[FIC] Thorki [ThorXLoki]#8 King of mind

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

 อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

 

C : Thor O. X Loki L.

R : M

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

 

********************************

 

 

ธอร์ถอนหายใจนิดๆกับคนที่ตอนนี้ยังนอนหันหลังให้เขาอยู่ ตั้งแต่วันนั่นโลกิดูจะเรียกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าโกรธเขา บางครั้งเขามั่นใจว่าโลกิเองร้องไห้ แต่เจ้าตัวแทบจะไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวเลยแม้แต่นิด เขาถอนหายใจยาวพลางหยิบผ้าคลุมสีแดงขึ้นมา ลอบมองไปยังเตียงนอนกว้างของเขาและอีกคนที่ตอนนี้นอนหันหน้าหนีไปทางอื่น เขาจึงแกล้งเดินไปใกล้หน้าต่างเพื่อรินเหล้าขึ้นดื่ม เหลือบตามองอีกคนที่หันหน้าหนีกลายเป็นนอนตะแคงข้างไปอีกฝั่ง คนตัวสูงขบกรามแน่นแล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะดังปังแล้วเดินกลับมาที่เตียง โยนผ้าคลุมสีแดงใส่อีกคนจนได้ยินเสียงท้วงเบาๆ

 

“แต่งตัวให้ข้า”เขาบอกแก้มสั่ง มองชายหนุ่มที่ลุกขึ้นนั่งแทบจะถลึงตามองเขา

 

“ข้ามั่นใจว่าท่านแต่งเองได้ ข้าเหนื่อย ข้าต้องการพักผ่อน”เขาแทบจะคิ้วกระตุกกับริมฝีปากบางที่นับวันจะยิ่งกล้าขัดคำสั่งเขาไปทุกๆอย่าง เดินเข้าไปใกล้มาขึ้นมองใบหน้าที่เชิดขึ้นสูงอย่างไม่กลัวเกรง

“เจ้า…ต้องดูแลข้า ไม่ใช่มาต่อปากต่อคำแบบนี้”ธอร์แยกเขี้ยวขู่

 

“ท่านเองก็สนใจแต่ตัวท่านเอง สนใจความสบายแต่เพียงของท่าน ไม่เคยใส่ใจข้าแม้แต่นิด”เขาคว้าท่อนแขนของโลกิขึ้นมา มองสบดวงตาสีเขียวสวยแข็งกร้าวที่จ้องมายังตัวเขา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ทุกๆวัน มันปัญหาในเรื่องแบบนี้ตลอด ทั้งการต่อปากต่อคำที่เขาไม่ต้องการมี ใบหน้าที่เชิดขึ้นหนีเขาตลอด และร่างกายที่ไม่ยอมให้เขาแตะต้องในยามหลับ แม้เพียงแค่การกอดก็ไม่ได้

 

“เจ้าลืมไปหรือเปล่าโลกิว่าเจ้ามาอยู่ที่นี้เพราะเจ้าเป็นเชลย เจ้าเป็นทาสของข้า ไม่ได้อยู่ในหน้าที่ที่จะต้องต่อปากต่อคำและขัดคำสั่งข้า”ธอร์เค้นเสียงพูดเย็นเฉียบ เขาไม่ได้ต้องการให้โลกิกับเขามีความสัมพันธ์ที่แย่ไปกว่านี้ แต่เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายหนึ่งเองก็ไม่ได้มีความสุขที่จะอยู่กับเขานัก การที่ชายหนุ่มตั้งครรภ์ให้เขาดูจะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง และโลกิเองก็ดูจะเอาแต่ใจและไม่ยอมอะไรมากขึ้นอีกต่างหาก

 

“ข้ารู้ดีว่าข้ามันไม่มีความสำคัญอะไรต่อท่าน แม้แต่บุตรของข้าก็คงจะทำให้ท่านรำคาญตา”เขาปล่อยมือจากอีกฝ่ายทันที มองโลกิด้วยแววตาผิดหวังและจนปัญญา

 

“เจ้าจะหาเรื่องข้าไปอีกนานเท่าใดโลกิ ข้าไม่รู้เลยว่าทำไมจะต้องมาทะเลาะกับเจ้าทุกเช้าเช่นนี่ ข้าเพียงแค่ขอให้เจ้าช่วยข้าแต่งตัว”เขาลองเปลี่ยนมาเป็นคำพูดไม่ใช่แววตะคอกและกดดัน ลองเปลี่ยนมาพูดดีๆก่อนจะนั่งลงข้างกายอีกคน โลกิมองเขานิ่งและแส่หน้าไปทางอื่น

 

“ท่านสั่งให้ข้าช่วยท่านเช่นทาส ท่านไม่ได้ขอร้องข้าแม้แต่นิด”เขาขบกรามอย่างอดกลั้นอารมณ์ ไม่ได้มองใบหน้าอีกฝ่ายเพียงแค่ลุกขึ้นมาจากเตียงและเดินตรงไปที่ประตู เขายังมีงานต้องทำอีกมากมายและเช้านี่เองก็เกินพอแล้วสำหรับต่อปากต่อคำในเรื่องไร้สาระที่เขาไม่ต้องการ มีแต่ทำให้เขาอารมณ์เสียมากกว่า

 

โลกิขยับตัวลงมาจากเตียง พยายามพูดบางอย่างเพื่อรั้งไม่ให้ธอร์เดินออกไปแบบนั่น หัวใจของเขาแตบจะกระตุกวูบกับชายผ้าคลุมสีแดงที่พ้นบานประตูสีทองไปแล้ว ก้มหน้าลงเล็กน้อยนึกโทษตัวเองที่ทำตัวแบบนี่…อีกแล้ว เขาไม่ได้ต้องการจะกวนประสาทธอร์ เขาสาบานต่อท่านพ่อของเขาเลยว่าเขาไม่ได้ต้องการทำให้ธอร์โมโห เขายินดีที่จะลุกขึ้นไปช่วยชายหนุ่มจัดผ้าคลุมสีแดงนั่น ความคิดนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปมากขึ้น หากเขาเพียงแค่ลุกขึ้นไปช่วยชายหนุ่มอย่างว่าง่าย มองข้ามคำพูดดุดันเป็นปรกติของอีกคนไปซะ ยิ้มให้ธอร์และกำชับให้คนตัวสูงทานอาหารเช้าด้วย หากเพียงแค่นั่นธอร์คงยิ้มให้เขาและคำพูดเหน็บกวนอารมณ์จำพวกว่าเขาพูดมากแค่ไหน หากเป็นเมื่อก่อนนี้เขาคงจะอารมณ์เย็นลงบ้าง

 

เขารู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไปเยอะเอามากๆ จู่ๆก็มาสนใจคำพูดที่แทบจะติดปากธอร์ไปแล้วว่าต้องคำรามใส่เขาจนวังแทบถล่ม จะต้องพูดบ่นเขาแม้ว่าจะไม่จริงจัง เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจและรู้ว่าธอร์เองก็เป็นเช่นนี้ แม้จะบอกว่าเขาน่ารำคาญแค่ไหนแต่ก็ยอมทานอาหารเช้าอย่างที่เขาขอ บ่นว่าเขาไม่เหมาะกับเสื้อผ้าดีๆ แต่เขารู้มาจากนางกำนัลว่าธอร์ซื้อผ้าสวยๆให้เขาตลอด โลกิแทบจะก้มหน้าลงต่ำกับตัวเองที่จู่ๆก็มาคิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดของธอร์ ไม่ยอมให้ชายหนุ่มตัวสูงจับแม้ว่าธอร์แค่เพียงจะรั้งเขาเข้าไปกอด ไม่ยอมมองหน้า ตอบกลับคำพูดแรงพอๆกับน้ำเสียงอีกคนจนทำให้ธอร์อารมณ์เสีย จู่ๆเขาก็อยากให้ธอร์ใส่ใจเขา อยากให้พูดดีๆต่อเขาบ้าง อยากให้…อ่อนหวานเช่นเดียวกับที่เขาทำให้อีกคน ครั้งแรกที่ธอร์ยอมพูดกับเขาดีๆแล้วนั่งลงบนเตียงข้างเขาแต่เขากลับพูดแบบนั่นจนชายหนุ่มตัวสูงเดินหนีออกไปแบบนั่น เขาเดาได้เลยว่าอีกคนอาจจะไม่กลับมานอนร่วมเตียงกับเขาอีก หากธอร์เบื่อและไปหาสาวสวยซักคน…

 

ความคิดนั่นยิ่งทำให้เขาแม้มปากแน่น ชันเข่าขึ้นมาแล้วนอนลงไปบนเตียงเหมือนเดิม เดิมทีเขาเองก็ไม่ใช่เจ้าข้าวเจ้าของอยู่แล้ว บางทีเขาควรจะกลับมาทำตัวดีๆ เพื่อธอร์กลับมาอีกเขาจะบอกว่าเขาขอโทษ

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

ธอร์ขบกรามอย่างไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อย ท่อนขายาวแข็งแรงพาตัวเองนำลิ้วมาตามทางเดินยาว มีเพียงนางกำนัลสองคนที่แทบจะวิ่งตามเขามาและเขาไม่สนใจ ทำไมโลกิถึงได้งี่เง่ากับเขาแบบนี้ ธอร์สบทต่อตัวเองอย่างอารมณ์เสียเอามากๆ เขาเพียงแค่ต้องการคุยดีๆเท่านั่น! เขาสาบานได้ว่าเขาปฎิบัติต่อโลกิดีขึ้นมากกว่าในช่วงแรกๆ มากและมากเกินกว่าที่เขาเคยปฎิบัติต่อใคร เขารู้ว่าโลกิเองกำลังอารมณ์ขึ้นๆลงๆไม่อาจเดาใจได้ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดีเสียมากกว่า เขาเป็นถึงกษัตริย์ และเขาไม่เคยจะต้องทำตามใครหรือตามใจใครมาก่อนนอกจากท่านแม่เขาในบางครั้ง เขาอยากให้โลกิพอใจด้วยเหตุผลที่เขาบอกตัวเองมาตลอดว่าเพื่อลูกของเขา…ลูกของพวกเขา

 

ธอร์หลุบตาลงต่ำอย่างใช้ความคิด เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ เขารู้ตัวว่าเขามีความรู้สึกบางอย่างที่มากขึ้นและยากที่จะอธิบายว่ามันคืออะไร เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกหวานๆและใจเต้นในยามที่เพียงแค่มองใบหน้าของอีกคน และทุกอย่างมากขึ้น3เท่าเมื่อโลกิยิ้มให้เขาหรือมีสีหน้าดีใจในยามที่เขาทำอะไรให้ ธอร์ถอนหายใจยาวอย่างคิดไม่ตกในตอนนี้ บางทีเขาควรจะรอจนกว่าโลกิจะอารมณ์ดี ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากจะเจอหน้าเขาคงดีที่สุดหากเขายอมหายไปซักพักหนึ่งหรืออาจจะไม่จำกัดเวลา เขาแค่อยากให้อีกคนผ่อนคลายลงกว่านี้ทั้งโลกิและลูกจะได้พักผ่อน

 

“ฝ่าบาททรงจะไปไหนหรือเพคะ เครืองเสวย-”เขาตวัดสายตามามองอีกฝ่ายจนหญิงสาวสองคนเงียบลงไปอย่างรวดเร็ว เขาหลุบตาลงต่ำอย่างใช้ความคิด เขาเคยคิดว่าโลกิเป็นคนที่น่ารำคาญและวุ่นวายอย่างหาใดเปรียบ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าคนวุ่นวายถึงได้พยายามบังคับให้เขาตื่นมาทานอาหารเช้าทั้งๆที่ปกติเขาไม่เคยสนใจ แต่เขาก็ทำจนมันติดเป็นนิสัยไปแล้วในตอนนี้ แม้จะบ่นอีกคนว่าวุ่นวายแต่เขาก็ทำตามที่โลกิว่าทุกที ไม่เข้าใจตัวเองที่ทำไมเวลาตรวจเมืองถึงได้ค่อยมองแต่ร้านผ้าหรือพวกเครื่องประดับ มองว่าอันไหนถึงจะเข้ากับผิวสีฟ้าสวยๆที่ตอนนี้มันเป็นสีขาวไปแล้วก็ตาม

 

“..ข้าไม่อยากกิน ข้าจะไปนอกเมือง”เขาพูดขึ้นมาอีกเสียงเบาไม่ได้ตวาดสาวทั้งสองคน อันที่จริงเขาไม่ได้ขึ้นเสียงพร้ำเพรือมาพักหนึ่งแล้ว เขารู้สึกว่าเขาสงบและใจเย็นมากขึ้น

 

“แต่ จะไปแต่เช้าแบบนี้หรือเพคะ”เขามองดวงตากลมโตที่ฉายไปด้วยแววตกใจ

 

“ข้าจะไปนอกเมือง เข้าป่าไปคนเดียว…”เขาตอบและหมุนตัวเดินตรงออกไปยังม้าคอกม้าแทนการไปห้องโถงใหญ่

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

“ข้าได้ยินว่าเจ้าร้องไห้ นางกำนัลบอกว่าเจ้าไม่ทานอะไรเลย เจ้าขอแต่จะออกไปหาฝ่าบาท..เกิดอะไรขึ้น”เสียงหวานอบอุ่นของเฟรียสก้ากระซิบแผ่วเบาข้างๆเขา หลังจากที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาและโลกิยังไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่นอนอยู่แบบนั่นใช้นิ้วลูบไปตามหมอนของชายหนุ่มตัวสูงใหญ่กำยำ เขารู้ตัวว่ามันงี่เง่าแต่เขาก็กลั้นน้ำตาไม่ได้ เขารู้ว่าส่วนหนึ่งอาจจะมาจากการที่เขากำลังตั้งท้องแบบนี้

 

“โลกิ พูดกับข้าสิ ธอร์ทำร้ายเจ้าหรือเปล่า”เฟรียสก้าพูดอีกทำให้เขายันตัวขึ้นมาและหันหน้าไปหาอีกฝ่าย เขาแทบจะทำอะไรไม่ถูกและรู้สึกราวกับตัวเองกำลังหลงทางในตอนนี้

 

“ข้าทำตัวแย่มากต่อเขา หากว่าเขาไม่กลับมาหาข้าอีกจะทำยังไงท่านแม่…ข้าแย่มาก ข้าทำให้เขาอารมณ์เสียในเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย”โลกิครางเสียงเบา แทบจะกลั้นน้ำตาไม่ได้จนเฟรียสก้ารั้งเขาเข้าไปกอดอีกครั้ง

 

“เจ้าไม่ได้เป็นอะไรโลกิ ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนไปทั้งนั่น ธอร์ไม่ได้โกรธเจ้าและเจ้าเองก็เพียงแค่อารมณ์ไม่ดีเท่านั่น อารมณ์ขึ้นๆลงของคนตั้งครรภ์ ใจเย็นสิโลกิ..ธอร์เขาจะกลับมาหาเจ้า”เขาพยายามพยักหน้าเข้าใจกับน้ำเสียงของท่านเฟรียสก้า หายใจเข้าลึกๆเพื่อให้ตัวเองเย็นลงกว่านี่

 

“ธอร์อยู่ไหน ข้าออกไปหาเขาได้ไหม?”เขาถามขึ้นมาอีก ทำให้เธอเพียงแค่ยิ้มให้เขาเท่านั่น

 

“เจ้าจะต้องนอนพัก ตอนนี้ฝ่าบาททรงประชุมอยู่และข้าเองคงพาเจ้าเข้าไปขัดการประชุมไม่ได้”เธอบอก เอื่อมมือไปหยิบชาที่อยู่ในถาดที่นางกำนัลถือมาส่งให้เขา กลิ่นหอมอ่อนๆทำให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้าง

 

“ดื่มนี่ซะ เป็นชาที่จะทำให้เจ้านอนหลับสบาย”เขาดื่มตามที่เธอบอก ยิ้มให้หญิงสาวที่ขยิบตาให้เขา

 

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

 

ธอร์วิ่งตามหลังไวๆของยักษ์ตัวสีฟ้าที่เขาบังเอิญเจอเข้าระหว่างพักที่ริมทาน ชายหนุ่มสบทอย่างไม่พอใจเมื่อเขาดูจะตามไม่ทันอีกคนเลยซักนิด ทั้งๆที่เป็นเส้นทางเดียวกันและอีกฝ่ายตัวใหญ่กว่าเขาเล็กน้อยแต่ก็รวดเร็วราวกับว่าไม่ได้มีปัญหาในการเกียวกับเหล่ากิ่งไม้ที่เขาอยากจะใช้ดาบฟันมันให้ราบไปเสียครึ่งป่า ชายหนุ่มร่างสูงคำรามลั่นและยิ่งเร่งฝีเท้ามากขึ้นไปอีกจนมาถึงจุดหนึ่งที่เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายย้ำลงบนพื้นหญ้าที่มีใบไม้เล็กน้อยไม่ได้ต่างจากที่อื่น แต่เขาไม่ได้เดินตามไปตรงนั่น กระโดดขึ้นหลบเพราะเขามันใจว่ามันเป็นกับดักและทันทีที่เขาผ่านไปเชือกก็พุ่งขึ้นสูงไปบนอากาศผ่านตัวเขาไปเพียงนิดเดียวเท่านั่น เขาขบกรามแน่นและพุ่งตรงไปหาอีกคนด้วยปลายดาบ พุ่งเข้าหาแผ่นหลังสีฟ้าสวยโดยไม่ได้คำนึงว่าเขาจะแตะต้องยักษ์น้ำแข็งไม่ได้ ใช้เข่าดันให้อีกคนลงไปบนพื้นกับดาบที่ปักอยู่กลางหลังของยักษ์น้ำแข็ง

 

“เจ็บๆๆๆๆๆ”เขาตาโตขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงเด็กจนทำให้เขาปล่อยมือจากดาบทันที ยักษ์ตัวสีฟ้าที่อยู่ใต้ร่างเขาค่อยๆหายไปกลลายเป็นร่างเด็กตัวน้อยและดาบของเขาที่ควรจะปักอยู่กลางแผ่นหลังตอนนี้กับปักอยู่ที่ดินแทน เด็กน้อยผมสีน้ำตาลหันมามองเขาจนทำให้เขารีบลุกขึ้นมา

 

“เจ้าทำอะไร!!!! ข้าสาบานว่ามันคือยักษ์น้ำแข็งแต่เป็นเจ้างั้นหรือ!!!? เพียงแค่เด็กทารกคนหนึ่งที่ทำให้ทั้งเมืองแทบจะไม่เป็นสุข”ธอร์คำรามลั่นอย่างโกรธเคือง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและสับสนไปหมดในตอนนี่

 

“ข้าไม่ใช่ทารกแล้ว!! ข้าจะอายุ14ในหน้าหนาวที่จะมาถึง”เขาเห็นเด็กน้อยตัวไม่เกินช่วงเอวเขาพยายามเขย่งเท้าเถียง

 

“ใช่ 14 แล้วเจ้าอยากรู้ไหมว่าข้าอายุเท่าไร”เขาขู่เสียงกร้าว เห็นเด็กน้อยเม้มปากแน่นอย่างเถียงไม่ได้

 

“เจ้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ในป่านี่อันตรายมากและมีแต่สัตว์ดุร้ายไม่ใช่ที่ที่เด็กจะมาวิ่งเล่น! เจ้าจะต้องเริ่มจากการบอกว่าเจ้าเป็นใครและเจ้ากล้าดียังไงถึงปลอมเป็นยักษ์น้ำแข็งไล่ทำร้ายชาวบ้านแบบนี่”ธอร์ขึ้นเสียงเมื่อเด็กหนุ่มกอดอกแน่นอย่างต่อต้าน แน่นอนว่าไม่มีแววยำเกรงซักนิดในดวงตากลมสีน้ำตาลที่จ้องเป้งมาหาเขา

 

“ข้าชื่ออีริค ข้าเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ของข้าตายเมื่อสองปีที่แล้ว ข้าอยู่กับน้องชายที่ชื่อเฮนรี่…และข้าจำเป็นต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อไม่ให้เราอดตาย”เขาหรี่ตามองอีกคนที่เริ่มเดินถอยหลัง ทำให้เขาคว้าเข้าที่คอเสื้อและแทบจะหิ้วอีกคนขึ้นมาด้วยมือเดียว

 

“เจ้าทำยังไงถึงร่ายเวทได้แบบนั่น”เขาถามอีก เด็กหนุ่มกลอกตาจนเขาอดถลึงตามองดุๆไม่ได้

 

“ท่านรู้ไหมว่าท่านเป็นทหารที่ห่วยมาก ไปอยู่ที่ไหนมา? ท่านเฟรียสก้าทรงสั่งให้มีครูสอนเวทอย่างง่ายๆให้ จำพวกจุดไฟหรือทำแสงในยามกลางคืน ให้พวกชาวบ้านที่ทำกันไม่ค่อยเป็นหรอกข้านะไม่มีสิทธิเรียนเพราะข้ามันจน พวกเราไม่ค่อยมีความสนใจมากนักเพราะไม่มีใครต้องการ ก็เลยต้องขโมยบ้างเพื่อให้อยู่รอด ข้าแอบดูห่างๆและขโมยหนังสือเวทมาฝึกเอง”เขาอ้าปากราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่าง เป็นไปไม่ได้ที่ในเมืองเขาจะมีการเหลื่อมล้ำกันขนาดนี่

 

“พวกเจ้าเป็นที่ต้องการ พวกเจ้าคือประชาชนของข้าและทุกคนสำคัญ”เขาพูดอีก วางชายหนุ่มลงบนพื้นและนั่งลงข้างๆเพื่อให้ตัวเท่ากัน

 

“ท่านพูดยังกับตัวเองเป็นกษัตริย์แนะ แต่ไม่เป็นนะดีแล้วเชื่อสิ..เขานะทั้งหยิ่งและหัวสูง ข้าได้ยินชาวเมืองพูดทุกครั้งที่ฝ่าบาทจะมาในเมืองว่าให้กันพวกเราออกไปให้พ้น ท่านรู้ไหมว่าข้าไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย ก็แหง่ละ เขาไม่สนใจหรอกว่าใครจะอดตายหรือเปล่า”เขาแทบจะโมโหวาบกับดวงตาสีน้ำตาลที่หลุบลงต่ำ น้ำเสียงที่ไม่ใช่ตัดพ้อแต่กลับมีแววสิ้นหวังและชาชินยิ่งทำให้เขาเจ็บเข้าไปใหญ่ ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี่เลย

 

“ข้าสาบานกับเจ้าได้ว่าเขาไม่เคยคิดทอดทิ้งพวกเจ้าทุกคน เพียงแต่เขาไม่รู้และข้าสัญญาจะบอกเขาให้…เจ้าช่วยบอกข้าได้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงแปลกเป็นยักษ์น้ำแข็ง”เขากระซิบถามอีกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เห็นเด็กหนุ่มเหลือบตาขึ้นมองเขา

 

“นั่นมันเวทระดับสูงเกินไป ข้าพึ่ง14เองนะท่าน  ข้าแค่ใช่เวทสร้างภาพขึ้นมาคลุมตัวข้าเอาไว้ จากในสมุดภาพนะ”เด็กหนุ่มหลับตาลงก่อนที่จะเกิดภาพขึ้นมาเป็นคล้ายๆกับยักษ์น้ำแข็งแต่ดูดีๆแล้วเหมือนกับหุ่นกระบอกสีฟ้าตัวใหญ่ที่มีตาสีแดงลืมโพร่งตลอดเวลา นั่นทำให้เขาหัวเราะเบาๆและก้มลงมามองหน้าชายหนุ่มเมื่อยักษ์หายไป

 

“ถึงอย่างนั่นเจ้าก็ผิดที่ทำแบบนี่หลอกลวงชาวบ้าน เจ้าไม่รู้หรอกว่าเพราะเจ้ากำลังทำให้สองอนาจักรมีเรื่องกันอยู่ในตอนนี่”ธอร์พูดอีก

 

“ก็ยักษ์น้ำแข็งไม่ดี ดุร้าย ชั่วร้ายมาก ฆ่าคนโดยไม่มีทางสู้ไม่ใช่หรือ ข้าเพียงแค่หวังให้ชาวบ้านหนีไปและข้ากับน้องจะได้หยิบขนมปังซักก้อน หรือบางทีอาจจะได้ม้าไม้ซักตัว”เขารั้งให้อีริคมามองหน้าเขา

 

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ยักษ์น้ำแข็งไม่ได้ดุร้ายเลยซักนิด ยักษ์น้ำแข็งใจดีและสุภาพมาก เขามีผิวสีฟ้าเหมือนทะเลสาบสวยๆในหน้าหนาว ดวงตาสีแดงเหมือนทับทิมดีๆซักเม็ด เจ้าเข้าใจผิด”เขาพูดอีก พอใจกับใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังใช่ความคิด

 

“แต่หนังสือภาพนิทานบอกว่าพวกเขาใจร้าย”อีริคว่า

 

“งั้นหนังสือภาพก็โกหก เชื่อข้าสิข้าเคยเจอยักษ์น้ำแข็ง”เขายิ้มให้เด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้เขาในตอนนี่

 

“งั้นท่านต้องเล่าให้ข้าฟังทั้งหมดเลย มันเป็นยังไง”

 

“ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังแต่หลังจากที่เราไปรับน้องของเจ้า และตรงไปที่วังหลวง”เขาบอก เด็กน้อยตาโตขึ้นมาและแทบจะวิ่งหนีแต่เขาก็ดึงเอาไว้

 

“ท่านจะพาข้ากลับวังทำไม! ถ้าแบบนั่นข้าต้องถูกขังคุกและประหารแน่ๆ ไม่เอา”เขาตัดสินใจอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกด้วยมือเดียวระหว่างก้มหยิบกิ่งไม้ซักกิ่งมาทำเป็นคบเพลิง

 

“เจ้าจะไม่โดนประหารหรือจำคุกแต่ถ้ายังไม่เลิกเตะข้าก็ไม่แน่ อีริค”เขาแกล้งดุจนเด็กน้อยเม้มปากและหันหน้าหนี

 

“บอกข้าว่าน้องเจ้าอยู่ไหนและเราจะได้เข้าวังกัน”

 

 

 

 

/*/

 

 

 

 

 

“พวกเจ้าห้ามขโมยของอีก”ธอร์หันมาพูดกับอีริคที่เขาจูงมือเดินอยู่ข้างๆและเฮนรี่ที่เขาอุ้มอยู่ รู้สึกแปลกๆในยามที่ตอนนี้เขาต้องมาอยู่กับเด็กๆสองคนแบบนี่ และต้องมาคอยตอบคำถามของเฮนรี่ว่าเขาเป็นใครและนั่นนี่คืออะไรบ้าง คนตัวสูงส่งสายตาปรามๆเมื่อเด็กเลี้ยงม้าจะคุกเข่าให้เขา

 

“ท่านเรียกข้าว่าฮาลได้หากท่านต้องการ”เขาหันมามองเด็กน้อยที่กอดหมวกเหล็กของเขาเอาไว้แน่น ยิ้มให้ดวงตาสีฟ้าอมเขียวกลมโต

 

“ขอบใจฮาล”เขายิ้มแห้งๆ

 

“ท่านเห็นนั่นหรือเปล่า นั่นนะม้าจริงๆ มีเยอะมากด้วย”เขาพยักหน้าเอออ่อตามไปในยามที่แทบจะถูกลากไปทางคอกม้า ตอนนี้เขาต้องการพาเด็กทั้งสองไปหาแม่นมซักสองสามคนและเขาจะได้รีบไปจัดการเรื่องทั้งหมด

 

“อีริค เจ้าจะได้ดูมันใกล้ๆแต่หลังจากนี่ตกลงไหม ข้ายังมีงานต้องทำ”เขาพูดอีกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงมาก

 

“ท่านจะไปฟ้องฝ่าบาทใช่ไหมว่าข้าขโมยของ ข้าจะถูกตัดหัวไหม”เขายิ้มให้เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะวางฮาลลงข้างๆ เขารู้ว่าฮาลเพียงแค่สิบขวบเศษเท่านั่น

 

“กษัตริย์จะไม่ทำร้ายเจ้า ไม่มีการตัดหัวแต่ยังไงเจ้าสองคนก็ต้องถูกลงโทษ”เขาพูดอีก

 

“ท่านไม่มีสิทธิทำโทษข้ากับน้อง…หรืออย่างน้อยก็อย่าทำฮาล เขาไม่รู้เรื่อง”เขาเลิกคิ้วมองอีริคที่กอดน้องชายเอาไว้ ส่วนฮาลเองก็กอดหมวกสีเงินของเขาเอาไว้เช่นกัน

 

“ข้าขอคิดก่อน..ขอปรึกษาฝ่าบาทก่อน ตอนนี่ที่ข้าต้องการคือพาพวกเจ้าไปหาอะไรทาน อาบน้ำและนอนกลางวัน”เขาพูด ยกมือขึ้นเท้าเอวมองเด็กตัวเล็กทั้งสองที่เงยหน้ามองหน้าเขาอย่างจับผิด พวกเขาค้างในป่าหนึ่งคืนโดยเขาไม่ได้นอนเพราะต้องเฝ้าเด็กทั้งสอง อีริคพยายามพาฮาลหนีประมานสามครั้งแต่ก็ผ่านไปด้วยดี

 

“ข้าไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ท่านเป็นแค่องค์ลักษณ์แท้ๆ”เขาแกล้งหัวเราะฝืดๆและหันไปเมื่อเห็นเสนาสองคนแทบจะถลามาทางเขา

 

“ฝ่าบาท! ทำไมพระองค์เสร็จออกไปโดยไม่บอกใครอีกแล้ว พวกเราวุ่นวายกันใหญ่เพราะหาพระองค์ไม่เจอ”เขาหันมามองเด็กทั้งสองคนที่อ้าปากมองเขา

 

“ประกาศให้ทั่วว่าข้ากลับมาแล้วและเรียกประชุมใหญ่เดียวนี่ ข้ามีเรื่องจะจัดการพวกเจ้าที่บังอาจให้จัดฉากเวลาข้าออกไปในเมือง หาแม่นมมาซักสองสามคนพาเด็กสองคนนี่ไปอาบน้ำ ทานอาหาร และนอนกลางวัน”ธอร์ย้ำอีก หันมายักคิ้วให้อีริคที่อ้าปากมองเขา ก่อนจะหันมามองฮาลที่ค่อยๆเดินเอาหมวกมาคืนเขาอย่างสำนึกผิด

 

“ข้าเสียมารยาท ฝ่าบาท”เขายิ้มให้ฮาลและมองปีกสีเงินที่เปื้อนน้ำลายเล็กน้อย

 

“ถ้าเจ้าชอบก็ถือไว้เถอะ ข้าจะไปเอามันคืนหลังจากพวกเจ้านอนกลางวันแล้ว”เขาย้ำอีกครั้งจนอีริคกลอกตามองเขาเคืองๆ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากยิ้มให้อย่างผู้มีชัย หันหลังเดินตรงไปยังห้องโถงเพราะตอนนี้กลายเป็นว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจากภายในเสียเอง และเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งโลกิเอาไว้ ตั้งแต่แรกแล้วที่กลายเป็นเขาผิด ยักษ์น้ำแข็งไม่ได้ทำอะไรเสียหายและไม่มีใครก้าวเข้ามาในดินแดนของเขาได้ เขาควรจะทำยังไงดีในเรื่องนี่ มีเพียงเหตุเดียวที่ทำได้คือส่งโลกิกลับไปพร้อมกับคำขอโทษอย่างมหาศาล แค่เขาไม่อยากให้โลกิไป 

 

 

 

 

************

 

ขอโทษมากคะที่ช้า

จีนจะสอบและกำลังเครียดมากค่ะ แงงงง

คอมก็พัง สรุปเป็นที่พัดลมคะ และยังแก้ไม่ได้ 

ทั้งเรียนและอ่านหนังสือ เวลาน้อยมาก ขอโทษจริงๆน่า

จะพยายามคะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน King Of Mind, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

16 ตอบกลับที่ [FIC] Thorki [ThorXLoki]#8 King of mind

  1. wikinaga พูดว่า:

    แวร๊กกกกก… เถียงกันแล้วได้อะไร 5555 มันส์ดีพะย่ะค่าาาา
    อารมน้อยใจ .. หรอนุ้งกิ
    แล้วก้ปร้าดดด.. พี่ธอ ไปเอาเดกมาอีกสอง แล้วเรื่องราวก้คลีคลาย แล้วยังไงล่ะ ไม่คลายสิ

    นุ้งกิ….แย่แล้ว ยักษ์รับบาป…ไปหลายที จนท้องนูนเยยย แอร๊ยยย ถ้ากิมาคิดจุดนี้อีก ตาย ๆ เศร้าจนลูกจะหลุด เอ่อ…
    ปล.ถ้าคอมพูดได้ คง.. ขอร้อง ถอนเครื่องช่วยหายใจเถิด ฉันขอตายสักที เห๊ยยยย !! ล้อเล้งน้าา
    จะสอบแล้ว อิก สิบวันได้ เตมที่นะ ยูวจีน เลิฟฟฟ..หมับบ

  2. hunnylovelaruku พูดว่า:

    เอากงๆนะคะ ตอนนี้ อยากจะตีก้นน้องกิกะพี่ท้อมากๆๆ ต่างคนต่างก็ทำเป็นปากแข็งทั้งๆที่ก็อยากให้อีกฝ่ายทำดีกับตนด้วย….ทำไมไม่บอกความรู้สึกกันตรงๆซะเลยค๊าาาา ชริ รมณ์เสีย!! เดี๋ยวปั๊ด ลักพาตัวจับปิดขังห้องสวีทให้ปรับความเข้าใจกันสองต่อสองจนถึงเช้าเบยยยยย เหอๆๆ

    แหม่ๆ หนูอีริกกะหนูฮาลมาเป็นดารารับเชิญ แต่แย่งซีนแถมน่ารักน่าตีมากก ดูสิ ทำให้น้องกิโดนเข้าใจผิดมาตลอด เฮ้อออ น่าสงสาร เดี๋ยวอิบ่าวจับทำโทษด้วยการหอดฟอดใหญ่ๆซักสิบฟอด เอาให้แก้มช้ำเบยย หุๆ

    เอิ่ม ตอนนี้ อิบ่าวออกแนวโหดและซาดิสถ์นะ ฮ่าๆๆ

    รอตอนต่อไปค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ^^

  3. 123321 พูดว่า:

    ทะเลาะกันทุกตอนเลย เฮ้อออ

    คำว่า แทบจะ เยอะมากเลยอ้ะ

    สู้ๆนะ จะสอบเหมือนกันเลย

  4. Veronica พูดว่า:

    น่ารักอ้ะ อีริคกับฮาล

    รอฉากพี่ท้อง้อน้องกิ หุ หุ

  5. netheniel พูดว่า:

    //วิ่งพุ่งเข้าไปกอดฮาลกับอีริคน้อย
    อร๊าาาาาาาาาาาาาาาาา ฝ่าบาทพามาเป็นเพื่อนเล่นลิตเติ้ลเบบี๋สินะคะ
    //โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อารมณ์แปรปรวนของคนท้องนี่ยิ่งทำให้สงสารหนูกิไปใหญ่
    พี่ท้อคะ รีบไปพูดดีๆกับเมียด่วนๆเลย
    ยิ่งม่ามี๊น้อยใจบ่อย อารมณ์ไม่ดีบ่อย ลิตเติ้ลเบบี๋ก็อารมณ์แย่ไปด้วยนะ
    บุ่ยยยยยยยยย

    พี่จีนก็สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ ช่วงนี้เป็นฤดูสอบมหาโหด
    ยังไงก็อย่าเครียดจนเสียสุขภาพนะคะ
    เป็นห่วงค่ะ ^^

  6. mimi พูดว่า:

    อร๊ายย. มาแล้วๆๆ>< ธอร์กะกิคืนดีกันไวๆน๊าาาา
    เด็กสองคนนี้จะเป็นยาสมานรอยให้ทั้งคู่อ่ะป่าว ฮึ๊ยๆๆๆ ลุ้นๆ
    สู้ๆนะคะไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้ \^0^/

  7. Pui Thaniya พูดว่า:

    อารมณ์คนท้องก็งี้หละแปรปรวน อยากให้เอาใจใส่ พูดดีๆด้วย

    พี่ธอร์ก็โคตรแอ๊คมากเกินเอาแต่ใจ ลดๆหน่อยเถอะ

    มัวแต่หาเรื่องทะเลาะกันอยู่ได้ ระวังโดนสกายคิ๊กจากลูกในท้องหรอก

    อยากควักสมองบื้อๆของพี่ท่อมาล้างหน่อยสิ เมียรักซะขนาดนี้ยังทำเป็นบื้ออยู่ได้

  8. Palantear พูดว่า:

    นั่นไงๆๆๆๆๆ
    ว่าแล้วว่าโลกิไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้
    เด็กแสบสองคนนี้นี่=_=++
    แงะ ทะเลาะกับอีกละคู่นี้
    พี่ธอร์ก้ ไม่เข้าใจคนท้องรึไง-.-
    ถีงเวลาง้อแล้วสิ
    -,,,,,-
    [ยิ้ม]

  9. jokirito พูดว่า:

    นี่ทำเขาท้องโตแล้วยังคิดเรื่องส่งเขากลับไปอีกเรอะ ไม่อยากให้เขาไปก็อภิเษก ซิยะ อภิเษก รับผิดชอบซิยะ อิพี่ท้อบื้อๆๆๆๆๆๆ

  10. ละออง พูดว่า:

    รอคอยยยยมากค่ะ ^^ ตอนนี้ คุณแม่กิง้องแง้งมากกก คุณพ่อทอร์ก็ลดฟอร์มบ้างเถอะ หวานๆยอมๆภรรยาไป ก็ได้หรอกค่ะ รอต่อไป ชอบมากก กลับไปอ่านฟิคคุณจีนซ้ำไปซ้ำมาหลายเรื่องแล้วค่ะ อ่านรอเรื่องนี้แหละค่ะ 555

  11. kaonashipanda พูดว่า:

    กรี๊ดดดดด อีพี่ท้อ!! ไอ่หมียักษ์!!! ซึนอยู่ได้ไอ่บ้่าเอ้ยยยย
    //บ้องหูพี่ธอร์สามที
    อิริคกับฮาลลล มายังไงคะเนี่ยย น่าร้ากกกกก >\\\\<
    รอต่ออยู่นะคะ

  12. monster siz พูดว่า:

    พ่อหมีงี่เง่า! รีบไปง้อเดี๋ยวนี้เลย

  13. LemonNighT พูดว่า:

    เฮ้ย!! ไม่ได้นะ ไม่ยอมอ่ะ ไม่ให้คืน

  14. eveep พูดว่า:

    ถั่ว=”=ความคิดแก ทำให้ชั้นเครียดมากอ่ะ ลูกเมียแกไม่ห่วงเลยเหรอ บร้าาาาาไปแล้วววววววว!!!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s