[FIC] Hiddlesworth [EricXHal]#5 In the wood

 

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Eric(Chris H.) X Hal(Tom H.)

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆลืมขึ้นมาช้าๆ พร้อมกับพยายามดึงเอวเล็กเข้ามาในอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น กลิ่นหอมอ่อนจางกับร่างกายอบอุ่นพอดีตัวทำให้เขาลืมตาพรึบขึ้นมาทันที เรียกความทรงจำเมื่อคืนพุ่งเข้ามาในหัว ภาพต่างๆที่เขามั่นใจว่าเกิดขึ้นแน่ๆแต่น่าจะเป็นตอนที่เขากำลังเมา เขาจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำได้แม้กระทั่งว่าคนที่มอบความสุขให้เขาไม่ใช่สาวสวยที่เขาควงมาจากร้านเหล้าที่ชั้นล่าง แต่เป็นใครบางคนที่เขาจับขึงไว้กับเตียงมากกว่า เหตุการณ์ทุกอย่างยิ่งดูจะมากขึ้นชัดเจน ตามร่องรอยสีจางที่ปรากฏอยู่บนลำคอขาวและแผ่นอกบาง เขาจำได้แม้กระทั้งว่าเขารุนแรงและหยาบคายมากแค่ไหนด้วย ความคิดต่างๆมันทำให้เขารีบเด้งตัวขึ้นมองคนข้างกายอย่างชัดๆทันที ทำให้ผ้าห่มถูกเขาดึกออกจากร่างเล็กข้างกายด้วย

ร่างบางงอดตัวสะดุ้งหลบความหนาวเย็นจากอากาศไม่ได้ เมื่อจู่ๆผ้าห่มก็ถูกดึงออกไป สายตาคมมองร่างที่ขดตัวอยู่ข้างๆอย่างไม่แน่ใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่ แต่รอยจางๆสีชมพูอ่อนที่ปรากฏอยู่ทั่วร่างเล็กกลับทำให้เขา มันใจขึ้นมาว่าเป็นฝีมือตัวเองแน่ๆ และยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีกเมื่อเห็นรอยช้ำ รอยแดง หรืออะไรก็ตามในทำนองนั่นอยู่ทั่วท่อนแขนของฮาล ทำให้เขารีบเอื่อมมือออกไปจับเชือกที่วางอยู่ใกล้ๆโยนออกไปข้างเตียง ด้วยความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่ากำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า

ชายหนุ่มผมดำเอี้ยวตัวไปมองเปลือกตาบางที่หลับพริ้มอีกครั้งอย่างพยายามตั้งสติ ก่อนจะไล้สายตาลงมายังร่างกายบอบบาง แล้วก็ต้องมาหยุดอยู่ที่เรียวขาบางที่เปื้อรไปด้วยคราบสีขาวกับสีแดงปนกัน ความรู้สึกบางอย่างถึงกับเร่นขึ้นมาจนเขาหายใจไม่ออก เขาไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองรุนแรงถึงขนาดนี้ ขนาดทำให้ร่างเล็กเลือดออก เยี่ยมมากอีริค ตอนนี้นายกลายเป็นพวกชวยโอกาสชอบความรุนแรงไปแล้ว..เขาได้ยินเสียงตัวเองตะโกนก้องอยู่ในหัว ขณะที่เอื่อมมือออกไปวางเบาๆลงบนไหลขาวมนของอีกฝ่าย แต่ที่น่าแปลกใจกว่าก็คือ ทำไมความรู้สึกหวานๆอุ่นซ่าน ข้างในอก ถึงได้มากขึ้นมาเพียงแค่มองใบหน้าหวานในยามที่ตื่นขึ้นมาและเจออีกคนอยู่ข้างๆ แล้วยังความรู้สึกปวดร้าวเหมือนกลืนยาพิษนับพันเวลาที่คิดว่าอีกไม่นานคนตรงหน้าจะตาย

มือแข็งแรงเอื่อมขึ้นมารั้งผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเล็ก ก่อนจะค่อยๆลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างตัวอย่างเงียบเชียบที่สุด เพราะไม่อยากจะปลุกฮาลขึ้นมา ตอนนี้เขาไม่มีสมาธิจะคิดเรื่องบ้าบ่ออะไรทั้งนั่น เขากำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อฮาล และเขาก็ตัดสินใจว่ามันคงเป็นแค่เพราะความรู้สึกผิด..และเมื่อคืนเขาแค่เมามากจนควบคุมอะไรไม่ได้เท่านั่น

ฮาลขยับตัวช้าๆเมื่อแสงแดดในยามเช้าลอดเข้ามาในห้อง เปลือกตาบางลืมขึ้นมองรอบๆก่อนที่จะนึกถึงชายตัวสูงใหญ่ที่น่าจะนอนอยู่ข้างกายเขา แต่ความคิดบางอย่างมันก็ทำให้เขาพยายามเลิกคิดถึงอีริคทันที เขาไม่อยากนึกถึงอะไรแบบนั่นอีกแล้ว ไม่อยากนึกถึงเรื่องน่าอายของตัวเองในทุกๆการกระทำ มันเป็นเรื่องที่ผิดและเขาไม่ควรจะทำ อีกอย่างหนึ่งนอกจากเรื่องที่เขานอนกับคนที่ไม่ใช่คู่สมรสแล้ว เขายังอยู่ในสถานะแทบ”โสเพณี”นั่นถือว่าไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดว่ามันควรจะคิดในแง่ดีได้เลย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเรื่องจริง ทำไมมันถึงต่างจากตอนที่เขารวมรักกับสตรีแบบนี้  แต่อีกแง่หนึ่งก็คือถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่? ฮาลถอนหายใจออกมากับมุขตลกงี่เง่าของตัวเอง ขณะค่อยๆยันตัวขึ้นมา นึกสงสารตัวเองเล็กๆเมื่อเห็นรอยช้ำทั้งหลายบนแขนของตน ถ้าหากหลังจากนี้อีริคฆ่าเขาขึ้นมาจะทำยัวไง? ไม่สิ ยังไงเขาคงต้องตายอยู่ดี อีริคไม่ได้จะฆ่าเขา…แค่พาไปให้ถูกฆ่า แค่อิริคอุสาใจบุญ ให้เขาได้มีประสบกาณ์สุดวิเศษครั้งหนึ่งก่อนตาย ถ้าคิดในแง่ดีละก็น่ะ

อีริคเปิดประตูห้องน้ำออกมาทำให้เห็นร่างเล็กที่ตอนนี้ตื่นแล้ว กำลังนั่งนิ่งๆด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง มองดูมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างหมดอาลัยตายอยาก ราวกับคนที่ไม่มีจุดมุ่งหวังในชีวิตอีกแล้ว จนเขาเองอดสงสารไม่ได้ แต่ยิ่งมากกว่าความสงสารคือความรู้สึกผิดจนทำให้เขาเผลอหันหน้าหนีเพื่อตั้งสติของตัวเอง ไม่ยอมมองตามดวงตากลมโตมองไปที่ข้อมือทั้งสองของตัวเอง ในไม่ช้าฮาลก็หันมาทางเขาเมื่อสังเกตุเห็น

“ตื่นแล้วหรือ? “เสียงทุ้มถามออกไป พลางเดินเข้าไปให้คนที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนเตียง เลี่ยงที่จะสบตาเขา อีริคจึงวางเสื้อสีเข้มของตัวเองลงข้างเตียงแล้วนั่งลงใกล้กับร่างเล็กที่พยายามขยับหนี

“ท่านไม่มัดข้าไว้หรือ “เสียงหวานถามออกไปเบาๆ ทำให้เขาส่ายหัว

“มือเจ้าช้ำมากแล้ว ข้าไม่อยากมัด..แล้วเจ้ารู้สึกเป็นยังไงบ้าง “เขาถามอีก แต่ฮาลไม่ตอบเขาจึงเอื่อมมือไปเชยคางมนขึ้นมาสบตาของเขา

“ถ้าท่านกำลังสมเพสข้าอยู่ละก็ รีบพาข้าไปส่งท่านอาเถิด ข้าอยากตายมากกว่าอยู่ให้ท่านสมเพส “เขามองสบดวงตากลมสีหวานที่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเจ็บขึ้นมาจากใจจริงเมื่อได้ยินเสียงพูดของอีกฝ่าย มันไม่ได้กำลังเยาะเย้ยเขา…ฮาลกำลังเยาะเย้ยตัวเอง

“ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้าสมเพสเจ้า “เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อย

“ท่านทำแบบนั่นกับข้าเพราะอีกไม่นานข้าก็จะตาย ท่านแค่สงสารข้าที่ไม่เคย…หรือไมท่านก็แค่หาประโยชน์จากข้าแทนโสเพณี “อีริคได้ยินเสียงหวานบอกอย่างเหนบแนมปนเศร้าหมอง ทำให้เขานึกโทษตัวเอง แต่ก็นึกโกรธคนตรงหน้าด้วย

“ข้า…”อีริคเงียบลงไปเมื่อคิดย้อนกลับไป เมื่อคืนเขาเมา แค่รู้สึกโทษร่างเล็กที่ทำให้เขาเสียโสเพณี และแค่จะแกล้งเล่นๆให้ร่างเล็กอับอาย แต่มันก็เลยเถิดมาถึงขั้นนี้ เขาไม่รู้ว่าอยากร่วมรักกับร่างเล็กหรือแค่อดอยากกันแน่

“อ่อใช่ ข้าลืมไป…อันที่จริงท่านแค่เสียดายที่ข้าจะตายไปเปล่าๆใช่ไหมล่ะ อย่างน้อยก็นอกจากท่านจะไม่เสียเงินจ้างโสเพณีสาวๆแล้วก็ยังได้เงินจากตัวข้าด้วย ข้าลืมไปได้ยังไงว่าข้ามันก็ไม่ได้ต่างจากไก่ป่าที่จับเอาไปขาย”ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเสียงขื่น มันยิ่งทำให้เขาหน้าชายิ่งกว่าถูกตบไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า เขาเกลียดมันมาก!! ไม่ว่าเหตุผลที่เขาเกลียดคืออะไรแต่เขาเกลียดมัน…เกลียดที่ได้ยินฮาลพูดจาดูถูกตัวเองแบบนี้ มันทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เขาเคยคิดว่าท่าทางอวดดีมั่นใจในตัวเองอย่างตอนแรกที่ร่างสูงเป็นมันน่าหงุดหงิด แต่ตอนนี้เขากลับภาวนาให้ฮาลกลับไปเป็นแบบนั่น กลับไปเป็นคนที่มองเขาด้วยสายตาดูถูกอย่างพวกคนชั้นสูงที่มองการกระทำของพวกคนไม่ดี

“ข้าไม่ชอบที่ได้ยินเจ้าพูดจาแบบนั่น”เขาพูดออกมาเสียงแข็ง ขณะหยิบเสื้อของตัวเองขึ้นมาใส่และลุกขึ้น

“ไม่ว่าข้าจะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตเจ้าทุกอย่างเลยหรืออย่างไร”ฮาลขู่ออกมา

“ถ้าเจ้าไม่หุบปากละก็…”เขาแยกเขี้ยวออกมา แต่กลับได้รับสายตาคมสีเขียวแข็งกร้าวมองสบขึ้นมาแทนอย่างท้าทาย

“ท่านจะทำไมข้า…จะฆ่าข้าหรือ?? มันจะทำให้ท่านลงมือง่ายขึ้นไหมหากข้าพูดคำว่า’กรุณาด้วย’และท่านจะฆ่าข้าเร็วขึ้น หรือท่านจะทำอะไรข้าที่มันจะทรมาณข้าได้ยิ่งกว่าเรื่องเมื่อคืนก็ช่วยรีบทำทีเถอะ ข้าไม่อยากจะทนอยู่ต่อไปอีกแล้ว”อีริคขบฟันแน่นขณะถลึงตามองดูอีกฝ่าย ที่แม้จะพุดออกมาอย่างอวดดีแต่เขาไม่เห็นความอวดดีอยู่ในสายตาคู่นั่นเลย

“เลิกหวังจะขอร้องให้ข้าพาเจ้ากลับไปแล้วหรือไง ไม่ยักรู้ว่าพวกขุนนางจะใจเสาะถึงเพียงนี้”เขาพูดตอกกลับมาเสียงแข็ง ทำให้เห็นว่าดวงตากลมสีเขียวสวยไหววูบลงเล็กน้อย ก่อนที่ฮาลจะก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับรวบรวมสติ

“ข้าเลิกหวังแล้วท่านนายพราน ข้าควรเลิกหวังอะไรตั้งแต่ครั้งแรกที่ถูกท่านจับตัวได้แล้ว…ไม่ว่ามันจะเป็นยังไงสุดท้ายข้าก็จะตาย ต่อให้ท่านจะขืนใจข้าอีกกี่ครั้งสุดท้ายข้าก็ต้องตายอยู่ดี อันที่จริงข้ารู้แล้วว่าข้าไม่ควรจะหนีมาเลยด้วยซ้ำ…อย่างน้อยข้าน่าจะตายเขียงข้างท่านพ่อและท่านแม่” อีริคมองดูใบหน้าหวานที่ตอนนี้ฉายแววเศร้าหมองและน้ำเสียงที่ปราสจากแววเสียดสี มันเหมือนกับฮาลกำลังหยุดกับทุกอย่าง ราวกับคนตัวเล็กกว่าพร้อมที่จะตายได้ทุกเมื่อ เพราะมันไม่มีน้ำเสียงโกรธเกรียวและชิงชังในน้ำเสียงนั่น มันยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บจนเกือบจะหายใจไม่ออก ราวกับมีมีดอาบยาพิษค่อยๆกรีดลงบนหน้าอกของเขา ชายหนุ่มกัดพันแน่นขณะมองไปทางอื่น เขาไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับใจของเขา กับความรู้สึกงี่เง่าที่มันไม่ควรมี…เขากำลังรู้สึกผิดและห่วงใย นั่นแย่มากและมันไม่ควรจะเกิดขึ้น

“…อาบน้ำซะ ข้าจะนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เจ้า”เขาพูดออกไปเสียงเรียบกว่าที่เขาตั้งใจเอาไว้ ฮาลไม่ตอบ ทั้งยังไม่มองหน้าเขาด้วย นั่นทำให้เขารีบเดินออกจากห้องไป แม้จะเหลือบมองเชือกที่ตกอยู่ข้างเตียงแต่เขาก็ไม่คิดจะยุ่งกับมันด้วยซ้ำ ไม่ต้องการมัดฮาลอีกแล้ว…แถมยังไม่กล้าปฏิเสธด้วยว่าลึกๆในใจ เขาเฝ้าภาวนาของให้ฮาลหนีไป หนีไปจากเขา ไปให้ไกลและอย่ากลับมาเจอคนหยาบช้าแบบเขาอีก

/*/

หลังจากนั่นที่เขากลับขึ้นมาเพื่อเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ฮาล หลังจากที่ชุดเก่าถูกเขากระชากจนใช่การไม่ได้ ยังดีที่กางเกงหนังยังดีอยู่ แม้ว่าเขาจะใจเต้นอย่างลุ้นละทึกเมื่อก้าวเข้ามาในห้องว่าฮาลจะอยู่ใหม แต่ก็อดแปลกใจกับความรู้สึกยินดีปนผิดหวังของตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นฮาลกำลังแช่อยู่ในอ่างน้ำ..ฮาลไม่หนีไป นั่นแย่มากเพราะหมายความถึงฮาลกำลังยอมแพ้กับทุกอย่าง แต่กลับเป็นเขาเองที่เริ่มจะมีความคิดสาปแช่งหักกระดูกตัวเองขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ต้องการเห็นฮาลเป็นแบบนี้!!! มันกำลังเผาเขาจากข้างใน!! หลังจากนั่นเขาได้ส่งงข่าวไปหาผู้จ้างวานด้วยอารมณ์ในเชิงที่บอกไม่ถูกนัก เขาไม่อยากพาฮาลไปเลย และมันยิ่งแย่ลงเมื่อเขามองดวงตาสีเขียวสวยที่เริ่มว่างเปล่าลงเรื่อยๆทุกครั้งที่เขาพาฮาลมา ด้วยเชือกที่มัดไว้เพียงหลวมๆเท่านั่น ตอนนี้เขาอยู่บนม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ของเขา ส่วนฮาลกำลังยืนอยู่บนพื้นข้างตัวเขาโดยที่ปลายเชือกด้านหนึ่งอยู่ในมือของเขาเอง นายจ้างของเขานัดให้มาเจอกันทางป่าด้านเหนือ ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าทำไมถึงเป็นที่นี้เพราะมันดูจะมิดชิดเกินไป แต่อีกแง่หนึ่งคือทันทีที่ฮาลถึงมืออีกฝ่ายแล้ว อาจจะถูกฆ่าเลยก็ได้…และเขามั่นใจว่ามันอาจจะทำให้เขาฉุนขาดจนอาจจะทำร้ายคนได้ และเขายินดีหากว่ามีคนมาทำอะไรฮาล…นั่นไม่ดีเลย เขาควรจะรีบไป

ไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงม้าทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมามอง เขาเห็นนายจ้างคนหนึ่งที่มาจ้างเขา กำลังเดินมาโดยที่มีม้าอีกตัวท่าทางดีเดินตามมาด้านหลัง โดยบนม้าเป็นชายแก่รุ่นพ่อของเขา ท่าทางใจดีเพียงแต่เขาดูแปปเดียวก็รู้ว่าไร้ซึ่งความจริงใจเลยแม้แต่น้อย เจ้านั่นมาในชุดแบบขุนนางเต็มตัว เชิดหน้าขึ้นสูงจนเขาอดกลอกตาเซงๆไม่ได้ พร้อมกับทหารที่ดูแล้วคงจะจ้างมาสองคนที่ถือดาบยาว และคนหนึ่งที่ถือธนู มันทำให้เขาพยายามก้มหัวทำเป็นทำความเคารพแต่ก็เพียงแค่ก้มลงไปสำรวจดาบที่อยู่ตรงเอวของเขาว่าอยู่ดีพร้อมใช้งาน พร้อมกับลอบมองฮาลไปด้วย เมื่ออีกฝ่ายลงมาจากม้าเขาก็ลงมาด้วย

“ท่านพรานป่า…ท่านพรานป่า ท่านไม่รู้หรอกว่าข้าพยายามสวดอ้อนวอนต่อท่านแค่ไหนเพื่อจะให้ท่านจับเป็นหลานชายอันล้ำค่าของข้ากลับมา ข้าไม่รู้จะกล่าวโทษลูกน้องผู้ง่าเขลาของข้ายังไงที่บังอาจบอกท่านไปว่าให้จับตายก็ได้”เขาแสร้งยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคน ขณะที่ออกแรงจับลงไปบนแขนของอีกฝ่ายเพื่อให้เดินตามเขามา

“ฮาล หลานรักของข้า ข้าเป็นห่วงเจ้ามากรู้ไหม”เขาได้ยินชายแกพูดออกมาพลางมองดูคนที่อยู่ข้างๆเขา บางอย่างในสายตาของเจ้านั่นทำให้เขาเผลอชะงักฝีเท้า ทำให้ฮาลหันมามองเขาเพียงเล็กน้อย

“ขอบคุณท่านมากที่พาข้ามาตายถึงที่นี้”เขาได้ยินฮาลกระซิบเสียงเบา ขณะที่เชิดหน้าขึ้นสูงเมื่อชายคนนั่นเดินเข้ามาใกล้

“ดูเจ้าสิ…เจ้าดูผอมไปเยอะมาก แถมผิวของเจ้าก็เป็นรอยน่าสงสารที่เจ้าต้องเจอเรื่องแบบนี้”เขาพูดออกมา

“ท่านรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นท่านอาราฟาเอล ทีนี้ก็รีบชักดาบออกมาแล้วจบชีวิตข้าซะ ก่อนที่ข้าจะตัดคอท่านทิ้ง”ฮาลขู่ฟ้อออกมา แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ยิ้มเท่านั่น

“ฮาล ฮาล…อะไรที่ทำให้เจ้าคิดแบบนั่น ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าเจ้า ไม่เคยเลย…เจ้าก็รู้ว่าข้าเอนดูเจ้าแค่ไหน ข้ารักเจ้ามาก ข้าเฝ้ามองดูเจ้าเติบโตขึ้นมาเป็นราชสีย์ผู้สง่าและงดงาม ที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ้าน่ะฮาล ถ้าไม่มีพ่อของเจ้า เจ้าก็จะกลายเป็นท่านขุนนางผู้ครองเมือง ส่วนข้าก็จะได้ประโยชน์เพียงเล็กน้อยในการว่าราชการแทนเจ้าหากบางครั้งเจ้าไม่อยู่”อีริคนึกอยากจะต่อยหมัดหลุนๆในใบหน้าของชายแก่ตัวเตี้ยที่สูงไม่ถึงไหลของเขาด้วยซ้ำ ทั้งยังอดรังเกียจสายตาที่มันมองมาที่ฮาลไม่ได้

“แล้วแม่ของข้าล่ะ!!!! ท่านทำลงได้ยังไงในเมื่อนั่นเป็นน้องชายแท้ๆของท่าน”ฮาลแทบจะกลั่นน้ำตาไม่ได้เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด ซึ่งชายแก่ก็ยื้นมือออกมายังใบหน้าหวานของฮาลเพื่อจะเช็ดน้ำตา และเขาก็ยินดีไม่น้อยที่ฮาลสะบัดตัวหลบ ทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจออกมา

“นายแค่โชคร้ายเท่านั่น…ถ้านางไม่เข้ามาขวางทหารของข้า นางก็คงจะมีชีวิตอยู่ ข้าเสียใจฮาล…ข้าไม่ต้องการเห็นน้ำตาเจ้าเลย เรากลับกันดีกว่าฮาล…”ชายแก่ยิ้มออกมาขณะเอื่อมมือจะคว้าแขนของชายหนุ่ม แต่เขาก็รั้งฮาลกลับมาจนเจ้านั่นเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ข้าไม่ได้อยากได้คำยกย่อ ท่านขุนนาง”เขาพูดออกไปเสียงแข็ง ทำให้เห็นว่าลูกน้องคนสนิทของชายแกก้าวขึ้นมาข้างหน้าอย่างเอาเรื่อง แต่ชายคนนั่นก็เอื่อมมือขึ้นมาเพื่อห้าม

“ให้เงินเขาไปรอฟ”ราฟาเอลว่าด้วยน้ำเสียงราวกับพวกนกยูงที่ชื้นชมหางตัวเอง

“นี่เงินเจ้า 60เหรียญทอง”อีกคนเชิดหน้ามองเขาอย่างดุถูก ซึ่งนั่นทำให้เขารัวเราะออกมาเสียงแข็ง

“เราตกลงกัน100!!”เขาแยกเขี้ยวออกมา

“เงื่อนไขเปลี่ยนแปลงได้ รีบๆรับไปสิเจ้าสวะชั้นต่ำ นายของข้ายอมให้เศษเงินกับเจ้าก็ดีแล้ว”เขารั้งฮาลให้เข้ามาใกล้ตัวมากกว่าเดิมทำให้ราฟาเอลขยับเล็กน้อย

“เจ้ารู้ไหม เจ้าพวกขุนนางปัญญานิ่ม ถึงข้าจะจนแต่ก็นับเงินเป็นเว้ย! ถ้าไม่ได้ร้อย ข้าจะยอมลงทุนพาฮาลของท่านข้ามเมืองข้ามทะเลไปหาที่อยู่ดีๆซักที่ที่เจ้าจะไม่มีวันได้พบเขาอีกเลย ไอ้พวกงั่ง!”ฝั่งนั่นอดตาโตขึ้นมาไม่ได้กับคำหยาบคายที่เขาคำรามใส่ และเขาก็นึกดีใจอยู่บ้างที่เห็นเจ้าเสนาตัวแห้งนั่นอ้าปากค้างอย่างไปต่อไม่เป็น

“ให้เงินเขาไปราฟ 150ไปเลย เราเป็นชนชั้นสูง จะมาทำตัวต่ำช้าอย่างการโกงไม่ได้ ใช่ไหมท่านพรานป่า”สายตาคมกริบเหลือบตาไปมองดูชายแก่ที่ยิ้มมาให้เขา ยิ้มตอบอีกฝ่ายกลับไปเพื่อพยายามปิดบังเอาไว้ว่าเขาเห็นสัญญาณมือเพียงเซี่ยววิของอีกฝ่ายที่ส่งไปให้ลูกน้องที่ถือดาบสองคนข้างหลัง เจ้าสัตว์สี่เท้าน่ารังเกียจนี่กำลังคิดจะโกงเขาด้วยการที่ฆ่าเขา…เร็วไป

“โยนเงินมา..”เขาค่อยๆปีนขึ้นมาของตัวเองเป็นการข่มอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่เพื่อดูด้วยว่าแต่ละคนอยู่ในตำแหน่งไหนหากจะเกิดการสู้กัน ซึ่งเขาเห็นว่าเจ้าเสนาตัวแสบกำลังถลึงตาใส่เขา

“ข้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหมท่านขุนนาง”เขาพูดขึ้นมาหลังจากที่เจ้าเสนานับเงินใส่ถุงหนังให้เขาอยู่ นั่นทำให้ชายแก่เชิดหน้าขึ้นมองเขา

“ท่านจะทำอะไรกับฮาลต่อจากนี้..”เขาถามออกมายิ้มๆ พยายามทำหน้าตาให้โง่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งอีกฝ่ายก้เพียงแค่ขำราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลกเท่านั่น

“ข้าจะพาเขากลับไปที่เมือง ให้เขาได้อยู่ในห้องที่สวยและใหญ่กว่าที่เขาเคยได้อยู่…ข้าจะสร้างปราสาทแทนบ้านโกโรโกโสนั่น และฮาลจะได้พักในที่ที่ดีที่สุด ในการดูแลของข้าอย่างใกล้ชิด…แน่นอนรวมทั้งเสื้อผ้าและของทุกอย่างที่เขาต้องการ แน่นอนว่าเจ้าคงจะจิตนาการไม่ได้แน่ๆว่ามันจะเหมาะกับฮาลแค่ไหน”เขาฟังเสียงของอีกฝ่ายขณะยิ้มออกมาเพื่อปิดบังอารมณ์ของตัวเอง

“ข้าคงมิอาจจิตนาการอะไรที่ดีขนาดนั่นได้ ชีวิตข้าอย่างดีที่สุดก็แค่โรงแรมบ้านๆ”เขาตอบกลับไปนึกยินดีเล็กน้อยกับสายตาดูถูกของอีกฝ่าย ดี…คิดว่าข้ารู้ไม่ทันก็ดีแล้ว เจ้างั่ง

“นี่เงินเจ้าดินโคลน ส่งตัวท่านฮาลมาให้นายข้าได้แล้ว”เขาตวัดสายตาไปมองเจ้าลูกจอกที่เอาเงินใส่ถูกเงินที่ใหญ่กว่า คำนวณจากเสียแล้วเขาคิดว่าน่าจะมากกว่า100เหรียญ ตอนนี้เขาไม่สนใจเงินนั่นหรอก อีกริคพยักหน้าเข้าใจแต่กลับรั้งเชือกให้ฮาลเดินมาใกล้เล็กน้อย

“โยนเงินมาและข้าจะพาฮาลไปพูกที่ต้นไม้ตรงนั่น บอกนังธนูของเจ้าให้หันหลังด้วย”เขาพูดออกไปเสียงแข็ง ทำให้ราฟาเอลเหมือนจะฉายแววความโกรธออกมาเล็กน้อย

“นี่เจ้า!!!..”เสนาตัวผอมพูดขึ้นมาอย่างโกรธๆ แต่ชายแก่ก็ยกมือขึ้นห้าม

“ถ้าท่านไม่คิดเล่นตลกอย่างการคิดจะทำร้ายข้าละก้ คงไม่มีปัญหาอะไร ข้าจะเอาเขาไปผูกที่ต้นไม่ ข้าได้เงินแล้ว ข้าไม่ต้องการเขาอีกแล้ว..”อีริคพูดออกมาพยายามบังคับให้เสียงดูเย็นชาที่สุดโดยไม่แม้แต่หันไปมองฮาลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ได้…ได้แน่นอน เจ้าดูเป็นคนรอบคอบมาก พรานป่า”เขายกยิ้มอย่างไม่จริงใจนิดๆให้อีกฝ่าย เมื่อราฟาเอลสั่งให้พลธนูหันหลัง ซึ่งเขาก็พาฮาลเดินย้อนกลับมาขณะมองกลับไปดูว่าไม่มีการเล่นตุกติกอะไร

“ตอนนี้เจ้าจะแขวนข้าเป็นพวกไก่ป่ารอให้คนมาหิ้วไปสิน่ะ!”เขาพยายามไม่สนใจเสียงขู่ฟ้อของอีกฝ่าย เมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง

“ข้าบอกให้โดดเจ้าก็โดดขึ้นมาเลยน่ะ..”เขาพูดออกมาเสียงเบา

“อะไรน่ะ?”

“ทำตามที่พูดเถอะน่า”เขาบอกออกมาในขณะเอื่อมมือออกไปแก้มัดจากข้อมือของฮาล ทำให้เห็นว่าพวกคนที่อยู่ข้างหลังเขาในตอนนี้น่าจะรู้ตัวแล้วว่าเขาเล่นไม่ซื่อ เขาได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นของราฟาเอลกำลังสั่งนักดาบทั้งสองคนให้วิ่งมาทางเขา นั่นทำให้เขารีบแก้มัดเร็วยิ่งขึ้น

“โดด!!!!!!!!!”เขาคำรามดังลั่นทำให้ฮาลกระโจนขึ้นมาในอ้อมแขนของเขาที่อ้าไว้รออยู่แล้ว โดยที่ออกแรงแตะเข้าอย่างแรงที่สีข้างของม้าเขา ทำให้มันรีบทะยานออกไปอย่างแตกตื่น โดยที่เขาพยายามใช่แรงอย่างเต็มที่เพื่อรั้งร่างสูงโปร่งขึ้นมาบนอานม้าให้ได้มากที่สุดขณะขยับหลบกิ่งไม้ไปด้วย ซึ่งนึกยินดีอยู่มากที่เหมือนแม้ฮาลจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่มือเรียวก็กำแน่นอยู่รอบขาของเขา ขณะที่อีกมือหนึ่งกำอานม้าไว้แน่ พยายามปีนขึ้นมามากยิ่งขึ้น นั่นทำให้เขาสามารถละมือไปจากอีกฝ่ายเพื่อรั้งอานม้าเพื่อบังคับทิศทาง

“เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย!! ทีนี้ไม่พอใจจะเอาข้าไปแขวนแต่เป็นพาข้าไปปล่อยแล้วให้ถูกไล่ฆ่าอีกใช่ไหม! เจ้าจะเกลียดข้าอะไรนักหนาถึงปล่อยให้ข้าตายดีๆไม่ได้!!”ฮาลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักอยู่บนตักของเขา เพราะเจ้าตัวยังขึ้นมานั่งดีๆไม่ได้

“มันจะไม่ข้าเจ้า เชื่อข้าเถอะ…ถ้าเจ้าไปกับมันละก็เจ้าอาจจะอยากตายเลยก็ได้เมื่อรู้ว่ามันจะทำอะไร”อีริคพูดออกมาอย่างดูถูกดูแคนชายแก่นามว่าราฟาเอล เขารู้ว่ามันคิดจะทำอะไร เขาเห็นทุกๆอย่างมันฉายออกมาในแววตาของอีกฝ่ายยามสำรวจทั่วทั้งตัวของฮาล สายตาน่ารังเกียจหยาบโล้นแบบเดียวกับที่เขาเคยใช่มันมองดูขาขาวๆน่าหลงใหลของอีกฝ่ายยามที่ฮาลพึ่งขึ้นมาจากแม่น้ำ เจ้าระยำนั่นคิดจะขังอาลเอาไว้ราวกับเป็นสิ่งของ และเขาไม่มีทางยอมให้มันเกิดเรื่องต่ำช้าแบบนั่นกับฮาลแน่ๆ แต่เขาก็รีบรั้งสติของตัวเองกลับมายังมือนุ่มที่กำอยู่รอบเอวของเขา

“อีริค ข้าขึ้นมานั่งไม่ได้หากเจ้ายังขวบม้าเร็วขนาดนี้!!”เขาได้ยินเสียงฮาลบอกออกมาเสียงดัง

“ข้าต้องพาเจ้าไปที่ปลอดภัยก่อน พวกมันจะตามมาในไม่ช้า ป่าข้างหน้านี้มีที่ซ้อนเยอะกว่ามากเชื่อข้าว่าไม่มีใครรู้จักแถบนั่นดียิ่งกว่า- อ๊ากกก!!!!!!!”อีริคคำรามลั่นจนฮาลอดสะดุ้งไม่ได้เมื่อเขารู้สึกถึงลูกธนูที่ปักลงมาบนช่วงไหล่ของเขา เขาคำรามออกมากับความเจ็บที่เร่นจี๊ดขึ้นมาจนเขารู้สึกตื้อ โชคยังดีที่มันดูจะไม่ลึกมากและไม่ใช่หัวธนูแบบใช่ล่าสัตว์ เขาคงจะควบม้าต่อไหว แต่ต้องรีบแล้วเขาต้องเอาลูกธนูออก

“อีริค…อีริค..เกิดอะไรขึ้น”เขาอดใจสั่นไม่ได้กับน้ำเสียงของคนที่อยู่บนตักของเขาพร้อมกับดวงตาสีเขียวสวยที่ฉายแววเป็นห่วงออกมาอย่างเต็มที่

“ไม่มีอะไร…ก้มต่ำไว้ฮาล ใช่ตัวข้าบังเจ้าไว้ ไม่มีอะไร..”เขากัดฟันแน่นเพื่อระงับความเจ็บที่ช่วงไหลที่ตอนนี้แขนซ้ายของเขาเริ่มชาจนขยับเกือบไม่ได้ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมแพ้มันอยู่แล้ว…อีริคกัดฟันแน่นไม่สนใจเสียงของฮาลที่กำลังพูดในเชิงว่าต้องเกิดอะไรขึ้นซักอย่าง แต่เขากำลังเพ่งสมาธิไปที่การควบม้าขยับหลบให้เร็วมากยิ่งขึ้น เพื่อให้อะไรก็ตามที่ตามเขามาหลุดไปให้เร็วที่สุด ถ้าเขาเขตป่าอีกฝั่งได้ ถ้าคนฉลาดละก็จะไม่เลือกตามมาหากว่าไม่รู้เส้นทางดีพอแบบเขา

*********************************

ขอบคุณค่าาา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน In The Wood, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s