรือเปล่า

“ทอม ฉันจะไม่ปล่อยให้นายอยู่กับผู้ชายอันตรายแบบนั่นแน่นอน”เขาถลึงตาใส่ชายหนุ่มที่ดูจะไม่ยอมเขาอยู่เหมือนกัน

“5นาทีเบน ฉันสัญญา..”

/*/

“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นทอม!! ฉันไม่อยู่3วันนายก็ไปพาไอ้หนุ่มนั่นเข้าบ้านแล้วหรือ? แถมยังปกป้องมันขนาดนั่นอีกนายคิดว่าฉันโง่นักหรือไงทอม!!”เขาแทบจำตะคอกใส่ชายหนุ่มหลังจากออกมาหน้าบ้านแล้ว ทอมยังคงมองเขาด้วยสายตาที่รู้สึกผิดและทำอะไรไม่ถูก เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีวันที่ทะเลาะกับทอมด้วยเรื่องแบบนี้

“ฉันอธิบายได้คริส มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดน่ะ ฉันไม่ได้นอกใจนาย ฉันรักนายมาก..เบนเขาเป็นพี่ชายฉัน”เขาเงียบลงไปเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ

“อาฮ่ะ พี่ชายแล้วไงต่อ..”เขายกมือขึ้นเท้าเอวมองหน้าชายหนุ่มอย่างจับผิด ทอมเพียงแค่แส่หน้าไปอีกทางด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กับที่เขารู้สึก

“เขาพยายามจะพาฉันกลับดี.ซี. เขาแค่อยากให้ฉันกลับไปอยู่ด้วยกัน..เขาเป็นพี่ชายฉันคริส เราไม่มีอะไรเกินเลยจากนั่น”เขาเบียงตัวน้อยๆเพื่อหลบมือเรียวที่เอื่อมมาจับ มองดวงตาคู่สวยที่มันฉายชัดไปด้วยความกลัวและเจ็บปวดที่เขาไม่เชื่อ…แล้วเขาละ ทอมไม่รู้หรือไงว่าเขาเจ็บแค่ไหนที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เรารักทอมมากและเขาทนไม่ได้

“งั้นก็กลับไปสิ…กลับไปเลย ไปอยู่กับคุณพี่ชายแสนดีที่ป่านนี้นอนรอนายขึ้นไปรักษาบาดแผลที่ปากอยู่ในห้องนอน พวกนายจะรักษากันยังไง?หรือต้องรอให้ฉันไปก่อนใช่ไหมถึงจะเริ่มวิธีการรักษาได้!”เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างสุดๆ มองสบดวงตาที่ฉายแววเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

“นายไม่เชื่อฉัน”

“ใช่ ฉันไม่เชื่อ..ฉันรู้ว่าพวกนายมีอะไรมากกว่านั่น นายทำได้ยังไงทอม…นายคบเราพร้อมกับสองคนได้ยังไง หรือว่าฉันเองที่มันมาที่หลังเพื่อแก้ขัดให้นาย!”เขาหันหน้าหนีทันทีเมื่อไม่สามารถมองสบตาทอมได้อีกต่อไป เขาเจ็บมากจนมั่นใจว่าน้ำตาของเขาอาจจะไหลออกมาและทอมอาจจะเห็นมัน เขาไม่อยากดูโง่กว่านี้และไม่อยากเห็นแววตาเจ็บปวดของทอมด้วย

“ฉันไม่ได้นอกใจนายคริส! ฉันรักนายแล้วฉันก็คบกับนายแค่คนเดียว..”เขาแส่หน้าหนีเมื่อทอมเอื่อมมือขึ้นมารั้งใบหน้าของเขาให้หันไปมอง เขาหัวเราะออกมาน้อยๆแต่เป็นการหัวเราะตัวเองเสียมากกว่าที่โง่ขนาดนี่ เขาหันมามองชายหนุ่มในที่สุดยิ้มนิดๆแต่ไม่ได้มีแววดีใจเลยแม้แต่น้อย

“จะลาออกจากงานแล้วไปกับไอ้หนุ่มนั่นก็ได้ทอม..หรือนายจะปล่อยให้ฉันเข้าไปในบ้าน ลากคอมันออกมาที่ถนนและอยู่กับฉัน นายจะเลือกใคร”เขาพูดออกมาเสียงแข็งทำให้เห็นว่าน้ำตาหยดเล็กของทอมไหลออกมาพร้อมกับเจ้าตัวที่ก้มหน้าลงไปน้อยๆ

“ฉันปล่อยให้นายทำร้ายพี่ชายฉันไม่ได้คริส”เขาได้ยินทอมบอกเสียงเบา มันทำให้เขาพยักหน้าน้อยๆพร้อมกับก้าวถอยหลังมา เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าทอมจะยืนยันว่าไอ้บ้านั่นเป็นพี่ชายจนถึงวินาทีสุดท้าย เขาเพียงแค่ขยับตัวน้อยๆพยายามทำอารมณ์ให้เย็นที่สุดเพราะตอนนี้เขาเจ็บมาก..เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกยิ่งมองใบหน้าของทอมก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นไปอีก ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะรักทอมขนาดนี้ แล้วสุดท้ายก็โดนคุณหมอทำให้เสียใจจนแทบร้องไม่ออก

“ได้…ขอให้โชคดีแล้วกันหมอ..”เขาพยายามสูดหายใจให้ลึกที่สุดเพื่อกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ

“คริส..ได้โปรดเถอะเชื่อฉัน ฉันรักนายน่ะและฉันอยากอยู่ที่นี้..อยากอยู่กับนาย”เขาพยายามทำใจแข็งที่สุดในยามที่ได้ยินเสียงสั่นเครือของทอม ชายหนุ่มผมสีอ่อนกำลังร้องไห้และเขาไม่อยากเห็นมัน

“ฉันว่านายกลับไปดีกว่าทอม..อยู่กับฉันคงลำบาก กลับไปอยู่กับพี่ชายแสนดีของนายนั่นและ…”เขาเบ้ปากน้อยๆพลางรีบเดินกลับไปยังรถยนต์ของตนที่จอดเอาไว้ เขารู้ว่าทอมไม่ได้ตามมาแล้วเขาก็ไม่ได้หันกลับไปมองอีก ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว…เขาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั่น เขาไม่อยากรับรู้ว่าทอมทำให้เขาเจ็บแค่ไหน

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Life Farm, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s