[FIC] RichBen [RichardXBenedict]#2 Please just one night

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Richard A. X  Benedict C.

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

ริชาร์ตค่อยๆ ชะลอรถระหว่างมองดูชายหนุ่มตัวสูงที่คุยกับใครบางคนอยู่ เขาสังเกตและตามชายหนุ่มนานานพอสมควร อีกฝ่ายดูท่าทางไม่ดีนัก ดูไม่พอใจและโมโหอะไรบางอย่างมาก่อนหน้านี่ ร่างาสูงแอนตัวมองผ่านกระจกใส อีกฝ่ายกำลังตะโกนด่าทอชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่จนกระทั้งถูกพลักจนล้มลงไป เขาจับประตูเพื่อจะเปิดมันออกแล้วอยากจะวิ่งไปช่วย แต่เขารอก่อน…. ริชาร์ตมองผู้ชายคนนั่นรีบเดินกลับไปที่รถและขับออกไป สายตาคมกริบสีเทาหันกลับมามองคนที่ตอนนี่ไม่ได้อยู่บนพื้นแล้ว อีกฝ่ายลุกขึ้นมา พยายามปัดฝุ่นขณะมองตามเจ้ารถคันนั่น เขาขับรถตามต่อไปยามที่ชายหนุ่มเดินไปยังถนนอีกเส้น

เขาขับตามไปเรื่อยๆจนมาใกล้มากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มเป็นคนที่สูง แต่ค่อนข้างตัวเล็กสำหรับเขา อาจจะเพราะว่าไม่ได้ทานอะไรมากนัก ท่าทางมอมแมม มือทั้งสองกอดท่อนแขนเอาไว้เหมือนกั้นอากาศหนาวยาวค้ำคืน พื้นที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำนิดๆเพราะความชื้นและฝนที่พึ่งหยุดตก ริชาร์ตนึกเห็นใจจนเขายิ่งเทียบรถเข้าใกล้ เห็นดวงตาสีสวยเหลือบมามองเป็นระยะๆ เขาจึงจัดสินใจจอดรถและเปิดกระจกลง เห็นดวงตาสีฟ้าอมเขียวตวัดมามองเขาและยิ้มหวานให้ เขาไม่รู้นักว่าวิธีนี้จะได้ผลแค่ไหน เขาเพียงแต่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาสกปรกและกระหาย ลวนลามมองต่ำลงมายังสะโพกผายยามที่อีกฝ่ายขยับตัวมาทางเขาและเดินวนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วและรู้งาน เขามองตามสะโพกกลมและท่อนขายาวๆก่อนที่รู้ตัวอีกทีมือเรียวทั้งสองก็จับกระจกรถเอาไว้แล้ว

“ว่าไงครับเจ้านาย อยากได้เพื่อนดื่มคืนนี้ไหม”เขาก้มมองยามที่อีกฝ่ายก้มตัวลงมาส่งสายตาหวานให้เขา ชายหนุ่มมีดวงตาสีสวย น้ำเสียงทุ้มเซ็กซี่และใบหน้าขาวได้รูป ริมฝีปากบางสีชมพูยังคงคลี่ยิ้มหวานหยดให้เขา

“ขึ้นรถสิ” ริชาร์ตบอกเรียบๆ เขาไม่รู้จะพูดยังไง แต่ก็เพียงแค่หวังว่าชายหนุ่มจะเข้าใจและไม่สงสัย ซึ่งผลตอบรับคือการที่อีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนรถเขาอย่างรวดเร็ว

“อยากให้เราเริ่มจากอะไรดีที่รัก คุณหล่อมาก” เขาเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยเมื่อมือเรียวขาวยกขึ้นลูบช่วงกรามเขา มันลูบต่ำลงมายังแผ่นอกและหัวเราะเบาๆ เขามองสบดวงตาสีสวยที่จ้องเขานิ่ง มันกระพริบเบาๆ และบางอย่างบอกเขาว่าจะต้องไม่ใช่อย่างที่เห็น อีกฝ่ายดูฉลาดในแววตา มันเต็มไปด้วยแววอยากรู้และความคิดความอ่าน ต่างกับการแสดงเป็นอีตัวช่างเอาใจ และไร้สมอง… เขามองออกว่าอีกฝ่ายก็กำลังวิเคราะห์เขาเช่นกันว่าควรจะทำตัวยังไงให้เขาชอบที่สุด ร่างสูงขยับตัวมานั่งยังที่นั่งฝั่งเขาและหันกลับมาเพื่อตั้งท่าคุยดีๆ

“นายชื่ออะไร” เขาเริ่มเป็นคำแรก มองดวงตาซุกซนที่หรี่มองเขาแต่ก็ยังไม่หุบยิ้มหวานๆจนริชาร์ตเองนึกสงสัยว่า ใครกันแน่ที่จ้องจับผิดใคร

“นายสามารถเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ นางมารตัวน้อยหรือว่า…อีตัวแสนสวย”ร่างสูงอดเลิกคิ้วกับน้ำเสียงหวานๆเนิบนาบของชายหนุ่มข้างกายไม่ได้ อีกฝ่ายยังคงยกยิ้มยั่วยวน น่าค้นหาให้เขาแต่ริชาร์ตก็ไม่ได้สนใจ…ทำเป็นไม่ใส่ใจจะดีกว่า เขาเลียริมฝีปากและหันกลับมามองสำรวจด้านนอกให้แน่ใจว่าไม่มีคนมาใกล้ๆ

“ฉันอยากรู้ชื่อจริงนาย” เขาบอก ทำให้เบนแกล้งถอนหายใจเบาๆ มือขาวยกขึ้นลูบๆเส้นผมและอีกฝ่ายที่ยกขาขึ้นไขว่ข้าง เขายังคงรอคำตอบแม้จะรู้ตัวว่าเจ้าตัวจงใจจะไม่ตอบอะไรเขา จนริชาร์ตต้องเลิกคิ้วเพื่อเร่งให้พูดต่อ

“ฉันชื่อเจสัน”

โกหก..

เขามั่นใจว่านี่โกหก แม้จะบอกไม่ได้ว่าอะไรที่ทำให้เขาคิดแบบนั่น แค่ว่าบางอย่างมันบอกชัดเจนว่าโกหกเขาแน่นอน ริชาร์ตยกยิ้มเพราะเขารู้ดีว่าเขาคิดถูก เขายันตัวขึ้นมาจ้องใบหน้าของคนข้างๆ

“บอกมาสิว่านายชื่ออะไร แบบตามจริงและไม่โกหกอีก”เขาพูด

“ก็ผมชื่อเจสัน แล้วจะให้ทำยังไงละครับ หรือคุณอยากจะทำโทษเด็กไม่ดี”เขามองสบดวงตาที่ยังคงจ้องเขาตอบ รักษากริยาและพยายามพาเขาเบี่ยงประเดน

“ถ้าฉันบอกว่า…ฉันเป็นตำรวจ” เขาเห็นสีหน้าและแววตาอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากแววตาเว้าวอน ยั่วยวน ตอนนี่กลับเปลี่ยนเป็นอารมณ์ไม่ดี และเบื่อหน่ายแทน ชายหนุ่มยันตัวขึ้นนั่งดีๆ และมองไปทางอื่นราวกับว่าไม่อยากจะเห็นหน้าเขา ริมฝีปากบางเบ้ออกและถอนใจ

“ขอดูบัตร” เขาเลิกคิ้ว “ตำรวจจริงก็ต้องมี ฉันไม่โง่นะ” ดวงตากลมๆตัวดกลับมามองเขาและแบมือ ริชาร์ตจึงทำได้แค่หยิบตาตำรวจขึ้นมาให้และอีกฝ่ายรับไปดูอย่างละเอียดเอง เขาอดยิ้มไม่ได้ยามที่ชายหนุ่มพลิกหน้าพลิกหลังและพยายามดึงๆบ้างเล็กน้อย จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ช้อนตาขึ้นจ้องหน้าเขาสลับกับของในมือ

“ริชาร์ต อามิเทจ..คุณตำรวจ ตัวจริง”เบนพึมพำ มองสำรวจร่างสูงใหญ่ที่ยังคงจ้องเขาเอาไว้นิ่งๆ รอยยิ้มกวนประสาทนั่นน่าหมั่นไส้จนเขาอยากจะหนีลงจากรถ แม้จะยิ่งโมโหตัวเองที่ดันแอบชื้นชมอยู่ในใจ ทั้งร่างกายสูงๆ กล้ามเนื้อเป็นมัดและใบหน้าหล่อคมคาย

“ต้องการอะไร”

“ฉันตรวจสอบพวกขายบริการผิดกฎหมาย”เขาตอบและล็อครถเมื่อเขารู้ทันคนที่ตอนนี่เอื่อมมือไปจับที่ประตูแล้ว เห็นดวงตาคมสีฟ้าสวยตวัดขึ้นมามองอย่างไม่พอใจราวกับอยากจะแยกเขี้ยวแล้วกัดเขาให้จมดิน แม้ว่าดูๆแล้วจะทำอะไรไม่ได้มากกว่า

“งั้นก็ดี..ดีมาก รู้อะไรไหม? ฉันจะทำให้มันถูกกฎหมาย ฉันเข้าใจว่าธุรกิจ…ได้ นี่เงินฉันมีเท่านี้เพราะไอ้แก่บ้ากามตัวเหม็นนั่นไม่จ่าย ฉันหาแขกได้คนเดียววันนี่และเชิดเงินฉันหนีไปก่อนหน้านี่” ริชาร์ตมองมือเรียวที่ยัดเงินยับๆใส่มือเขา หลาย10เหรียญแต่เขาไม่ต้องการมัน จึงทำได้แค่จับยึดข้อมือเรียวไว้ คืนเงินทั้งหมดไป แต่เมื่อเบนดึงมือกลับ เขาจึงต้องจำถือเงินพวกนั่นไว้

“ขอดูบัตรประชาชนนายด้วย” เขาบอกระหว่างนั่งพับเงินให้เรียบร้อย เห็นอีกคนถลึงตามองเขาและโยนบัตรให้ในที่สุด

“นายบอกชื่อปลอม” เขาอ่านบัตรและเงยหน้ามอง เห็นได้ชัดเจนว่าเขาเดาถูกในเรื่องนี่จนร่างสูงอดยกยิ้มออกมาไม่ได้ ยิ่งชายหนุ่มที่แส่หน้ามองทางอื่นยิ่งทำให้เขาอยากต้อนให้จนมุม

“เบน เบเนดิก…ชื่อฉัน” เบนตอบอย่างไม่เต็มเสียงและกอดอก

“ทำไมนายมาทำงานแบบนี้” ริชาร์ตกระซิบถาม เห็นเบนหันมามองเขาเหมือนตกใจและแปลกใจ อีกฝ่ายอึ้งไปอยู่พักนึงและหันหนีไปทางอื่น ปรับสีหน้าไม่ให้หวั่นไหว เขารู้ว่าเบนเองคงมีเหตุผล เหตุผลที่ทำให้เป็นแบบนี้ มนุษย์ทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเองในการเลือกดำเนินชีวิต

“…จะจับฉันก็เอาสิ” เบนไม่ตอบเพียงแค่เปลี่ยนเรื่อง เขาคืนปึกเงินให้เบนไป ความคิดบางอย่างมันทำให้เขาไม่ได้สนใจนัก จะตอบหรือไม่ตอบเขาก็จะไม่เซ้าซี้ ริชาร์ตเองแค่สนใจปัญหาเรื่องหญิงขายบริการ เพียงแค่วันนี้ว่างเลยอยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง

“ฉันต้องการให้นายกลับบ้านซะคืนนี้ บอกที่อยู่มา”ริชาร์ตบอกเขาเตรียมตัวสตาร์สรถแต่เมื่อชายหนุ่มเงียบ เขาจึงต้องหันมาและภามซำอีกจนได้รับดวงตาดุๆจ้องเป้งมา

“ไม่ต้อง ฉันกลับเอง!”เบนหันไปพยายามเปิดประตู แน่นอนว่าเขาล็อคและออกรถในทันทีเพื่อเบนจะได้รู้ว่าเขาไม่ปล่อยแน่นอน เขาได้ยินเสียงสบทครางเคืองๆและอีกฝ่ายที่ทุบคอลโซลรถเขาดังปึง

“ไม่ได้ยินหรือหูหนวก ว่าฉันจะกลับเอง จอดรถเดียวนี่นะ”เขาทำเป็นไม่ได้ยินเสียงขู่ฟ้อ

“บอกที่อยู่มา” เขาบังคับอีกครั้ง

“จอดรถ”เบนทำเสียงแข็ง จนเขาหันกลับมาจ้องดวงตาสีสวยด้วยแววจริงจังจนชายหนุ่มเม้มปาก เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแค่หันมาและขับรถต่อไปจนทั้งรถอยู่ในบรรยากาศที่เงียบจนได้ยินแค่เสียงเครื่องแผ่วๆ

“…ฉันไม่มีบ้านโอเคไหม! ฉันนอนตามโรงแรมที่แขกจ่ายให้ คืนไหนไม่มีลูกค้าฉันก็นอนที่สวนหรือบ้านซักหลังถ้าเขาพาไป ซอกตึก” เขาเห็นแววตาเจ็บปวด ทั้งอับอายและสับสนราวกับอีกคนลืมตัวไป ริชาร์ตไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยังคงขับรถต่อไปแบบนั่น เบนหลุบตาลงต่ำและหันกลับไปนั่งดีๆในที่สุด

เขารู้ตัวเอง เขารู้มาตลอดว่าเขาเข้มแข็ง เขาดูแลน้องชายต่างสายเลือดอีกสองคนและสิ่งที่เขาต้องทำคือไม่ยอมใคร หากเขายอมก็จะถูกกดขี่ ย่ำยีแน่นอนว่าสังคมมันโหดร้าย ทางรอดก็คือการแสดงละครทำตัวให้ดีและแกร่ง ในฐานะพี่ใหญ่ เป้าหมายของเขาอันดับหนึ่งคือดูแลเจมส์และทอมได้ อย่างน้อยก็ทำให้สองคนนั่นมีชีวิตที่มันดีกว่านี้ เป้าหมายรองลงมาก็คือการที่เขามีชีวิตเรียบๆ สงบๆในบ้านหลังเล็กๆซักหลัง เบนถอนหายใจยาวเหยียดเฝ้าพร่ำแช่งหักกระดูกเจ้าหน้าที่หน้าตาดีที่เอาแต่วางอำนาจ

“งั้นคืนนี้นายจะนอนที่ไหน”เบนกรอกตามองตำรวจซื่อบื่อข้างๆยามที่ริชาร์ตถามเขา เผลอทำเสียงขึ้นจมูกขยันๆและยิ่งกอดอกแน่น

“จะพาไปขังก็โอเค มีข้าวเช้าไหมละ! ก็บอกอยู่ว่าไม่มีบ้านยังจะถามอีกว่าจะไปที่ไหน นายตั้งใจจะกวนประสาทฉันใช่ไหม” ริชาร์ตไม่ตอบน้ำเสียงหาเรื่อง เขาพาเบนขับรถผ่านออกไปทางนอกเมืองเล็กน้อยเพื่อหาห้องพักซักห้อง หยุดที่โรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่งท่าทางก็ไม่เลวร้ายมากนัก ลงเดินไปเปิดประตูให้เบนลงมา อีกฝ่ายจ้องเขานิ่งด้วยแววตาไม่ไว้ใจ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วจนเบนยอมลงมาและพึมพำขอบคุณเบาๆ ถึงแม้เขาแปลกใจแต่ก็ไม่พูด พาเบนเดินข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้าม เขาตั้งใจจะหาที่พักให้ซักคืนและเขาจะกลับบ้าน อาบน้ำและดูบอล

“เดี๋ยว..”เบนดึงแขนเสื้อของผู้ชายตัวสูงตรงหน้าจนริชาร์ตหันมา อากาศหนาวๆของอเมริกาในตอนกลางคืนและฝนปอยๆ มันเลวร้ายมาก เขายืนข้างนอกมา6ชั่วโมงแล้ว ไม่มีที่ไป หนาวและหิวอย่างน้อยๆหากจะต้องเอาตัวรอด เขารู้ว่าริชาร์ตดูจะมีมนุษย์ธรรมสูงมาก เขาน่าจะไม่เป็นอะไร

“คอนดอมหมด” เขาพยักหน้าไปทางมาร์เก็ตเล็กๆ ริชาร์ตมองตาและหันกลับมามองหน้าเขาแต่ก็ยอมเดินตามเบนเข้ามาด้านใน ดวงตาคมมองสำรวจคนที่บอกว่าจะมาซื้อคอนดอมแต่ตอนนี้กลับตรงไปยังกาแฟร้อนๆ ริชาร์ตเพียงทำเป็นไม่เห็นเมื่ออีกฝ่ายแอบหันมามองเขาว่าจะสังเกตอะไรไหม ร่างสูงจึงทำได้แค่เนียนยืนอ่านนิตยาสารระหว่างไม่มองเบนที่เดินไปหยิบอุปกรณ์อะไรๆที่ดูจะมากมายเกินความจำเป็น เช่น ชุดสำหรับอาบน้ำขนาดเล็ก กาแฟร้อน หมากฝรั่ง คุกกี้ถุงเล็ก ซุปกระป๋อง ทิชชู่ น้ำเปล่า ดูเหมือนเบนจะยังไม่ลืมอย่างสุดท้ายนั่นก็คือ คอนด้อมกล่องใหญ่

“นายใช้ นายต้องจ่าย”

เบนบอกและยัดคอนดอมกล่องใหญ่เคาเตอร์ รวมถึงของเล็กๆน้อยๆอย่างอื่นด้วย ข้ออ้างเพื่อประหยัดเงินหลายเหรียญก็เท่านั้น ริชเองดูท่าทางก็ไม่มีปัญหาอะไร ร่างสูงเองยอมจ่ายให้เบนด้วยซักเหตุผล เมื่ออกมาจากร้าน นอกจากของทั้งหมดเขาจะยังต้องจ่ายแล้วเขาก็ยังกลายเป็นเหมือนถุงร้อนเดินได้? ตามที่เบนพึมพำบอกเขามาจากด้านหลัง อีกฝ่ายบ่นด่าตั้งแต่สภาพดินฟ้าอากาศ ด่าลม ด่าฝนตั้งแต่เจ้าตัวทานกาแฟเสร็จ และก็กลายเป็นว่าเดินหลบๆอยู่ข้างหลังเขาเพื่อบังลม เขาจึงยอมถอดเสื้อแจ็กเก๊ตคลุมใหล่และดึงเบนให้เปลี่ยนมาเดินข้างหน้าแทน

“สวีตจริง ขอบใจ…เคยมีคนบอกไหมว่านายตัวใหญ่ แต่หน้าเสียดายที่เสื้อตัวนี่มันดูเชยไปหน่อย ไม่มีตำรวจคนไหนใส่ชุดหนังกับเสื้อดำแล้ว นายดูหนังเยอะไปนิดนะ”เขาถอนใจกับน้ำเสียงสูงๆดูแคลนของเบเนดิก แต่ถึงแบบนั่นมือเรียวขาวก็ไม่ยอมปล่อยจากเสื้อเขาเลย

“ฉันร้อน”เขาบอกปัดๆ

“อากาศเลวร้ายแบบนี้น่ะหรือร้อน”เบนทำเสียงขึ้นจมูก “นายโตมาจากไหนกัน รัสเซียหรือ?”

เบนหัวเราะ จ้องชายหนุ่มที่เอื่อมมือขึ้นมาเหมือนจะเอาเสื้อคืน เขาจึงรีบเอี้ยวตัวหลบให้ไวกว่า และยอมพึมพำขอบคุณเบาๆ เขาค่อนข้างรู้ตัวว่าริชาร์ตมองสำรวจเขา จับตาดูเขาทุกอย่าง รู้แม้กระทั่งว่าเขาแอบใช้แผ่นหลังกว้างบังลมเอาไว้ ถึงแม้จะเนียนก็แล้ว

“มานี่เบน” เขาเงยหน้าอย่างไม่ชินยามที่อีกฝ่ายเรียกชื่อเขา ริชาร์ตพาเขามาที่แผงฮอทด็อกและเขามองว่ามันน่ากิน ในเมื่อเขาหิวนี่ ทุกอย่างคงอร่อยกว่ากาแฟราคาไม่กี่เหรียญและไม่อิ่มมากๆเมื่อกี่

“2ชิ้น “ริชาร์ตสั่ง

เบนกระแอมเมื่ออีกฝ่ายยื่นฮอทด็อกให้เขา แม้มันจะไม่ได้แพงมีราคามากกว่า3เหรียญเศษๆ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาอิ่ม พวกเขาเดินกินฮอทด็อกขณะเดินมายังโรงแรม ผ่านพวกไร้บ้านที่นอนอยู่บนเก้าอี้ ผ่านพวกแอฟริกัน-อเมริกันทาทางน่ากลัว แน่นอนว่าเขาเดินข้างริชาร์ตโดยอัตโนมัติ ในเชิงว่า’ฉันมากับคอปนะ หลบทางซะ’ และเยี่ยมมากที่ไม่มีใครกล้าหือกับเขาแม้แต่จะสบตา ท่าทางของริชาร์ตเองคงจะส่อแววความเป็นตำรวจออกมาชัดมาก

“สุดท้ายนายก็ยอม ว่าไงบอส เล่นแบบไหนดี”เบนพูดเมื่อพวกเขาเข้ามาในห้อง เขาถอดแจ็คเก็ตออก ลูบเบาๆ อย่างเสียดายและวางมันบนเก้าอี้ ริชาร์ตไม่ตอบคำพูดยั่วๆออกไปทางก่อกวนเขามากกว่า ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไปล่างหน้า ส่วนเบนก็รออยู่บนเตียง

“ไม่เล่นอะไรทั้งนั่น ฉันเลิกงานแล้วตอนนี่” ริชเช็ดหน้าเบาๆ เดินออกมามองเบนที่นั่งอ้าขายั่วเขา แสดงกริยาตอบกลับด้วยการทำเป็นไม่เห็นแทน

“อาบน้ำไหม นายคงหนาว” เขาเสนอความเห็น

“แล้วแต่นาย นายจ่ายฉันก็ทำตาม” เบนลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหาริชาร์ตและเริ่มปลดกระดุมอีกคนออกช้าๆ มองสำรวจแผ่นอกกว้างกำยำสีแทนและช้อนตาขึ้นมองร่างสูงยั่วๆ ใจสั่นสิ…และยอมฉันซะคุณตำรวจ เลิกทำท่าทางอวดเก่งซะที เขาพยายามสื่อออกมาทางสายตา

“..กฎคือไม่มีจูบ ไม่วุ่นวายเรื่องส่วนตัว ใส่คอนดอมก่อนจะให้ฉันอมไอ้หนูของนาย ไม่มีการมาจับตัวฉัน ไม่ให้ใช้ปากกับฉัน และเจลหล่อลื่น”เขาบอกต่อเมื่อร่างสูงไม่ได้ขัดขืนอะไร ก่อนจะถอดเสื้อริชาร์ตออกตามด้วยปลดกางเกง

“หุ่นนายเยี่ยมเป็นบ้า ยังกับนายแบบ” เขาครางเบาๆ

“ฉันคิดว่านายจะอาบน้ำไม่ใช่ฉัน” ริชาร์ตบอกหน่ายๆ เขาปล่อยให้เบนจับไปทั่วตัวเขาและอีกฝ่ายที่เริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออก เบนไม่ใส่ชั้นในด้วยซ้ำ

“อาบด้วยกันไง ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เซ็กซ์ต้องลองหลายๆที่ นะครับที่รัก”เขาเห็นเบนจูงมือเขาไปที่ห้องน้ำ ร่างสูงหลุบตามองรอยช้ำที่เอวของชายหนุ่ม เอื้อมมือไปรั้งเอวสอบมาใกล้และดันให้ติดกับเค้านท์เตอร์จนเบนอุทาน

“รอยอะไร”เขาถามเบาๆ ลูบปลายนิ้วสำรวจรอยช้ำช้าๆไม่ทันเห็นใบหน้าเบนที่ตาโตขึ้นและเม้มปากอย่างตื่นๆ เขายังคงสนใจรอยช้ำมากกว่านึกถึงเบนที่ตอนนี่เปลื่อยอยู่ต่อหน้าเขา จับท่อนขายาวให้อ้าออกระหว่างมองรอยช้ำจากการบีบยาวเข้ามาถึงต้นขาด้านใน เบเนดิกยิ่งหน้าแดงเพราะเขาไม่ทันตั้งตัวและใบหน้าคมยิ่งจริงจังจนเขาเขิน

“ไม่มีอะไรที่นายต้องสนใจ ฉันจะใช้ปากให้ก่อน”เขายึดข้อมือเบนไว้ให้เลิกพยายามเบื่องประเดนมาถอดกางเกงเขา รวบมันทั้งสองเอาไว้เงยหน้าขึ้นจ้องตอบดวงตาสีฟ้าอมเขียวสีสวย

“รอยอะไร”เขาถามอีก

“….แขกเขาต้องการจะถอดคอนดอมแล้วปล่อยข้างใน แต่ฉันไม่ยอม ไอ้ลูกหมาพยายามบังคับฉันเลยหนีออกมา…อันนี่ส่วนของเมื่อวาน ของวันนี่จะให้แค่ใช้ปากแต่จะฟรี ก็เลยโดนเตะลงจากรถ”ทั้งสองคนยังคงมองสบตากันอยู่แบบนั่น ในที่สุดแล้ว ริชเป็นฝ่ายที่ยอมพยักหน้าและปล่อยมือจากข้อมือทั้งสอง ถอยตัวออกมาจากคนที่นั่งอยู่บนเคาเตอร์ เขาจำเหตุการ์ณที่เบนเล่าได้ เขาเห็นชายหนุ่มโดนผลักและเขารู้ว่าเบนคงเหนื่อยมากแล้ว

“นายอาบซะ”เบนใบหน้าร้อนวาบยามที่อีกคนลอบมองสะโพกเขา แม้เพียงไม่นานก่อนอีกฝ่ายจะออกไปจากห้องน้ำ ริชาร์ตจะโกรธไหมนะ หรือมองว่าเขาสกปรกจนไม่อยากยุ่งกัน เพราะรู้ว่ารอยช้ำน่าเกลียดๆนี่มันทำเอาหมดอารมณ์หรือว่า…กลัวเขา? เบเนดิกก้มลงมองสำรวจร่างกายตัวเอง เขามีแค่ผิวขาวๆและผอม เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างผอมสูง และรอยเขียวช้ำตามเนื้อตัวในบางแห่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเงยมองบานประตูที่ปิดไปแล้ว

ริชาร์ตเริ่มเขียนโน้ตบอกให้เบนนอนพักเมื่อเดินออกมา เขาวางเงินไว้100เหรียญกับนมอีกกล่องที่ทางโรงแรมให้ฟรีที่หัวเตียง ก่อนที่เขาจะคว้าเสื้อเเละออกจากห้องไป แน่นอนว่าเขาควรจะสงบสติอารมณ์ซะหน่อย ร่างสูงเดินแต่งตัวไปเรื่อยๆพยายามไม่นึกถึงผิวขาวๆและดวงตาที่น่าค้นหา เบนซ้อนอะไรไว้ใต้ดวงตาสวยๆนั่นเขาอยากจะรู้ อยากจะรู้ทุกๆอย่างจนมันยิ่งอันตราย เขาควรจะรีบลืมเรื่องวันนี้ ลืมเรื่องของเบนให้เร็วที่สุด ผู้ชายที่มีสเน่ห์เหลือร้ายในสายตาเขา อย่างน้อยสิ่งที่เขาต้องการคือไม่อยากให้เบนโดนทำร้าย รอยช้ำนั่นมันทำเอาเขาโมโหขึ้นมาจนคุมอารมณ์เกือบไม่ได้ ร่างสูงถอนหายใจยาวเหยียด เขาคงดูบอลไม่ได้เรื่องแล้ว คงจะทำได้แค่กลับไปบ้านและพยายามข่มตานอนให้ได้

**********************

ขอบคุณสำหรับการตอบรับค่าาาาา

แบบว่ารีดชอบ เค้าก็ดีใจ เขินๆๆๆ

รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

เม้นเป็นกำลังใจ ไรเตอร์จะมีความสุขมากคะ❤

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Please Just One Night, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

10 ตอบกลับที่ [FIC] RichBen [RichardXBenedict]#2 Please just one night

  1. Gimme Bromance พูดว่า:

    ขุ่นริชเป็นตำรวจ…สุดเท่เลย เอรื้ออออ~><

    นึกออกเลยค่ะ แบบหน้าหล่อดุๆเข้มๆแบบเฮียจะทำแบบไหน ส่วนพี่เบนก็พยายามสุด เกือบจะยั่วขุ่นตำรวจขึ้นแล้วเชียว แต่โธ่…..ดันจบแต่เพียงเท่านี้

    ชอบตอนเบนเอาเฮียริชมาเป็นที่บังลมจังค่ะ น่ารัก~

    มาต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้น้อออ~~^____^

  2. mogtow พูดว่า:

    แงงง ริชเท่มากเลยย ขอกริ๊ดกร๊าดในบทของตำรวจค่ะ
    พี่เบนก็นะ..แซ่บไม่แพ้กัน 555

    เหมือนพี่น้อง3คนนี้จะปิดใจให้กับผู้ชายทุกคนเลย รู้สึกสงสารไงไม่รู้ ;v;

    รอคู่สุดท้ายนะคะ ไมเคิลกับเจมส์จะออกมาเป็นแนวไหนอยากรู้มากก เป็นกำลังใจให้ค่ะ!

  3. wikinaga พูดว่า:

    ฮี่ฮี่ คุณตำรวจออกตรวจ เจอของดีเข้าให้ พาขึ้นรถเลย!! ฮ่า ๆ
    น่าสงสารอ่ะ ไม่ได้เงินแล้วยังโดนทำร้าย อีก
    เจอป๋าริชติดจรวดมาช่วย ไหนจะเลี้ยงน้ำและขนม แถมให้เสื้อมาคุม โคตรพระเอกเลยยยยยยยยยยยยยยยยยย ยยยยยยย
    พาไปเปิดห้อง…ให้อาบน้ำสินะ ฮ่าาาาาาาาาาาาา
    ที่ชอบและอ่านคู่นี้ได้นี่ เพราะเห็นเบนเวลายืนข้างริช นั่งสัมภาษณ์ แล้วดูเกร็ง ๆ ประหม่า ๆ แบบว่าไม่กล้าคุยกล้าทักริชชอบกล มันทำให้อยากแกล้งงงงงอ่ะะะ เบนนี่จะอายอะไรรรรร ริชออกจะชื่นชมและมึนๆ ก็เถอะ /เหรออออ
    ยิ่งเวลานิ่ง ๆ จ้อง ๆ แล้วเบนทำตัวไม่ถูก ฮ่า ๆๆ แหม่ะะะะ อยากทำให้ร้องไห้จริง ๆ นา
    แต่พรีเมียร์ภาคนี้งานแรก ยืนข้างกันหน่อย เบนเลิกกลัวซะทีนะ ฮ่า ๆ

    คริสเป็นเจ้าของธุรกิจต่าง ๆ นานา หล่อ รวย มากกกกกกกกกกกก มาเก็บทอมไปกินแล้วววว ออกตัวแรงเลย
    ริชเป็นตำรวจนี่ เลี้ยงเบนไหมไหว อย่าให้แพ้เขานะ ตอนต่อไปคงไม่นั่งดูบอลกันนะ กร๊ากกกกกก
    ไมเคิลเจมส์จิเป็นไงหนอ ขอให้แซ่บบบบบ

    รอวันเสาร์! ชะอุ๊ยยยยยยยย

  4. Tong Sunisa พูดว่า:

    โอ้ยยยยยขุ่นริช สุภาพบุรุษมากค่ะ แอร๊ยยยยย สมเป็นตำรวจจริง

  5. amiten พูดว่า:

    ริชาร์ตน่ารักอ่า
    ผู้ชายแมนแสนแปดขนาดนี้หาซื้อได้ที่ไหนคะ
    พ่อคุณเอ๊ย อบอุ่นเหลือเกินนนน อิชุ้นจะละลายแล้วค่ะ
    คือพี่เบนคะ อย่าคิดมากเบยยยย เป็นเก๊าเก๊ากระโจนใส่แล้วค่ะเจอขุ่นตำรวจพึ่งพาได้ขนาดนี้
    โอ๊ยยยยย จีนค่ะ มันเป็นฟิคที่ฟินมากค่ะ
    ชั้นอ่านไปฟินไปเหนื่อยมากค่ะ //หายใจไม่ทัน 55555

  6. winternovember พูดว่า:

    เพิ่งมาเม้นคงไม่ว่ากันน้า ภารกิจเราเยอะแยะ 5555 คิดว่าคงได้วนกลับมาอ่านอีกหลายๆรอบแน่ๆ 555 ชอบคู่นี้อ่ะ แอร้ยยย >< ทำไมตอนเฮียแกสำรวจตรวจภายในเบนมันก๊าวใจฉันแบบนี้ ชอบตอนที่เบนเอาเฮียริชมาเป็นที่ยังลมเหมือนกัน แง่วว นี่อยากให้พี่จีนแต่งคู่นี้อีกเลยนะเนี่ย ชอบอ่ะ 555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s