[FIC] Hiddlesworth [Eric X Hal]#7 About true love?

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Eric X Hal

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

ฮาลตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย แสงแดดที่ส่องเข้ามาก็ไม่อาจจะทำให้เขาตาสว่างได้ดีมากนัก ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงแม้จะยังพยุงตัวไม่ดีนัก เขาอยากนอนต่อ เมื่อคืนเขาเผลอนอนดึกมากเกินไป เขามัวแต่อยู่คุยกับอีริคจนดึก และกว่าจะได้กลับบ้านพระจันทร์ก็แทบจะพ้นขอฟ้าแล้วละมั้ง ฮาลยังคงนึกถึงหัวข้อบทสนธนาเมื่อคืน จู่ๆอีริคก็แปลกไปเล็กน้อย ร่างสูงเริ่มถามถึงเขากับริชาร์ตในแง่ที่เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไร คำถามที่ราวกับจับผิด คำพูดที่แอบแดกดันกันเล็กๆ ฮาลไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมอีริคถึงมีปฏิกิริยาในเชิงว่าเขาทำอะไรเสียหายตลอดเวลา ความรู้สึกดีเริ่มเปลี่ยนเป็นความน้อยใจอีกฝ่ายมากขึ้นและมากขึ้น เขาอยากให้อีริคเข้าใจเสียทีว่าความรักของเขาไม่มีวันเปลี่ยนไปได้ ฮาลถอนใจอีกครั้ง วันนี้เขาจะต้องไปคุยกับอีริคให้รู้เรื่องให้ได้ แม้ว่าเขาจะยังอารมณ์ไม่ดี ตื่นไม่ได้เต็มตาแต่ถึงอย่างนั้นฮาลก็ยังลุกมาล้างหน้าล้างตาได้ในที่สุด เวลานี้คงจะสายมากแล้วเขาเองยังไม่ได้ทำอาหารเช้ากินด้วยซ้ำ แบบนี้ริชาร์ตจะอดตายหรือเปล่า

“…ข้านะต้องอบขนมปังแล้วก็ทำซุป แต่ไม่มีเวลาแบบนี้แค่นมกับเนยก็คงพอ ใช้ไหมริชาร์ต หากเจ้าจะช่วยข้าบ้างคงดี”ฮาลพูดบ่นร่ายยาวโทษไปเรื่อยระหว่างเดินไปที่ห้องครัว บิดขี้เกียจพอให้รู้สึกมีเรียวมีแรงมากขึ้น ดวงตาสีเขียวลืมขึ้นมองสำรวจไปรอบๆแต่ก็อ้าปากแล้วรีบวิ่งเข้าไปทันทีเมื่อเห็นริชาร์ตกำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่เตาอบของเขา บรรยากาสที่เต็มไปด้วยชามและแป้งบนโต๊ะ เขาอยากจะร้องออกมาดังลั่นและเต้นไปรอบๆเมื่อเห็นควันออกมาจากเตาอบ ไม่สนใจกลิ่นหอมอ่อนๆและรีบถลาไปหาอีกฝ่าย ร่างสูงเองหันมายิ้มหวานหล่อเหล่าให้เขาแต่เขาไม่สนใจ

“เจ้าจะเผาบ้านข้าหรือ!? พยายามเผาบ้านข้าแน่ๆ เจ้ามันคนใจร้าย เจ้ามันแย่มากที่คิดทำร้ายข้า เจ้า-“เขาหยุดพูดเมื่ออีกฝ่ายยกขนมปังสีแปลกๆในถาดไม้ให้เขาดู ฮาลเพียงแค่อ้าปากค้างมองมันและหันไปมองของที่ยังอบอยู่ แยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขา

“ข้าเพียงแต่ทำอาหารให้เจ้า และมันกินได้…ข้าทำซุปแครอทไว้ด้วยอีกอย่าง ใส่เนื้อ”ฮาลหรี่ตามองร่างสูง เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายที่ดีแต่ตัวจะทำอาหารได้ ริชาร์ตดูเป็นพวกเหลาะแหละขนาดนี้ แต่ถึงแบบนั่นเขาก็ยอมยอมเดินไปนั่งทั้งๆที่เก้าอี้ทั้งๆยังกอดอกอยู่

“บอกไว้ก่อนว่าข้าไม่ดีใจที่มีคนทำอาหารให้หรอกนะ คนเดียวที่ทำให้ข้าดีใจคือ อีริค…ว่าที่ภรรยาของข้า”เขาเชิดหน้าขึ้นพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ ฮาลเห็นริชาร์ตถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินกลับไปหั่นขนมปังให้เขาแทน

“ข้ารู้ว่าข้าคงสู้อีริคไม่ได้มากนัก แต่อย่างน้อยเจ้าก็ควรให้โอกาสข้าในการเป็นว่าที่….สามี”ริชาร์ตบอกระหว่างวางชิ้นขนมปังในชามไม้ ยิ้มให้กับฮาลที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเขามากกว่า แต่ริชาร์ตเองก็รู้ว่าตัวเองจริงจังเรื่องนี้แค่ไหน ฮาลเองช่างเหมาะสมเป็นที่สุด ทั้งรูปร่าง หน้าตา ครอบครัว การศึกษา แม้จะไม่เทียบกับคนอื่นๆในเมืองใหญ่กว่านี้แต่ก็นับว่าดี ฮาลเหมาะสมจะเป็นคู่ครองของเขาไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตามทีและเขาคิดว่าเขา’รัก’ฮาลอยู่เช่นกัน ชายหนุ่มตัวสูงก้มมองใบหน้าได้รูปและฮาลที่แส่หลบหน้าเขาอยู่

“ข้าไม่อยากได้เจ้าเป็นภรรยา”เขาถอนใจกับคนดื้อดึง แต่ก็ไม่ว่าอะไรมากกว่านั้น เขาหันไปมองแสงแดดข้างนอกและคิดว่านี้เองที่สายมากแล้ว ร่างสูงจัดการรีบไปตักซุปที่เต็มไปด้วยความภูมิใจของเขาใส่ถ้วย เขาจะเอามันไปให้เบเนดิก ชายหนุ่มตัวสูงและจิตใจดีพอๆกับหน้าตา เบนยอมสอนการทำอาหารให้เขา ยอมสอนเขาอบขนมปังแม้ว่าคงจะไม่มีใครในโลกที่อบไม่เป็น…ยกเว้นตัวเขา และเขาพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองดูแย่แค่ไหน ทั้งที่บ้านของเขามีเตาอบขนาดมหึมาแต่กลับไม่เคยรู้เลยว่ามันใช้ทำอะไรได้บ้าง เบนไม่ได้ว่าอะไร ไม่ได้หัวเราะเยาะ เพียงแค่ลงความเห็นว่าเขาทำตัวเป็นบุรุษเกินไปจนอาจจะอดตาย

“เจ้าไปทำงานนะดีแล้ว”ฮาลบอกระหว่างมองดูคนที่เดินไปเดินมา กินขนมปังแข็งๆแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรจนกินไม่ได้ ออกไปทางรสชาติที่เกือบจะดีก็ว่าได้ เขารู้ว่าริชาร์ตค่อนข้างตื้อเขาอยู่พอสมควร เขาไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายชอบอะไรเขานัก เขามั่นใจว่าเจ้าตัวไม่ได้ชอบเขาอย่างที่ว่า เพียงแค่ว่าสนิทกันกับพ่อของเขาก็เท่านั้น ฮาลคิดเซงๆ เขาหยุดทานเมื่อรู้สึกอิ่มๆ รีบเอาข้าวของทุกอย่างไปล้างและเตรียมตัวเพื่อไปทำงานที่ร้านเพชรของเขา แล้วหลังจากนั่นจะได้ไปคุยกับอีริคต่อเสียที

/*/

ร่างสูดเดินอย่างหงุดหงิดไปที่ร้านเหล้าตั้งแต่หัววัน เขาทั้งตัวลงที่เคาเตอร์แม้จะเป็นแบบนั้นแต่เขาก็ยังคงคิดถึงแต่เรื่องของฮาลเพียงคนเดียว เมื่อคืนพวกเขาค่อนไปทางที่มีปากเสียงกันเล็กน้อย จู่ๆเขาก็ไม่รู้เป็นอะไรกันแน่ เขาขึ้นเสียงใส่ฮาล เขาเริ่มจับผิดในเรื่องบ้าๆบ่อๆ  เรื่องที่ว่าทำไมริชาร์ตถึงต้องอยู่บ้านของฮาลนานขนาดนี้ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะเหตุผลบ้าบ่ออะไร เขากลับมุ่งเป้าไปที่ว่าทั้งคู่อาจจะมีความสัมพันธ์อะไรกันบางอย่างเกินกว่าเพียงแค่เพื่อน หรือเรื่องที่ว่าทำไมริชาร์ตและครอบครัวของฮาลถึงได้มีความสนิทสนมกันขนาดนั้น เขาหงุดหงิดในทุกๆเรื่องไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อีริครู้ว่าฮาลยังคงมองมาที่เขาและดวงตาสีเขียวสวยก็ยังสะท้อนภาพเพียงแต่เขาเท่านั้น อีริครู้ดี…แต่เขาก็ยังกลัว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรกันแน่ที่เขากลับกลายเป็นฝ่ายร้อนใจเสียเองเมื่อฮาลไม่มาหาเขาในตอนเช้า เมื่อกลิ่นกายหอมๆของฮาลมีกลิ่นไม้กลิ่นผ้าของเจ้าผู้ชายคนนั้นด้วย เขาเกลียดทุกครั้งที่ฮาลบอกว่าต้องกลับไปทำอาหารเย็นให้เจ้านั่น เขาต้องการให้ฮาลมองมาที่เขาเพียงคนเดียวก็เท่านั้น ร่างสูงยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆหลายครั้ง เงยหน้าขึ้นเมื่อหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาบอกเธอว่าเขาต้องการเบียร์เหยือกใหญ่ ในตอนกลางวันแบบนี้เนี่ยและ….

“ข้าคิดว่าเจ้าดื่มไวเกินไป”ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมองเธอที่ยิ้มให้เขา เขาเพียงแต่ยกมันขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว ดื่มไปเรื่อยๆจนกระทั่งหมดเหยือกในครั้งเดียว วางแก้วไม้ลงดังปึกบนเคาเตอร์ วันนี้เขาหยุดทำงานและออกมาที่นี้โดยไม่ได้บอกฮาล เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้เจ้าบ้าริชาร์ตนั่นได้งานทำที่ร้านขายผ้า และดูจะเป็นที่รักของทุกๆคน

“เอามาอีก..”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบๆ เธอเพียงแต่เลิกคิ้วมองเขาแต่ก็ยอมเอาเหยือกไปเติมเบียร์ให้เขาใหม่อีกเหยือก ร่างสูงหันกลับมามองเลยออกไปยังนักดนตรีที่ตอนนี้มีคนโยนเหรียญเงินให้เพื่อให้เล่นเพลงต่อ เขาเห็นวงไพ่ที่อยู่ห่างออกไปแล้วหยิบเบียร์มาดื่มอีกอึกใหญ่ ร่างสูงเองตั้งใจจะอยู่ที่นี้ทั้งวันและอาจจะเป็นทั้งคืนด้วยซ้ำ

“เจ้าจะดื่มแบบนี้แต่หัววันไม่ดีนะอีริค ในฐานะที่ข้าเองก็เอ็นดูเจ้า”ร่างสูงเงยมองหล่อนและทำเสียงขึ้นจมูกอย่างแครนๆตัวเอง มือหยาบยังคงกำแก้วเอาไว้ มองน้ำสีอำพันในแก้วอย่างคิดไม่ตกนัก

“ข้าจะเป็นจะตายยังไงก็คงสู้เจ้าคนรวยนั่นไม่ได้ เจ้ารู้ไหมว่าแค่เป็นคนในเมือง เพ้อๆหน่อยว่าทรัพย์สมบัติมากมายยิ่งกว่าคันรถม้า ใครๆก็พากันไปสนใจ”เขานึกถึงใบหน้ายิ้มๆของฮาลยามที่ผู้ชายคนนั้นชมว่าอาหารที่ฮาลทำนั่นอร่อยแค่ไหน ร่างสูงถอนหายใจยาวเหยียดและดื่มอีกจนหมดแก้ว เขาใช้มือเช็ดริมฝีปากลวกๆ เงยมองสภาพตัวเองที่ตอนนี้เลวร้ายแค่ไหนผ่านกระจกเงาที่ด้านหลังเคาเตอร์ ใบหน้าคมที่มีแต่เคราสีเข้ม ดวงตาคมแข็งกร้าวและใบหน้าบึ้งตึง เสื้อผ้าหนังเก่าๆจนเขาต้องหันหน้าหนีสภาพตัวเองออกมา

“ข้าเพียงแต่เป็นห่วงเจ้าเท่านั่น ดูตัวเจ้าสิ ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆแต่กลับทำหน้ายังกลับสามีข้า…เจ้าอย่ารีบแก่เลย”อีริคเผลอหัวเราะเบาๆกับเธอที่ยิ้มให้เขาอย่างเอนดู เจ้าหล่อนเอาเบียร์ไปเติมให้เขาอีกเหยือกและเขาเพียงแค่นั่งรอ หายใจยาวเข้าลึกสงบสติอารมณ์ให้มากยิ่งขึ้นไปอีก

เวลาผ่านไปเพียงแค่ไหนก็ไม่รู้ ร่างสูงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงตบโต๊ะ ดวงตาคมมองสำรวจไปรอบๆอย่างรวดเร็ว พบว่าตอนนี้เขากำลังหลับอยู่บนเคาเตอร์ขณะที่มือยังกำรอบแก้วไม้เอาไว้ ตอนนี้มองออกไปด้านนอกคงคาดเวลาว่าน่าจะมืดแล้วแน่นอน น่าจะดึกแล้วละมั้ง เขาหันมามองภายในร้านที่ตอนนี้คนค่อนข้างเยอะขึ้นพอควร นักดนตรีไม่อยู่และวงไพ่ที่มากขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นแม้จะยังคงเอียงๆเล็กน้อย เขาหยิบเหยือกขึ้นดื่มอีกครั้งจนหมดแล้วหยิบเงินมาวางไว้บนโต๊ะ ตบหน้าตัวเองเรียกสติให้มากที่สุด

“เจ้าเอาเงินมาจากไหนมากมายถึงได้มาเลี้ยงเหล้าข้าแบบนี้..”อีริคหันมามองสองคนที่ตบโต๊ะจนเขาตื่นเมื่อกี่ หรี่มามองทั้งสองคนที่เขาคุ้นหน้าว่าอยู่ในตลาดแต่ก็ไม่ได้สนใจมากมาย

“ข้าจะไปแล้ว นี้เงินของเจ้า”เขาหันมาบอกหญิงสาวที่เคาเตอร์

“…ข้าขายแหวนได้นะสิ แหวนที่แพงที่สุดในร้านพ่อข้า เชื่อไหมว่าท่านพ่อข้าดีใจใหญ่จนให้เงินข้ามาดื่มที่นี้ เจ้าจำคนที่มาพักบ้านเดียวกับเฮนรี่ได้ไหม บุตรชายร้านเพชร”อีริคหยุดเดินและหันมามองอย่างตั้งใจมากขึ้น จนเขาเผลอขยับตัวเข้าไปฟังอย่างตั้งใจ

“เจ้านั่นเห็นว่าเป็นระดับขุนนางในอีกเขตเมืองเลยนะ มีบ้านพักอยู่ที่เมืองหลวงด้วย เขาเคยไปเที่ยวที่นั่นเป็นพันๆครั้ง พ่อข้าบอกมาว่าเขาสนใจเฮนรี่…รับรองว่า-“อีริคกระชากคอชายหนุ่มคนนั้นขึ้นมาด้วยมือเดียวจนโต๊ะเกือบคว้ำลงไป ใบหน้าคมที่บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั่น

“..หากเจ้าพูดมันออกมา ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเหมือนลิ้นวัว ข้าจะหั่นมันเป็นชิ้นๆ ต้มแล้วเอาให้เจ้ากลืนมันกลับลงไปหากเจ้ายังปากพร่อยพูดถึงฮาลในแง่เสียๆหายๆ”เขาขู่เสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายอย่างจริงจัง เขาสาบานได้ว่าเขาคงเอาจริงแน่ๆในเรื่องนี้ เขาไม่ยอมให้มันเกิดอะไรขึ้นที่เขาไม่พอใจ…เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองได้ยินเรื่องอย่างว่าฮาลอาจจะเป็นของใครคนอื่น

/*/

ฮาลยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเมื่อเขาหาอีริคไม่เจอ ทั้งนั่งรอที่บ้านก็แล้ว เดินรอก็แล้ว ถามคนรอบๆก็แล้วก็ไม่มีใครเห็นอีริค บางทีคนตัวสูงอาจจะออกไปในป่า แอบหนีหน้าเขาไปล่าสัตว์ แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะ นี่มันดึกจะตายแล้วทำไมถึงได้ยังไม่กลับมาอีกก็ไม่รู้ ฮาลถอนหายใจมองตะเกียงที่ตอนนี้แขวนอยู่ เขายังคิดไม่ตกว่าจะไปหาอีริคที่ไหนดี ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งงอนเข้าไปใหญ่ ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำอะไรผิดแต่ทำไมถึงต้องเป็นฝ่ายที่ทรมานด้วย ทรมานที่อีริคทำเป็นไม่สนใจเขา หาเรื่องว่าเขาแล้วยังหลบหน้าเขาอีก

“เจ้าไม่ง่วงหรือเจ้ารอข้า”เขาหันมามองเมื่อประตูเหวียงเปิดออกเบาๆ เป็นริชาร์ตที่ยืนยิ้มหวานให้เขาอยู่จนฮาลหันกลับมาเท้าคางต่อแล้วถอนหายใจยาวเหยียด ถ้าอีริคเป็นแบบนี้บ้างคงจะดี ยิ้มบ่อยๆสุดหล่อเหล่าให้เขาเพียงคนเดียว ยิ่งคิดฮาลก็ยิ่งห่อเหี่ยวเข้าไปใหญ่

“จะไม่หันมามองหน้าข้าเกินกว่าเสี้ยววิหน่อยหรือ”ริชาร์ตเดินเข้ามาหาคนที่ยังนั่งถอนหายใจห่อเหี่ยวอยู่ตรงนั่น เขาวางช่อดอกไม้ที่ไปซื้อมาให้ฮาลลงบนโต๊ะ ยิ้มกับใบหน้าที่ดูจะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมหยิบมันขึ้นไปดูใกล้ๆ เขาชอบเวลาที่ฮาลร่าเริงและสดใสกว่านี้ วันนี้ริชาร์ตใช้เงินที่เขามีติดตัวมาซื้อแหวนวงหนึ่งจากร้านที่เขาคิดว่ามันสวยที่สุดเท่าที่จะหาได้ แน่นอนว่าแพงมากแต่เขาไม่แคร์เรื่องราคา

“เป็นครั้งแรกที่ข้าดีใจที่ได้ของจากเจ้า ขอบใจ”ฮาลบอกยิ้มๆ เขาหยิบช่อดอกไม้มากอดไว้แน่ๆแล้วลุกขึ้นเพื่อไปหาเจกันมาใส่มันให้ดีๆแต่ริชาร์ตก็จับให้เขานั่งลงแบบเดิม ดวงตากลมสีเขียวหันมามองใบหน้าคมของคนที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ริชาร์ตวันนี้ดูแต่งตัวดีผิดปกติ ซึ่งเขาพึ่งสังเกตเห็นและเขาก็คิดว่าอีกฝ่ายพอหล่อใช้ได้

“ฉันคิดว่าวันนี้มีบางอย่างจะถามเจ้า”ริชาร์ตเริ่มเบาๆและเขาก็หันหน้ามาแต่โดยดี มองคนที่ตอนนี้เปลี่ยนมานั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“เจ้าคิดว่าเป็นยังไงบ้างที่เราได้อยู่ด้วยกัน อาจจะเป็นเวลาไม่กี่สัปดาห์แต่ว่า ข้าก็อยากจะถามเจ้าก่อน”ริชาร์ตบอกต่อ”ข้ารู้สึกดีมากที่อยู่กับเจ้า อยู่เป็นเพื่อนใช้ชีวิต เจ้าเหมือนกับดอกไม้ที่ส่องแสงในยามเช้า”ฮาลเลิกคิ้วมองคนที่ตอนนี้จับมือเขามากุมเอาไว้ จนเขาเผลอหัวเราะออกมากับคนที่ตอนนี้เรียกว่าท่าทางเพี้ยนเอามากๆสำหรับเขา

“การอยู่กับเจ้าหรือ? ก็ดี…สนุกดี เจ้าก็พอพึ่งพาได้ ผ่าฝืนให้ข้าได้แล้วก็ยังปากหวานดี”ฮาลบอกยิ้มๆกับคนที่แทบจะเสียหลักเล็กน้อย เขาคิดว่าริชาร์ตเองก็เหมือนเพื่อนเขา อาจจะเป็นพี่น้องหรืออะไรทำนองนั่น น้องชาย? ฮาลตกลงความคิดเห็นกับความคิดนั่น

“ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะยังไม่รักข้า แต่ข้าอยากจะขอเจ้าบางอย่าง”ริชาร์ตหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า เขาเพียงแค่มองตามจนกระทั่งริชาร์ตหยิบแหวนออกมา อีกฝ่ายจับมือเขาไว้ก่อนจะค่อยๆสวมมันเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้าย

“เจ้าจะแต่งงานกับข้าไหม-“

“เจ้าจะทำอะไร!”ฮาลรีบสะบัดมือกลับราวกับถูกน้ำร้อน เขาเด้งตัวขึ้นและถอยหลังจนอีกคนลุกขึ้นตามมา ดวงตาสีเขียวสวยตวัดเงยมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่หลากหลายค่อนไปทางไม่พอใจ เขาเห็นใบหน้าคมที่แส่มองไปทางอื่นและเดินไปหยิบแหวนที่ตกอยู่ขึ้นมา ยังไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาทั้งนั่น

“เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังจะทำอะไรริชาร์ต เจ้ารู้ว่าข้าจะไม่มีวันตกลงกับเจ้า…ข้าไม่แต่งงานกับใครนอกจากอีริค”ชายหนุ่มกอดแขนตัวเองระหว่างกระซิบบอก เขาไม่ได้ก้าวถอยหนีเมื่อริชาร์ตเดินเข้ามาใกล้ คนตัวสูงยังคงก้มหน้าอยู่เบื่องหน้าของเขา

“เพราะว่าข้ามันไม่ดีพอเช่นนั้นหรือ? เจ้ารู้ว่าข้าเพียรทำดีเพื่อเจ้ามาโดยตลอดทำไมเจ้าถึงไม่เห็นใจข้าบ้าง”เฮนรี่เงยหน้ามองใบหน้าคมอย่างโกรธๆ เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้อีกจนห่างกันไม่มานนัก มองสบดวงตาคมสีฟ้าอย่างอวดดี

“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ เจ้ากล้าถามเชียวหรือว่าใยข้าไม่เห็นใจเจ้า? แล้วข้าละ? เจ้าเห็นใจความรู้สึกข้าบ้างหรือเปล่า เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าจะรู้สึกเช่นไรกัน”ริชาร์ตมองตอบเขาด้วยสายตาบางอย่างที่มันทำให้เขาจุกจนเงียบลงไป ดวงตาคมกริบสีเข้มขึ้นเล็กน้อยจนฮาลต้องหลบตา

“เจ้าไม่คุ้นบ้างหรือไรฮาล กับข้า…ที่เพียรทำดีต่อเจ้า เฝ้าทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้าหันมามอง รองขอความรักจากเจ้า ยอมทำทุกอย่าง แต่เจ้ากลับเห็นเพียงว่าข้าเสียสติไปแล้ว”ฮาลเงียบกับน้ำเสียงนั้น “เจ้าพร่ำบอกต่อข้าว่าเจ้ารักกับอีริคแล้วไหนละสิ่งที่ทำให้ข้าควรตัดใจ…เจ้าเองก็เป็นเช่นข้าที่เฝ้าทำดีทั้งที่อีริคเองไม่เคยเห็นเจ้าดีเลย เจ้าต่างหากที่ทำไมถึงไม่เห็นใจความรู้สึกของข้าบ้าง”

“ข้ากับอีริคจะแต่งงานกันไม่ว่าเช่นไร!! เจ้าไม่รู้จักเขา เจ้าไม่รู้ว่าอีริคคิดเช่นไร มันไม่เหมือนกันกับสิงที่เจ้าทำ”ฮาลพยายามปฎิเสธ เขารู้สึกราวกับว่าตอนนี้โลกกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆอย่างไรอย่างนั่น ภาพต่างๆแวบเข้ามาในหัวเขาอย่างรวดเร็ว แล้วมันจะเป็นอย่างไรหากว่าอีริคคิดแบบนี้กัน มองว่าเขากำลังเสียสติและแกล้งทำในบางครั้งเพื่อให้เขาดีใจเล่น มองว่าเขาช่างดูไร้สาระและแน่นอนที่สุดว่า

เขาน่ารำคาน

“เจ้ารู้อยู่แก่ใจเจ้าฮาล หากว่าพวกเจ้าจะแต่งงานกันจริงๆละก็ พวกเจ้าคงจะแต่งกันไปแล้ว”เขาเม้มปากกับคนตัวสูงที่ยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหมากกว่าเดิม เขารู้ว่าอีริครักเขา เขารู้ว่ามันเป็นแบบนั้น ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วละก็อีริคจะดีต่อเขาทำไม ชายหนุ่มแส่หน้าไปทางอื่นทำเป็นไม่ได้ยินแม้ว่าเขาจะรู้ดีก็ตามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาเกลียดความเป็นจริงที่มันค่อยๆเข้ามาในความคิดเขา

“ข้าไม่สนใจว่ามันจะเป็นเช่นไร ข้ายึดมั่นในความรักของข้า ข้ารักอีริค ข้ารักเขาเพียงคนเดียว เขาคือรักแท้ของข้าตั้งแต่เมื่อก่อนและจนกว่าข้าจะตาย”ริชาร์ตขบกรามกับคนหัวดื้อแบบนี่ เขาทั้งเสียใจและชื่นชมไปในเวลาเดียวกัน เขาเห็นแววสับสนและผิดหวังอยู่ในดวงตาสีเขียวที่คลอไปด้วยน้ำตา ฮาลกำลังสับสน

“ถ้าอย่างน้อยที่สุด หากวันนึงอีริคไม่เลือกเจ้า เจ้าจะเลือกอยู่กับข้าได้ไหม”เขาพูดออกไปหลังจากเงียบมานาน เขาไม่ได้เสียใจมากนักอย่างที่คิดและเขารู้ดีว่าวันนั้นจะมาถึง อีริคเองไม่ได้จริงใจกับฮาล หากเจ้าตัวรักฮาลจริงทำไมถึงได้ทิ้งฮาลไว้เช่นนี้ เขารู้ดีเพราะมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลยหากว่าต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามแล้วอีกฝ่ายไม่เห็นใจ เขาจับมือฮาลขึ้นมาเบาๆ มองสบตาคนที่ยังคงจ้องใบหน้าเขา

“เจ้ารู้ว่าเจ้าจะต้องรอคอยข้าไปตลอดชีวิต”ฮาลบอก

“เจ้าเองรู้ว่าข้าจะตอบเช่นไร หากว่าเจ้ายินดีรออีริคไปชั่วชีวิต คงไม่เสียหายที่เจ้าจะยอมรับมัดจำข้า…เพื่อเป็นกำลังใจให้ข้าบ้าง”เขากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงมาก ยอมใส่แหวนลงไปที่นิ้วกลางอีกฝ่ายเบาๆแต่ครั้งนี้ฮาลกลับไม่ได้ผละตัวออกไปจากเขา ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำแล้วยอมพยักหน้าให้เขาเบาๆเพื่อตอบรับ ริชาร์ตยิ้มให้คนที่ในที่สุดก็ยอมใจอ่อนต่อเขาเสียที

/*/

ฮาลนั่งมองเทียนไขบนโต๊ะอยู่แบบนั่น ริชาร์ตบอกว่าเจ้าตัวต้องการเวลาและจะออกไปดื่ม เขาไม่ได้ใส่ใจ… ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้ว เขายังรู้สึกได้ถึงความรู้สึกยามที่แหวนที่ทำจากรากไม้ในตอนนั่นอยู่บนนิ้ว รู้สึกเมื่ออีริคจับมือเขาขึ้นไปและสวมแหวนให้ แม้ว่ามันจะผ่านมานานแต่เขากลับรู้สึกราวกับมันผ่านมาเมื่อคืนนี้ แหวนของริชาร์ตยังคงอยู่ที่นิ้วมือของเขา นิ้วกลางข้างขวาที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย ฮาลรู้สึกแย่และอยากจะเจออีริค อยากจะคุยกัน อยากจะกอดท่อนแขนของคนตัวสูงและบอกว่ารักอีริคมากแค่ไหน

แต่อีกใจหนึ่งความรู้สึกที่เขาไม่เคยนึกถึงมันมาก่อนเลยคือสายตาที่อีริคมองเขา มันจะใช่อย่างที่เขาเห็นหรือ? ถ้าหากว่ามันเป็นสายตาของความรำคานใจ มองลงมาที่เขาด้วยความเวทนา แต่เพราะสงสารเลยยอมคุยกับเขา…เช่นนั้นหรือเปล่า หากว่าแท้จริงแล้วอีริครังเกียจเขามากขึ้นทุกวันจะทำเช่นไร หรือถ้าหากว่าเจ้าตัวมองเห็นเขาที่คอยวิ่งตามเป็นเรื่องขบขัน เหมือนพวกแมวจรจัดที่เพียงแค่หยิบยื่นเศษเนื้อให้ก็ดีใจจนมองไม่เห็นความจริง ชายหนุ่มเม้มปากกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลมากไปกว่านี้

“อีริค…ข้ารักเจ้าจริงๆ”เขาก้มหน้าสะอื้นออกมาในที่สุด ปล่อยโฮด้วยความรู้สึกแย่ที่กลั้นอยู่ภายใจ ภาพอีริคที่ยิ้มเยาะเขาอย่างสมเพชทุกครั้งที่เขาหันหลังมันแวบเข้ามาในหัว เขาอยากเจอคนตัวสูง อยากเจอและอยากจะทำให้มันชัดเจนว่าอีริคไม่ได้เกลียดเขา

เสียงเคาะประตูทำให้เขาเงยหน้าและมองออกไป เขารู้ว่าไม่ใช่ริชาร์ตจึงรีบลุกขึ้นและตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว เขาเหวี่ยงมันเปิดออกเห็นอีริคยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมที่ตอนนี้โทรมพอๆกับเขาแต่เพียงแค่นั่นอีริคก็ดูดีที่สุดในสายตาเขาแล้ว ฮาลยิ่งน้ำตาไหลมากกว่าเดิมจนยกมือขึ้นโอบรอบลำคออีกฝ่าย โถมตัวเขาหาอีริคอย่างรวดเร็วแล้วปล่อยโฮออกมาดังลั่น ซุกใบหน้ากับไหล่ลาดแม้ว่าอีริคจะไม่ได้กอดตอบเขาแต่ก็ยอมยืนนิ่งๆอยู่ตรงนั้น

“…ข้ารักเจ้าอีริค ข้ารักเจ้ามาก”เขาตอบเสียงอู้อี้ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมที่อยู่ตรงหน้าแต่อีริคก็ไม่ได้ตอบอะไรเขา ร่างสูงยังคงมองมาที่เขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มือหยาบยกขึ้นจับแก้มของเขาเบาๆ เขามั่นใจว่าอีริคค่อนข้างเมาหรืออะไรบางอย่าง สำหรับกลิ่นเหล้าฉุนกึกติดจมูกแบบนี้

“ริชาร์ตทำอะไรเจ้า”เขาได้ยินอีริคถาม เขาใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าคมเบาๆ เขาอยากให้อีริคมองมาที่เขา อยากจะเพียงแค่มองสบดวงตาคมแบบนี้ไปเรื่อยๆก็เท่านั่น มองดวงตาคมสีฟ้าที่ตอนนี้เข้มขึ้นจนดูน่ากลัว เขาประคองใบหน้าคมให้ก้มลงมาใกล้เพื่อจะมอบจูบอบอุ่นแต่มือหยาบที่จับมือเขาบนใบหน้าคมเอาไว้ทำให้เขาลืมตาขึ้นมา

“นี่อะไร…ฮาล”อีริคก้มลงมองมือเรียวขาวที่ตอนนี้กลับมีแหวนเย็นๆสีทองประดับอยู่จนเขาเผลอตวัดสายตามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้จมูกแดงเพราะกำลังร้องไห้ เขาเผลอบีบมือนั่นแน่นขึ้นแม้ฮาลจะร้องเบาๆแต่เขาก็ไม่ได้ยอมปล่อย ความร้อนวาบที่เร่นขึ้นมาจนเขายิ่งรู้สึกโกรธวาบในใจ

“ข้าถามว่าเจ้าลูกหมานั่นทำอะไร!!! ”ร่างสูงคำรามดังลั่น

“ริชาร์ตขอข้าแต่งงาน”ฮาลยอมตอบในที่สุด อีริคไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงใส่เขามาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว ใบหน้าคมยิ่งบึ้งตึงเข้าไปใหญ่เพราะคำตอบของเขา อุ้งมือหยาบบีบข้อมือทั้งสองของเขามากขึ้นก่อนจะค่อยๆดึงกายเขาไปใกล้ ทั้งสองคนยังคงสบตากันด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง

“ทำไมมันถึงขอเจ้าแต่งงานฮาล เห็นชัดว่าเพราะเจ้านั่นและต้นเหตุ!! เพียงแค่ยอมให้มันมาอยู่บ้านด้วยเจ้าก็ทำตัวไร้ยางอาย ยั่วยวนบุรุษอื่นแต่เจ้าก็ยังกล้าที่จะบอกรักข้า!! เจ้ามันช่างน่าไม่อายฮาล”เขาตาโตขึ้นมากับคำพูดทำร้ายจิตใจที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก สายตาดูถูกและน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวยิ่งทำให้เขาอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

“มันไม่ใช่ความผิดข้าที่เขาขอข้าแต่งงาน แล้วหากว่าเจ้าหงุดหงิดเรื่องนี้ทำไมเจ้าถึงไม่เคยขอข้าหรือตกลงตอนที่ข้าขอเจ้า!! “เขาเถียงกลับ

“แล้วถ้าไม่เช่นนั้นใยเขาถึงกล้าขอเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามันให้ท่าจนเจ้านั่นหลงใหล การอยู่ร่วมบ้านเดียวกับบุรุษตัวสูงมันคงทำให้เจ้าสั่นระริกไปทั้งตัว”เขาพยายามดิ้นเพื่อดึงมือทั้งสองออกจากการจับกุมของร่างสูง ทั้งโมโหและไม่พอใจกับคำดูถูกที่อีริคพูดใส่เขา

“เจ้ากล้าพูดจาเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรอีริค! ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาเท่าใดและข้าไม่เคยแม้แต่คิดที่จะทำตัวเช่นเจ้าว่า”เขาเถียงกลับ สะบัดตัวออกมาจนเป็นเขาเองที่เซไปด้านหลัง เขาเจ็บข้างในอก เจ็บที่ใจกับคนตัวสูงที่เขาไม่เคยคิดว่าจะทำร้ายจิตใจเขาขนาดนี้

“งั้นเจ้าจะบอกว่าเขามารักเจ้าเองงั้นหรือไง หรือเจ้าจะบอกข้าว่าพวกเจ้าทำเรื่องอะไรอันจำเป็นที่จะต้องรีบแต่งงานเพื่อรักษาเกียรติของพวกเจ้ากันแน่”ฮาลขบกรามมองคนตัวสูง เขาผลักให้อีริคออกไปให้พ้นแม้จะไม่มากนักแต่ร่างสูงก็ถอยหลังไปได้หลายก้าว

“ทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้หากว่าจะหลงรักใครคนหนึ่งที่แม้จะแทบไม่เคยใยดีด้วยเลย!!! ข้าคนหนึ่งเนี่ยและที่หลงรักคนใจร้ายเช่นเจ้า ข้าหลงรักเจ้าที่ไม่เคยรักข้าตอบ ไม่เคยให้ความหวัง เพียงแต่ทำให้ข้าดีใจเล่นในทุกๆครั้งเพื่อต่อชีวิตของข้า!! ข้ารักเจ้ามาตลอดหลายปี เชื่อใจเจ้า รักเพียงแต่เจ้าเพื่อให้เจ้ามาต่อว่าข้าด้วยถ่อยคำแบบนี้เช่นนั้นหรือ”เขาว่าเสียงสั่นเครือ

“เจ้าไม่เคยรักข้าตอบหรือไม่สนใจว่าข้าจะเป็นเช่นไร ทำไมเจ้าจะต้องพูดให้มันบีบให้ข้าเสียใจ”เขาตวาดออกไปอีก ยิ่งสะอื้นมากกว่าเดิมกับคนที่ยืนขบกรามอยู่ตรงนั้น เขารู้แล้วในตอนนี้ว่าอีริคเกลียดเขาแค่ไหน มีเพียงแต่เขาเท่านั้นที่บ้าบอไปคนเดียวมาโดยตลอด

“…ถ้าหากเจ้าคิดเช่นนั้นจริงเจ้าก็ไปเลยสิ ไปอยู่กับไอ้ผู้ชายตระกูลขุนนางนั่น ไปจากคนใจร้ายแบบข้า”อีริคพูดในที่สุด น้ำเสียงที่ไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา แต่กลับเบาลงมากกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า เขาทนไม่ได้ที่เห็นฮาลร้องไห้แบบนี้ เขาคงจะเลวร้ายมากที่แม้แต่คนที่รักเขายังทำให้ร้องไห้ได้ลง ฮาลเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

“เจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่สนใจเช่นนั้นหรือหากข้าจะแต่งงานกับใคร”ฮาลถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เขารู้สึกโหวงจนเข่าอ่อนไปหมด อีริคไม่ได้ตอบอะไรเขา คนตัวสูงเพียงแค่หันหลังและออกไปจากบ้าน ทิ้งให้เขาจับโต๊ะอย่างทรมานเพื่อพยุงตัวให้นั่งลงบนเก้าอี้ได้ เขาเจ็บข้างในราวกับหัวใจที่แตกสลาย เขามองการกระทำของอีริคได้เป็นอย่างเดียวคือ

อีริคไม่เคยรักเขาเลย…

****************************************************

ฉลองต้อนรับลูกชายหลับสู่อ้อมกอด

ขอคุณที่ให้การสนับสนุนนะคะ

ทำไมอยู่ๆดราม่านะ 5555 //หลบๆๆ

หากว่าอ่านและรู้สึกชอบก็เม้นบอกกันบ้างนะคะ

จีนชอบอ่านคอมเม้นคะ 55

ขบคุณอีกครั้งคะะะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน About true love, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

15 ตอบกลับที่ [FIC] Hiddlesworth [Eric X Hal]#7 About true love?

  1. Roni พูดว่า:

    ไหนคุณจีนว่าหวาน ไหงมันช่างร้าวรานตอนจบยิ่งนัก

    กรีดร้อง ล้มโต๊ะ เค้างอนอีริคแล้ว!

  2. JJ พูดว่า:

    อิริคใจร้ายยยยที่สุดดดดด ร้าวรานมากเมื่อจบตอน

  3. monstersiz พูดว่า:

    ดราม่า TTT_TTT อีริคบ้ากลับมาง้อฮาลเดี๋ยวนี้เลยนะ!

  4. decalian005 พูดว่า:

    ความหวานอยู่หนใดดดดดดด =M= พี่จีนนนนนนน
    สงสารฮาล สงสารริชาร์ด โฮฮฮฮฮ ความรักข้างเดียวแบบนี้มันปวดจายย
    รอตอนต่อเบย

  5. ละอองดาว พูดว่า:

    ทำไมถึงไม่ยอมรับสักทีว่าท่านชอบพี่ข้าาาาา 😆😆 ท่านอีริคบ้าบอคอแตก ย้ากกกส์

  6. wikinaga พูดว่า:

    อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา อะไร นี่มันอะไรกัน
    ไม่คิดว่ามันจะบานปลายขนาดนี้ อีริค อีริคแกเมาแล้วพรั่งพรูออกมาหมด คลั่งจัดล่ะ ทำไมไม่จับฮาลกินไปเลย จะได้ดราม่ากว่าเดิม..ฮ่าาาา

    วาจาช่างร้ายกาจยิ่งนัก อยากหลบไปพัก…บ้านผัวใหม่ *ผิดดดดดดด*

    ซั่มให้รู้ว่ารักสักทีเถอะ….. เอ่อม :p ฮาลหมดอารมณ์อ่อย..อีริคจะไม่ทน อีกต่อไป

    ตอนหน้าดีกันเหอะ เพื่อความสัมพันธ์หนึ่งเดียวกัน

  7. คุณนายหลี พูดว่า:

    😥 😥 😥 😥 😥 😥 😥 😥 what happened ?
    สงสารฮาลสุดๆ อีริคกลับมาง้อด่วน expressssss

    เอาไม้เขี่ยลุงออกจากบ้านฮาลด่วนๆ

  8. jokirito พูดว่า:

    อีริคเนี่ย เป็นพระเอกใช่มั้ย รู้สึกเหมือนอีริคจะเป็นพระเอกลูกเมียน้อยยังไงก็ไม่รู้ เหมือนบทไม่ค่อยจะเด่นเลยอ่ะ เหมือนยังไม่ค่อยจะฟินก็ดราม่าซะแล้ว

  9. LuciferHaNa[Gir] พูดว่า:

    ใจร้ายยย คุณจีนใจร๊าย!!! ทำไมทำแบบนี้/กรีดร้องงงง

  10. อยากข่วนหน้าอีริค พูดยังงี้ได้ไง…
    นายเอกของเรา สวยเลือกได้นะจะบอกให้
    คราวหน้า จะให้คลานมาง้อ (ฮาล) เลยเชียว

  11. decalian005 พูดว่า:

    ตอนนี้มันอัลไลลลลลล TT [ ] TT
    สงสารฮาลจะตายแล้วเนี่ย พี่จีนชั่งทำกับศรีดั้ยยย แงงง
    สงสารริชาร์ดด้วย คุณเธอคงรักจริงน่าดูถึงขนาดซื้อแหวนมาให้ขนาดนี้ั แต่มาช้าไปสินะ…
    อิริค!! ทำไมทำอย่างนี้ล่ะค่ะ ฮาลร้องไห้แล้วเห็นม้ายย ตามไปขอโทษเด๋วเน้!!!

    ชูป้ายไฟ ฮาลxริชาร์ตประชดอีริคซะเลยค่ะ !! > ^ <///

  12. Shinya Shiromizu พูดว่า:

    ไม่ยอมมม ฮาลลลล ฮาลของหนูวววว์ อย่าร้องซิคะ อย่าร้องงง
    คนอ่านร้องตามแล้วน้าา สงสารจิงๆเลย โฮววว พี่จีนทำกันได้!!!!

    คนมันบื้อนักก็ยอมๆแต่งกับริชาร์ตไปเถอะค่ะ //ออกตัวจิ้นออกนอกหน้า

  13. amiten พูดว่า:

    เง่อะ ตั้งตัวไม่ทัน น้ำตาคลอเลย
    อิริคคนบ้า คนซึน
    ระวังจะเสียใจทีหลังนะยะ!!!
    #ช่างมาทำร้ายนุ้งฮาลของเค้าได้ TT^TT ฮรือ คนอำมหิต

  14. แม่เจนลูกสองคน? พูดว่า:

    เขียนได้ดี เขียนได้ถูกต้อง เราอ่านแล้วเราชอบมาก เราอยากจะบอกว่า……………อีริคปากแข็งว่ะ
    ปล.อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊ อิริคเป็นพระเอกย่ะเจ๊

  15. winternovember พูดว่า:

    มาม่ากันทั้งตอนเลยทีเดียว โอยยยยย อีริคนายมันซื่อบื้อออออ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s