[FIC] RichBen [Smaug(Benedict) X Thorin(Richard)] R. Another side

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Richard A. X Benedict C.

R : M

G : Romantic , Hurt

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

สม๊อกหอบหายใจถี่หลังจากเขาหลุดมาที่ไหนซักอย่าง บรรยากาศบีบอัดและหนักจนเขาหายใจเกือบไม่ได้ ชายหนุ่มตัวสูงผมหยักเล็กน้อยสีน้ำตาลเข้ม เขาพยายามยันตัวเองไว้กับพื้นเพื่อำยุงตัวให้ได้ ความเจ็บเปรบจากเห็นการล่าสุดทำให้เขาพยายามขยับปีก…ปีกที่เขาควรจะมี ดวงตาคมตวัดมองตัวของเขาเอง สับสนและมึนงงยามที่เห็นท่อนแขนของตัวเอง ท่อนแขนที่มีรอยเลือดและเสื้อที่ขาด เขาพยายามขยับตัวและหายใจ ปอดเล็กๆของมนุษย์และการต้องพยายามยืนสองขาเชานสัตว์ชั้นต่ำพวกนั่นทำให้เขาทรมาร มังกรผู้สูงศักษ์และเเข็งแกร่ง ชายหนุ่มกัดฟัดกรอด เขาแม้ไม่รุ้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่เขาอ่อนแอเช่นนี่หากธอร์รินหรือคนแคระคนอื่นมาเจอเขาคงตายแน่

ดวงตาคมสีอ่อนมองตรงไปข้างหน้า เขาลุกขึ้นมาจากดินได้แต่ก็ถลาไปพิงต้นไม้ มองสำรวจโดยรอบทำให้รุ้ว่าเขาอยุ่ในป่าที่ไหนซักแห่งนึง การดมกลิ่นของมนุษญ์แย่จนเขาได้กลิ่นแค่น้ำ ดวงตาที่ทำได้แค่มองไปรอบๆ แต่เขาไม่เสียเวลานานนัก สม๊อกเองไม่เคยต้องบาดเจ็บถึงขนาดนี่ เขากำลังอ่อนแอและสับสน บางทีเขาควรหาที่พัก หรือถ้ำอบอุ่นเพื่อพักรักษาตัว ชายหนุ่มหายใจแรงเมื่อเขามองเห็นตัวเองผ่านสายน้ำสีเข้ม ใบหน้ามนุษย์ที่ไม่มีอะไรเหมือนเขา มีเพียงดวงตาดุคมกล้าแบบเดิมที่เขารุ้จัก ดวงตาที่บอกว่าอย่างน้อบเขาก้ไม่ใช่พวกเดียวกับมนุษย์ต่ำๆพวกนั่น

ธอร์รินคำรามเบาๆยามที่หลนลงกระแทกกับก้อนหินเบื่องล่าง เขาจำได้ว่าเขาไล่ล่าเจ้ามังกรตัวแสบเข้ามาในถ้ำนึง หลังจากนั่นเขาก็มาอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มกลิ้งตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตวัดสายตามองรอบข้างก่อนจะพบว่าตัวเองไม่มีดาบที่ถือมาด้วย ร่างกายของเขาที่แม้จะดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแต่เขารู้สึกราวกับสูงขึ้นมาก ร่างกายดูบางลงเล็กน้อยจนเกิดความคิดราวกับว่าเขาเป็นมนุษย์…ชายหนุ่มนิ่งคิดและยิ่งแยกเขี้ยวอย่างโกรธเคือง มันจะต้องเป็นแผนของเจ้าสัตว์ร้ายนั่น ธอร์รินไม่เสียเวลาในการอาลัยอาวร เขาคว้าท่อนไม้ใกล้ๆและจะออกสะกดรอยตามเจ้าสัตว์เลื้อนคลานบาดเจ็บนั่น เส้นผมที่เปียกน้ำกับเสื้อผ้าที่ดูหนาเกินไปจนเขาหนัก ชายหนุ่มผมสีเข้มถอดเสื้อและขนสัตว์ที่ไม่จำเป็นออกเพื่อให้ตัวเบามากยิ่งขึ้น เจ้ามนุษย์ที่ร่างกายเก้งก้างแบบนี่มันน่าสมเพชจริง

อากาศภายนอกที่ดูหนักต่างจากที่ที่เขาเคยอยู่ ที่ที่คนแคระเช่นเขารู้จัก ต้นไม้สูงใหญ่แต่มองดีๆกลับเล็กกว่าที่เขาเคยเจอ สัตว์ตัวเล็กบางตัวที่แทบจะไม่พยายามหลบคน ที่สำคัญคือเขาไม่พบร่องรอยของกิ้งก้าตัวโตที่ควรจะเผาป่าหรืออะไรบางอย่าง บางทีเจ้านั่นอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่…ถูกดึงไปที่ไหนซักทีหรืออย่างน้อย แผนการเช่นสุนัขจนตรอกที่ร่ายมนต์ให้เขาออกไปยังแผ่นดินอื่นและหนีไป หากเพียงแต่เจอละก็ เขาจะฆ่าให้ตายด้วยมือนี่ ท่อนขายาวหยุดชะงักนิ่งเมื่อได้ยินบางอย่าง เสียงของมนุษย์…อยู่ห่างออกไปและแม้จะเเผ่วเบาแต่เขามั่นใจ เสียงที่ร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจ มันืำให้เขารีบรุดไปทางนั่นอย่างรวดเร็ว

สม๊อกร้องออกมาแต่ก็รีบขบฟันกั้นเสียงเอาไว้ เขาตาลายและใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดเพราะความเจ็บที่กำลังเผาเขา ครั้งแรกทีเขาอยากคืนร่างอันทรงเกียรติของเขา อยากจะมีแผ่นปีกกว้างสยายน่าเกรงขาม พละกำลังเช่นก่อนหน้านี่…ก้อนเขาหลบเข้ามาในถ้ำกลางหุบเขานั่น มือเรียวขาวบีบแขนตัวเองแน่น รวบรวมเรี้ยวแรงดึงกิ่งไม้แหลมออกมาในที่สุด ยิ่งหอบถี่กับใบหน้าที่ร้อนและภาพที่เบลอเล็กน้อย…เพียงแค่เศษไม้นี่กลับทำให้เขาเจ็บได้ หากเพียงแค่เขาอยุ่ร่างเดิมเขาคงไม่ต้องตกลงมาจากเนินและถูกกิ่งไม้เล็กๆนี่เล่นงาน ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้นและพาตัวเองไปหลบใต้ต้นไม้ต้นใหญ่อย้างทำอะไรไม่ถูก

ธอร์รินรีบหลบหลังต้นไม้ ย่อกายต่ำยามที่บางอย่างเร่นผ่านถนนเส้นเล็กไป บางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เร่นเร็วยิ่งกว่าม้าแต่กลับมีคนอยู่ด้านใน ดวงตาคมจ้องมองอยุ่พักนึงแต่ก็รีบหันมาสนใจสิ่งที่เขากำลังทำ ถ้าฆ่าสม็อกได้เขาก็จะได้กลับไปหาคนของเขา คิดได้ดังนั่นเขาจึงรีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังทิศที่เขามั่นใจ มองหาร่องรอยไปด้วยเพื่อคาดการสิงที่น่าจะรออยู่ รอยกิงไม้และรอยเท้าอย่างชัดเจนทำให้เขาตามไปได้ไม่ยาก

ธอร์รินจับกิ่งไม้ก่อนจะค่อยๆลงมาตามทางลาดชัน เขามองไปตามร่องรอยที่เห็นชัดและเดินไปใกล้มากขึ้น หลบตัวหลังต้นไม้เมื่อเห็นบางอย่างขยับอยุ่ห่างออกไป เขามั่นใจว่าเป็นสม็อกแม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ใช่มังกรตัวโตแบบเดิม..ร่างแปลงหรือ? เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเจ้าตัวจะแปลงร่างได้ ชายหนุ่มร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกค่อยๆย่อตัวลงเพื่อเข้าไปใกล้ อีกฝ่าท่าทางจะบาดเจ็บดูจากรอยเลือด ดวงตาสีทองราวกับแมวที่ยังคงเดิม แต่ต่างกันตรงที่ผิวกายขาวและร่างกายที่เป็นมนุษย์เดินดินเช่นเขาเป็นอยู่ตอนนี่…ธอร์รินขบกรามเล็กน้อยมองดูเจ้าตัวที่ยังดูสับสนและกอดตัวเองแน่น จับแผลไว้ราวกับไม่รู้จะทำยังไงให้เลือดหยุดไหล อีกฝ่ายมีเพียงเสื้อขาวเป็นรอยขาดและกางเกง ปราสจากรองเท้าหรืออาวุท ดวงตาคมลอบมองสำรวจก่อนจะใช้จังหวะนั่นพุ้งตัวไปหลบหลังต้นไม้อย่างระวัง

“…ท่าทางแบบนั่นน่าสมเพชจนข้าอยากหัวเราะ”สม็อกรีบเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำทรงพลังนั่น เขาเเยกเขี้ยวขู่ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายเขากลับไม่ช่วยอะไรมากนัก ภาพที่เบลอจนเขาต้องพิงต้นไม้ที่ด้านหลัง หายใจแรงมากขึ้นเพราะความปวดร้าวที่แขนจนอยากจะดึงแขนตัวเองออก มองไปทางชายหนุ่มตัวสูงที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี่อีกฝ่ายไม่ใช่ตัวเพียงเล็บมือเขา กลับสูงใหญ่กว่าที่เขาเคยคิดไว้
“เจ้าจะปากดีกับข้าได้อีกไม่นาน”เขาพูดออกไป ขู่ให้ชายหนุ่มถอยไปจากตัวเขาหรือหาทางหนี เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองมาตายตอนนี่แน่ๆ

ธอร์รินยิ่งโมโหมากกว่าเดิมกับปฎิกิริยาแบบนี่ เขาถลาไปหาอีกฝ่ายกระชากลำคอขาวด้วยมือเดียวแล้วกกระแทกกับต้นไม้จนได้ยินเสียงร้องออกมา ก่อนจะต่อยเข้าที่ใบหน้าได้รูปนั่นอย่างแรง ไม่สนแม้สม็อกจะล้มลงไปบนพื้น

“เจ้ามันก็ปากดีไม่แพ้กัน!!! ร่างกายอ่อนแอเช่นนี่น่าขำที่จะคิดสู้ข้า…เจ้ามันยิ่งกว่าอสรพิษที่พาข้ามาที่นี่! จับข้าอยู่ในร่างมนุษย์และเจ้าเองก็เช่นกัน!!”เขาคำรามลั่น มองคนที่ร้องด้วยความ้เจ็บและพยายามลุกขึ้น เขาเดินเข้าไปใกล้และคร่อมอีกฝ่ายไว้ เห็นดวงตาคมตวัดมองด้วยความเกรียดชังตามด้วยพยายามขัดขืนจนเขาจับที่แขนข้างที่มีเลือดออก บีบมันแน่นจนสม็อกแอนตัวแล้วร้องลั่น

“เบน!! เบนๆๆๆๆ”ธอร์รินเขารีบหันมาอย่างรวดเร็วทำให้เห็นชายหนุ่มตัวสูงรีบถลามาทางพวกเขาด้วยสีหน้าร้อนรน ตามมาด้วยผุ้ชายสองคนที่ถืออาวุทท่าทางเรียบร้อยจนเขาเผลอถอยห่างจากสม็อก

“โอ้ยตายแล้ว ทำไมนายเจ็บแบบนี่ แล้วฉันจะบอกพวกพีอาร์ยังไงดี รีบพาเขาไปเร็ว”เขารีบก้าวมาขวางแต่ก็ยิ่งตกใจเมื่อแทนที่อีกฝ่ายจะตั้งท่าขัดขวางกลับรีบมาจับๆตัวเขาหมุนไปหมุ่นมา

“เอามือออกไปจากตัว-“เขาเริ่มขึ้นเสียง

“แอนนา! รีบติดต่อไปที่กองถ่ายว่าเจอริชาร์ตกับเบนแล้ว และเอาโทรศัพท์มา”อีกฝ่ายผละออกไปจากตัวเขาเมื่อมีผุ้หญิงคนนึงเดินมา เธอร้องเมื่อเห็นสภาพสม็อกที่กำลังพยายามขัดขืนคนสองคน
“เธอ…จัดการให้แน่ใจว่าทุกคนรุ้ว่าเบนและริชาร์ตกลับไปเอาของที่บ้าน และรถเสียเลยกลับไปไม่ได้ ฉันจะพาพวกเขาไปหาที่พักและพาหมอไป”เขาทำเสียงขึ้นจมูกกับผู้ชายที่แทบจะกระโดดไปรอบๆ เขาไม่เสียเวลาเพียงแค่เดินไปหาคนที่แทบจะนอนหมดแรงอยู่บนเปล

“เขาบาดเจ็บหนักนะคุณริชาร์ต เราจะให้พวกคุณคุยกันแต่หลังจากที่ไปที่พัก”เขายอมหยุด ไม่รุ้เพราะเหตุผลอะไร เพียงแค่เมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนสลบไปเท่านั่น ใบหน้าที่ขาวซีดกับลมหายใจที่อ่อนแรง เขาจึงเพียงแค่ยอมเดินตามไปเงียบๆ

/*/

ธอร์รินกอดอกระหว่างจ้องไปยังคนที่ยังหลับสนิท เขามองสม็อกมานานมากเวลาที่ไม่สำคัญต่อเขา ดวงตาคมกริบสำรวจไปตามใบหน้าได้รูปและผิวขาวที่ดูมีชีวิตขึ้น สม็อกถูกรักษาและพันแผลอย่างดี เขาจับใจความจากคนที่เรียกตัวเองว่าผู้จัดการ ได้ว่าเขาถูกเข้าใจผิดว่าชื่อริชาร์ต นักแสดงเวทีและสม็อกเองเป็นเบเนดิก นักแสดงเช่นกัน เขาไม่แน่ใจนักกับคำสังและคำพูดชวนให้เขาสงสัยคำพูดของผู้จัดการ เขาถูกสั่งให้ดูแลสม็อกจนกว่าจะหายดี ชายหนุ่มร่างสูงมองมีดเล่มเล็กที่อยู่ห่างออกไป เขาเดินสำรวจและมีอาวุทเพียงอย่างเดียว เขาเป็นนักรบและเขามีศักษ์ศรีพอที่จะไม่ทำร้ายศัตรูไร้ทางสู้ เขาจึงเลือกเพียงยืนกอดอกจ้องอีกฝ่ายจากปลายเตียง

ดวงตาสีทองลืมพรึบขึ้นมาเมื่อเขาได้สติ รู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี่นัก ทำไมเขาถึงยังเจ็บที่แขนและการหายใจช่วงอึดอัด เขาคงตัวเล็กเกินไปและผิวบางอย่างน่าเวทนา ชายหนุ่มหลับตาลงเพื่อเรียกสติและลืมตาอีกครั้งเมื่อรุ้ว่าเขาไม่ได้อยุ่คนเดียว สม็อกหันมาพยายามลุกขึ้นเมื่อเห็นธอร์รินเดินเข้ามาใกล้ ไม่ลืมส่งเสียงขู่ใส่อีกฝ่าย

“แปลกใจที่มนุษย์ที่นี่สมเพชเจ้าจนยอมรักษาให้”ธอร์รินบอกเนิบๆ ดวงตาคมจ้องมองไปยังดวงตาสีทองคมกล้าที่มีแต่แววอวดดี แขนข้างซ้ายที่ถูกพันไว้หนาและเนื้อตัวที่สะอาดขึ้นเยอะ “เจ้ามันไม่เคยรุ้จักบุญคน ที่ข้าไว้ชีวิตเจ้า”เขาบอกอีกเสียงเรียบ

ธอร์รินมองชายหนุ่มที่ยังคงจ้องเขานิ่ง ดวงตาที่ไม่ไหวติงราวกับไร้ซึ่งแววเกรงกลัว ไร้ซึงการยอมรับและก้มหัวให้ จมูกโดงรั้นที่เชิดขึ้นทำให้เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้า
“เจ้ามันก็เหมือนกับเผ่าพันธ์เจ้า…ไม่ว่าจะอยู่ในร่างใดก็ช่างน่ารังเกียจและทำตัวโอ้อวดว่าตัวเองสูงส่งทัดเทียมข้า คนแคระสกปรกเจ้ารุ้ไหมว่ากลิ่นพวกเจ้ามันเหม็นสาบติดจมูกข้าเพียงใด..”มือหยาบเอื่อมออกไปกระชากลำคอสม็อกขึ้นมา จับกระแทกกับหัวเตียงและออกแรงบีบ สบดวงตาที่ยังคงมีแต่แววถือตัวเช่นเดิม
“แล้วพวกสัตว์เลื้อยคลานอืดอาดเช่นเจ้าใยถึงไม่พยายามดูบ้างว่าตอนนี่ข้าอยู่เหนื่อกว่าเจ้าเช่นไร..”เขากดเสียงต่ำเย็นเฉียบ บีบลำคอขาวแรงขึ้นจนอีกฝ่ายยกมือจับมือเขา พวกเขายังคงสบตากันแม้เพียงไม่นานคนตรงหน้าก็ยกยิ้ม เสียงหัวเราะแผ่วเบาจนร่างสูงเผลอคลายมือออก มองชายหนุ่มด้วยความงุนงงและจับสม็อกกระแทกหัวเตียงอีกครั้ง เสียงครางะพราะความเจ้บดังแผ่วเบาและเขายิ่งขยับไปใกล้มากขึ้น
“มีสิ่งใดน่าขันสำหรับคนใกล้จะตายเช่นเจ้า”มือหยาบทั้งสองบีบไหล่ชายหนุ่ม ก้มมองอีกฝ่ายที่กำลังเงยขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาขบขัน ริมฝีปากที่อ้าออกเล็กน้อย “…ความตายนี่และที่น่าขันเจ้าคนแคระ”

“…”เขาไม่ตอบยามที่อีกฝ่ายเอื่อมมือขึ้นมาจับแขนเขา ดึงแขนเสื้อให้เขาก้มลงมาอีกจนรุ้สึกถึงลมหายใจอบอุ่น

“…เจ้าทำให้ข้านึกถึงวันคืนที่แสนน่าขบขัน เสียงร้องอย่างทรมานของเหล่าคนแคระ…กลิ่นเนื้อและกลิ่นทุกอย่างถูกเผา…พวกมันพยายามสู้เหมือนหนูตัวเล็กๆ พี่น้องเจ้า…พยายามปีนป่ายไปหารูเล็กๆเพื่อออกไป หนีจากข้า นั่นและที่น่าขัน..”ร่างสูงขบกรามแน่นอย่างเหลืออด ก่อนเขาจะง้างมือขึ้นแล้วตบเข้าเต็มแรงจนสม็อกล้มลงไปบนเตียงสีขาว เลือดหยดเล็กไม่อาจทำให้เขาสนใจได้ ชายหนุ่มกระชากอีกฝ่ายขึ้นมาก่อนจะตบอีกครั้งเรียกเสียงร้องครางเพราะความเจ้บจากริมฝีปากหยักอวดดี “หากเจ้ารักมันนัก เจ้าก็ควรตายด้วยความทรมาน..ค่อยๆสิ้นลมอย่างช้าๆและน่าสมเพช”เขากระชากเส้นผมนุ่มจนสม็อกเริดหน้าขึ้น

“งั้นข้าจะทำให้เจ้าค่อยๆตายอย่างช้าๆ”ร่างสูงขบฟันจ้องคนข้างใต้ เขาจิกผมชายหนุ่มให้เงยขึ้นก่อนจะก้มลงกัดลำคอขาวเรียกเสียงร้องและคนที่เผลอหดตัวหนี มือหยาบกำยำจับเสื้อยืดที่สม็อกใส่ก่อนจะกระชากฉีกจนขาดติดมือยาวลงมาถึงช่วงเอว แม้จะถูกขัดขืนแต่เขาก็ไม่สนใจ ใช้มือกดหัวอีกฝ่ายลงกับที่นอนและใช้มืออีกข้างฉีกเสื้อออกอีกจนตอนนี่กลายเป็นเศษผ้าสีน้ำเงินระอยู่บนผิวขาว

สม็อกหันไปมองคนแคระในร่างมนุษย์ที่ตอนนี่กดตัวเขาไว้แน่น อีกฝ่ายแรงเยอะอย่างน่าตกใจ อาจจะเพราะเขาไม่ชินกับการอยุ่ในร่างมนุษย์ การใช้ชีวิตหรือแม้กระทั่งเขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามทำอะไรเขากันแน่

“เจ้าถุกพามาที่นี่แท้ๆ ได้อยู่ในร่างมนุษย์แต่ใยกลับทำตัวต่ำเช่นเดิม”เขาร้องเมื่อธอร์รินบีบแขนเขาข้างที่เจ็บจนชาขึ้นมา หันไปมองด้านหลังเมื่อชายหนุ่มก้มลงมาและกัดเขาอีกครั้งจนยิ่งหงุดหงิดเพราะผิวบางๆน่าสมเพชนี่จึงทำให้เขาเจ็บได้
“เจ้าต่างหากที่ใช้เวทพาข้ามา!’ดวงตาสีทองสวยตวัดมองใบหน้าคมอย่างเอาเรื่อง
“เจ้ามันโง่เกินกว่าจะดูเรื่องแค่นี่ออกหรอกรึ!!.?”เขาทำเสียงขึ้นจมูก เขารุ้ว่าพวกคนแคระหยิ่ง โลกแคบ แต่ไม่คิดว่าจะโง่ถึงขั้นไม่รุ้เรื่องของมิติเวลา เส้นที่บิดเบี้ยวอาจจะพาให้พวกเขาไปที่ที่ไม่คสดฝัน และนั่นเป้นสิ่งที่เขาพยายามล่อให้เจ้าคนแคระติดกัป

ธอร์รินขบกรามแน่นกับเจ้ามังกรตรงหน้า ร่างกายอ่อนแอที่แม้แต่ขัดขืนเขาก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ คงมีเพียงแต่ริมฝีปากบางคมกล้าที่ยังคงเหมือนเดิม ไม่อยากจะเชื่อคำที่สม็อกพูดออกมา แต่ถึงแบบนั้นเเววโกหกในดวงตาสีทองสวยกลับหายไป ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่กระชากให้สม็อกลุกขึ้นมาและกดแผ่นหลังชายหนุ่มลงกับกำแพงที่หัวเตียง จมูกโด่งรั้นและดวงตาสีอ่อนยังเชิดขึ้นมองเขาไม่ยอมแสดงความเจ็บปวดออกมา แต่ชายหนุ่มเห็นมันในดวงตาคมนั่น ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มเล็กน้อย

“….งั้นข้าจะบอกอะไรที่ข้ารู้ ระหว่างที่จิ้งเหลนลิ้นสองแชกเช่นเจ้าหลับ คนของโลกนี่บอกว่าเจ้าของที่แท้จริงของพวกเราค่อนข้างมีเรื่องในเชิง…คู่รักที่แต่งงานกัน”เขาตัดสินใจเปลียนแผน ดวงตาคมมองอีกฝ่ายตั้งแต่ลำคอขาวลงมา แม้สม็อกจะยังเชิดแต่เขาก้เห็นแววหวั่นไหวในดวงตาสีอ่อน “…ไป…ให้พ้นกายข้า เจ้าคนแคระโสโครก…”ดวงตาคมตวัดมองสบตาชายหนุ่ม เจ้าคนร่างเล็กที่ยังคงอวดดีต่อเขา

ธอร์รินขบกรามเล็กน้อยยามที่ชายหนุ่มยังคงลอยหน้าลอยตามองเขา อยากจะรู้จริงๆว่าจะกระชากศักษ์ศรีจากอีกฝ่ายได้ยังไง เขายังคงไม่ตอบอะไรและไม่ยอมขยับไปไหน ธอร์รินยังคงตรึงท่อนแขนทั้งสองไว้กับหัวเตียงไม้ ทั้งคู่ยังคงมองสบตากันอยู่เช่นเดิม
“ข้าอยากจะรู้นักว่าสัตว์เดรฉานใกล้ตายเช่นเจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน หรือบางทีเจ้าอาจจะไม่รู้ตัว”มือหยาบกระด้างบีบท่อนแขนของสม็อกแน่น กระซิบเสียงเย็นชิดใบหน้าได้รูป มองต่ำลงมายังชายหนุ่มที่เพียงหอบเพราะความเจ็บปวด
“เหตุใดเล่าข้าต้องกลัวพวกหนูสกปรกที่อยู่ในรู ไร้บ้าน ไร้ครอบครัว…เพราะอะไรกันนะ ใช่แล้ว…เพราะข้านี่และที่ฆ่าพวกเจ้าเองเพียงแค่ลมหายใจ!!!”ร่างสูงขบกรามแน่นก่อนจะตบเข้าที่ใบหน้าขาวเนียนนั่นอย่างแรง มองดูคนตัวสูงที่ล้มลงไปบนที่นอนตามแรงโทษะของเขา ธอร์รินยิ่งคำรามต่ำกับชายหนุ่มที่พยายามยันตัวขึ้นมาจนเขากระชากให้สม็อกลุกขึ้นมา มือหยาบที่จิกกลุ่มผมนุ่มมาสบตาเขา แต่ในใจราวกับไฟที่แผดเผาเข้าด้านใน เมื่ออีกฝ่ายถมน้ำลายใส่หน้าเขา
“โสโครก….”เขาใช้มือเช็ดออกระหว่างมองคนที่ถูกดึงให้เงยหน้าด้วยมือของเขา ริมฝีปากบางยังคงยิ้มทำให้เขาออกแรงตบเข้าอีกครั้งยังแก้มเนียนอีกข้าง

“ดูท่าเจ้าจะยังไม่สำนึก บางทีอาจจะดีขึ่นหากข้าช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง…”ธอร์รินกดเสียงต่ำด้วยความโกรธ ไม่ปล่อยให้สม็อกมีเวลาลุกขึ้นจากเตียง เขากระชากเสื้อผ้าตัวบางออกจนเรียกว่าฉีกกระชาก เหลือเพียงเศษผ้าบนไหลขาวเนียนของคนที่คู่ตัวคว้ำหน้าอยู่

“ออกไปจากตัวข้า”ธอร์รินไม่สนใจแม้จะฟังเสียงเล็กๆจากริมฝีปากบาง สม็อกถุกกดให้ใบหน้าแนบลงไปกับที่นอนด้านล่าง เส้นผมสีเข้มตัดสั้นที่ระใบหน้าอีกฝ่าย เขาก้มลงมาจากทางด้านหลังอีกฝ่าย มือหยาบกระชากเส้นผมจนชายหนุ่มต้องเริดหน้าขึ้น “เจ้าเองนั่นและที่สกปรก มองดูตัวเจ้าเองให้ดีเถิดสม็อก…”เขากระซิบเสียงต่ำใกล้ใบหูชายหนุ่ม เงยหน้ามองตามดวงตาสีอ่อนตรงไปยังภาพสะท้อนจากสิ่งของห่างออกไป

“…ข้าสาบาน ข้าจะฆ่าเจ้าให้ค่อยๆตาย..”สม็อกขู่เขาเสียงเย็น ทั้งสองคนสบตากันผ่านเงาสะท้อน

“เจ้าจะหลอกตัวเองก็เรื่องของเจ้า แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือเจ้าในร่างมนุษย์”ธอร์รินเริ่มระหว่างกระชากกางเกงคนที่เริ่มดิ้นลงมา

“…ทอดกายอยู่ใต้ร่างข้า ไม่อาจขัดขืนให้ข้าสัมผัสร่างกายนุ่มๆเจ้าได้…”เขากดเสียงต่ำระหว่างที่กดช่วงล่างลงกับสะโพกกลทไปด้วย พอใจกับดวงตาที่สั่นไหวแม้เพียงเล็กน้อยเพราะเก็บอาการจากเขา

ร่างสูงเหยียดยิ้มอย่างดูถูกมองชายหนุ่มที่ยันตัวจนชนแผ่นอกของเขา เขาก้มลงไปยังลำคอขาวและกัดลงไปเรียกเสียงร้องตามด้วยฝ่ามือเรียวที่เหวี่ยงขึ้นมาประทะใบหน้าคมจนเขานิ่งไป ได้ยินเสียงขู่และร่างกายที่พยายามขยับหนีเขา ธอร์รินขบกรามเล็กน้อยและหันมามองคนที่ตอนนี่ยันตัวขึ้นกับหัวเตียง ยังคงหันหลังพยายามทรงตัว เขามองรอยเสื้อที่ขาดรุ้งริ้งจนเปิดช่วงไหล่ยาวมาถึงแผ่นหลัง ก่อนจะกระชากเส้นผมให้สม็อกเข้ามาใกล้ กระแทกกับแผ่นอกเขาแม้ชายหนุ่มจะดิ้น ใช้มือนึงล็อกแขนทั้งสองไว้ในมือเดียว กงเล็บของเจ้าตัวเล็กแสนผยศ ในขณะที่อีกมือดึงกางเกงออกจากขาเรียวอย่างง่ายด้าย พึงพอใจกับเสียงร้องจากชายหนุ่ม
“ข้าสาบาน!ข้าจะฆ่าเจ้าที่บังอาจแตะตัวข้า!!!”เขากอดรัดคนที่ดิ้นเป็นม้าป่าจนตัวลอยและกดลงบนที่นอน ใช้ตัวเขาทับเอาไว้ขณะกดข้อมือทั้งสองลงบนเตียง ไม่รอช้าที่เขาก้มลงจูบแรงๆไปตามลำคอขาวผ่อง ขบกัดจุดชีพจรแม้สม็อกจะยังแอนตัวบิดเพื่อหลบเขา

ร่างสูงกดข้อมือทั้งสองมากกว่าเดิมจนขึ้นมัดกล้าม ไม่สนว่าแขนอีกฝ่ายข้างที่เจ็บจะมีรอยเลือดซึมผ้าพันแผล เขาจูบไล่ลงมาจนถึงแผ่นอกบาง ขบแรงๆและดูดเม้ม ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงใต้ผิวเนื้อขาวเนียน ลากลิ้นลงบนยอดอกสีสวย ดูดแรงๆสลับขบเม้มจนลมหายใจคนที่อยู่ใต้ร่างเขาขาดห้วง มือหยาบรั้งเอวให้สม็อกแอนตัวเข้าหาเขามากขึ้น ดวงตาคมสีเข้มเหลือบมองอย่างแปลกใจยังใบหน้าได้รุปที่ไม่รู้ว่าแดงขึ้นเพราะรอยช้ำจากการถุกเขาตบหรือว่าจากอะไรอย่างอื่น ธอร์รินยังไม่คลายข้อมือทั้งสองออก ริมฝีปากหยักยังคงทำหน้าที่อย่างดีเรียกเสียงหอบหายใจมากขึ้นไปอีก

“ปล่อยข้า..!!”สม็อกร้องออกมาอีกครั้งหลังจากรวบรวมเรี้ยวแรงได้ เขาดิ้นแรงๆหวังให้หลุดจากผู้ชายตัวใหญ่ที่กำลังทำลายความภูมิใจของเขา ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวยังคงดูดดุนอยู่บนผิวเนื้อเขา ความไม่คุ้นชินทำให้สม็อกยิ่งมึนงง เรี้ยวแรงที่มีค่อยๆหายไปแทนที่ด้วยบางอย่าง จนเขาเองก้ไม่รุ้ว่าเมื่อไรที่เริ่มแอนตัวหาริมฝีปากหยักร้อนและเริ่มไร้แรงขัดขืน

ธอร์รินจูบต่ำลงมายังหน้าท้องแบนราบ มีลอนกล้ามพอประมาณขณะที่เขากดจูบแรงๆหลายครั้ง ผิวเนื้อนุ่มอบอุ่นและแรงหอบหายใจ เขารู้ว่าสม็อกเองกำลังสับสน เจ้ามังกรอวดดีจะได้รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบ เขาจูบลงมายังท้องน้อยชายหนุ่ม ขบแรงๆพอใจยามที่คนใต้ร่างสะดุ้งเฮือก เขาดึงชั้นในตัวบางออกได้ด้วยมือเดียว มองทุกอย่างอย่างเก็บรายระเอียด ยามที่ชายหนุ่มลืมตาพรึบขึ้นมาและหุบขาเข้าหากันด้วยความตืนตระหนก เขายังมองสบดวงตาสีอ่อนที่มองมาทางเขา

“ออกไป ข้าขอ-”

“เจ้าควรจะรู้ตัวเสียทีว่าไม่อาจจะทำอะไรข้าได้!”เขาคำรามลั่น ยันตัวขึ้นมาถอดเสื้อออกและกดข้อมือทั้งสองด้วยสองมือ หอบหายใจใกล้กับใบหน้าชายหนุ่ม ค่อยๆแทรกตัวเข้าตรงกลางทั้งยังไม่ละสายตาจากสม็อก ราวกับพวกเขากำลังแข่งกันและไม่มีใครอยากแพ้

“เจ้ากำลังทำสิ่งที่ผิด สกปรก…”ร่างสูงเผลอทำเสียงขึ้นจมูกเมื่อได้ยินคำพูดจากริมฝีปากบางสีสด ก่อนธอร์รินจะก้มลงไปหาริมฝีปากอวดดีนั่น

“ข้าสกปรก เจ้าก็จะแปดเปื้อนไปด้วย…”เขากระซิบตอบก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางอ่อนนุ่ม ได้ยินเสียงครางท้วงในระหว่างเขาละมือหนึ่งลงมาปลดกางเกงลง

สม็อกคำรามต่ำอย่างโทษะ เขาไม่อาจทำอะไรได้นอกจากนอนอยู่ตรงนั้น ทำได้เพียงแอนตัวหลบร่างกายแข็งขืนร้อนผ่าวที่เสียดสีกายเขาที่ด้านล่าง รสจูบร้อนแรงที่กำลังไล้ต้อนเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดุดันจนเขาที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี่ไม่อาจตามทัน ได้แต่พยายามจูบตอบแรงไม่แพ้กัน รสหวานปนขมยิ่งทำให้เขามึนงง อาศัยจังหวะที่ธอร์รินเผลอกัดลงไปบนลิ้นร้อนชื้น รับรู้กลิ่นเลือดและร้องยามที่เขาถุกกัดคืน ธอร์รินยันตัวขึ้นก่อนจะตบเข้าที่ใบหน้าเขาอีกครั้งอย่างแรง ชาทันทีจนเขาไม่มีแรงจะหันไป แต่ก็ถูกดึงไปจูบอีกแม้จะเจ็บแต่มันกลับทำให้เขายิ่งร้อนเข้าไปใหญ่

“เจ้ามันคิดได้แต่วิธีสกปรก พวกเกิดจากดินโคลนก็คงมีความคิดได้แค่นี่”สม็อกหอบหายใจเมื่อธอร์รินถอนจูบออก อีกฝ่ายยอมปล่อยมือที่ล็อกเขาไว้ เปลี่ยนเป็นมือหยาบทั้งสองที่รั้งเอวเขาให้แอนขึ้นจนรู้สึกถึงบางอย่างที่แนบกันบั้นท้ายเขา ธอร์รินไม่ตอบ อีกฝ่ายแค่แยกขาเขาออกให้เกีายวกับเอวสอบ หอบหายใจด้วยความไม่คุ้นชินเงยมองคนที่นั่งอยู่และเขาที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตาคมกริบเหลือบขึ้นมองสบตาเขา มือหยาบลูบลงมาบีบสะโพกเขาแรงๆจนเผลอร้อง หอบหายใจยามที่ชายหนุ่มเอื่ิมมากอบกุมกายเขาในอุ้งมืออบอุ่น เริ่มขยับแรงมากขึ้นพร้อมกับกายร้อนของธอร์ริน

“…เลิกปากเก่งแล้วหรือ”ร่างสูงกระซืบ มองสำรวจคนที่นอนแอนตัวบนที่นอน ดวงตาสีทองสวยยังมองไแทางอื่น แต่มือทั้งสองกับจิกที่นอนแน่นทุกครั้งที่เขาเร่งจังหวะการขยับมือ เผลอเกร็งตัวไม่ได้กับอารมณ์ความต้องการในใจ

ร่างสูงจัดการละมือออกมา เขาช้อนท่อนแขนใต้ข้อพับเข่าให้สม็อกอ้าขามากขึ้น ก้มมองช่องทางสวยที่อยู่ตรงหน้า เขากดตัวเองให้จ่อเข้าที่ปากทางนุ่มตามด้วยกดตัวลงไปช้าๆ สม็อกเริดหน้ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาจิกที่นอนแน่นหวังระบายความเจ็บไปได้บ้าง ทุกครั้งที่กายร้อนผ่าวขนาดใหญ่แทรกตัวเขามาเขาราวกับเป็นอัมพาต ช่วงล่างที่ชาจนขยับไม่ได้ ราวกับร่างกายกำลังถูกฉีกเป็นสองเสี่ยง แม้หลับตาลงเขายังตกใจกับหยดน้ำตาที่ไหล่ลงมาบนแก้ม หอบหายใจแรงมากขึ้น
“จะตายแล้วหรือไง..”ธอร์รินค้างตัวไว้แม้จะเข้ามาได้เพียงครึ่ง มองดูปฎิกิริยาของคนที่เกร็งตัวมต้ร่างเขา อีกฝ่ายเกรงเกินไปจนเขาขยับลำบาก หยดน้ำตาและคนที่จิกที่นอนทำให้เขามั่นใจว่าสม็อกไม่รุ้ว่าจะทำยังไง

มือหยาบเอื่อมลงไปจับเอวสอบให้แอนขึ้นมาหาเขา ดึงให้มือทั้งสองโอบรอบลำคอเขาแน่น ก้มลงไปจูบตามจุดชีพจร ลากลิ้นแผ่นเบาบนลำคอขาวก่อนจะเอื่อมมือลงมาขยับแกนกายของชายหนุ่มอีกครั้ง แผ่วเบาสลับกับรุนแรง มองสำรวจใบหน้าที่ยังคงอ้าปากหายใจ สม็อกไม่แม้แต่จะมัแรงขัดขืนเขา เป็นเพียงชายหนุ่มที่ยึดเขาเป็นที่พึ่งเท่านั่น
“ถ้าไม่อยากเจ็บกว่านี่ก็หายใจ…หายใจลึกในปอดเจ้าและปล่อยออกมา”เขากระซิบบอก มองอีกฝ่ายที่เริ่มทำตามเขา พอใจกับช่องทางอบอุ่นที่คลายตัวลงให้เขาดันกายเข้าไปได้อีก สม็อกร้องออกมาดังลั่นอีกครั้ง หอบถี่จนเขายอมหยุดและช้าลงอย่างช่วยไม่ได้

ร่างสูงมองใบหน้าชื้นเหงือของอีกฝ่่าย เขาก้มลงกดจูบเบาๆไปตามขมับและดันกายเข้าด้านในจนสุด ค้างกายไว้ให้สม็อกได้หายใจบ้าง มือเรียวที่สั่นเล็กน้อยอยู่บนบ่าของเขา ลมหายใจขาดห้วงบางอย่างทำให้เขาเพียงแค่รอ มือหยาบเอื่อมขึ้นมาขยับกายให้ชายหนุ่มอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจเป็นปกติ เขาจึงเริ่มขยับกายเข้าออก ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้
“…เจ้ากำลังทำให้ข้าแตกเป็นสองเสี่ยง”เขาเผลอยกยิ้มกับคำพูดแผ่วเบาจากริมฝีปากสีสด เริ่มเร่งกายเร็วมากขึ้นและช้าลงกว่าเดิม
“เจ้าจะไม่แตกเป็นสองเสี่ยงจากการร่วมรักกับข้า”ร่างสูงพึงพอใจกับใบหน้าแดงๆยามที่เขาพูด แยกขาทั้งสองออกมากกว่าเดิมและเบียดตัวลึกเข้าภายใน หาจุดไวสัมผัสของชายหนุ่มตัวสูง

สม็อกลืมตาพรึบอย่างตกใจ เขาอ้าปากค้างยามที่คนตัวสูงแทรกกายเข้าในตัวเขา แท่งเนื้อร้อนผ่าวยิ่งกว่าไฟไหนๆที่เขาเคยเจอ กำลังเบียดอยู่ภายใน รู้สึกร้อนและยิ่งต้องการในบางจุดที่ชายหนุ่มโดนอยู่ภายใน เขายึดลำคอแข็งแรงแน่นเพื่อทรงตัว มองใบหน้าคมและช่วงคางสากระคาย ชื้นเหงือและมัดกล้ามผิวสีแทนยิ่งเป็นประกายจากเม็ดเหงือ สม็อกเผลอบิดตัวอ้าขาให้ธอร์รินเข้ามามากขึ้น รู้สึกดีทุกครั้งที่ร่างสุงเสียดสีจุดไวสัมผัสจนเสียงหอบหายใจเริ่มกลายเป็นเสียงครางแผ่วเบา

ธอร์รินก้มลงจูบริมฝีปากที่ส่งเสียงครางหวานอีกครั้ง ตวัดลิ้นไล้ต้อนลิ้นเล็กอย่สงชำนาน พอใจที่ครั้งนี่สม็อกจูบตอบเขาอย่างกระตือรือร้น มือทั้งสองรั้งให้เขาเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น ร่างสูงยังคงรุกล้ำริมฝีปากบางอบอุ่น หอมหงาน ร้อนแรงจนเขามัวเมา เร่งกระแทกกายหาช่องทางอบอุ่นที่ตอบรับเขาเป็นจังหวะจนไม่อาจหยุดหรือช้าลงได้

“ทำไมเจ้าถึงหวานนัก..”ร่างสูึงคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะกดจูบลงไปอีก เบียดท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้าในช่องทางสีสดที่สม็อกอ้าขาออกให้เขา ร่างกายอบอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกดีจนยิ่งเร่งกระแทกกายรุนแรง สม็อกยิ่งครางออกมาเขาก่ยิ่งเพิ่มจังหวะมากขึ้น

สม็อกร้องออกมาเสียงเครือยามที่ธอร์รินเร่งจังหวะเข้ามาในกาย ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกตัวใส่เขา ราวกับจงใจเบียดแท่งเนื้อร้อนกับจุดไวสัมผัสในกายจนเลือดเขาสูบฉีด ครางพร่ารับจังหวะรุนแรง เกร็งตัวเมื่อธอร์รินเข้าลึกจนเขาจุกแต่ก็รู้สึกดี เพียงไม่นานเขาก็ปลดปล่อยออกมา หลบสายตาคมและรอยยิ้มที่ราวกับยิ้มเยาะ ธอร์รินยันตัวไว้กับที่นอน เร่งสะโพกสอบให้แนบชิดยิ่งขึ้น รุนแรงจนเขาได้ยินเสียงน่าอาย ไม่นานนักความร้อนวาบอบอุ่นก็เร่นเข้ามาในช่องท้องเขาจนเผลอหดตัว ร่างสูงยังคงปลดปล่อยเข้ามาในกายเขาจนร้อนไปหมด

“….เจ้ามันยิ่งกว่าพวกแมลง”เขาเอ่ยเสียงเครือ ใบหน้าแดงแม้ร่างกายของเขาจะยังรับอีกฝ่ายอย่างเต็มใจก็ตาม

“เจ้าจะด่าข้ายังไง ความจริงก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง”ธอร์รินถอนกายออกช้าๆจนสม็อกเผลอครางเพราะความหนาว ท่อนแขนกำยำรั้งให้เขาเข้าไปใกล้และเริ่มจูบลงบนไหล่ของเขา

“ข้ายังไม่จบกับเจ้า แม้เพียงครั้งเดียวคงไม่พอ….”

/แถม/

“ริชาร์ต!!! ริชาร์ต!!!! ฉันกลัว”ร่างสูงเจ้าของชื่อหันมาเมื่อได้ยินเสียงคนรักของเขา ตอนนี่เขากำลังลำบากเดินอยู่บนกองทองจำพวกเหรียญและอื่นๆมากมาก เขาหันมามองอย่างตื่นๆเมื่อมังกรขนาดใหญ่สีแดงถลามาทางเขา “เบนหรือ เบน!!?”เขาอ้าแขนกอดเมื่อเจ้ามังกรตัวโตลงจอดตรงหน้าเขาและเขาทำได้เพียงกอดช่วงจมูกอีกฝ่ายเท่านั่น

“ทำไมฉันกลายเป็นสม็อกละ ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากตัวใหญ่แบบนี่”เขาพยายามอย่างยิ่งจะปลอบใจให้คนรักของเขาเย็นลง เขาเป็นแบบนี่มาหลายชั่วโมงแล้วและพึงเจอเบเนดิกที่เขาตามหาด้วยความเป็นห่วง ร่างสูงได้แต่ตบจมูกให้เบนใจเย็นลง

“ฉันอยู่ตรงนี่แล้ว ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นนะเบน”เขากระซิบ หวังว่าจะตื่นจากฝันประหลาดแบบนี่โดยเร็ว

******************

ช่วงนี่จีนอ่านหนังสือ เอาเอสเอฟไปก่อนคะ 555

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
ข้อความนี้ถูกเขียนใน SF Another pair, Z All Fiction คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

6 ตอบกลับที่ [FIC] RichBen [Smaug(Benedict) X Thorin(Richard)] R. Another side

  1. Peem_kakeru พูดว่า:

    ง่อววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    อ่านหนังสือสอบเหมือนกันค่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ

    สเมาาาาาาาาาาาาาาาาาก์ พรี่เบนนนนนนนนนนนนนนนนนน แอร่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    พูดไม่ออกเลยคร่ะะะะะะะ ไปอ่านหนังสือสอบต่อละ

  2. Roni พูดว่า:

    ว้าว คู่แรร์อ่านเพลิน เอาใจช่วยอ่านหนังสือนะคะ

  3. kaonashipanda พูดว่า:

    เเอ้กกกกก คู่เเรร์นี่….เลือดหมดตัวเเล้วค่ะ ห…หมดเเล้ว… /นอนตายอย่างสงบ

  4. wikinaga พูดว่า:

    ในที่สุด ก้ได้อ่านริชลุกใครสักคน และ…!!!!!
    เบนเหนียงก็ได้เป็นเมียใครสักคน……
    รู้สึกดีจายยยยยยยยยยยยยยยยย
    อ่านได้อ่ะ ริชเบน ก็โอเคเลย เพราะเบนสมควรโดนกดดดดดด ฟฟฟฟฟฟ
    ตอนจบสม็อคกลายเป็นมังกรนิสัยดีไปแล้วเรอออออ มีพี่แคระปลอบใจ 55555555 แจ๋วว่ะคิดได้ เอาอิ๊กกก

  5. winternovember พูดว่า:

    อ่านรวดเดียวจบแล้วแบบว่า #พ่นสายรุ้งออกจากปาก คู่แรร์ที่หาอ่านยากของชั้นนนน มันกร๊าวใจเหลือเกิ้นนนนนนน พ่อมังกรจอมดื้อตอนหลังนี่กลายเป้นน้องมังกรน่ารักไปแล้นนน >////<

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s