[FIC] Hiddlesworth [ChrisXTom]#9 Trickster

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

 

 

 

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

 

********************************

 

 

 

 

ทอมไม่ได้เจอคริสมามากกว่า4วันแล้ว เขากำลังหลบหน้าชายหนุ่มตัวสูงนับตั่งแต่วันนั่น วันที่เขาเผลอใจไปทำเรื่องแบบนั่นจนได้ มันทำให้เขาโกรธและเสียใจจนทำใจจะไปเจอใบหน้าหล่อๆนั่นอีกไม่ได้ เขาไม่อยากเจอคริสอีกแล้ว มันทำให้เขาเสียใจและอยากจะร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงชายหนุ่มตัวสูง เขาเองไม่ได้สำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่คนๆหนึ่งที่สุดท้ายก็ยอมขึ้นเตียงกับคริส เหมือนๆกับคนอื่นๆไม่มีอะไรพิเศษมากไปกว่านั่น…ต่างจากสิ่งที่อยู่ในหัวเขาโดยสิ้นเชิง เขามั่นใจว่าเขาชอบคริสเอามากๆ ยิ่งนึกถึงเวลาที่อีกฝ่ายกอดเขาไว้แน่นในตอนนั่น มันก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะจนเจ็บไปหมด อยากจะบอกให้อีกฝ่ายรู้แต่มันไม่มีทางทำได้เลยซักนิด เขาแค่กำลังกลัว กลัวว่าถ้าหากพูดออกไปอะไรต่างๆมันจะแย่ลงและแย่ลง

 

คริสไม่ได้รักเขา ไม่ได้มีแม้แต่ความชอบ…เขามั่นใจว่าคริสเองก็เพียงแค่รู้สึกสนุกที่คอยแกล้งเขาก็เท่านั่น เขาแทบจะลืมไปแล้วว่าเพราะอะไรเขาถึงได้รู้จักกับชายหนุ่ม เรื่องในตอนนั่นถ้าเพียงแต่เขารู้ว่ามันจะลงท้ายด้วยเรื่องแบบนี้เขาสาบานได้ว่าเขาจะไม่มีทางไปวุ่นวายกับพวกอเมริกันฟุตบอลเด็ดขาด เขาพยายามลืมใบหน้าของคริสและจดจ่อเพื่อจะทำอะไรที่เขาน่าจะทำค้างไว้อยู่ให้สำเร็จ ดองตาสีสวยหลุบลงต่ำน้อยๆเพื่อมองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า มันไม่ได้ทำให้เขามีสมาธิพอจะอ่านเลยซักนิด เพราะเขาคิดถึงแต่เรื่องของคริสจนเขาไม่รู้ว่าจะเอามันออกจากหัวยังไง ความผิดพลาด…มันคือสิ่งที่เขาแทบจะตะโกนอยู่ในหัวตลอดเวลาเพื่อบอกให้เขาเลิกมี”ความหวัง” ที่มันดันมีขึ้นมาเยอะมากๆหลังจากครั้งนั่น แน่นอนว่ามันไม่มีทางเป็นจริงไม่อย่างนั่นคริสจะเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้าทำไมหากชายหนุ่มรักเดียวใจเดียวกับคนที่มีเซ็กซ์ด้วยกันเช่นเขา มันก็แค่ไม่ต่างกับคู่นอนแค่ข้ามคืน

 

ดวงตาสีเขียวสวยปิดลงช้าๆกับความรู้สึกบีบรัดในอกที่ดูจะมากขึ้นทุกที เขากลัว กลัวว่าคริสจะเบื่อและหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ เขาสาบานได้ว่าเขาทนไม่ได้แน่นอนหากว่าเห็นคริสในวันพรุ้งนี้กำลังอีอ้อกับสาวคนอื่นและมองเขาเพียงหางตาเท่านั่น…แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะหมดสัญญางี่เง่านั่นและเขาก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องวุ่นวายกับชายหนุ่มอีก ไม่มีเรื่องอะไรที่จะกล้าเข้าไปเจอหน้าด้วยกันอีกครั้ง เขาควรจะพยายามตัดใจตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่มันจะเจ็บมากขึ้นกว่านี้…

 

อย่างน้อยๆสู้ให้มันจบๆไปกับสัญญานั่นดีกว่า เขาจะไม่ไปเจอหน้าคริสอีกแล้ว จะได้ไม่นึกถึงเรื่องอื่นๆที่มันอาจจะทำให้อะไรๆแย่ยิ่งกว่านี้ก็ได้ เขาไม่อยากได้ยินคำพูดดูถูกอะไรที่มันไม่จำเป็น…ไม่จำเป็นที่เขาต้องรู้และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะทนได้แค่ไหน ทอมถอนหายใจยาวเหยียดพยายามไม่ร้องไห้ออกมาเพราะตอนนี้มันแรงบีบในใจเขามันมากเหลือเกิน ชายหนุ่มรุ้สึกร้อนฝ่าวบริเวณขอบตาจนเผลอตัวเงยหน้าขึ้น ความรักที่มันไม่สมหวังและไม่ควรมีแบบนี้มันแย่มากจริงๆ

 

“…เฮ้ทอม..”เขารีบกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่หมดน้ำตา เสียงเพื่อนร่วมห้องของเขาทำให้เขาแทบจะสติกระเจิงไป ตามด้วยร่างกายสูงใหญ่ของอีกคนที่เดินเข้ามาใกล้อย่างเป็นห่วงเป็นใย

 

“นายโอเคน่ะ? ร้องไห้หรือ??”เขาหันมามองสบดวงตาคมสีฟ้านิดๆ

 

“เปล่า…วันนี้นายเลิกงานเร็วจัง นี่พึ่งจะ6โมงกว่าๆเอง”เขาพูดพยายามแส่หน้าไปทางอื่นเพื่อหลบมือของสตีฟที่เอื่อมมารั้งเขาให้เขาเงยหน้าขึ้นมามองดีๆ

 

“ฉันไม่ได้ไป นายร้องไห้แน่ๆทอม…เกิดอะไรขึ้น?”

 

“ฉันเอ่อ…รู้สึกไม่ดีนิดหน่อย”เขาตอบในที่สุด มองใบหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงสุดๆของชายหนุ่ม มันไม่ดีเลยที่ทำให้เพื่อนของเขาดูจะเป็นกังวลขนาดนี้ แม้ว่าตอนนี้เขายังรู้สึกอยากจะร้องไห้อยู่ก็ตามทีเถอะ

 

“งั้นวันนี้เราออกไปหาอะไรดื่มกันไหม? นายหยุดอ่านหนังสือซักวันหนึ่ง แล้วไปร้านกาแฟกัน”สตีฟยิ้มน้อยๆให้เขา เป็นรอยยิ้มอบอุ่นแบบที่อีกฝ่ายมอบให้เขาเสมอ

 

“เค…ได้”เขายิ้มออกมานิดๆให้ชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

 

ทอมกระชับเสื้อโค๊ทที่ใส่ออกมาให้ดีมากยิ่งขึ้น อากาศข้างนอกหนาวมากในช่วงนี้ และมันดูเหมือนจะหนาวเข้าไปใหญ่ในเมื่อเขากำลังรู้สึกแย่อย่างที่สุด เขาไม่เคยเข้าไปเฉียดสนามซ้อมรวมทั้งไม่ไปซ้อมดนตรีแถวๆนั่นด้วยซ้ำ เขาไม่อยากเจอหน้าคริสเพราะมันทำให้เขาเจ็บ ดวงตาสีเขียวสวยมองขึ้นไปยังท้องฟ้ามืดสนิทที่ด้านบน พยายามไม่คิดมากให้ตัวเองร้องไห้ออกมา ตอนนี้เขาอยู่กับสตีฟและมันไม่น่าจะดีหากว่าจู่ๆเขามาร้องไห้ในตอนนี้ แน่นอนว่าสตีฟคงจะกลับมาคาดคั้นเขาอีกรอบแน่นอน

 

“…ทะเลาะกับแฟนหรือทอม?”เขาหันไปมองใบหน้าอีกฝ่ายและยิ้มออกมาน้อยๆ

 

“เปล่า…จะไปทะเลาะกับใครละ ฉันไม่มีแฟนมาตั้งสองปีแล้ว”เขาถอนหายใจน้อยๆพยายามปรับอารมณ์สุดๆ และมันทำให้อีกฝ่ายยิ้มนิดๆ

 

“ช่วงนี้นายไปไหนมาไหนบ่อยๆนิทอม มองโทรศัพท์ตลอด ตอนฉันไม่อยู่มีคนบอกด้วยว่ามีคนมาหานายถึงที่ห้อง ไม่ใช่แฟนแล้วจะเป็นใคร ไม่แนะนำให้ฉันรู้จักมั่งเลย”เขายิ้มนิดๆเมื่อรู้สึกถึงท่อนแขนแข็งแรงที่รั้งเขาเข้าไปโอบน้อยๆ

 

“ไม่หรอกสตีฟ…ฉันนอกใจนายไม่ได้หรอก”เขาแกล้งพูดยิ้มๆ

 

“…ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”เขาเงียบลงไปกับคำพูดที่เจือแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาหลุบตาลงต่ำน้อยๆเพื่อใช่ความคิด

 

“ดี…ดีแล้ว”เขาว่า

 

“สรุปแล้วนายทะเลาะกับแฟนจริงๆด้วย”ชายหนุ่มผมทองพูดและเขาไม่ตอบอะไรในคำพูดนั่น“ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นกังวลจริงๆน่ะทอม นายดูแย่ลงมากในช่วงสามสี่วันมานี้ นายเองก็รู้ว่าฉันค่อยช่วยเหลือนายตลอด นายปรึกษาฉันได้ทุกอย่างนายก็รู้”สตีฟว่า

 

“นายเคยรักใครทั้งที่ไม่ควรไหมสตีฟ…แบบว่า เพื่อนสนิทหรือคนที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่สมหวัง”เขาพูดเสียงเบา

 

“หมายถึง?…อย่างเช่นว่าชอบคนที่เขามีแฟนอยู่แล้วใช่ไหม? ใครกันที่นาย…”สตีฟนิ่งลงไปพลางขมวดคิ้วน้อยๆและมองหน้าเขา

 

“ฉันคิดว่าฉันมีปัญหาเล็กน้อยกับเรื่องนั่น ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี…”เขาพยายามบังคับเสียงให้หยุดสั่น พยายามเงยหน้ามองใบหน้าของเพื่อนเขาราวกับหมดหนทางแล้วในตอนนี้ เขามั่นใจว่าเขากำลังสับสนและอาจจะเป็นบ้าในไม่ช้า เขาอยากจะบอกคริสในทุกๆอย่างว่าเขาคิดยังไง แต่มันทำไม่ได้…ถ้าหากพูดออกไปมันจะเป็นเขาเองที่ยิ่งเจ็บ ในเมื่อเขารู้คำตอบอยู่แล้วและมันเหมือนกับเขาเองที่กำลังหลอกตัวเอง สู้ไม่บอกเพื่อจะได้ไม่ได้ยินคำตอบคงจะดีซะกว่า

 

“ทอม..มันจะไม่เป็นไร เชื่อฉัน…”สตีฟแทบจะกระซิบเมื่อเห็นแววตาสีสั่นน้อยๆอย่างไม่แน่ใจ ทอมบีบมือเข้าหากันแน่นจนมันเริ่มแดงนิดๆ

 

“ฉันมันแย่มากสตีฟ…ฉันกำลังหนีปัญหาในตอนนี้ ฉันหลอกเขา ฉันแกล้งทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหัวปั่นแล้วสุดท้ายมันเป็นฉันเองต่างหากที่เผลอตัวไป…เขาเกลียดฉันมากแน่นอนสตีฟ แล้วฉันกลับไปชอบเขาแบบนี้เข้า…มันยิ่งแย่กว่าการที่ไปชอบคนที่มีแฟนอยู่แล้วซะอีก..”เขาพูดเสียงสั่นเครือแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่จนรู้สึกร้อนๆที่ดวงตา เหลือบมองอีกฝ่ายอย่างจนใจทำให้สตีฟเอื่อมมือออกมาเพื่อรั้งให้เขาเข้าไปใกล้

 

“เฮ้…ถ้านายต้องการฉันจะช่วยทุกอย่างทอม นายเข้มแข็งและนายจัดการมันได้…ฉันจะเลี้ยงกาแฟนายเอง มาเถอะ..”เขามองใบหน้าคมที่ยิ้มให้เขาพยายามให้เขาใจเย็น พร้อมกับมือแข็งแรงที่ลงมาบีบมือเขาอย่างให้กำลังใจ เขาเองแทบจะไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณชายหนุ่มยังไงดีที่ช่วยดูแลเขาแม้กระทั่งตอนนี้ นึกอิจฉาแฟนของสตีฟจริงๆที่คงจะโชคดีเอามากๆ

 

“…ขอบใจ”เขาถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อรวบรวมสติที่ดูจะแตกไปแล้วในตอนนี้ บางทีกาแฟร้อนๆอาจจะช่วยได้ก็ได้

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

สายตาคมกริบจ้องเป้งไปยังชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ห่างออกไป เขาพึ่งซ้อมเสร็จแล้วกำลังจะมาหาอะไรกินกับเพื่อนๆในกลุ่ม ร่างสูงใหญ่ขบกรามแน่นอย่างลืมตัวเมื่อเห็นชัดๆว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั่นเป็นทอม…ชายหนุ่มที่เขาสาบานได้ว่าหลบหน้าเขาอยู่แน่นอนหลังจากวันนั่นที่ทำให้เขาแทบคลั่งตายเพราะทอม บางอย่างที่เขามีต่อทอมมันทำให้หัวใจเขาเต้นรั่วจนไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น คืนนั่นเขาแทบไม่ปล่อยมือออกจากร่างกายอบอุ่นนั่นเลย ราวกับว่าเขาไม่เคยรับรู้ความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ทั้งๆที่เขามั่นใจว่าพวกเขาเคยมีอะไรกัน…แน่ละเพราะว่ามันมีคลิปนั่นอยู่ในแล็ปทอปของทอม แต่เขาเหมือนกับจำมันไม่ได้เสียมากกว่า ทำไมเขาถึงจำมันไม่ได้ทั้งที่มันให้ความรู้สึกที่ดีขนาดนั่น…ดีจนเขาไม่อยากปล่อยทอมไป ดีจนอยากเห็นใบหน้าอีกฝ่ายตลอดเวลา อยากได้ยินเสียงทอมตลอดเวลา อยากรับรู้สัมผัสจากมือเรียวนั่นตลอดเวลา…อยากให้ทอมบอกรักเขาอีกนับจากนี้

 

แต่ทุกอย่างแทบจะหายไปจนทำให้เขาหงุดหงิดในทุกๆวัน เขาไม่รู้ว่าทอมออกจากห้องของเขาไปตอนไหนและหลังจากนั่นเขาหาทอมไม่เจอ…แน่นอนว่าเขาเคยทั้งไปดักรอที่ห้องเรียน ที่เซครวม ที่หอพัก ที่ห้องสมุด แต่เขาก็เจอเพียงแวบเดียวเท่านั่นและไม่มีโอกาสที่จะได้คุยกันเลย ทอมดูเปลี่ยนไปมากอย่างเห็นได้ชัดจนเขาไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะพวกเขาเผลอมีอะไรกันอีกครั้งงั้นหรือ?…และแน่นอนเขาไม่ได้เมาด้วย มีสติดีทุกอย่างและทีสำคัญทอมเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คริสแทบจะอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ที่เขาค่อนข้างรุนแรงไปหน่อยจนทอมบอกเขาในหลายๆรอบว่าเจ็บ…เขาพยายามผ่อนแรงแล้ว แค่มันเผลอตัวไปในหลายๆครั้ง เขาอยากคุยกับทอม…เขาอยากคุยเรื่องที่เกิดขึ้น อยากกลับมาคุยเหมือนเดิม เพราะมันเหลืออีกเพียงแค่3วันที่พวกเขาจะได้คบกันเป็นแฟน เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแย่มากขนาดนี้ เขาไม่อยากเลิกกับทอม…แม้จะไม่เคยได้แสดงว่าเป็นแฟนจริงๆจังๆแต่เขากลับมีความสุขมากกว่าคบกับพวกสาวๆหลายๆคนเสียอีก

 

ร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นเพื่อให้เพื่อนๆของเขาเดินไปยังร้านใกล้ๆเลยไม่ต้องรอ เพราะเขากำลังจ้องเป้งไปที่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่เขาอยากเจอหน้ามาในหลายๆวัน และที่สำคัญเขาอยากรู้ด้วยว่าไอ้ผู้ชายผมทองท่าทางหงิมๆที่มันยืนจับมืออยู่กับทอมมันเป็นใครกันแน่ เพราะแบบนี้หรือเปล่าทอมถึงหลบหน้าเขา เพราะไอ้ผู้ชายคนนี้หรือเปล่าที่ทำให้ทอมเจอหน้ากับเขาไม่ได้ และเขาไม่สนใจจะคิดไปในแง่ดีแม้แต่น้อย แค่เดิมทีเขาก็อารมณ์ไม่ดีจะตายอยู่แล้ว มันทำให้ขายาวสาวเท้าเข้าไปใกล้ทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นว่าชายหนุ่มหันมามองที่เขา ดวงตาสีสวยโตขึ้นน้อยๆอย่างตกใจและมันทำให้เขายิ่งอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่…ตั้งใจจะหลบหน้ากันจริงๆสิน่ะ

 

“ในที่สุดก็เจอตัวซักทีน่ะ แอบมาอยู่กับไอ้หน้าจืดนี้นิเอง”เขาแทบจะแยกเขี้ยวออกมาเมื่อเห็นทอมที่ตอนนี้ทำหน้าราวกับเห็นผี ชายหนุ่มไม่ตอบเพียงแค่หลุบตาลงต่ำจนทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้นแต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นมือของชายหนุ่มผมทองที่ยืนอยู่เอื่อมออกมารั้งทอมให้ขยับไปด้านหลังและเข้ามาขวางเอาไว้

 

“รีบไสหัวไปได้แล้วไอ้งั่ง หรืออยากจะให้ฉันโยนนายออกไปเอง”เขาพลักอกอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องเต็มทีจนเห็นว่าดวงตาคมสีฟ้ามันมองมาที่เขาอย่างไม่พอใจนัก

 

“ทำไมฉันต้องไป เคยได้ยินมาว่าพวกชมรมนายมันหยาบคายแต่ไม่ยักรู้ว่าจะเป็นเรื่องจริง”เขาขบกรามแน่นแล้วขยับเข้าไปใหล้พร้อมกับคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายเข้ามา

 

“ฟังให้ดีพวก ฉันรับรองว่าคำว่าหยาบคายมันยังน้อยไปหากว่านายยังไม่ย้ายก้นและหน้าหวานๆของนายออกไปให้พ้นหน้าฉัน ฉันไม่มีธุระอะไรจะมาเสวนากับนายโอเค?”เขาย้ำที่ละคำเสียงเย็นพร้อมกับจ้องสายตาของอีกฝ่ายที่มันไม่มีแววกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อย

 

“หยุดไปแล้วคริส ออกไปให้พ้นจากสตีฟน่ะ”เขารู้สึกถึงแรงดึงจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ รั้งท่อนแขนเขาให้ออกมาจากคนที่ชื่อสตีฟ เขาเพียงแค่สวัดสายตาหันมามองทอมอย่างเอาเรื่องก็เท่านั่น

 

“เยี่ยม…ปกป้องกันขนาดนี้คงจะพิเศษนักสิน่ะ”เขาหัวเราะฟืดๆพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างใช่ความคิด มองนิ่งไปยังทอมที่แม้จะยังพยายามรั้งแขนเขาออกไปแต่ก็ยังหลบหน้าเขา มันทำให้เขาแทบจะปี้ดขึ้นมาในอก

 

“พอได้แล้วคริส…”ทอมพูดอีกและเขาเพียงแค่นิ่งลงไปเท่านั่น ได้…

 

 

 

 

ปัก!!!!

 

 

 

 

“สตีฟ!!!!!!!”เขาได้ยินเสียงทอมแทบจะร้องออกมาในขณะที่ตอนนี้เขากำลังกดคอเสื้อของชายหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งไว้บนพื้นหลังจากที่ออกแรงซัดหมัดหลุนๆลงบนใบหน้าหล่อๆนี้ เขาง้างหมัดขึ้นมาอีกและต่อยลงไปเต็มแรงบนใบหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้งแต่ถูกท่อนแขนอีกฝ่ายกันเอาไว้จนเขาต้องพยายามเพิ่มแรงขึ้นไปอีก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวเขาคืออัดไอ้ผู้ชายคนนี้ให้มันตายคามือ

 

“หยุดคริส!! นายบ้าไปแล้วหรือไง!!”เขาขบฟันแน่นเมื่อทอมรั้งแขนข้างที่เขาง้างขึ้นอีกครั้งเพื่ออัดลงไปยังใบหน้าหล่อๆของสตีฟ เขาพยายามขืนตัวเต็มที่แต่ก้ทำอะไรไม่ได้มากนักเมื่อทอมใช่แรงทั้งหมดเหวี่ยงตัวเขาออกมาจากชายหนุ่มตัวสูงอีกคน

 

“หยุดคริส..หยุด..”ทอมแทบจะร้องออกมาราวกับกำลังจะร้องไห้เมื่อเขาตั้งหลักได้และกำลังจะถลาเข้าไปซ้ำสตีฟที่ตอนนี้ยังพยายามลุกขึ้นจากพื้น รับรู้ถึงคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้กอดแขนเขาเอาไว้แน่นพร้อมทั้งพยายามรั้งเขาออกมาให้ไกลจากสตีฟที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“ได้โปรด…หยุด…”เขากลืนน้ำลายน้อยๆเมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือของทอม มันอู้อี้น้อยๆติดกับช่วงไหล่ของเขา แต่เขายังคงจ้องเป้งไปยังสตีฟที่ลุกขึ้นมาแล้วในตอนนี้

 

“หยุดหรือ? ให้หยุดอะไร…หยุดอัดไอ้ไก่อ่อนนี้หรือ? เข้ามาดิ…มาเลย โกรธที่ฉันต่อยนายเมื่อกี่ใช่ไหม…เข้ามาเลยสาวน้อย..”เขาขู่เสียงเย็นอย่างเอาเรื่องพยายามขยับตัวเข้าไปอีกแต่ทอมก็รั้งเขาเอาไว้จนเขาต้องหยุด

 

“แล้วมันเกิดบ้าอะไรนายถึงต่อยฉันคริส..”สตีฟแทบจะแยกเขี้ยวออกมาและเขาไม่สนใจมัน

 

“ไม่รู้ว่ะ..หมั่นไส้มั้ง”เขาแทบจะถลาเข้าไปหาอีกฝ่ายอีกรอบแต่เพราะทอมพลักเขาให้ก้าวถอยหลังและออกมายืนขวางเขาในตอนนี้

 

“คริสนายช่วยเลิกทำตัวอย่างกับพวกบ้าเลือดซักวินาทีได้ไหม!”ทอมขู่เสียงแข็ง

 

“งั้นก็พูดมาดิว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรนายถึงได้หายไปดื่อๆแบบนี้ จะหลบหน้าฉันทำไมหรือเพราะไอ้คนที่มันยืนอยู่ตรงนั่นใช่ไหม! ร้ายนักนะทั้งๆที่พึ่งคั่วกับฉันไปแล้วก็ไปต่อคนใหม่เลยหรือไง”เขาแกล้งพูดและมันทำให้ทอมหน้าแดงขึ้นมากับคำพูดแบบนั่น

 

“แล้วนายมีปัญหาอะไรนักหนาในเมื่อฉันก็ไม่ได้กวนอะไรนายแล้วคริส นายยังมีปัญหาอะไรอีกถึงได้มาวุ่นวายแบบนี้!!”ทอมร้องและบางอย่างมันทำให้เขาแทบจุก

 

“อะไรนะ?”เขาถามเสียงเบาและทอมเพียงแค่เงียบเท่านั่น ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเพียงแค่เหลือบไปมองดูสตีฟที่ยืนอยู่ห่างออกไป

 

“ฉันจะรออยู่ใกล้ๆนี้…โทรมาแล้วกัน”ชายหนุ่มพูดเซงๆและเขามั่นใจว่าสตีฟไม่ไปไหนห่างออกไปจากที่นี้แน่นอน เขาเหลือบตามองตามแผ่นหลังกว้างของไอ้คนที่เขาไม่ชอบหน้าสุดๆ จนมั่นใจว่าอีกฝ่ายห่างออกไปไกลมากๆแล้วถึงหันมองใบหน้าของคนที่อยู่ใกล้ๆ ทอมไม่ได้มองหน้าเขาเพียงแค่หลุบตาลงต่ำเท่านั่นและเขาเพียงแค่เงียบเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์เท่านั่น

 

“…นายมีปัญหาอะไรกันแน่ทอม”เขาเอ่ยเสียงแข็ง เห็นทอมตตวัดสายตาขึ้นมองเขา

 

“นายนั่นและมีปัญหาอะไรคริส”อีกฝ่ายเริ่ม “จู่ๆนายก็มาจากไหนไม่รู้แล้วก็มาทำแบบนี้กับสตีฟ นายเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้ตามหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว”เขาขยับตัวเล็กน้อยจนทอมเผลอขยับหนีแต่ก็เพียงนิดเดียวเท่านั่น

 

“แล้วนายละหายไปไหนทอม…วันนั่นนายก็หนีออกมาจากห้องฉัน หลังจากนั่นก็หลบหน้าหลบตา วิ่งหนี เดินหนี ทำเป็นไม่เห็นกัน”คริสบอกเสียงเย็น เห็นทอมกัดปากน้อยๆราวกับกำลังระงับอารมณ์

 

“มันก็ดีไม่ใช่หรือไงละ”อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือจนเขามั่นใจว่าทอมกำลังกลั่นอะไรบางอย่างเอาไว้ ดวงตาสีสวยมันไหวระริกและวาวขึ้นน้อยๆจนเขามั่นใจว่าทอมอาจจะร้องไห้ออกมา มันทำให้เขาเพียงแค่เงียบเท่านั่น..ไม่เข้าใจกับความรู้สึกเจ็บวาบในใจยามที่เห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ เขาเจ็บอยู่ข้างใน

 

“…มันก็ดีแล้วที่ฉันออกไปให้พ้นๆจากชีวิตนายไงคริส ไม่มีคนคอยกวนโมโห ไม่มีคนทำตัวน่าเบื่อหน่ายกับนาย ไม่มีคนคอยจุ้นจ้านให้นายอ่านหนังสือและห้ามไปปาร์ตี้ที่ไหน นายควรจะดีใจด้วยซ้ำที่จู่ๆฉันก็หายไปแบบนี้”เสียงหวานมั่นสั่นจนเขารับรู้ได้ว่าทอมกำลังเสียใจเรื่องอะไรซักอย่าง

 

“นายจะมาพูดแบบนี้หลังจากเรื่องที่เรามีอะไรกันงั้นหรือ? เพราะเรื่องนั่นใช่ไหม?…”เขาว่าเสียงอ่อนลง แต่ทอมกำลังแสหน้าไปทางอื่น เขาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่มันคลอขึ้นมาน้อยๆ

 

“นายรู้ไหมคริส…”ทอมพยายามพูดอีก “…แรกๆมันก็ดี ฉันเกลียดนายมาก…นายมันยโสที่สุด นิสัยก็แย่ไม่มีใครเกิน นายรู้ไหมว่าแรกๆที่เห็นนายยอมทำตามเหมือนพวกสิงโตโดนจับขังมันสนุกแค่ไหน มันก็สนุกดีแล้วฉันก็ชอบมัน”ทอมเผลอยิ้มออกมาน้อยๆ ช้อนดวงตากลมขึ้นมามองเขา และมันทำให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้

 

“..แต่หลังๆมานี้มันไม่สนุกแล้วคริส มันไม่มีอะไรสนุกเลยซักนิด การที่ฉันต้องมาเห็นนายจูบกับสาวที่ไหนไม่รู้ โอบไหล่สาวที่ไหนไม่รู้ ฟังนายพูดจาแย่ๆ ฟังนายดูถูกในหลายๆเรื่องมันไม่สนุกเลยคริส..”ทอมพยายามพูดอีก และเขาเพียงแค่ขยับตัวน้อยๆเพราะเขาแทบจะอยากคุกเข่าลงไปตรงนั่นในยามที่เห็นหยดน้ำใสค่อยๆไล่ลงบนแก้มเนียนขาว มันบีบหัวใจเขา…บีบจนทำให้เขาเจ็บ หายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้ว

 

“ ที่ร้ายแรงที่สุดคือการที่นายทำตัวเหมือนกับว่าฉันเป็นคนพิเศษ..ทำเหมือนฉันเป็นแฟนกับนายจริงๆ มันทำให้ฉันแทบเป็นบ้าอยู่ในนี้…มันเจ็บคริส แล้วฉันพอแล้ว ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว…”ทอมพูดต่อในที่สุด เขาพยายามเอื่อมมือไปรั้งท่อนแขนของอีกฝ่ายให้ทอมเข้ามาใกล้แต่ชายหนุ่มกลับรั้งมือเขาออกช้าๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองลงต่ำยังมือเรียวที่มันอยู่ตรงมือของเขา เผลอตัวรั้งนิ้วเรียวเอาไว้แต่ก็ไม่ได้นานเมื่อทอมดึงมือกลับไปในที่สุด

 

“แล้วนายจะเอายังไง…”เขาถามเสียงเบา “…นายไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์นิ ยังไงเรื่องทุกอย่างมันก็เป็นแค่เกมเท่านั่นเอง”เขาว่าอีก และทอมมองเขากลับมาราวกับเจ็บอยู่ข้างใน

 

“มันไม่ใช่เกมคริส ตอนแรกอาจจะใช่แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว…”ทอมบอกเสียงเครือ “ลืมเรื่องคลิปบ้านั่นไปซ่ะ สัญญาบ้าๆนั่นมันจบแล้วคริส ฉันยกเลิกมันทุกอย่าง ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว”เขารู้สึกจุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกกับคำพูดนั่น ทุกๆอย่างในหัวเขามันราวกับขาวโพลนไปหมด มีเพียงเสียงเดียวที่แทบจะตะโกนก้องในหัวว่าไม่

 

“นายจะมาตลกแบบนี้งั้นหรือไงทอม?”เขาขำออกมาเสียงขืนและอีกฝ่ายไม่ขำด้วย บางอย่างมันบีบอยู่ในใจจนเขานึกแปลกใจที่รู้สึกร้อนขึ้นถามแถวๆดวงตา

 

“นายไม่มีทางทำได้หรอกทอม…นายรักฉัน เพราะนายชอบฉันมันเลยทำให้นายอยากอยู่กับฉัน!!! แล้วตอนนี้นายจะมาบอกดื่อๆว่านายพองั้นหรือ นายจะพอได้ยังไงในเมื่อ…”เขาเงียบลงไปเพราะเขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ชายหนุ่มยกมือขึ้นเท้าเอวและก้มหน้าน้อยๆ เกลียดบรรยากาศหนักอึ้งแบบนี้เป็นบ้า

 

“ฉันไม่ได้ชอบนายคริส….ในตอนแรกฉันเปล่า”เขาเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายเมื่อทอมพูดจบ “เพราะแบบนี้ไงมันถึงแย่…เพราะฉันมันบ้าที่เผลอไปชอบนายเข้าจริงๆ คนแบบนายมันมีอะไรดีหรือไง? ทำไมฉันจะต้องมามีความรู้สึกแบบนี้…”ทอมเงียบลงไปเหมือนไม่ต้องการจะพูดอะไรออกมาอีก และเขากำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เขาดีใจมากและเหมือนกับทุกข์มากด้วย…

 

“แล้วจะมาตัดทุกอย่างงั้นหรือ? จู่ๆก็กลัวอะไรขึ้นมาถึงได้มีท่าทางแบบนี้…ขู่ฉันต่อสิ หรือว่ากลัวฉันจะล้ออะไรนาย”เขาพยายามพูดให้ทอมโกรธเขา ทำเหมือนกับก่อนหน้านี้ แต่ทอมกลับเพียงแค่มองเขานิ่งราวกับทุกอย่างมันกำลังแย่จริงๆ และเขามั่นใจว่ามันไม่ดีเท่าไรนัก…ถ้าทอมชอบเขาไม่ว่ายังไงก็คงจะคบกันไม่ได้ พวกเขาต่างกันมากเกินไปและเขาไม่เคย…ไม่เคยชอบทอม เขาไม่ได้ชอบผู้ชายซักหน่อย และไม่มีทางที่ทุกอย่างมันจะออกมาดี และเขาเองที่ทำไมถึงได้มีปฏิกิริยาราวกับไม่ต้องการให้ทอมหยุดเรื่องทุกอย่างแบบนี้

 

“ฉันไม่อยากเจอหน้านายแล้วคริส…นายกลับไปอยู่โลกของนาย ฉันอยู่โลกของฉัน ถือว่าทุกอย่างจบกันแค่นี้”ทอมบอกเสียงเครือ ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆและบางอย่างมันแทบจะทำให้เขาเกือบกลั่นน้ำตาไว้ไม่ได้

 

“ขี้ขลาดเป็นบ้า..”เขาว่าเสียงแข็ง “…ถ้าชอบก็บอกว่าชอบดิ ชวนฉันเดทด้วยหรืออะไรก็ได้ ฉันมั่นใจว่าคนแบบนายมันตัดฉันไม่ขาดแน่ๆ คิดว่าเรื่องทุกอย่างมันจะจบง่ายๆแค่นี้งั้นหรือไงทอม!!! คิดว่าแค่บอกว่าจบก็จบหรือไง!!! ลืมไปแล้วหรือว่าทำบ้าอะไรกับฉันไว้บ้าง”เขากระชากอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เผลอบีบท่อนแขนเรียวจนทอมนิ่วหน้า

 

“บอกตัวเองดีกว่ามันคริส รู้สึกนายจะไม่อยากเลิกกับฉันซะมากกว่า”ทอมพูดเสียงแข็ง “จะให้ฉันยอมโง่ทนชอบคนแบบนายต่อไปงั้นหรือ? นายมันเจ้าชู้ นิสัยเสีย หยาบคาย ใช่แต่กำลัง ฉันชอบนายต่อไปได้ไม่เกิน3วันหรอก รับรองว่าฉันลืมนายได้สนิทใจแน่”เขาขบกรามแน่นเมื่อทอมพูดจบ เขารู้ว่าทอมกำลังยั่วโมโหเขาและเขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันได้ผล…ได้ผลที่ทอมบอกว่าจะเลิกรักเขา

 

“นายทำไม่ได้หรอก..”เขากระซิบเสียงเย็น

 

“นายจะไปรู้ได้ยังไงว่าได้ไม่ได้ นายเคยรักใครหรือเปล่า..”เขานิ่งกับคำถามนั่น เขารู้ว่าทอมโกหก มันสะท้อนออกมาจากดวงตาสีสวย ทอมกำลังเสียใจและเขากำลังเสียใจ

 

“นายโกหก”เขาว่าอีกและทอมเพียงแค่เมมริมฝีปากราวกับกำลังรวบรวมกำลัง เพื่อยังคงสามารถมองสบตาเขาต่อไปได้ ชายหนุ่มร่างสูงควบคุมตัวเองอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้รั้งทอมเข้ามาในอ้อมกอด เขาไม่อยากเห็นทอมร้องไห้อีกแล้ว เขาอยากให้ทอมมองมาที่เขาและยิ้มมากกว่า

 

“ฉันเกลียดนายได้คริส…เริ่มจากตอนนี้ความชอบก็ลดลงเรื่อยๆแล้ว ฉันกำลังเริ่มต้นใหม่กับใครคนหนึ่ง ส่วนนายก็รีบกลับไปหาสาวๆเหมือนเดิมก็ได้”เขาแทบจะโกรธขึ้นมากับคำพูดแบบนั่น เขาลอบสาบานอยู่ในใจว่าไม่ว่าใครก็ตามที่ทอมกำลังคบด้วย เขาจะอัดมันให้ตายคามือของเขาเอง

 

“ดี…ถ้าลืมได้ก็ดี ฉันเองก็ไม่อยากขนลุกขนพองเวลาคิดว่านายยังรักฉันอยู่ ทุกๆอย่างแค่ถามให้แน่ใจเท่านั่นและว่านายจะไปให้พ้นๆจริงๆ”เขาแยกเขี้ยวตอบกลับไป เห็นทอมพยายามเชิดหน้าขึ้นน้อยๆเพื่อข่มอะไรบางอย่างในใจที่เขาคิดว่าคำพูดเลวร้ายเมื่อกี่มันทำให้ทอมเสียใจ เขาพยายามขบกรามแน่นเพื่อข่มใจให้แข็งเข้าไว้ ไม่มีใครยอมใครและเขาคิดว่ามันก็ควรจะจบซักที

 

“ไม่ต้องห่วง ฉันลืมนายแน่”ทอมกระซิบตอบกลับมาในที่สุด เสียงสั่นเครือที่มันบีบหัวใจเขาแน่นจะเผลอพลักชายหนุ่มให้ห่างออกไป แส่หน้าหนีและหันหลังกลับมาเพราะพยายามหลบหยดน้ำที่มันกำลังจะไหลออกมาจากดวงตาของเขา เจ้าของร่างสูงใหญ่สบทในใจเมื่อพบว่าตัวเองกำลังจะเสียน้ำตาหยดแรกหลังจากเขาไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าใครมามากกว่า5ปีแล้ว เขาจะให้ทอมเห็นไม่ได้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง ที่มันบีบกันอยู่ในอกจนเขาเจ็บไปหมด เขาไม่ได้ชอบทอมซักหน่อยแล้วทำไมจะต้องเจ็บแบบนี้ด้วย…ทุกอย่างจบแล้วไงคริส สัญญา30วันบ้าๆนั่นจบแล้ว ส่วนเขาเองก็อยากจะไปจากที่นี้เต็มทีเพราะเขาไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อทำไมและเขาแค่อยากจะคิดอะไรนิดหน่อยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้ทอมจากเขาไปแบบนี้

 

 

 

 

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Trickster, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s