[FIC] hiddlesworth [Chris X Tom]#4 Please just one night

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

ทอมเดินเตะฝุ่นระหว่างออกมาเดินบนถนนในตอนกลางวัน เขาดึงฮู้ดให้ขึ้นมาปิดหัวระหว่างเดินอย่างใช้ความคิดไปเรื่อยๆ เขานึกถึงคนๆ นั้น..แขกของเขาที่น่าจะชื่อคริสชื่อที่เขาจำได้แม่นยำแม้จะได้ฟังเพียงครั้งเดียว มือหนาๆ อบอุ่นที่จับเอวเขาอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมกริบสีฟ้านุ่มนวล ช่วงกรามสากระคายด้วยไรเครา แล้วไหนจะร่างกายโตๆ อบอุ่นนั่นอีก ทำไมเขาถึงจำได้นะ ทำไมกันเขาถึงจำได้ทุกอย่าง ทุกรายละเอียดที่คริสอยู่กับเขา ทำไมคริสถึงดีกับเขามากมายแบบนี้ แม้จะผ่านมาสองอาทิตย์แล้วแต่เขาก็ยังจำได้ ใบหน้าคมที่กระซิบเรียกชื่อเขา ร่างกายกับท่อนแขนอบอุ่นรอบกายเขา

“นี่เท่าไร” เขาหยุดตัวเองไม่ได้ เผลอถามออกไปเมื่อเห็นคริสบนหน้าปกนิตยสารเขาไม่ได้ตั้งใจจะมองด้วยซ้ำ แค่ราวกับพอเป็นใบหน้าคมนั่นเขาก็รีบสาวเท้ามาหาอย่างรวดเร็ว จับนิตยาสารเล่มนั้นขึ้นอ่านจนเจ้าของแผงขายต้องรีบเด้งตัวออกมาหาเขา คนตัวสูงกำลังจับมือกับนักธุรกิจชาวเยอรมัน เขาไม่สนใจเขาเพียงแค่เปิดดูด้านใน

“ถ้าจะอ่านก็ต้องซื้อนะ 4เหรียญ ไม่มียืนอ่านฟรี” เขาเหลือบตามองคนที่เดินมาใกล้ ทำให้เขาหยิบอีกเล่มที่เป็นหน้าคริสออกมาด้วยและยื่นเงินให้คนที่ทำราวกับเขาจะหยิบหนังสือวิ่งหนีไปทุกเมื่อ

“ทอนด้วย” เขากระชากเงินทอนมาจากอีกคน แน่นอนว่าไม่มีทิปสำหรับคนแบบเขา รีบเดินหนีออกมาแม้จะได้ยินคำด่าว่าสล๊อตมาเบาๆ เขาไม่สนใจ.. ทอมเดินหลบฝูงชนเข้าไปบนตรอกถนน นั่งลงบนลังเล็กๆ และเริ่มอ่านสิ่งที่ซื้อมา ทั้งข่าวประวัติส่วนตัว ข่าวความสำเร็จหรือแม้แต่ว่าคริสมีข่าวกับดาราหนัง เขาสบถออกมาค่อนข้างหัวเสีย จู่ๆ ก็หึงวูบเข้ามาเพราะเขาไม่อยากให้คริสมีข่าวกับใครเลย แม้จะยังสงสัยในความรู้สึกตัวเองก็ตามที ตั้งใจเริ่มอ่านต่อไป เขาห้ามตัวเองไม่ให้อยากรู้เรื่องคริสไม่ได้และเขาไม่แคร์

“รวยเป็นบ้าเลย…ไอ้รองเท้านี่ทำมาจากตัวอะไร เป็น 3 พันกว่าเหรียญ บ้าหรือเปล่า” เขาสบถออกมาระหว่างเปิดไปเรื่อยๆ ถ้าเขาได้เจอคริสอีกก็คงดี แน่นอนว่าไม่มีทาง สังคมคริสสูงเกินไปสำหรับเขา เกินกว่าที่คนแบบเขาจะฝันถึงและแน่นอนว่าไม่มีทางที่ชาตินี้พวกเขาจะได้เจอกัน…อีก

“นายขยับไปนั่งตรงอื่นได้ไหม ฉันจะขอเก็บขวดนี่” ทอมเงยหน้ามองชายไร้บ้านที่เดินเข้ามา เขายอมลุกขึ้นให้หลบคนที่กำลังเก็บขวด ย้ายตัวเองไปนั่งยองๆ บนพื้นอีกฝั่งแทน

“วันนี้มาเก็บของไกลนะเอ็ดดี้” ทอมทัก

“แน่นอนทอม เพื่อปากท้อง” เขาเอื้อมมือรับบุหรี่ที่อีกฝ่ายยื่นให้เอามาสูบและอ่านหนังสือต่อ ขมวดคิ้วเล็กน้อยยามที่อ่านหัวข้อด้านใน มองรูปถ่ายขนาดเต็มตัวของคริสในชุดสูทสุดหรู ที่มีเขียนด้านล่างเล็กๆ ว่าอะไรเป็นอะไรและเท่าไหร่ เขาลูบใบหน้าคริสบนกระดาษเบาๆ

“นายรู้ข่าวหรือยังว่าเบนถูกตำรวจจับไป ส่วนเจมส์ไปมีเรื่องกับมาเฟีย” เขาเงยหน้าขึ้นทันที

“อะไรนะ??” เขามองชายแก่ที่ยิ้มฟันเหลืองมาให้ อีกคนหัวเราะเบาๆ และนั่งลงข้างเขา

“นายคงไปรับงานนอกเมือง เพื่อนฉันบอกว่าเห็นเบนถูกตำรวจพาไป เจมส์เองก็หายไป โทรหาสิ” เขากรอกตาที่ทาขอบตาสีดำเพื่อให้ดูคม หันกลับมามองชายไร้บ้านแกล้งทำเสียงขึ้นจมูก

“เจมส์ไม่ได้หายไป เขาสบายดีฉันเคยเจอเขา และเขาไม่ได้ยุ่งกับมาเฟีย แค่อาจจะไปกับแขกที่รวยและมีอำนาจ…และฉันไม่มีโทรศัพท์ นายนี่โง่จริง” ทอมแก้ตัวแทนพี่ชายเขาสองคนอย่างว่องไว

“ฉันแค่บอกนายตามที่ได้ยิน” ชายคนนั้นหัวเราะ ทอมหันกลับมาสูบบุหรี่ต่อลึกๆ เข้าปอดระหว่างอ่านไปด้วย

“ฉันมั่นใจว่าเบนหายไปอาจจะจริง แต่เจมส์บอกว่าแค่เรื่องเข้าใจผิด…เขายังไม่กลับมาอีกหรือ นี่มันตั้งสามวันแล้วนับแต่เจมส์บอกฉัน” ทอมพึมพำ นึกถึงเรื่องที่เจมส์บอกเขาก่อนที่จะไม่ได้เจอกัน เขาเริ่มจะเป็นห่วงเบนขึ้นมาจริงๆ ซะแล้ว ถ้าพี่เขาเป็นอะไรขึ้นมาละจะทำยังไง โดนยัดยาแล้วถูกจับหรือเปล่านะ ยิ่งคิดทอมก็ยิ่งร้อนใจ

“ถ้าถูกจับคงโดนเยอะอยู่” เขาสูบแรงๆ เป็นครั้งสุดท้ายและส่งบุหรี่คืนไป เขาว่าจะลองไปสถานีตำรวจดู อาจจะเจอเบนแน่นอนว่าเงินที่คริสให้ยังมีอยู่ อาจจะพอประกันตัวได้บ้าง มีเท่าไรเขาก็จะพยายามพาเบนออกมาให้ได้แน่นอน

 

/*/

 

ทอมเดินออกมาเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปไม่นาน เขาไม่กล้าเฉียดไปใกล้แถวสถานีมากนักเพราะเขามันก็ผิดกฎหมาย ได้แต่ยืนแถวนั้นเพื่อมองดูลาดราวว่าจะทำไง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปดื้อๆ เพราะเขารู้ว่าไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนี้เขาเป็นแค่พลเมือง บริสุทธิ์ ทอมเหลือบตามองสำรวจรอบๆ สายตาไม่เป็นมิตรหลายต่อหลายคู่ตวัดกลับมามองเขาโดยทันที ทอมทำเป็นไม่สนใจและเข้าไปที่เคาเตอร์หนึ่งซึ่งมีตำรวจนั่งทำงานอยู่

“มาหาคนชื่อเบเนดิก…เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์” เขาบอกเมื่อมาถึงเค้าน์เตอร์ ยกมือซุกในกระเป๋าฮูด มองสบดวงตาที่มองอย่างจับผิดของตำรวจ อีกฝ่ายมองเขานิ่งอย่างไม่ไหวติง ยอมวางกระดาษในมือลงและหันมาหาเขาทั้งตัวราวกับกำลังจับพิรุจของเขา และทอมก็ไม่ได้หลบตาเขามองรอบตัวและหันมาอีก

“เสพยาหรือเปล่า” เขาถลึงตามองอีกคน คำแรกที่ออกจากปากคือเรื่องนี้หรือ

“ฉันมาเยี่ยมคนที่อาจจะถูกจับ ช่วยก้มหน้าไปค้นชื่อได้ไหม” เขาบอกปัดๆ หันมามองผู้หญิงที่กลั้นใจยามเดินผ่านเขา พึมพำด่าเธอกลับไปไม่สนใจคนที่เบ้ปากมองเขาด้วยหางตา ทอมยอมหันกลับมาและจ้องมองตำรวจที่เขายังคุยค้างไว้ต่อ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์

“ไม่มีคนชื่อนี้ เขาโดนข้อหาอะไร ขอดูบัตรนายหน่อย” เขากลอกตาอย่างไม่ใส่ใจ ดึงบัตรมาวางโครมลงบนโต๊ะ แยกเขี้ยวขาวขู่อย่างคนจนตรอกแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้

“หาชื่อ ฉันไม่ได้มามอบตัว ฉันเป็นพลเมืองอเมริกันที่ถูกกฎหมายและฉันกำลังหาพี่ชายฉัน” เขาทำเสียงกร้าว

“ต้องการยาหรือ? นายเสพอะไรมา? หรือขโมยอะไร อยากสารภาพใช่ไหมโทษน้อยลงนะ” เขามองตำรวจที่พยายามจับผิดเขา แทบจะไม่ได้ใส่ใจถึงสิ่งที่เขาบอกไปก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มเบ้ปากและกอดอกแน่น ไม่พอใจเอามากๆ และยังจ้องคุณตำรวจด้วยสายตาหาเรื่อง

“พวกขายตัวหรือเปล่า ” เขาตวัดสายตาไปมองผู้ชายตัวสูงที่เดินมากอดอกมองเขา

“ทำไม?? อยากอึ๊บก้นขาวๆ ฉันหรือไง ไม่ต้องห่วง จ้องหน้าฉันมันไม่ติดเอดส์หรอก” เขาตอกกลับ

“ทอม ไฮเดลสตัน ไม่มีประวัติอาชญากรรม ไม่มีบ้าน” เขาหันมาที่เค้าน์เตอร์

“นายกุเรื่องขึ้นมาใช่ไหม ต้องการเงินหรือ” เขามองทั้งสองคน

“ฉันไม่ได้-”

“มีเรื่องอะไรกันถึงเสียงดังไปถึงตรงนั้น” ทอมหยุดเพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขารีบหันมาทำให้เห็นว่าเกือบจะชนเขากับใครบางคน คนตัวสูงและเส้นผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าหล่อคมคาย อีกฝ่ายใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีดำและห้อยตราเอาไว้ ร่างสูงหันมายิ้มให้เขาด้วยท่าทางเป็นมิตร สุภาพและไม่รังเกียจอะไร

“..ฉันมาหาคน ได้ข่าวจากพวกข้างถนนว่าเขาถูกตำรวจจับมา” ทอมบอกออกไปเสียงเบา แส่หน้ามองทางอื่นเล็กน้อย หันกลับมาและรีบหยิบบัตรตัวเองคืนเมื่อได้โอกาส

“หาใคร บอกชื่อได้ไหมครับ” ร่างสูงว่า ทอมเงยมองสบตาคม ก้มลงมองยังตราชื่อที่เขียนว่าน่าจะชื่อริชาร์ต เขาหันกลับมามองตำรวจสองคนที่ด้านหลัง แปลกใจที่สองคนนั่นยอมอยู่นิ่งๆ และเขาที่หันกลับมาหาริชาร์ตอีกรอบ

“เบน เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์ เขาตัวพอๆ กับฉัน ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ตาก็สีแบบนี้แค่ฟ้ากว่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ออกไปทางจนปัญญา ริชาร์ตยังคงจ้องเขานิ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกและสงสัย เขาเองก็พอเข้าใจว่ามันเพราะอะไร ท่าทางแบบเขาดูท่าจะไม่ควรมีคนรู้จัก

“นายเป็นอะไรกับเขา ความสัมพันธ์” ริชาร์ตถามเขา และทอมก็ยักไหล่

“น้องชาย เพื่อน เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ออกจากบ้านเด็กกำพร้า เขาสอนฉันและก็เป็นเหมือนพี่ใหญ่ เขาหายไปและฉันต้องการรู้ว่าเขาโอเค” ทอมตอบกลับ อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่งแม้จะยังจ้องใบหน้าเขาอยู่ก็ตามที

“…ฉันไม่เจอรายงานของคนชื่อนี่ที่นายบอก คิดว่าเขาคงไม่ได้ถูกจับมาแน่นอน” ร่างสูงตอบในที่สุด ทอมเองก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมากจนเขาเผลอถอนหายใจ มองอีกฝ่ายที่ยังมีท่าทางปฎิบัติต่อเขาอย่างสุภาพชน

“ฉันจะออกไปส่งนายที่ด้านนอกเอง” ร่างสูงว่า

“ขอบใจ”

 

/*/

 

ทอมมองออกไปผ่านถนนยาวสุดสายตา เขาเดินไปตามท้องถนนมองที่ด้านหน้าธนาคารที่มีงานบางอย่าง เขาจำได้ว่าเป็นธนาคารของคริส มันทำให้เขานึกได้ว่าพวกเขาต่างกันและสกปรกแค่ไหน ทอมเม้มปากและเดินเข้าไปใกล้ๆ เท่าที่จะทำได้ มีทั้งช่างภาพและอะไรมากมาย อาจจะมีพวกระดับบริหารมา เขามองไม่เห็นอะไรมากนักนอกจากหัวของคนอื่นๆ ที่มุงดูอะไรกันซักอย่าง และเขาก็หยุดดูด้วยอีกคน

คริสก้าวลงจากรถยนต์ที่จอดหน้าธนาคาร สาขาใหม่ที่ปรับปรุงเสร็จ คนตัวสูงยิ้มตอบรับช่างภาพและพนักงานที่ปรบมือให้เขา มองเลยไปยังถนนที่มีชายหนุ่มคนนึงมองมา ดวงตาสีเขียวสวยใต้ขอบตาสีดำเลอะนิดๆ ทำให้เขาจำได้ ทอมกำลังมองมาที่เขา บางอย่างในสายตานั่นทำให้เขาใจเต้น กว่าจะได้ทำอะไรต่อ เมื่อทอมรู้ตัวก็วิ่งหนีเขาไปเสียแล้วแต่คริสกลับทำอะไรไม่ได้เพราะมีสายตาอีกหลายคู่ที่มองเขาอยู่

“ตามเขาไป พาเขาไปที่บ้านบอกว่าฉันอยากพบ” เขาหันไปกระซิบบอกคนขับรถเพราะตอนนี้เขาติดงาน หวังว่างานของเขาจะเสร็จไวกว่านี้

ทอมรีบเดินหนีให้ไวที่สุดไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะมาเจอคริสอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องเดินหนีด้วยแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังรู้สึกแปลกข้างใน…รู้สึกหัวใจเต้นแรงแปลกๆ ยิ่งมันมากขึ้นและเด่นชัดทุกครั้งยามเจอใบหน้าคม เขายิ่งเก็บนิตยสารพับๆ และเสียบไว้กับกระเป๋ายีนต์ เร่งฝีเท้าเดินหนีเร็วมากขึ้นกว่านี้อีก ซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเองเอาไว้ ดึงฮู้ดขึ้นมาคลุม เขาอยากจะเจอเบน เจอเจมส์ เจอใครก็ได้และถามว่าเขาควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี

“กรุณามากับเราด้วยครับ” เขาเงยหน้ามองรถคันสีดำที่มาจอดพร้อมคนขับรถที่ลงมาหาเขา

“อะไร?” ทอมตอบรับเสียงห้วน เขาไม่มีอารมณ์รับแขกก็เท่านั้น

“คุณคริสโตเฟอร์อยากพบคุณ” เขาชะงักและหันไปมองทางที่เขาจากมา รู้สึกใจเต้นในอกจนเขาหูอื้อคริสนะหรือจะอยากเจอเขา…อยากเจอคนสกปรกๆ แบบเขาจริงๆ หรือ?

“ฉันไม่ไป” เขาตอบหลังจากเงียบไปนาน อีกฝ่ายหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เขา

“กรุณาไปด้วยครับ อีก20นาทีคุณคริสจะเสร็จงาน” ทอมเริ่มคิดหนักกับเงินตรงหน้าเขา เลยตัดสินใจเอาเองก็ได้ว่า ครั้งนี้ที่เขายอมเพราะเรื่องเงิน ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะไปเจอคริสซักหน่อย ทอมยอมรับเงินและเดินไปนั่งในรถอย่างช่วยไม่ได้

 

/*/

 

เขานั่งกระดิกขาอยู่บนโซฟาราคาแพงที่เขาเคยเห็นในบ้านของคริส เขาลูบมันเบาๆ เนื้อผ้าที่ดูนิ่มเกินไป ทอมเงยหน้ามองเวลาที่ตอนนี้ประมาณสองทุ่มกว่าๆ คริสเลทไปประมาณ…สองชั่วโมง ทอมเพียงแค่อยู่ตรงนั้นและนั่งนึกถึงเหตุผลอะไรบนโลกนี่ที่เขาสามารถมาอยู่ในบ้านนี้ได้อีก เขามองขนมและชาตรงหน้า เขากินมันไปเยอะมากและมันก็มาเสิร์ฟเรื่อยๆ จนเขาข้องใจว่ามันมาจากไหน ไม่กลัวว่าเขาจะขโมยมันกลับหรือ? แต่ถ้าขโมยกลับไปได้มันคงจะเยี่ยมมาก

“คุณคริสมาถึงแล้วครับ” เขายันตัวดีๆ และลุกขึ้น

คริสรีบเดินเข้ามาในห้องก่อนจะสวมกอดทอมแรงๆ จนอีกฝ่ายตัวแข็งทื้อ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาช่างทรมานด้วยความต้องการจะเจอทอมอีก ชายหนุ่มตัวเล็กใสซื่อที่เขาถูกชะตา คนที่เขานอนกอดทั้งคืนและมีอะไรกันสามรอบ เขาไม่อาจจะหยุดคิดเรื่องทอมได้หลังจากวันนั้น หลังจากที่เขาตื่นมาและพบว่าทอมหายไป ชายหนุ่มฝังจมูกลงกับซอกคอขาวๆ สูดกลิ่นกายหอมเข้าลึกๆ มากขึ้น

“ขอโทษที่ช้า” เขากระซิบบอกยามที่ปล่อยทอม

“แล้ว…นายเป็นไงบ้าง” ทอมถามออกไป เขาเห็นคริสที่ยิ้มอ่อนโยนให้เขา ทอมหลบตาและมองทางอื่นเหมือนพยายามรวบรวมสติมากกว่า

“ขอโทษที่ถาม เรื่องส่วนตัวฉันลืมไป” ทอมพูดอีกทำให้คริสดูจะหมองลงเล็กน้อย

“ฉันสบายดี แค่คิดถึงนาย” เขาบอก “นายเป็นยังไงบ้าง” เขาเงยมองคนตัวสูง

“ดีที่ยังไม่ตาย มีงานบ้าง”

“งั้นหรือ…” คริสมองต่ำลงมาที่นิตยสารยับๆ ของเขาที่ทอมเอามานั่งอ่าน เขารู้ว่าสิ่งนี้ไม่มีในบ้านเขา ทอมน่าจะซื้อมันมา ทอมเงยหน้ามองเขาจนอดยิ้มไม่ได้

“คิดว่านายเคร่งเรื่องคำว่า เรื่องส่วนตัว เกิดอะไรขึ้น?” เขาเลียริมฝีปากและขยับตัว

“ฉันอยากรู้จักนาย…เอานายออกจากหัวไม่ได้”

“ฉันเองก็อยากรู้จักนาย” คริสบอกเบาๆ เห็นทอมแส่หน้าไปทางอื่นและหันกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก้มมองทอมที่ลูบแผ่นอกเขาและลูบขึ้นมายังลำคอแข็งแรง

“งั้นครั้งนี้นายจะปล่อยให้ฉันดูแลที่ไหนดี กฎเดิม” ทอมกระซิบและลูบมือไปทั่วยั่วๆ

“ก็ได้…” คริสพยักหน้าเข้าใจ ทอมเองดูไม่ต่างไปแต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากนัก  เขาอยากมีอะไรกับทอมและอยากมีอย่างอื่นด้วย เช่น การทานอาหารด้วยหรือว่านอนคุยกัน คริสไม่มีปัญหาอะไรแค่เขาอยากรู้ว่าทอมจะพอคิดเหมือนกันไหม คิดเรื่องอื่นและคิดว่าเขาอาจจะพอเป็นอย่างอื่นได้ด้วยนอกจากงาน

“นายเคยปล่อยให้ลูกค้าคนอื่นทำให้นายเสร็จไหม” คริสมองดวงตาสีเขียวและพึ่งเห็นว่าพูดอะไรออกมา ทอมอาจจะด่าเขาแต่ไม่ อีกฝ่ายเพียงหัวเราะราวกับเขาช่างใสซื่อ และคริสเองก็ยอมหัวเราะตามกลบเกลื่อนแบบงงๆ เขาหน้าแดงเล็กน้อยยามคิดถึงทอมที่ดูจะเชี่ยวชาญมากกว่าเขามาก

“ที่ถูกคือคนพวกนั้นไม่ได้สนใจจะมองด้วยซ้ำว่าฉันมีข้างหน้าเป็นแบบไหน เขาแค่กดหัวฉันให้ใช้ปาก จับให้หันหลัง แค่นั้น” ทอมตอบกลับ บางอย่างในดวงตาสีเขียวไหววูบและทอมที่แส่ไปทางอื่นก่อนคริสจะทันรู้ว่ามันหมายถึงอะไร

“…ขออาบน้ำได้ไหม” ทอมลูบผมและถอยห่างคริสหลังจากพวกเขาเงียบกันมานาน ทอมรู้ตัวว่าเขาสกปรก แค่คนรับใช้ยังสะอาดกว่าเขาเป็นไหนๆ คริสดูเหมือนไม่แน่ใจและสับสนกับเขาที่จู่ๆ เปลี่ยนเรื่อง ชายหนุ่มเพียงแค่อยากจะให้ตัวเองดูดีกว่านี้บ้างก็เท่านั้นเอง อยากให้คริสพอใจ หรือไม่ก็อยากจะให้รู้สึกว่าเขาทัดเทียมกับคนแบบคริส ให้พอที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันได้

“ได้แน่นอน” อีกฝ่ายเดินนำเขาขึ้นชั้นบน

 

/*/

 

คริสนั่งรออยู่ด้านนอกเมื่อทอมเดินเข้าห้องน้ำไป เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาของมาให้ทอม อาจจะเป็นเสื้อซักชุดที่ทอมน่าจะใส่ได้ แน่นอนว่าทอมใส่ได้เพราะเป็นขนาดเขา อีกฝ่ายดูผ่อนคลายมากขึ้นในครั้งนี้ที่เจอ

ทอมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงขอคริสอาบน้ำ อาจเป็นเพราะว่าเขาอยากดูสะอาดกว่านี้ก็ได้ อยากเทียบอีกฝ่ายได้บ้าง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาดูต่างจากคริสมากและมากเกินไป อีกฝ่ายใส่เสื้อผ้าที่แพงมาก แบรนด์อะไรไม่รู้เเต่เพียงแค่ราคารองเท้าเขาก็เข้าใจ เสื้อผ้าเขามีเพียงแต่ของมือสองราคาไม่กี่เหรียญก็ใส่จนขาดแล้ว ทอมนอนคิดอยู่ในอ่างน้ำที่เขามีโอกาสได้แช่ มันช่างกว้างและน้ำก็อุ่นกำลังดี…อุ่นจนต่างกับอากาศเลวร้ายของนิวยอร์คที่เอาแน่เอานอนไม่ค่อยไหว อยากให้พี่น้องเขาได้มีโอกาสได้มาเจอบ้าง…แม้จะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แต่พวกเขา เจมส์และเขาออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยกัน ก็ราวๆ ตอนอายุ 14 หากว่าพวกเขาอายุมากและไม่มีคนรับไปเลี้ยงก็ต้องออกมาด้วยเหตุผลสวยหรูว่าโตพอจะดูแลตัวเอง แม้ในความเป็นจริงคืองบของหลวงไม่พอจะเลี้ยง ส่วนเบนนั้นต่างออกไป แม่ของเบนติดคุกในข้อหาพยายามปล้นและฆ่า พ่อเบนติดเหล้าอย่างรุนแรงจนไม่สามารถดูแลใครได้ เบนถูกย้ายไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ที่เป็นตาแก่โรคจิต หากเป็นเขาคงจะหนีออกมาแบบเบนตั้งแต่วันแรก พวกเขามีตัวเลือกไม่มากนักในการมีชีวิตในเมืองที่ทุกอย่างก็แพงไปหมดและตำรวจดุยังกับหมา

“ทอม ฉันไม่อยากรบกวนนายแต่…” เขาสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงคริส เขาหันมองนาฬิกาและเขาอยู่ในนี้มา 20 นาทีแล้ว มันไม่ดีที่ให้แขกรอแบบนี้ คริสตบเขาแน่

“..ผมเสร็จแล้วครับที่รัก ผมแค่อยากให้มั่นใจว่าทุกอย่างพร้อมสำหรับคุณ..” ทอมรีบพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยด เขาตะกายขึ้นมาจากอ่างและวิ่งไปหาเสื้อคลุมใกล้ๆ เพื่อใส่มัน

“ไม่ๆ ทอม ฉันไม่ได้เร่ง แค่ฉันอยากรู้ว่านายอยากทานดินเนอร์ไหม ฉันสั่งสเต็กเนื้อไปสองชุด เป็นของแนะนำจากเชฟเยอรมัน นายทานได้ไหม?” ทอมชะงักและมองประตูอย่างงงๆ คริสกำลังถามเขาว่าทานเนื้อไหมหรือ? ทอมอ้าปากยิ่งขมวดคิ้ว

“แน่นอนครับ ผมทานได้ทุกอย่าง” เขาตอบกลับไป ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีจากอีกฝั่ง

“ฉันจะสั่งให้คนยกแชมเปญมาให้นาย ลองกดปุ่มสีเขียวที่คอนโทรลดูมันจะทำให้เป็นน้ำวน สบายดีนะ” ทอมหันมามองตามที่คริสบอก กดปุ่มและแช่น้ำต่องงๆ เขาควรจะออกไปดูแลแขกของเขาสิ ทอมยันตัวขึ้นมาและเริ่มสับสนว่าควรทำอะไรดี เขาคิดว่าตัวเองน่าจะออกไปด้านนอกเพื่อบริการคริส แต่ว่าทำไมเขาถึงปลดผ้าคลุมออกและเดินไปแช่อ่างต่อ ชายหนุ่มจับขอบอ่างและลุกขึ้นอีกครั้ง เขาควรออกไปไหม? ทอมเอียงคอแต่ก็ยอมนั่งแช่น้ำต่อแบบเดิม

คริสเดินไปจัดทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาวางช่อดอกไม้เอาไว้และหันมาจัดการเรื่องไวน์ หันไปมองที่บานประตูห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไป จะต้องทำยังไงก็ได้ให้ทอมประทับใจ ให้ทอมพอใจและอยากจะมาเจอเขาอีก ทอมจะชอบหรือเปล่าที่เขาเอาดอกกุหลาบมาใช้ หรือทอมอาจจะชอบอย่างอื่น? หรือทอมไม่ชอบดอกไม้ ร่างสูงถอนหายใจและสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เอาชุดนี้ให้ทอมเลือกว่าจะใส่อะไร แล้วพาออกมาเจอฉันที่นี่” เขาสั่ง ห้องนอนเขากว้างมากและมีห้องแยกอีกหลายห้อง แม้จะอยากพาทอมลงไปทานด้านล่างแต่ทอมอาจจะไม่อยากไป เจ้าตัวดูเคร่งครัดกับคำว่างานและเขาจะพยายามเนียนเข้าไว้ให้ทอมไม่รู้ว่าเขากำลังพาออกนอกเรื่องในคืนนี้ เขาอยากลองทำอะไรใหม่ๆ อาจจะแค่ทานอาหารซักมื้อและพูดคุย ไม่ใช่แค่เจอหน้ากันและพาเขาไปที่ห้องอย่างเดียว

ทอมเดินออกมาด้านนอกหลังจากเขาแช่น้ำและจิบแชมเปน มองดูพ่อบ้านที่ยืนยิ้มให้เขากับชุดสองสามชุดที่วางอยู่บนเตียง เห็นได้ชัดว่าน่าจะเป็นคำสั่งคริส

“กรุณาเลือกแต่งตัวตามสบายครับ” เขาหลุบตาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มองเขาอย่างรังเกียจแต่เป็นการนอบน้อม เขาเดินไปหยิบเสื้อยืดขึ้นมาและกางเกงขายาว

“ขอบใจที่ช่วยเอามาให้” เขาบอก

“คุณคริสเป็นคนเตรียมมาครับ”ทอมเลิกคิ้วและหันมามองอีก…อาจจะเป็นหนึ่งในการบอกอ้อมๆ ของพวกคนรวย ทอมเออออและวางเสื้อผ้าลง ก่อนจะเปลี่ยนไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของคริสมาใส่ตัวเดียว ปลดกระดุมต่ำลงมาสี่เม็ดและเดินไปดูที่กระจก ทำตัวเองให้ดูยั่วยวนแม้จะไม่รู้ว่าคริสอยู่ไหน ร่างสูงคงต้องการแมวน้อยยั่วสวาทถึงได้ให้เขาเลือกการแต่งตัวเองแบบนี้ เขาจะไม่ทำให้คริสผิดหวังแน่นอน

เมื่อเช็คตัวเองว่าทุกอย่างโอเคแล้ว เขาเดินตามพ่อบ้านไปยังอีกห้องหนึ่ง ทางเดินยาวแม้จะพอรู้คร่าวๆ ว่ายังอยู่ในส่วนของห้องนอน คริสลุกขึ้นจากโซฟาและตรงมาหาเขา แต่ทอมกลับยังคงมองที่โต๊ะอาหาร เสียงเปียโนเบาๆ จากเครื่องเล่นมันทำให้เขารู้สึกแปลกและหันมามองคนตัวสูง

“ฉันคิดว่าเราจะทำอะไรที่มัน…เน้นช่วงล่าง?” ทอมกระซิบเบาๆ และเบียดตัวหาคริส อีกฝ่ายอ้าปากเหมือนพยายามอธิบาย

“ฉันอยากทานดินเนอร์กับนาย” เขาหรี่ตามองชายหนุ่ม จับมือหยาบให้วางลงบนสะโพกเขาและลูบลงมา

“งั้นนายก็คงจะรู้ว่าฉันพร้อมตลอดเวลาที่จะทำทุกอย่าง บนโต๊ะอาหารก็ได้ นายจ่ายและฉันก็ยินดี”คริสมองเขาและลูบแก้มเขาเบาๆ

“ไม่ใช่ทอม ฉันเข้าใจว่านายดู…สวยและยั่วฉันได้จริงๆ แต่ตอนนี้ ฉันอยากทานดินเนอร์กับนายแค่นั้น” ทอมมองสบดวงตาสีฟ้าอย่างหาคำตอบว่าคริสโกหกหรือไม่

“….ฉันจะยังได้เงินไหม” เขาถามออกไปแม้จะไม่ใช่อะไรที่สนใจนัก นั่นทำให้คริสรีบพยักหน้าและเอาเช็คมาเขียนให้เขา

“2000เหรียญ แค่ดินเนอร์กับฉัน”

ทอมเงยหน้ามองคริสด้วยความรู้สึกที่เขาบอกไม่ถูก เพียงแค่หลบตาและรับเช็คมาเท่านั้น เขาเดินไปเก็บในกระเป๋าและเดินกลับมาหาอีกฝ่าย คริสรีบเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้เขาและชายหนุ่มเดินมานั่งข้างๆ เห็นอีกฝ่ายยกมือให้บริกรมารินไวน์ ก่อนจะตามด้วยการเสิร์ฟตามชุดที่จัดเอาไว้

“นายอยู่ที่ไหนหรือ” เขาเงยหน้าขึ้นมองคริส

“เรื่องส่วนตัวที่ไม่ก้าวก่าย กฎฉัน” ทอมกระซิบตอบ เขาไม่กล้าสู้หน้าคริสมากนัก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่

“นายซื้อนิตยสารที่มีเรื่องของฉันสองเล่ม นายจะบอกแบบนั้นได้อยู่อีกหรือ” เขายกไวน์ดื่มและมองคริสนิ่ง ดวงตาคมกริบกำลังยิ้มพราวให้เขา ทอมไม่อยากจะเชื่อว่าจะหลงเสน่ห์คริสมากมายขนาดนี้ หัวใจเจ้ากรรมของเขาก็ดันเต้นแรงจนทอมต้องยกแชมเปน หรือไวน์ หรืออะไรก็ได้ที่อยู่ใกล้มือขึ้นดื่มเสียอึกใหญ่

“…ฉันไม่มีบ้านอยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ฉันใช้ห้องน้ำสาธารณะและรวมเงินเช่าห้องอยู่ในบางครั้งกับพี่สองคน หรือไม่ก็ใช้ห้องที่แขกเช่าค้างไว้” ทอมตอบกลับและรอดูปฎิกิริยาดูถูกของคริส “…ถ้าเชื่อต่อจากคืนแรกมันจะถูกลงประมาณ3เหรียญ” ชายหนุ่มบอกอ้อมแอ้ม ดวงตาสีเขียวอมฟ้าหลุบลงต่ำ

“ห้องที่นิวยอร์คมันราคาแพง” คริสพยักหน้า

“…ทุกอย่างมันก็แพงแบบนี้ ฉันเองบางครั้งก็อยากจะไปให้พ้น ไปอยู่ที่ๆ ฉันสามารถทำงานได้แบบไม่มีใครรู้จัก” ทอมบอกเบาๆ เขาก้มหน้าลงทานซุปต่อ ไม่เห็นว่าคริสกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาชื่นชม

“…นายอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม” คริสลองเสี่ยงถามดู ทอมหรี่ตามองเขาและเห็นอีกฝ่ายนิ่งคิด

“หมายถึงนายจะเลี้ยงเก็บฉันนะหรือ?” ทอมลองถาม

“ไม่ๆ แค่ถามดูเท่านั้นทอม” ทอมยังคงจ้องอีกฝ่าย เขาก้มลงมามองจานยามที่มีคนเดินเข้ามาเติมไวน์ให้เขา สิ่งที่เขาอยากจะได้นะหรือ? เขาจะอยากได้อะไรนอกจาก…เขาก็อยากคบกับคริสนะ แต่มันท่าทางจะเป็นไปได้ยากกว่าการที่เขาจะกลายเป็นประธานาธิบดีเสียอีก

“…ฉันอยากซื้อบ้านซักหลังอยู่นอกเมือง อยู่กับพี่ชายอีกสองคนของฉัน ตื่นเช้ามาฉันก็ไปทำงาน งานอะไรก็ได้ฉันยังนึกไม่ออก ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะมีงานดีๆ ทำ…อาจจะแวะไปร้านอาหารของเบน หรืออาจจะแวะไปที่บาร์ของเจมส์ ดื่มกันจนเมาที่บ้านของเรา” ทอมตอบกลับไปเบาๆ ชายหนุ่มยักไหล่

“ฉันไม่ได้คิดไว้ว่านายจะตอบเรื่องแบบนี้” ดวงตากลมใต้แพขนตาตวัดกลับมามองคริส รีบหลบตายามที่เห็นสายตาชื่นชมพราวระยับ

“ฉันหมายถึงฉันกำลังเก็บเงินซื้อบ้านน่ะสิ แล้วแต่แขกแบบนายจะกรุณาให้เงินและใช้บริการฉันบ่อยขึ้น” คริสยังคงแปลกใจจริงๆ ที่ไม่มีประโยคไหนเลยที่ทอมจะร้องขอเขา ทำไมทอมไม่พูดว่า ‘ซื้อบ้านให้ผมหน่อยสิครับ’ แทนที่คำว่า ‘ฉันกำลังเก็บเงินซื้อบ้าน ใช้บริการเยอะๆ ฉันจะได้มีเงินง่ายขึ้น’ คริสเลิกคิ้วกับความคิดตัวเองและหัวเราะเบาๆ

“นายรู้ไหมว่าฉันรวย” คริสถามยิ้มๆ

“คนสติดีทั่วไปก็รู้คริสว่านายรวย” ทอมทำเสียงขึ้นจมูกขำๆ เขาคิดว่าร่างสูงคงต้องการเล่นมุขมันก็น่ารักดีสำหรับคนตัวสูงๆ ท่าทางแบบโกเด้น

“แล้วนายมีแฟนไหม?” ทอมชะงักมือและเงยหน้าขึ้น หลังจากคริสเงียบไปนาน

“ฉันเป็นโสเพณี…ถ้ามีแฟนคงเป็นพวกแมงดาเกาะกิน ฉันไม่มีอะไรแบบนั้น ลำพังฉันยังหาเลี้ยงตัวเองไม่รอด” ทอมตอบ “ไม่เหมือนนายกับดาราคนนั้น” เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมพูดออกไปแบบนั้นเหมือนกัน คริสกำลังมองหน้าเขาและยิ้มออกมา รอยยิ้มอบอุ่นราวกับอีกฝ่ายรู้อะไรดีๆ มา

“..ฉันโสดและมีคนที่สนใจ ไม่ใช่ดาราคนนั้น” คริสบอกเขา

ทอมไม่ได้ตอบอะไร เขานั่งทานเงียบๆ จนกระทั่งถึงชุดสลัดที่สั่งมา เขาเพียงแต่ยกไวน์ขึ้นจิบและมองคริสที่พยายามชวนเขาคุยตลอด ทอมหันมองนาฬิกาและพบว่านี่ดึกมากแล้ว เขาไม่อยากเชื่อว่าเขาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ โดยไม่มีเรื่องอย่างว่า หรือคริสไม่ได้ตั้งใจจะมีเซ็กซ์กับเขา? หรือรอให้เขาเริ่มก่อน? ทอมวางแก้วไวน์ลงและลุกขึ้น

“อิ่มแล้ว” เขาบอก เห็นคริสลุกขึ้นตามเขาอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้ ทำตัวตามสบายหรือ? แล้วเขาจะทำได้ยังไงก็ในเมื่อคริสเป็นลูกค้าของเขาคนนึง

“อยากทำอะไรไหม” เขาตวัดสายตามองคริสและเดินมาใกล้ ดึงคนตัวสูงให้ตามกลับมาที่ส่วนของห้องนอน ดันคริสให้พิงกับผนังและคุกเข่าลงตรงหน้า

ทอมจูบไปตามเป้ากางเกงของอีกฝ่าย เขาจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เขาเองรู้สึกดีขึ้น เพื่อตอกย้ำตัวเองว่าเขามาอยู่ที่นี่เพื่อทำงาน คนรวยที่กระด้างใจจะเริ่มในเรื่องแบบนี้ คงเป็นธรรมดาที่จะหาเหตุผลบางอย่างเพื่อเลี้ยงข้าวเขา คำพูดสวยหรูที่ทำให้คริสคงสบายใจ เขาไม่ได้พิเศษ บางทีคนอื่นๆ ที่นอนกับคริสอาจจะเป็นแบบนี้

“ทอมเดี๋ยว” คริสถอนหายใจหนักๆ กับคนช่างยั่วที่…ยั่วเกินไป เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทอมไม่เข้าใจคำว่าเพียงแค่ดินเนอร์ เขาอยากให้ทอมอยู่ที่นี่และทำตัวตามสบาย เขาอยากคุยเล่นและมองรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่ใช่การเอาใจเขา ทอมดูต่างออกไปจากหลายคนที่เขาเจอ เจ้าตัวมีสเน่ห์และแม้จะไม่มีเงินแต่ทอมไม่เคยร้องขอเขา ยิ่งเห็นว่าเขารวยทอมก็ยิ่งไม่ขอ ถ้าเป็นลูกน้องเขาหรือคนบางคน ควรจะบอกเขาว่าอยากได้นาฬิกาหรือกระเป๋า เขาไม่รู้ว่าทำไมทอมถึงไม่ใช้โอกาสนี้…เขาเคยลองเรียกพวกขายบริการคนอื่นเพื่อตัดความเข้าใจผิดในเรื่องทอมที่เขาคิดว่ามี  ใช่มันต่างกัน…พวกหล่อนบอกเขาทันทีว่าอยากไปซื้อเสื้อผ้าแพงที่สุดในย่านนี้เมื่อเขาเอ่ยปากว่าจะพาไปดินเนอร์ เขาแค่แปลกใจ…

“ทอม ฉันยังไม่อยากมีอะไรกับนาย” เขาดึงอีกฝ่ายขึ้นมาและจับให้ทอมเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าคมมองสบทอมนิ่งและอีกฝ่ายก็มองเขาเช่นกัน

“เรา…แค่นอนคุยกันได้ไหม แค่ดูหนังคุยเล่นหรืออะไรก็ตาม และพรุ่งนี้อย่าไป” ทอมไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงกับสายตาอ้อนวอน คริสไม่จำเป็นต้องใช้ประโยคขอร้องเพื่อถามความเห็นเขาด้วยซ้ำ คริสจ่ายเงินและแค่คำสั่งเขาก็ต้องทำ ทอมกระพริบตาเพื่อรวบรวมสติ

“..งานฉันส่วนใหญ่คือนอนกับนายและนายจ่ายเงิน” เขาพึมพำตอบ สับสนในตัวเองไม่แพ้กัน “…คือ นอนแบบให้นายอึ๊บ และนายก็วางเงินไว้หัวเตียง ตี 5 ฉันก็ออกไป?? นายเข้าใจไหมว่านี่คือสิ่งที่เราควรจะทำ” ทอมพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่โกรธๆ เขาไม่อยากจะใจสั่นมากกว่านี้แล้ว แค่นี้เขาก็จะร้องไห้เพราะเฝ้านึกถึงแค่ร่างสูง คนที่แตกต่างจากเขาทุกอย่างแต่ก็ยังไม่เจียมตัว อยากจะอยู่กับคริส

“ทุกอย่างที่ฉันต้องการ มันไม่ใช่แค่นอนกับนายทอม..ฉันอยากจะอยู่กับนาย ทำเรื่องแบบวันนี้อีก ฉันสนุกมากและมีความสุขเวลาได้มองสบตานาย” คริสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ทอมใจสั่นและต้องรีบหลบตาเพราะเขารู้สึกเหมือนจะร้องไห้

“…ฉันจะให้เพิ่ม แค่อยู่กับฉัน” คริสเสนออีกอย่างหมดหนทาง

“นายให้เยอะแล้วคริส ก็ได้..ทุกอย่างที่นายต้องการฉันจะทำ” เขาบอกและยกมือโอบรอบลำคออีกฝ่าย มองสบดวงตาคริสแต่ไม่นานเขาก็ต้องหลบตา ทำไมเขาถึงต้องหลบตา….ทำไมเขาจะต้องหัวใจเต้นแรงและไม่อยากจะปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้เลย ทอมคิดอย่างไม่เข้าใจ

*************************

คู่นี้ก็เข้มข้น ขอบคุณทุกๆ กำลังใจนะคะ

ฝากติดตามกันต่อๆ ไปด้วยค๊าาาาาา

อย่าลืมเม้นบ้างนะ จุ๊บๆ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Please Just One Night, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

12 ตอบกลับที่ [FIC] hiddlesworth [Chris X Tom]#4 Please just one night

  1. ราชรถมาให้เกยแล้วค่ะ หนูทอม..เร็วไว..อย่าได้ช้าเชียว

  2. คุณนายหลี พูดว่า:

    ทอมดูดีในสายตาคริสมากๆเลย ดีใจด้วยนะ
    ทอมเป็นคนที่มีความคิดดี ไม่เห็นแก่ตัวอีกต่างหาก
    ถ้าเห็นแก่เงินป่านนี้ สบายไปแล้ว คริสโดนจับแน่ๆ 555

    ช่วยเป็นกำลังใจห้ฝันของทอมเป็นจริงไวๆนะ ^_^

  3. jokirito พูดว่า:

    ก้าวหน้าแล้วคริส
    ค่อยๆตะล่อมๆๆๆ
    อย่าใจร้อนนะ

    จริงๆต้องเชียร์ให้ทอมจับคริสสิ ไหงกลายเป็นต้องเชียร์คริสให้ค่อยๆตะล่อมนุ้งเหมียวเข้าบ้าน

  4. Roni พูดว่า:

    โอ้ รวดร้าวแทนคริสยามทอมปฏิเสธข้อเสนอ

  5. shinya พูดว่า:

    กรี๊ดดดดดดดด บ้าเจงงงง
    ทอมจ๋าาาหนูจะยั่วเกินไปมั๊ยหัวใจเจ๊จะละลายยย แงงงง น่าร๊ากเกินไปล่ะ พี่คริสขาทนอยู่ได้ยังกันค้าา จำปล้ำไปเบยยย <///////<

  6. Keshiki.SuperCrazy พูดว่า:

    คุณทอมมมมช่างยั่วเจงๆ~
    บางทีก็ช่วยพักคำว่างานลงบ้างก็ได้~,
    โอกาสดีๆมารออยู่แล้ว คว้าโลด!
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    รออ่านตอนต่อๆไปอยู่น้า
    เป็นกำลังใจใฟ้ค่าาา

  7. Tong Sunisa พูดว่า:

    ทอมดูจะเคร่งครัดกับคำว่างานมากเลยง่าาาา เจอแต่คนไม่ดีสินะ เฮ้อออออ ขอให้หายสับสนเร็วๆทีเถอะ
    // ขอบคุณสำหรับฟิคนะค้าาาา

  8. น้ำผึ้ง พูดว่า:

    แอร๊ยยๆๆๆ. น่ารักๆ ต่างคนต่างสับสน รู้ใจกันเร็วๆนะ. รอตอนต่อไป สู้ๆนะคะ จีน

  9. bimnutt พูดว่า:

    คริสสสสสสสส ไอ้หมียักษษษ์ไอ้บ้าาา สู้นะนาย เค้าเอาใจช่วยยยย เอาทอมให้อยู่หมัดให้ได้นะะะะ

  10. amiten พูดว่า:

    บ้าจริง ทอมเด็กเข้าใจยาก
    พี่คริสเค้าอยากเลี้ยงดูเข้าใจมั้ยลูก
    เลิกดื้อๆ คือเข้าใจว่านางไม่เคยเจอคนดีๆไง
    แต่พี่คริสเค้ารับได้โอเคนะทอม แต่งเลยๆ //เดี๋ยวนะ
    คือฟินคู่นี้อ่ะ//จริงๆฟินทุกคู่
    พี่คริสดูแบบเริ่มหลงหัวปักหัวปำ เหมือนคนรวยขาดความอบอุ่นแล้วจะเอาๆพี่ทอมอ่ะ แบบไม่ได้คิดเรื่องอย่างว่านะ แต่คืออยากได้คนที่จะมาอยู่ข้างๆได้อย่างสบายใจ
    คืออธิบายยากง่ะ ตัวละครที่จีนแต่งคือคาแรคเตอร์ลึกมากกก เหมือนคาแรคเตอร์นั้นๆต้องผ่านเรื่องราวมาเยอะอ่ะ
    คือชอบบบ พี่ทอมก็แบบ เหมือนกันเจอแต่โลกที่โหดร้ายมาตลอดก็พยายามเซฟความรู้สึกตัวเอง
    คือรอติดตามไง ไม่อยากเดาต่อเลยจ้า
    แค่ขอให้ตอนจบฟินตัวแตกก็พอ 55555
    รอต่อไปนะเค่อะ รักจีน จุฟฟฟ

  11. wiki พูดว่า:

    มาอ่านช้าาาาา ไม่ว่ากันนะ เอ่อ ขอไม่อ่านคู่นึงงงงนะ ไม่ค่อยชริปปป
    แบบว่า ขี้เกียจ ไม่มีอารมณ์เท่าไร
    ไลค์อย่างเดียววว ว่าจะ ๆ ก็ไม่ได้อ่านสักทีนึงเห้อ 555555

    คริสหลงทอมเช้าแล้ววว ต่างคนต่างก็ชอบพอ..ใจซึ่งกันและกันดีเนอะะะะะะ
    มารออ่านทีเดียวยาว ๆ ก็เพพลินดี
    อ่านต่อออออออออออออ

  12. winternovember พูดว่า:

    ฮ่าาาา โอยยย ทอมเอ้ยยยย ช่างยั่วเหลือเกิน 5555 บ้าเจรงงง พี่คริสชวนดินเนอร์ อ๋อยยย 555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s