[FIC] RichBen [RichardXBenedict]R. #5 Please just one night

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Richard A. X  Benedict C.

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

ริชาร์ตนั่งนิ่งๆ อยู่ในรถตำรวจ เขาอยู่ในชุดหนังสีดำและเสื้อยืดธรรมดาสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าคมในแว่นกันแดดมองไปรอบๆ เขามองเด็กน้อยตัวเล็กหลายคนที่เล่นอยู่ในสนาม ยามบ่ายแก่ๆ ในวันอาทิตย์ เงียบสงบและเขายังคงทำงาน คนตัวสูงยิ้มทักทายเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่โบกมือให้ แถวนี้ไม่ได้ไกลจากที่ทำงานของเขามากนัก สถานีอยู่ใกล้ๆ นี่เอง แน่นอนว่าเขาพึ่งกลับมาจากการลาดตระเวน ดวงตาคมหลุบลงต่ำ หยิบสมุดโน้ตขึ้นมาเพื่ออ่านชื่อนั่นอีกครั้ง คนแรกคือทอม ชายหนุ่มท่าทางตัวเล็กพอๆ กับเบนที่เจอที่สถานี อีกฝ่ายท่าทางไม่ค่อยสบายใจนักและคนนี้เป็นน้องชายของเบน เขาก็พอเข้าใจว่าทำไมเขาไม่รู้เรื่อง เบนไม่ยอมบอกรายละเอียดอะไรมากมายนัก ส่วนเจ้าตัวแสบของเขาที่ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ริชาร์ตไม่เจอเบนมานานมากแล้ว

ร่างสูงหันมาเมื่อลูกน้องเขาขึ้นมาบนรถ ชายแอฟริกัน-อเมริกันยิ้มให้เขาและยื่นกาแฟให้ ชายหนุ่มยิ้มรับและเก็บสมุดลงกระเป๋าแบบเดิม ริชาร์ตเพียงหยิบมาดื่มกาแฟรสขมอย่างเคยชิน

“เงียบสงบเกินไปหรือไงบอส” เขายิ้มเมื่อได้ยินเสียงแซว

“เงียบสงบมากในตอนกลางวัน” เขาบอก แต่ก็ละความสนใจมายังวิทยุที่เริ่มส่งเสียง ริชาร์ตตอบและได้รับแจ้งว่ามีเหตุเกิดขึ้นยังบล็อกที่พวกเขาอยู่ใกล้ๆ นี่เอง วัยรุ่นสี่หรือห้าคนกำลังรุมทำร้ายคน น่าจะเป็นการปล้นเสียมากกว่า เขาหยิบวิทยุมาตอบรับขณะที่ลูกน้องเขาเริ่มขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงใหญ่กำยำรีบลงมาจากรถเมื่อมันจอดสนิท เขาส่งเสียงเรียกก่อนสั่งลูกน้องให้ตามกลุ่มคนที่เริ่มวิ่งหนี ส่วนตัวเขารีบวิ่งเข้าไปช่วยคนที่อยู่บนพื้น ใช้ตัวบังยามที่บางคนหันกลับมาเพื่อปาสิ่งของใส่ เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าเริ่มแผ่วลง เมื่อทุกคนหนีไปคนละทิศละทางและยังดีที่ลูกน้องเขาตามหลังไป

“คุณโอเคนะ…” ดวงตาคมกริบหันมามองคนในอ้อมกอด ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเป็นเบน ชายหนุ่มที่เขาคิดถึงแต่เรื่องเจ้าตัวเกือบตลอดอาทิตย์ อีกฝ่ายหันมาสบตาเขาและแส่หน้าหลบ ตามด้วยผลักอกเขาจนเผลอนั่งลงบนพื้นและเบนที่ลุกหนีไป

“นายจะไปไหน เราต้องคุยกัน” ร่างสูงรีบตามไปเมื่อนึกได้ เขาคว้าท่อนแขนเบนไว้ ไม่ให้แรงมากนัก ก้มมองใบหน้าได้รูปที่มีร่องรอยฟกช้ำ ดวงตาสีสวยที่หลุบลงหลบตาเขา เขาใช้อุ้งมือจับใบหน้าให้เบนเงยขึ้นและเริ่มสำรวจร่างกายด้วยความรวดเร็ว

“ฉันสบายดี แค่เรื่องเข้าใจผิด” ร่างสูงเผลอทำเสียงขึ้นจมูกมองคนที่ยืนกอดอกแส่มองทางอื่น เขาเลียริมฝีปากและยกมือขึ้นเท้าเอว เบนไม่ยอมให้เขาจับอีก ไม่ยอมหันมาสบตาด้วย

“สิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่ และฉันต้องการให้นายไปกับฉัน” เขาบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ มองสบดวงตาคมที่หันมามองอย่างไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มยิ่งหัวใจกระตุกวูบยามที่เห็นรอยช้ำรอบๆ ผิวขาวชัดขึ้น เขาไม่พอใจมากและนึกสบทด่าใครก็ตามที่ทำให้ลำคอขาวๆ นี่มีรอยช้ำ

“ไม่”

“ใช่…นายต้องมากับฉัน” เขาบอกอีก เปลี่ยนมายืนกอดอกจนขึ้นมัดกล้ามผ่านเสื้อหนังสีดำ พอใจกับดวงตาสีอ่อนดุๆ ที่มองมายังเขา เบนยังคงเบ้ปากไม่มองหุ่นดีๆ ยิ่งในช่วงกลางวันริชาร์ตยิ่งหล่อคมคาย หุ่นดีและกล้ามเป็นมัด เขาทำเป็นไม่เห็น ไม่ยอมให้ร่างสูงรู้ด้วยว่าเขากำลังแอบชื่นชม

“ฉันไม่ไปไหนกับตำรวจ ในฐานะที่นายเคยหิ้วฉันกลับอย่างน้อยๆ ก็ปล่อยไปได้ไหม แยกๆ กันไป ฉัน-ไม่-เป็น-อะไร” เบเนดิกพูดย้ำทีละคำกับคนตัวสูงที่เข้ามาช่วยเขาไว้ระหว่างกำลังโดนรุมยำ ริชาร์ตยังคงมองเขาด้วยสายตาที่เป็นห่วง ก่อนจะขยับมาใกล้จนเขาเผลอถอยหนี ตามด้วยมือหยาบอบอุ่น อีกฝ่ายยกมันขึ้นลูบเบาๆ ลงบนแก้มของเขา ชั่วขณะนึงที่เขาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจในอกที่บีบรัดเข้าหากันจนรีบสะบัดตัวหลบและจ้องเป๋งไปทางอื่น

“ฉันตอนนี้ทำงานอยู่ และฉันต้องการให้นายปลอดภัย อย่างน้อยๆ จะเลี่ยงไม่พานายไปสถานีให้แต่แค่มากับฉัน ได้ไหมเบน” เขาเชิดหน้าขึ้นกับน้ำเสียงทุ้มต่ำปนขอร้อง แต่ก็ยอมในยามที่ริชาร์ตพาเขากลับมาที่รถตำรวจ อีกฝ่ายให้เขานั่งที่ฝั่งข้างคนขับและเดินมายังฝั่งคนขับ

“…เฮ้เกลสัน ตอนนี้ฉันได้ตัวคนถูกทำร้ายแล้ว เขาจะเอาเรื่องแต่เขาไม่กล้าสู้หน้าพวกนั้น ไว้หลังจากนี้ฉันจะเคลียทุกอย่างให้ ใช่…ตอนนี้กำลังพาเขาไปที่ปลอดภัย ขอบใจพวก” เบนตวัดสายตามองคนตัวสูงและทำเสียงหัวเราะอย่างดูถูก ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะมาติดแหงกอยู่กับตำรวจหน้าซื่อรักในหน้าที่แบบนี้ถึงสองครั้ง เขายังคงกอดอกขณะที่ริชาร์ตขับรถออกไป

“เกิดอะไรขึ้น” ร่างสูงตัดสินใจถามยามที่เบเนดิกเพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง เขาหันไปมองเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ ก่อนจะหันมาและขับรถต่อ

“เบน นายรู้ว่าฉันอยู่ข้างนาย ฉันไม่ได้จ้องจะจับนายเข้าคุก” เขาบอกอีกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงมาอย่างเอาใจ

“งั้นก็จอดรถสิ”  ริชาร์ตถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะหันมาขับรถต่อ พวกเขายังไม่พูดอะไรกันอีกจนเบนหันมามองเขา และอีกฝ่ายก็หันไปแบบเดิม

“…” เบเนดิกเหลือบตามองคนตัวสูงที่เงียบลงไป ใบหน้าคมและช่วงคางสากดูขรึมจนเขารู้สึกแป้วเล็กน้อย จนเปลี่ยนมานั่งดีๆ แทน เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไง ในช่วงชีวิตเขาไม่เคยไว้ใจใคร โดยเฉพาะตำรวจ…ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ในรถตำรวจกับคนระดับหัวหน้า แน่นอนว่าเขาชะตาขาดแน่ๆ เขาตายแน่ๆ แถมตอนนี้ริชาร์ตเองก็บอกด้วยว่าทำงานอยู่ เขาต้องถูกพาเข้าห้องดำแน่ๆ ถูกจับเอาไฟส่องหน้ามัดกับเก้าอี้ เบนยิ่งกลั้นหายใจคิดหาทางหนี

“…จะพาฉันไปไหน” เขาเริ่มพูดออกมาอย่างทนเงียบไม่ไหว เห็นริชาร์ตหันมามองเขาและหันไปขับรถต่อ

“สถานที่ปลอดภัย”  ชายหนุ่มกรอกตากับคนตัวสูง

“ขอโทษนะ!!?” เขาขู่ฟ้อ

“สถานที่-ปลอด-ภัย…!”  ริชาร์ตขึ้นเสียงไม่แพ้กัน ต่างกันตรงที่ว่าริชาร์ตดูเหมือนจะคำรามใส่เขามากกว่าคำว่าขึ้นเสียง มันน่ากลัวจนเขายอมหยุดอยู่นิ่งๆ เลิกเถียงเลิกทำตัวไม่ดี มองออกไปทางอื่นเคืองๆ แต่ก็ไม่ว่าอะไรต่อ

 

/*/

 

เบนตัดสินใจหันมามองสองข้างทางแบบเดิม ไม่นานนักริชาร์ตก็พาเขาออกมาจากตัวเมือง ตรงไปยังเส้นทางที่สองข้างทางเป็นบ้าน เเน่นอนว่าเป็นพวกย่านคนรวย เขาไม่เคยมาเหยียบหรอกจะมีก็แต่เห็นผ่านๆ เลิกคิ้วเมื่่ออีกฝ่ายเลี้ยวเข้ามาในทางหนึ่ง จอดรถให้ประตูรั้วเปิดเองก่อนจะขับเข้าไปด้านใน เป็นบ้านขนาดประมาณ 3 ชั้นหลังใหญ่ มีรถจอดอยู่แล้วสองคันและสวนกับสระว่ายน้ำ เขาหรี่ตาเด้งตัวขึ้นมาสำรวจรอบๆ กะเกนราคาและมองกลับไปด้านหลังยังประตูรั้วที่มันปิดเอง เผลออุทานคำหยาบบ้างแต่ก็ต้องรีบหันมาเมื่อร่างสูงจอดรถที่หน้าบ้านก่อนจะลงจากรถมาทางเขา

“นายพาฉันมาบุกบ้านใครไม่ทราบ” เบนร้องอย่างงงๆ ยามที่ชายหนุ่มเปิดประตูให้เขาและดึงเขาออกมาไม่แรงมากนัก “…ขอบอกไว้ก่อนนะว่าการยัดข้อหาปล้นนี่มันงี่เง่ามาก นายจะทำฉันติดคุกเป็น 20 ปีเลยนะริชาร์ต” เบนพยายามขืนตัวแต่ก็ไม่สำเร็จ

“บ้านฉัน”  ริชาร์ตบอก “ตามมาสิ ฉันจะทำแผลให้นาย” เบนหันมามองคนที่ยังจับต้นแขนเขาไว้จนเผลอขืนตัว

“ไม่มีทางที่นี่จะเป็นบ้านนาย ตำรวจอย่างพวกนายใช้ภาษีพวกฉันกันขนาดไหนถึงได้ซื้อบ้านระดับนี้ได้” ร่างสูงใหญ่หันมามองเจ้าคนปัญหาเยอะต่างกับคืนนั้นราวกับคนละคน เขาก็รู้ว่าเบนเรื่องมากแต่ไม่รู้ว่าจะขนาดนี้ และก็ไม่คิดด้วยว่าจะเป็นคนขี้ระแวงมากจนเขาอยากจะเอาตราตำรวจให้ถือเอาไว้กับตัวเลย จะได้เลิกคิดถึงเขาในแง่ร้ายเสียที

“แล้วนายจ่ายภาษีหรือไง” เขาถามกลับ จ้องดวงตาสีเขียวอมฟ้าจนอีกฝ่ายยักไหล่

“ก็เปล่า…” เขาถอนหายใจหนักๆ กับคนตรงหน้าตามด้วยเดินพาเบนเข้ามาในบ้านของเขา

เบเนดิกไม่ได้ว่าอะไร เขายอมทำตัวเรียบร้อยว่าง่ายเมื่อริชาร์ตจับให้เขานั่งลงอย่างแผ่วเบาบนเก้าอี้นวมยาว คนตัวสูงดูเป็นห่วงเขามาก มากในหลายๆ ความหมาย หลายครั้งที่ทำเอาเขาใจสั่น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม แต่เขากลับหวั่นไหวไปกับอุ้งมือหยาบที่พยายามทำแผลให้เขาอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบว่าเขาจะไม่เป็นไร เบนเองเคยลองร้องออกมาสองสามครั้งและทุกครั้งริชาร์ตแทบจะมากอดเขาเอาไว้…ซึ่งมันรู้สึกดีมาก ตอนนี้เขากำลังมองสำรวจใบหน้าคมของอีกฝ่ายที่ห่างออกไปไม่มากนัก ร่างสูงกำลังทายาลงบนลำคอของเขาข้างที่โดนบีบ แต่ก็เพียงไม่นานเมื่อดวงตาคมมองตอบเขาและอีกฝ่ายไม่ยอมหลบตา

“..ยังเจ็บอยู่ไหม”  ร่างสูงกระซิบถามเจ้าของดวงตาสีอ่อนที่มองเขาอยู่ เอื้อมมือลงมาลูบและบีบไปตามต้นขาอีกฝ่ายเพื่อดูว่าเบนเจ็บตรงไหนอีกไหม

“ขอบใจที่ช่วย ฉันโอเคแล้ว” เขาขยับตัวมานั่งข้างๆ ชายหนุ่ม เบนเพียงแค่มองไปทางอื่นไม่ยอมสบตาเขา

“ทีนี้เล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น” เขาถามอีกครั้ง เห็นชายหนุ่มนิ่งลงไปและเชิดนิดๆ

“ฉันเองก็อยู่ในเวลางาน ฉันพูดกับเงิน”  ริชาร์ตค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นข้ออ้างเพื่อให้เขาเลิกถาม ชายหนุ่มเพียงแค่หยิบเงินออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะ จ้องเบเนดิกนิ่งอย่างทดสอบว่าใครจะแน่กว่า เบนหรี่ตามองเขา ทำเสียงขึ้นจมูก ริชาร์ตเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้สนใจใยดีเจ้าตัวเล็ก วุ่นวาย ปากเสีย ชอบหาเรื่องมากขนาดนี้ รู้ก็แค่เพียงว่าเขาปล่อยเบนไปไม่ได้

“เล่ามา” เบนตวัดสายตามองร่างสูงที่ช่างซื่อบื่อในสายตาเขา หยิบเงินมาถือเอาไว้แต่ยังไม่ยอมพูด

“…ทำไมเราไม่ลืมเรื่องน่าเบื่อนั่นแล้วมาเริ่มทำอะไรน่าสนใจกันล่ะ ที่รัก” เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว ลุกขึ้นและลงมานั่งบนตักคนตัวสูง ริชาร์ตดูจะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้เขาโอบรอบลำคอ เบนซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง กระพริบตาช้าๆ สูดกลิ่นกาแฟและกลิ่นโคโลนหอมๆ โดยยังอยู่แบบนั้น ทำไมร่างสูงถึงได้อบอุ่นและดูพึ่งพาได้แบบนี้นะ

ริชาร์ตยอมอยู่นิ่งๆ ให้เบนกอด ก้มมองชายหนุ่มที่โอบเขาไว้แต่ไม่ยักกะเงยหน้าขึ้นมา เขาจึงทำได้แค่ใช้ท่อนแขนทั้งสองกอดเบนไว้หลวมๆ กระชับอ้อมกอดให้ชายหนุ่มเข้ามาแนบชิดตัวเขามากยิ่งขึ้นไปอีก

“นายปลอดภัยนะเบน หากฉันยังอยู่นายก็จะปลอดภัย” เขากระซิบบอกเบาๆ ก้มลงแนบแก้มกับเส้นผมนุ่มมือสีเข้ม อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเขา มีเพียงแค่มือที่โอบลำคอเขาแน่นขึ้น

“…นายมันเป็นแขกที่งี่เง่า ซื่อบื่อ” ร่างสูงแอบเลิกคิ้วกับน้ำเสียงชายหนุ่ม เขาไม่ว่าอะไรเพียงแค่กระชับอ้อมกอดเท่านั้น น้ำเสียงราวกับกำลังอ่อนล้าแต่ก็ยังทำตัวเข้มแข็ง ร่างสูงไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่กอดเบนเอาไว้แน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเล็กๆ นี่

“ฉันไม่ใช่แขกของนาย แต่เป็นตำรวจ เงินนั่นฉันให้ถือไว้เฉยๆ” เสียงทุ้มต่ำบอกแผ่วเบา เขาไม่ได้เซ้าซี้เบนต่อให้พูดอะไรได้แต่นั่งแบบนั้นจนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเขา เมื่อจับให้เงยหน้ากลับพบว่าเบนหลับไปซะแล้ว ร่างสูงจึงทำเพียงช้อนตัวเบนให้กระชับกว่าเดิม ตามด้วยอุ้มขึ้นมาเพื่อตรงไปยังชั้นบนที่ห้องนอนของเขา อีกฝ่ายคงเหนื่อย หลังจากนี้ค่อยถามก็ได้

 

/*/

 

เบนลืมตาพรึ่บขึ้นมาเมื่อเขานึกได้ว่าเขาอยู่กับริชาร์ต แต่เมื่อสำรวจดูรอบตัวกลับพบว่าตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ในห้องนอนที่ตกแต่งเรียบๆ แน่นอนว่ามันทำให้เขาตื่นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง สำรวจข้างกายและพบว่าเขาอยู่คนเดียว…ในเสื้อผ้าชุดใหม่แม้มันจะนุ่มสบายแต่เขาอยากจะรีบถอดๆ ออกซะ ในเมื่อมันมีผลต่อจิตใจจนเขาใจสั่นแบบนี้ เบนลุกออกมาจากเตียง มองโน๊ตที่บอกว่าอีกฝ่ายออกไปทำงานต่อและจะรีบกลับมา เจ้าบ้านั่นไม่รู้จักคำว่า’ฉวยโอกาส’เลยหรือยังไง เบนคิดฉุนๆ

เขาถอดชุดนอนออกอย่างรวดเร็วก่อนจะเปลี่ยนไปค้นตู้เสื้อผ้าชายหนุ่ม หยิบเสื้อเชิ้ตออกมาใส่ไว้ตัวเดียวแทน ก่อนจะตามด้วยหมวกตำรวจท่าทางน่าสนใจ เขาเริ่มต้นด้วยการเดินสำรวจห้องนอน มองลงไปยังหน้าต่างห้องที่เป็นสวนเล็กๆ เขาอยากจะมีบ้านบ้าง…บ้านที่เป็นของเขา อยากจะตื่นและออกไปทำงาน กลับมารถน้ำต้นไม้วิ่งออกกำลังหรืออะไรทำนองนั้น เบนถอนหายใจและหยิบหมวกของริชาร์ตวางลงบนเตียง เขาไม่รู้ว่ากำลังทำบ้าอะไรตอนนี้…เขาควรจะออกจากบ้านและกลับไปทำงานของเขาต่อซักที เบนเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อลงมายังชั้นล่าง แม้จะแอบสำรวจบ้านหน่อยก็เถอะ

ริชาร์ตกลับมาถึงบ้านอีกครั้งตอนประมาณทุ่มกว่าๆ เขามองตัวบ้านของเขาและหันไปหยิบอาหารที่ซื้อมา ตามด้วยกล่องช็อกโกแลตสำหรับชายหนุ่มปากแข็งของเขา ร่างสูงเดินเข้ามาด้านในทั้งยังหอบของเอาไว้ ไม่รู้ว่าเบนจะยังอยู่หรือกลับไปแล้ว ล้านเปอร์เซ็นเลยคืออีกฝ่ายจะต้องรีบกลับไป อย่างน้อยๆ ขอให้เขากลับมาก่อนเบนจะตื่นก็คงดีที่สุด

ร่างสูงหรี่ตามองคนที่เขากำลังคิดถึง เบนนั่งอยู่ตรงนั้น ในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาใส่ไปทำงาน…ตัวเดียว กำลังนั่งกอดถ้วยไอศกรีมระหว่างนั่งดูหนังอยู่บนโซฟา มีแค่แสงสีจากจอทีวีเท่านั่นจนร่างสูงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเบนต้องอยู่มืดๆ แต่เสียงหัวเราะเบาๆ ทำให้เขาโกรธไม่ลง ทำได้แค่เดินไปวางของลงบนโต๊ะและเดินกลับมาหาชายหนุ่ม

“ขโมยของกินหรือ” เขาถามเบาๆ นั่งลงข้างชายหนุ่มและเบนที่ไม่สนใจเลยว่าจะอ้าขาให้เขาหรือยกขาและเขาที่เห็นไปถึงไหนต่อไหนให้ใจสั่นเล่น

“กินไม่ได้หรือ” เขายิ้มมองคนที่ตักไอศรีมทานอย่างยั่วๆ ริชาร์ตบอกตัวเองเป็นพันๆ ครั้งว่าเขาโกรธไม่ลง และยินดีจะซื้อมันมาให้เบนทานอีกหากเจ้าตัวชอบ จะว่าไปแล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้เอาหมวกเขามาใส่และนั่นเสื้อเขาอีก ชุดนอนที่เปลี่ยนให้ดูท่าจะใส่สบายแล้วแท้ๆ

“นี่ให้นาย” เขายื่นกล่องช็อกโกแลตให้ เห็นชายหนุ่มนิ่งค้างมองของในมือสลับกับใบหน้าเขา

“ฉันไม่ยอมให้นายอึ๊บแลกกับช็อกโกแลตนะ..” เขาเลิกคิ้วมองคนตรงหน้า ตามด้วยวางกล่องช็อกโกแลตลงกับโต๊ะเบาๆ เบนยังคงใช้สายตายั่วๆ มองเขา ยกยิ้มราวกับรู้อะไรบางอย่างแน่นอนว่าร่างสูงไม่หลงกลแน่ ริชาร์ตนั่งลงข้างๆ แทน

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ถ้านายไม่ทานก็ไม่เป็นไร ฉันไม่บังคับ” เขาบอกอีกเสียงเบา เบนเลียริมฝีปากตามด้วยวางไอศกรีมลงบนโต๊ะบาง ก่อนที่จะปิดทีวี ทุกอย่างมืดสนิทมีเพียงแสงจากดวงจันทร์นอกหน้าต่างและแสงจากห้องครัว เขาไม่ว่าอะไรได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น มองใบหน้าคนที่นั่งชันเข่าข้างตัว

“…ข้างนอกนั่น เขาลือกันว่าฉันเป็นสายให้ตำรวจ”  เบนเริ่มพูดออกมาเบาๆ

“ทุกคนเข้าใจว่าเป็นแบบนั้นเพราะว่ากันว่าฉันถูกตำรวจพาไป แต่ไม่ถูกจับ ไม่โดนทำอะไรเลย ตั้งแต่ที่เจอนายฉันรับงานน้อยลงและ…นั่นแหละ บวกกับการที่น้องชายสองคนของฉันหายไป ไหนจะพวกค้ายาที่ถูกจับบ่อยเพราะจู่ๆ ตำรวจก็มาบุกรังพวกมัน” เขายังคงนั่งฟังชายหนุ่มข้างตัวพูดเงียบๆ

“…ฉันถูกตามล่าตัวมาให้แก๊งค้ายา ฉันถูกปล่อยข่าวว่าติด HIV ซึ่งฉันไปตรวจทุกกลางเดือน ฉันสะอาด…และฉันกำลังอยู่ในช่วงอดตาย ไม่มีแขก ไม่มีอะไรเลย ยังดีที่พอมีเงินเก็บเลยพอหาซื้ออะไรได้” เบนหันมามองใบหน้าคมของคนที่ตอนนี้โอบไหล่เขาเอาไว้ และเขาเพียงแค่ซบกับบ่ากว้าง

“วันนี้ถ้านายมาไม่ทันฉันคงตายไปแล้ว” เขาบอกอีกขณะลูบแผ่นอกริชาร์ตไปด้วย พึมพำขอบคุณเบาๆ ความมืดแบบนี้ทำให้เบนมีความกล้ามากขึ้น

“นายไม่ใช่สายตำรวจ”  ริชาร์ตพูดขึ้นมาเป็นประโยคแรก ไม่น่าทำไมเบนถึงไม่ต้องการอยู่กับเขานัก ร่างสูงมองเหม่ออย่างใช้ความคิด เขาเผลอตัวกระชับอ้อมกอดอย่างช่วยไม่ได้ ก้มลงมาเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงเล็กๆ

“นายควรจะจ่ายค่าชดเชยให้ฉัน” เสียงหวานกระซิบบอกเขายั่วๆ และดูจะได้ผลดีสำหรับเขาเมื่อเบนตวัดขายาวขึ้นคร่อมตักเขา ตามด้วยเบียดสะโพกไปมา

“ฉันจะไม่จ่ายเงินเพื่อให้ได้นอนกับนาย” เขาบอกเสียงต่ำ น้ำเสียงขาดห้วงยามที่เบนก้มลงมาใกล้จนริมฝีปากเกือบแนบชิดและถอยออกมา วางมือลงกับบั้นท้ายกลมใต้เสื้อตัวใหญ่ของเขาเอง เบนเป็นคนที่ช่างยั่ว และมันได้ผลสำหรับเขาเกินไป

“…งั้นฉันจะทำยังไงถึงจะได้นอนกับคุณตำรวจ” เบนจับให้เขาเงยหน้าขึ้น เขาสูดหายใจเข้าลึกกับสายตายั่วยวน ยกมือลูบไปตามสะโพกชายหนุ่มและขึ้นมายังเอวสอบใต้เสื้อ เบนเองก็ดูจะไม่ขัดขืนทั้งยังแอ่นตัวรับอีก

เบนดันให้ริชาร์ตพิงลงไปกับโซฟา เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตหนังของชายหนุ่มออก มองคนที่ให้ความร่วมมืออย่างดีเยี่ยม ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจูบไปตามไหปลาร้าของเขา มือหยาบอบอุ่นจับอยู่ตรงช่วงเอวเขา ลูบขึ้นมาและเขาแกล้งขยับตัวเข้าหาอย่างน้อยก็ให้แน่ใจว่าริชาร์ตรู้ว่าเขามีเสื้อแค่อย่างเดียว

ร่างสูงจูบลงมายังแผ่นอกของเบนช้าๆ เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก พอใจกับคนที่แอ่นตัวให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดีจนเขาปลดเอาเสื้อเชิ้ตออกมาได้ วางมันลงบนโซฟาในขณะจูบแรงๆ ลงบนยอดอกชายหนุ่ม ผิวขาวเนียนที่เขาสัมผัสตอนเช็ดตัวให้เบน มันยิ่งดูนุ่มมือเข้าไปใหญ่ในตอนนี้ เขารักที่จะสัมผัสมันและไม่อยากให้ใครหน้าไหนได้มีโอกาสแบบเขา

“ฉันมีกฎอยู่นะ..นายห้ามจูบ-” ร่างสูงเงยหน้าประกบริมฝีปากบางให้หยุดพูด พอใจกับเสียงครางอื้อทักท้วงและมือทั้งสองที่ยึดบ่าเขาไว้ ลิ้นร้อนตวัดต้อนความหวานจากคนตรงหน้า รสชาติไอศกรีมหวานจางๆ ยิ่งน่าหลงไหลจนริชาร์ตเพิ่มจูบมากกว่าเดิม จับท่อนขาทั้งสองให้แยกออกเพื่อเขาจะได้กอดง่ายขึ้น

“..ห้ามจูบ” เบนเลียริมฝีปากเมื่อเจ้าของร่างกายกำยำตรงหน้ายอมถอนจูบออก ชายหนุ่มช่างอ่อนหวานกับเขา มือหยาบสัมผัสเขาแผ่วเบายิ่งทำให้เขามีอารมณ์ เบียดตัวหาตักกว้างขณะดึงเสื้อยืดออกจากอีกฝ่ายและริชาร์ตก็ยอมเขาแต่โดยดี

“ทำไมจูบไม่ได้” เขาดึงให้เบนเข้ามาใกล้ขึ้น กดจูบอีกครั้งลงบนยอดอกสีสวย ลากลิ้นดูดเม้มแรงๆ จนเบนหลุดเสียงคราง ก่อนจะจูบเบาๆ ขึ้นมายังลำคอขาว ตามด้วยลุกขึ้นโดยอุ้มเบนเอาไว้ พอใจกับท่อนขายาวที่ตวัดเกี่ยวเอวเขา เบนแกล้งขยับตัวขึ้นลงไปมายั่วๆโดยที่ยังมีหมวกของเขาใส่เอาไว้ไม่ยอมถอด

“…ห้ามจูบ ต้องใส่คอนด้อม ให้นอนนิ่งๆ ฉันจะทำเอง ห้ามสัมผัสตัวฉัน” เขาไม่ตอบอะไรยามที่เดินขึ้นบันได ยังคงกอดอีกฝ่ายขณะรีบไปยังห้องนอน เบนดูเหมือนจะยังบอกข้อห้ามต่อและเขาไม่สนใจฟัง ปล่อยคนช่างยั่วลงบนที่นอนแผ่วเบาก่อนจะตามขึ้นมา

“นายรื้อตู้เสื้อผ้าฉัน” เขาอดยิ้มไม่ได้กับคนที่ตอนนี้ใส่หมวกตำรวจของเขาอยู่ เบนยังคงไม่มีทีท่าสำนึกผิดในขณะที่เขาหรี่ไฟหัวเตียงและเปิดลิ้นชักหยิบคอนด้อมออกมา

“..ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ ขอตั้งข้อสังเกตุว่านายพกอาวุธสงครามไว้ใต้กางเกง กรุณาถอดกางเกงออกด้วย” ดวงตาคมกริบตวัดมองคนที่ทำเสียงออกคำสั่ง เบนยังคงนอนและยกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ เขายอมยันตัวขึ้นและเริ่มปลดกางเกงออกอย่างว่าง่าย

“…ถอดและเหวี่ยงมันออกไป” เขายังคงทำตามที่เจ้าหน้าที่ตัวเล็กบอกจนเหลือแต่ชั้นใน

“ถอดให้หมด…ไม่งั้นยัดข้อหานะ” เบนกระซิบด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า ตวัดสายตาขึ้นมองสบดวงตาคมและเลียริมฝีปากเล็กน้อย

ริชาร์ตยอมทำตามแต่โดยดี เขาถอดชั้นในออกระหว่างมองสบดวงตาสีสวยไปด้วย แววตาซุกซนแสนน่ารักนั่นมันยิ่งทำให้เขาเลือดร้อน ร่างสูงขยับกายเข้าไปใกล้คนที่ค่อยๆ แยกขาให้เขา เบนดูยั่วยวน เร่าร้อนและเป็นทุกอย่างสำหรับคำว่าเซ็กซี่สำหรับเขา

“…ทีนี้ก็นอนลงแล้วฉันจะ-” เบนอ้าปากค้างเมื่อริชาร์ตก้มลงมาตรงลำตัวเขา มือหยาบใหญ่โตรั้งให้เขาอ้าขาออกกว่าเดิมลิ้นชื้นลากลงมายังช่องทางของเขาจนเกร็งตัวเล็กน้อย ความรู้สึกร้อนผ่าวอบอุ่น นานมากที่เขาไม่เคยให้แขกหรือใครแตะต้องตัวเขา แต่ชายหนุ่มกลับแตกต่างและเขาก็ต้องการอีกฝ่าย…ต้องการทุกอย่าง

“นายกำลังทำอะไร ขัดขืนหรือ” เบนครางพร่า หอบหายใจเมื่อลิ้นร้อนตวัดเข้าออกในกายเขา ส่วนปลายนิ้วยาวก็ทรมานเขาไม่แพ้กัน เบนจิกที่นอนระหว่างที่รับรู้ถึงคนตัวสูงที่กำลังดูดเม้มเขาแรงๆ จนยิ่งเกรงตัวบิดเร้า สมองพร่าเลือนไปหมด

“…ข่มขืนเจ้าพนักงาน” เขาใบหน้าแดงขึ้นมากับน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ อ้าขาออกอีกอย่างเผลอใผล

ริชาร์ตหยิบเจลหล่อลื่นก่อนจะบีบใส่นิ้ว ตามด้วยทาเบาๆ ในช่องทางสวย อดกลั้นหายใจไม่ได้ยามที่สะโพกกลมขยับตอบรับนิ้วเขา จนในไม่ช้าร่างสูงต้องถอนนิ้วออกมาและเริ่มใส่คอนด้อม ขยับกายรุนแรงเพื่อระบายอารมณ์หวานในใจ มองเบนที่ปรือตามองมาที่เขา ทั้งสองยังคงสบตากันจนในที่สุดเป็นเขาที่ทนไม่ไหว ก้มลงไปจูบริมฝีปากบางอบอุ่น ใช้ท่อนแขนรองรับน้ำหนักไว้ขณะเบียดกายกับช่องทางที่เปิดรับเขา กดตัวลงไปช้าๆ เพื่อให้เบนปรับตัวรับ

“เข้ามาอีก…” ริชาร์ตกดกายตามเสียงครางหวานแกมสั่งจนเขาเข้ามาในร่างกายอีกฝ่าย เติมเต็มทั้งหมด ค้างตัวไว้แบบนั้นแม้จะอยากกระแทกกายเข้าออกเสียตอนนั้น เบนยังคงขยับตอบรับเขารุนแรงราวกับจงใจแกล้งในหลายครั้ง ร่างสูงจึงทำได้แค่จูบริมฝีปากบางแรงๆ เป็นการทำโทษ เมื่อมั่นใจว่าเบนปรับตัวได้แล้ว ชายหนุ่มจึงเริ่มถอนกายออกช้าๆ และดันเข้าไปอีกจนลึก เหยียดแขนรับน้ำหนักตัวเองไม่ให้เบเนดิกต้องรับภาระมากกว่านี้

“ลึกกว่านี้อีกริชาร์ต” เบนร้องครางออกคำสั่งชายหนุ่มหลับตารับระรอกคลื่นความสุขจนเผลอเกร็งกายตอบรับ อ้าปากครางเสียงหวานเมื่อริชาร์ตทำตามเขาทุกอย่าง ลืมตาขึ้นมาเมื่อถูกดึงให้โอบรอบลำคอแข็งแรง อีกฝ่ายยังคงกอดเขาไว้และเร่งกายเข้ามามากยิ่งขึ้น

“ไม่เจ็บใช่ไหม” เบนนึกขำอยู่ในใจและกระซิบตอบคำพูดวาบหวิวกระตุ้นคนตัวสูง ร้องครางชิดใบหูชายหนุ่มเมื่อท่อนแขนกำยำรัดเอวเขาแน่นในขณะที่เพิ่มแรงจนเขาร้องออกมา

“…เริ่มเจ็บแล้ว” เบนบอกกึ่งๆ งอน เห็นริชาร์ตก้มลงมาจูบแก้มเขาคล้ายๆ ขอโทษ แต่ถึงแบบนั้นอีกฝ่ายก็ยังคงขยับด้วยแรงเท่าเดิม และเขาก็ยังไม่อยากให้หยุด แอ่นสะโพกรับให้ส่วนหัวของแท่งเนื้อร้อนเบียดยังจุดไวสัมผัสของเขา

ริชาร์ตมองเก็บทุกรายละเอียดบนใบหน้าได้รูป ริมฝีปากบางที่ครางเรียกชื่อเขา ทั้งแก้มแดงๆ ช่างดูน่ารักในสายตาเขาจนอดก้มลงไปจูบอีกครั้งไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเบนยิ่งบิดตัวรับ เขาก็ยิ่งเพิ่มจังหวะก่อนในที่สุดจะถอนกายออกแล้วตามด้วยจับให้เบนหันหลัง ชายหนุ่มคลานเข่าอยู่บนที่นอนในขณะที่ร่างสูงยึดสะโพกกลมแน่น เขาแทรกกายเข้าลึกในครั้งเดียว ดุนดันกายเข้าลึกในจังหวะรุนแรงอีกครั้ง

“ริช….” เบนแอ่นตัวลงบนที่นอน เขาร้องครางเสียงหวานแทบจะทนไม่ไหว ร่างสูงยังคงไม่ยอมให้เขาพักหายใจจนน้ำตาคลอ เอี้ยวตัวรับจูบจากเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ด้านหลัง ริชาร์ตอ่อนหวานต่อเขา แม้จะรุนแรงแต่หากเขาแสดงออกมาว่าเจ็บชายหนุ่มก็จะหยุด นั่นทำให้หัวใจเขายิ่งเต้นเร็ว มีความสุขกว่าครั้งไหนที่เคยนอนกับลูกค้า…

“ฉันไม่ใช่ลูกค้านายนะเบน ไม่ใช่แขก ฉันแค่ผู้ชายคนนึงที่หลงนาย..” เขาลืมตาพรึบขึ้นมามองชายหนุ่ม

“ฉันอยากจะตอกย้ำนายให้รู้เอาไว้เท่านั้น”  ใบหน้าเบนแดงกว่าเดิมตอบรับรสจูบหวานหอมของคนที่รั้งใบหน้าเขาอยู่ด้วยท่อนแขนกำยำ

บทรักดูเหมือนจะทำให้เบนล่องลอยไปในอากาศ ไม่ใช่แค่ความสุขที่ริชาร์ตให้เขา แต่เป็นความรู้สึกในใจของเขาต่างหาก อีกฝ่ายยังคงไม่ยอมถอนจูบออกไปจากเขา เบนจึงทำได้เพียงจูบตอบอย่างเต็มใจ ครางอื้อก่อนจะปลดปล่อยออกมาหอบหายใจถี่แม้เขาจะถึงฝั่งฝันแต่ก็ยังไม่อยากให้มันจบ เขายังคงให้ความร่วมมือเมื่อริชาร์ตยิ่งขยับกายรุนแรง อีกฝ่ายถอนกายออกมาเป็นเวลาเดียวกับที่ปลดปล่อย เขารั้งใบหน้าคมให้ก้มลงมาจูบแรงๆ อย่างต้องการ

“จูบได้ใช่ไหม” ริชาร์ตกระซิบถาม เขาดึงคอนด้อมออกแล้วผูกไว้ลวกๆ โยนลงถังขยะและหันมาจูบเบนต่อ อีกฝ่ายครางตอบเขาในยามที่ท่อนแขนกำยำรัดเอวสอบไว้ให้นอนบนตัว ดึงผ้าขึ้นคลุมทั้งสองคนแม้จะยังไม่มีใครถอนจูบออกก่อน

“เบน ไม่เป็นไรนะ” เขาถามซ้ำ กระชับอ้อมกอดเอาไว้

“ฉันปกติดี….แค่เจ็บช่วงล่าง” เบนตอบเบาๆ นอนลงบนแผ่นอกกว้าง รับรู้เสียงหัวใจของอีกฝ่าย

“นายนอนพัก รอฉันอาบน้ำก่อนนะ”  ริชาร์ตบอกเบาๆ เขาลุกขึ้นมานั่งและเบนที่นอนมองเขา

“…นายทำไมถึงนอนกับฉัน” เบนถามขึ้นมาในที่สุด มองสบดวงตาคมที่จ้องเขา อีกฝ่ายก้มหน้าอย่างใช้ความคิด

“ฉันไม่รู้ แค่…นายน่าสนใจ ฉันปัดเรื่องนายออกจากหัวไม่ได้”  ริชาร์ตตอบเสียงเบาแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง

“นายไม่รังเกียจหรือ”  เขาถามอีก แน่นอนว่าเป็นคำถามที่เขาไม่อยากรู้คำตอบเลยซักนิด เบนตัดปัญหาด้วยการนอนตะแคงและดึงผ้าขึ้นมาคลุมถึงคอ

“พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปแล้ว อย่าตามรังควานฉันอีก”  ริชาร์ตนิ่งลงไปเล็กน้อย เขามองแผ่นหลังเบนด้วยความไม่เข้าใจ

“นายไม่อยากเจอฉันแล้วหรือถึงพูดแบบนี้” เขาถามเสียงอ่อน เขาไม่อยากจากอีกฝ่ายไป และเขาอยากดูแลเบนให้ดีกว่านี้ รู้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดสำหรับเขา แต่ถึงอย่างน้อย เขารู้ตัวดีว่าเขาอยากเป็นมากกว่าแค่คนที่กำลังทำผิดในหน้าที่ เขาคิดว่าเบนเป็นมากกว่าแค่พวกขายบริการสกปรกและสำหรับเขาแล้ว ริชาร์ตไม่สนใจมัน

“ฉันทำทุกอย่างเพราะหน้าที่ นายก็รู้ริชาร์ต” เบนสวนกลับไปจนร่างสูงเงียบ “นายรู้ดีว่าฉันทำทุกอย่างเพื่อค่าจ้างที่นายให้ จำเงินก้อนนั้นได้ไหม? มันพอสำหรับคืนนึงของเรา” เบเนดิกไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดออกไปแบบนั้น ดวงตาใสคลอด้วยน้ำตาแต่ก็พยายามกลืนมันกลับเข้าไปแบบเดิม คุมเสียงให้ฟังดูเฉยชา เย็นชาและไร้ความรู้สึก แม้จะจงใจพูดจาทำร้ายริชาร์ต แต่เขากลับเจ็บเสียเองแบบนี้

“…”  ริชาร์ตมองคนที่ยังคงตะแคงข้างหันหลังให้เขา ร่างสูงไม่รู้ว่าเบนพูดจริงหรือไม่ หรือเพียงแค่หลอกเขาให้หลงเท่านั้น เขาพยายามพูดบางอย่างแต่ก็เงียบลงไปอีก อยากจะก้มลงไปหากลิ่นกายหอมที่เขาชอบแต่ก็ข่มใจไม่ให้ทำ เขาต่างหากล่ะที่ผิดเอง เบนไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเขามากไปกว่าลูกค้าคนหนึ่ง และเขาก็คงเหมือนกับคนอื่นๆ สำหรับเบน..เป็นได้มากที่สุดก็คงแค่กระเป๋าเงินเดินได้

“..ฉันอยากจะบอกนายไว้เบน ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นกับนาย” เขาเริ่ม “ฉันไม่ได้ให้เงินพวกนั้นกับนายเพราะ…หวังจะให้นายมาชดใช้คืนในวันนึงด้วยเรื่องนี้ ฉันหลงคิดว่าที่เรามีมันคือการร่วมรัก ไม่ใช่ฉันที่ใช้นายเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ เบน” เบเนดิกหลับตาแน่นข่มหัวใจไม่ให้สั่นไหว น้ำเสียงทุ้มต่ำบ่งบอกชัดเจนว่าเหนื่อยล้าและเสียใจ

“อย่างน้อยฉันหวังว่านายจะคิดว่าฉันต่างจากคนอื่นๆ บ้าง แต่ถ้านายแค่ทำงาน..” ร่างสูงลุกขึ้นยืน เขาหันกลับไปที่กระเป๋าเงินของเขา หยิบเงินทั้งหมดที่เขามีวางลงบนโต๊ะข้างเตียง อย่างน้อยหากว่ามันจะทำให้เบนมีความสุขก็ได้ เขาจะยอมไปให้พ้นเสียที ยิ่งทำแบบนี้เขาก็จะยิ่งเจ็บและเบนเองก็จะยิ่งลำบากใจ ริชาร์ตไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเบนถึงทำดีกับเขาตอบ เพราะว่าหน้าที่การงาน คุณตำรวจที่แน่นอนว่าเบนจะต้องยอมทุกอย่างเพื่อไม่ให้โดนจับ เขาหันไปมองคนตัวเล็กกว่าที่ยังนอนหันหลังให้เขา ไม่มีใครพูดอะไรและริชาร์ตที่เลือกแต่งตัวเงียบๆ ก่อนร่างสูงจะยอมออกไปจากห้องและไม่หันกลับมาอีก

***********

ทำไมถึงดราม่าาาาาา

เจมส์จะเป็นยังไงนะ อั้ยยย

ขอบคุณที่ติดตามคะ จุ๊บๆ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Please Just One Night, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

8 ตอบกลับที่ [FIC] RichBen [RichardXBenedict]R. #5 Please just one night

  1. amiten พูดว่า:

    โอยยยยยยย
    คือริชาร์จน่ารักมากกกกกกกกก
    พี่เบนคะ ยอมนางเถอะ
    ยิ่งดาเมจตอนนางพูดว่า “…ข่มขืนเจ้าพนักงาน” นี่แบบ โอยยยย ตายค่ะตาย//ชั้นเนี่ยจะตาย 5555
    คู่นี้ส่วนตัวไม่ได้ติ่งไง
    แต่พออ่านนี้จะติ่งเลย 5555
    ปล.ไม่เอาดราม่าาาาา ริชาร์ตน่าสงสารรรร พี่เบนก็น่าสงสารรรรร ฮรืออออ ยอมๆเค้าเถอะเบนนนนนน

  2. bimnutt พูดว่า:

    “ฉันไม่ใช่ลูกค้านายนะเบน ไม่ใช่แขก ฉันแค่ผู้ชายคนนึงที่หลงนาย..”
    จ้า ดี จ้าาาาา
    โอ๊ยเขินมาก หลงแบบหลง รักแบบรักกก
    พี่เบนเข้าใจหน่อยได้ไหมม๊
    ถ้าอยู่ข้างนอกไม่ไหวก็อยู่กับริชไปสิ มีคนที่รักพี่อยู่ตรงนี้อีกคนนะ.
    ปล. ดราม่าเจ็บกว่าคู่ที่แล้วเยอะเลย… ; – ;

  3. mogtow พูดว่า:

    คู่นี้ทำไมเป็นเงี้ยยย นี่มันใจตรงกันแล้วนะคะ พี่เบนอย่ามาหลอกตัวเองเลย
    มันสงสารทั้งคู่ มีเวลาด้วยกันทั้งคืนแล้วแท้ๆก็รีบเคลียร์ใจกันสิคะ มัวเงียบเป็นเป่าสากทำไม โธ่!
    อย่าดราม่ามากเลยนะะะ เราแพ้ทางนี้ ;;v;; อ่านแล้วปวดใจน้ำตาจิไหล

    ตอนนี้ปาใจให้คุณตำรวจรัวๆยิ่งกว่าเดิมเลยค่ะ หล่อมากกก นายหล่อทั้งใจและกายจริงๆ
    นึกว่าเขยคนนี้จะจนสุด ที่ไหนได้ อุตะ ตาเถร บ้านเศรษฐีก็ไม่บอกก
    เดี๋ยวรออ่านคู่โปรดเราตอนหน้า55 ลุ้นทั้ง3คู่เลยค่า

  4. jokirito พูดว่า:

    ง่าาาาา ลงท้ายดราม่าเฉยเลย
    รอลุ้นนุ้งเจมส์กับคุณมาเฟียเยอรมัน

  5. wiki พูดว่า:

    บอกตรง ๆ ว่าชอบมุก ตอนนี้มาก ๆ เลยยย
    ไหนจะ ข่มขู่ ขืนไรนั่น ไหนจะ พกอาวุธไว้ในกางเกงอีก อร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ริชบ้าาาา เจรงงงงงงงงงงง

    ริชตอนนี้ก็ชอบมากเลยค่ะ ดูนิ่ง ๆ ลึก ๆ ดุ ๆ ดันนนนนนกันเข้าไปแล้วด้วย ฮิฮิ ฮุฮุ
    ช๊อบบบบบบบบบบบบบบบ ที่สวดดดด
    แต่…เบนนี่พาดราม่าทำไมล่าาาา ฮรือออ
    อ่านรัว ๆ ตอนต่อไปป

  6. winternovember พูดว่า:

    โอ้ยยยยยยยย คู่นี้จะทำฉันบ้าาาาา บ้าเจรงเลยยยยย โอ้ยยยย เป็นการข่มขู่ที่ทำให้เราระทวย แทบจะอยากถวายตัวเลยค่ะ 55555 เฮียริชชั้นนน โอยยย ทำไมละมุนงี้ อ๊ากๆๆๆ กลายเป็น FC คู่นี้เพราะพี่จีนเลยอ่ะ 5555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s