[FIC] McFassy [MichelXJames]#6 Please just one night

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Michel F. X James Mc.

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

เจมส์สูบบุหรี่ก่อนจะพ่นมันออกมา เขากำลังเดินอยู่บนทางเดินยาว มองเหม่อออกไปเบื้องหน้า ท้องฟ้าที่ยังเป็นสีเทาแต่เขาก็ไม่ได้สนใจมัน ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่เขาแยกกับไมเคิล ผู้ชายตัวสูงผมทองแสนสุภาพ…อันตราย เร่าร้อน เขาไม่อาจปฎิเสธได้เลยว่าเขาอยากจะพบไมเคิลอีก จนถึงขนาดที่ว่าเดินไปที่สวนสาธารณะนั่นบ่อยมาก อ่านหนังสือพิมพ์ในหน้าข่าวจำพวกเศรษฐ์กิจ แม้เขาจะไม่เข้าใจมันเลยแต่ก็ยังต้องการอยากจะเห็นใบหน้าคมๆ นั่นอีก เขาไม่รู้มาก่อนว่าร่างสูงเป็นเจ้าของธุรกิจและร่ำรวยมากกว่าที่เขาเคยจิตนาการไว้ อีกฝ่ายรู้จักกับพวกทั้งนักการเมือง ชาวต่างชาติและอะไรอีกมากมาย อยู่กันคนละโลกในอย่างที่เขามั่นใจว่า อยู่กันคนละกาแล็กซี่ดีกว่า

วันนี้เขานัดเจอกับทอม ด้วยความบังเอิญและความช่วยเหลือจากคนไร้บ้าน ทำให้เขาสามารถหาทอมเจอได้ในเวลาไม่นาน เจ้าตัวเองก็ท่าทางสบายดี ไม่มีข่าวอะไรเสียหายจะติดก็ตรงที่เบนเป็นสายให้ตำรวจ เขาละไม่อยากเชื่อว่าพี่ชายเขาจะคิดสั้นขนาดนั่นแล้วยังจะหายตัวไปอีก เจมส์สูบบุหรี่เข้าลึกในปอดอีกครั้ง หันไปมองเวลาและหันกลับมา น้องชายเขาก็ยืนอยู่ตรงซอกตึก ใส่ฮูตมิดชิดพอๆ กับเขา เจมส์เดินไปหา ยืนพิงกำแพงข้างกันและส่งบุหรี่ให้ทอมโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไร

“นายดูเปลี่ยนไป” เขาเริ่มพูด หันมายิ้มให้คนที่อายุน้อยที่สุดในสามคน ตามด้วยแกล้งเป่าควันใส่ใบหน้าขาวเนียน ทอมเบ้หน้าหลบแต่ก็ยังคงไม่ตอบอะไร ทอมกระชับฮูดและหันมายิ้มหวานตอบเขา ทำให้นึกถึงอีกคนหนึ่งที่ไม่รู้ไปอยู่ไหน

“นายเองก็เปลี่ยนไปเจมส์ ปกติพี่ไม่เดินสูบตามถนน” ทอมหันมาบอกเบาๆ เขารู้ดีว่าเจมส์จะสูบก็ต่อเมื่อขโมยมาจากแขกได้ เจมส์ไม่เหมือนเขาที่ไม่ถือหากจะขอบุหรี่ซักมวนจากคนจรจัด เจมส์เป็นคนที่ต่างออกไป พี่ชายเขาถือตัวและนิสัยค่อนข้างแรงมาก ชายหนุ่มจะไม่ขอแบ่งจากคนที่มีน้อยกว่าแต่จะยึดเอาจากคนรวยเสียส่วนใหญ่

“…ฉันมีเงินทอม ฉันซื้อมาเอง แม้ทุกวันนี้มันจะแพงเอาแพงเอา” เจมส์ขยิบตาให้ทอม พ้นควันบุหรี่ใส่พวกคนในเมืองที่เดินผ่านไปผ่านมาและทำท่าทางรังเกียจเขาออกนอกหน้าแม้พวกเขาจะยืนคุยกันที่ซอกตึกก็ตามที

“ฉันติดต่อเบนไม่ได้เลย ที่ประจำเขาก็ไม่อยู่ ถามใครก็ไม่มีใครเห็น” ทอมว่า เจมส์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและหันมาหาน้องชายเขา ดวงตาสีฟ้าใสมองอีกฝ่ายอย่างสำรวจและคิด เลียริมฝีปากเบาๆ

“…แสดงว่านายหายไปนานเลยทอม เขาลือกันว่าเบนเป็นสายตำรวจ เขาหายไปกับตำรวจสองหรือสามครั้งแล้วตามที่ฉันได้ยินมา” เจมส์สูบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้น บี้ซ้ำและหันมายืนตรงหน้าทอม

“ว่ากันว่าเขามีปัญหากับพวกค้ายาด้วย พวกนั้นบอกว่าเบนเป็นคนแจ้งตำรวจ และมีข่าวลืออย่างการที่เบนติดโรคด้วย ฉันไม่รู้เหมือนกันทอม เขาหายไปกับตำรวจ และไม่ถูกจับแถมยังอยู่ดีกินดี มีความสุข นายเองก็เห็นว่าเขาไม่มายืนตามข้างถนนแล้วและยังไม่ติดต่อเราอีก ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าข่าวนี่เชื่อได้แค่ไหน” เขาไม่โทษน้องชายเขาที่มีสีหน้าตื่นตกใจปนสับสน เพราะโดยทั่วไปเบนเกลียดตำรวจมาก…ก็แน่ละที่ว่าพวกนั่นไม่ยอมช่วยเบนออกมาจากตาแก่โรคจิตที่รับเลี้ยงเบนตอนเด็กๆ

“ไม่มีทางแน่เจมส์ นายรู้ว่าเบนเป็นยังไง เขาระวังตัวมากและไม่ยุ่งกับตำรวจแน่” ทอมพูดอีก มองพี่ชายเขาที่แม้ขอบตาจะดำพอๆ กับเขา แต่ดูผ่องกว่าอาจจะเพราะว่าเจมส์ขาวกว่าเขามากและริมฝีปากสีสดก็แดงตลอดเวลา

“ฉันก็รู้ว่าเบนเป็นยังไง และเขาหายไปอาทิตย์นึงแล้ว…หรือสอง ฉันเองก็กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดี” เจมส์ถอนใจเบาๆ”แต่ฉันแน่ใจว่าเบนยังไม่ไปจากเมืองนี่ หรือหนีไปรัฐอื่น ถ้าเขาไปอย่างน้อยเราต้องรู้” เขาบอกอีก ตบบ่าทอมและบีบให้กำลังใจ

“ฉันเคยไปหาเขาที่สถานี แต่ไม่มี เบนไม่เคยไปที่นั่น” เจมส์รั้งทอมลงมากอดคอแรงๆ อยากจะพักเรื่องเครียดๆ ในเมื่อมันทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เขาพึมพำบอกให้ทอมเลิกกังวนขณะแกล้งตบบ่าทอมอีกแรงๆ ทอมนะน่ารักที่สุดในกลุ่มแล้ว เบนก็เป็นพวกหัวดื่อ ทิฐิสูง ขี้ระแวง ทอมเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่ดีอะไร…เจ้าตัวน่ารัก ค่อนข้างใจอ่อนแต่ดันเอาเบนเป็นแบบอย่าง ผลก็เลยเป็นแบบนี่ เจมส์คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขานี่และที่เยี่ยมยอดและหาเงินได้เยอะที่สุด

“ทีนี้เล่าให้ฟังเรื่องนายบ้างทอม เจอแขกที่ผ่านไหม นอกจากตาแกอ้วนเพละขี้ตื้อ นายนะเหมือนนางซินตัวน้อยๆ ฉันหวังจริงๆในฐานะพี่ชายว่าวันหนึ่งนายจะเจอถังเงินขี่ม้าขาวมาช่วย…และพวกเราจะได้สบายๆกัน” เขาดึงให้ทอมเดินตามมาและข้ามถนนไปยังสวนสาธารณะอีกฝั่งแทน

“..ก็ ไม่มีอะไรหรอก ฉันจะเจอใครได้ ฉันไม่เจอคนที่สนใจซะหน่อย”เจมส์หันมาเมื่อน้องเขาดูจะตอบไวผิดปกติ

“ของฉันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก ของพี่ดีกว่า ฉันได้ยินมาว่าพี่ซื้อของไปแจกที่บ้านเด็กกำพร้า เอาเงินมาจากไหนขนาดนั้นเจมส์” เขายกยิ้มเลียริมฝีปากอย่างกุมความลับไว้ พวกเขานั่งลงบนม้านั่งในสวน มีคนวิ่งออกกำลังกายผ่านไปมาแต่ก็ไม่ได้เยอะแยะวุ่นวาย

“ตอนนี้ฉันรวยแล้วทอม ทายสิว่าใครได้เงินจากการรับแขกสุดฮอตมาเป็นหมื่น” เขายิ้มกว้างกับดวงตาสีเขียวสวยที่โตขึ้นและทอมที่อ้าปากค้าง

“หมื่นเหรียญหรือ….!!! พี่บ้าไปแล้วหรือไง ฉันกับเบนบอกเสมอว่าไม่ให้ขโมยของแขกถ้าไม่จำเป็น!” เขาเห็นทอมกระซิบเสียงต่ำและตีลงมาบนแขนจนเขาหลบ อีกฝ่ายยังคงบ่นไปเรื่อยจนเขาเริ่มตีกลับ

“ฉันเปล่าขโมย ยัยบ้านี่ ฉันได้มา…เขาให้ฉันมา เอง” เจมส์บอกอีก อดยิ้มไม่ได้กับทอมที่ฉีกยิ้มกว้างแล้วโผลเข้ากอดเขา พวกเขากอดกันกลมด้วยความดีใจก่อนทอมจะผละออกในเวลาไม่นาน พวกเขาเคยคุยกันเล่นๆว่า ถ้ามีเงิน…พวกเขาจะออกไปจากที่แบบนี่ ตอนนี่ความฝันนั่นก็เหมือนจะใกล้ความจริง

“ฟังนะเจมส์ พี่ต้องเริ่มจากการนั่งรถออกไปนอกเมือง ไปเช่าบ้านซักหลังอยู่ไกลๆ และหางานทำ รับรองว่ามันจะเยี่ยมมาก” เขาเห็นทอมรีบพูดและเขายักไหล่

“แล้วจะเป็นยังไงถ้าเรารอให้เบนกลับมา บอกเรื่องนี้ ฉลองกันเล็กๆ และย้ายออกไปด้วยกัน” เจมส์บอกอีก แม้ว่าเขาจะยังไม่อยากไปแต่เขามั่นใจว่าจะไม่มีทางได้เจอไมเคิลแล้ว แค่รอยยิ้มของทอมเขาก็รู้แล้วว่า…พวกเขาจะไม่เจอกันอีกแล้วแน่ๆ

“พี่ต้องเล่าแล้วว่าพี่โชคดียังไง” เขาอมยิ้มและมองไปทางอื่นด้วยความประหม่า แม้ทอมจะแทบขี่คอเขาแต่เจมส์ก็ยังอยู่ตรงนั้นเพื่อค่อยๆ เริ่มเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น แผ่วเบาเพราะไม่ต้องการให้ใครได้ยิน…

/*/

“….อย่างที่บอกไปว่าเขาเยี่ยมมากแค่ไหน เขาช่างสุภาพ ปฎิบัติต่อฉันเป็นอย่างดีรู้ไหม เขาทั้งหล่อ หุ่นยังกับนายแบบ มีอำนาจ จากที่เห็นอะนะ แต่เขาก็ไม่ได้ทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตายาง…แม้เขาจะเอาแต่ใจแต่ก็เป็นแบบ สุภาพ…” ไมเคิลเผลอตัวยกยิ้มกับคำพูดน่ารักๆของเจมส์ ระหว่างนั่งจิบน้ำสีอัมพันในแก้ว เขาพิงเบาะรถยนต์มองออกไปยังสวนสาธารณะที่คนตัวเล็กกำลังกระซิบกระซาบกับคนที่น่าจะเป็นน้องชายจากที่ได้ยินมา เขายกมือขึ้นจับให้หูฟังแน่นขึ้นเพราะต้องการฟังเสียงเล็กๆ นั่นทุกคำ เจมส์ไม่ได้สนใจเลยว่าคนของเขาที่แกล้งเดินชนและติดเครื่องดักฟังไว้บนเสื้อชายหนุ่มเมื่อ3ชั่วโมงก่อน ไม่ได้สนใจระวังรอบข้างเลยซักนิดว่าเขากำลังดักฟังและทำแบบนี่มาสองสามครั้งแล้วด้วย

“บอสครับ นัดทานกลางวันกับคุณ-” เขายกมือบอกให้ลูกน้องเขาที่เปิดกระจกรถหยุดพูด

“เลื่อนนัดไป ฉันไม่ว่าง” เขาบอกและหันมามองเจมส์ต่อ ไม่สนว่าจะเป็นนัดทานกลางวันกับใคร ลูกน้องเขายอมพยักหน้าเข้าใจและปิดกระจกแบบเดิม เขาไม่ว่างจะทำอะไรทั้งนั่น เพราะสิ่งสำคัญตอนนี่คือฟังริมฝีปากเล็กๆน่ารักนั่นพูดถึงเรื่องของเขามากกว่า ไมเคิลค่อนข้างชอบมันเสียด้วย

“…ฟังเหมือนกับนายกำลังตกหลุมรักเลยเจมส์” ไมเคิลนิ่งมองพื้นรถอย่างรอคำตอบจากเจมส์ เสียงของคนชื่อทอมแม้ว่าเขาจะยังรอคำตอบด้วยเช่นกัน ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอบีบแก้วแน่นแค่ไหน ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ และเจมส์ที่พูดในที่สุด

“เขา…อยู่อีกโลกนึงเลยนายรู้ไหมทอม  เขาเป็นระดับมหาเศรษฐีชาวเยอรมัน หล่อ สุภาพ มีอำนาจล้นฟ้าชนิดที่ว่าแค่กระดิกมือลูกน้องก็รีบวิ่งมาหา…” ไมเคิลเลิกคิ้วแต่เขาก็ไม่เถียงเพราะเป็นแบบนั้นจริงๆ

“…แล้วดูฉันสิทอม เอาตรงๆ นะแค่เรามีเงินซื้อเบียร์กับมื้ออาหารก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ใครจะไปกล้าฝันกัน” ไมเคิลยิ้มบางๆ กับคำพูดตัดพ้อกึ่งงอนๆ เขาจิตนาการได้ว่าเจมส์จะทำหน้าและท่าทางแบบไหน เจมส์ไม่ได้เจอหน้าเขามากว่าอาทิตย์แล้ว นับแต่ที่พวกเขาเจอกันครั้งสุดท้ายที่เจอ แต่เขาเจออีกฝ่ายทุกวัน ชายหนุ่มที่ทำให้เขาติดใจและนึกถึง เจมส์ไม่เคยพูดถึงเขาในทำนองว่าเขาคือถังเบียร์บรรจุเงินเดินได้ ไม่เคยพูดว่าบ้านของเขามีอะไรที่เอาไปขายจะได้เงินบ้าง หรือแม้แต่จะขอเงินเขาเพิ่มยังไง เจมส์เพียงแค่ชื่นชมเขา ราวกับเด็กน้อยที่ตกหลุมรักเป็นครั้งแรก และมันทำให้เขาใจสั่นในบางครั้ง

“สรุปแล้วคำตอบนายก็คือ ชอบ?”ทอมว่า

“..ฉันบอกว่า ฉันไม่กล้าฝันไง นายหัดฟังบ้างสิทอม พอแล้ว!!เลิกยุ่งกับเรื่องของฉัน มาเรื่องนายบ้างดีกว่า ได้เงินมาเท่าไร ฉันนะอยากจะลากนายไปกินเบอร์เกอร์ร้านบล็อก2ใจจะขาด มันลดราคา..”ไมเคิลยิ้มกับน้ำเสียงที่ดูยังไงก็รู้ว่าเปลี่ยนเรื่องแน่ๆ เขาถอดหูฟังออกและหันมาหาคนขับ

“…พาตัวเจมส์มาหาฉันคืนนี้” เขาหันไปออกคำสั่ง

/*/

เจมส์เดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ เขาเคยมาที่นี่สองสามครั้ง เขาไม่รู้ว่าไมเคิลใช้วิธีอะไร บางทีเจ้าตัวอาจจะกะเวลาเก่ง อีกฝ่ายมักหายไปในช่วงที่เขาไม่อยากให้หายไป และกลับมาหาในช่วงที่เขาทรมานจนทนไม่ไหว ใบหน้าคมได้รูปหันมายิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ไมเคิลยังอยู่ในชุดสูทสุดหรู พร้อมกับเหล้าในมือ เพลงที่บรรเลงเบาๆอดทำให้เขาใจสั่นไม่ได้ ทำไมไมเคิลถึงได้หล่อแบบนี้นะ

“แปลกใจที่คุณยังไม่ลืมผม” เขาเริ่มพูดหลังจากคนที่พาตัวเขามาเดินออกไป

“ฉันจะลืมนายได้ยังไง…ในเมื่อเสียเงินไปเยอะยิ่งกว่าการทานดินเนอร์กับนางแบบซักคน” ไมคเคิลบอกเรียบๆ เขาดื่มเป็นครั้งสุดท้าย วางแก้วลงและเดินมาหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานเขา

“…ฉันมีบางอย่างจะให้นาย” ไมเคิลบอกอีก เจมส์อดเลิกคิ้วไม่ได้แต่ก็ไม่ขัดอะไร ยังคงเงยหน้ามองอีกฝ่ายและยิ้มหวานให้ ดวงตากลมโตสีอ่อนกระพริบมองชายหนุ่มร่างสูงช้าๆ

“ผมไม่รับค่าจ้างเป็นสิ่งของนอกจากเงิน”

“ฉันก็ไม่ได้ให้เเทนค่าจ้าง ฉันแค่อยากให้นาย” เขาบอกอีกเบาๆ ยกมือลูบไปตามโครงหน้าได้รูป ก้มสบดวงตาสีฟ้าอ่อนสดใส ใต้ขนตางอนยาว เจมส์เพียงแค่ยิ้มบางๆ ระหว่างเงยหน้ามองเขา ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้และกอดท่อนแขนเขาเบาๆ

“กฎเดิม ห้ามจูบ” เขาก้มลงมาหาริมฝีปากบางที่เขาแอบฟังเสียงมาทุกวัน ประกบจูบลงไปและเจมส์เองก็ไม่ได้ขัดขืน เงยหน้ารับรสจูบจากเขา จูบตอบเขาแม้จะออกไปทางอ้อยอิ่งยั่วยวนเขาเสียมากกว่า

“…เงินฉัน กฎฉัน” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกเบาๆ มองสบดวงตาสีสวยที่ห่างไปไม่มาก เจมส์เพียงแค่ยิ้มรับและยังคงมองหน้าเขา

“บางทีผมก็สงสัยว่าคุณหาผมเจอได้ยังไง” ไมเคิลยกยิ้มกับน้ำเสียงยั่วยวนแต่ไม่ได้ตอบ เจมส์ยกมือขึ้นมาโอบรอบลำคอเขา ความรู้สึกคุ้นชิน โหยหาทำให้ไมเคิลต้องพยายามอย่างหนักไม่ให้ดึงชายหนุ่มมาจูบและกัดแรงๆ

“เพราะฉันรู้ว่าใครบางคนคิดถึงฉันไง ยืนดูโทรทัศน์ที่ร้านริมถนน เปิดหนังสือพิมพ์หาข่าวฉัน” ไมเคิลลูบมือเบาๆ ไปตามเอวสอบของชายหนุ่ม มองใบหน้าที่มีปฎิกิริยากับเรื่องที่เขาพูด เจมส์หลุบตาลงต่ำและแส่หน้าหนียามที่เขาก้มลงมาคลอเคลียกับแก้มนิ่ม

“…เห็นได้ชัดว่าคงไม่ใช่ผม” ไมเคิลยันตัวขึ้นมาเมื่อเจมส์พูดจบ เขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่จ้องเสี้ยวหน้าได้รูป

“ผู้ชายสุภาพ หล่อร้าย…ดูเหมือนมีคนนิยามฉันเป็นแบบนั้น” ไมเคิลบอกอีก ยกยิ้มเมื่อเจมส์ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงด้วยความอาย เขาอยากจะก้มจูบเจมส์แรงๆ ทำโทษที่มีปฎิกิริยาน่ารักเป็นธรรมชาติแบบนี่ เจมส์กำลังอายม้วนด้วยคำพูดของเขา อยากจะจูบอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดเมื่อลูกน้องเขาเคาะประตูและเข้ามาในห้อง

“ขออนุญาตครับ คนของท่าเรือโทรมาว่าอาวุธที่สั่งมีปัญหา ถูกตำรวจพยายามตรวจค้นเรือ” เจมส์เงยหน้ามองผู้มาใหม่กับน้ำเสียงและสำเนียงเยอรมันแปลกหูที่เขาไม่คุ้นชิน ก่อนเขาจะหันมาหาไมเคิลที่หยุดอยู่ใกล้ใบหูเขา

“…บอกหรือเปล่าว่าท่านผู้นั้นสั่งมา คนของเราไปไหนหมด” ไมเคิลถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำภาษาเยอรมัน เขาไม่ต้องการให้เจมส์เป็นกังวล ไมเคิลมองสบตากลมโตที่มองมาที่เขา

“บอกแล้วครับ และดูเหมือนคุณแอนดริวจะยังนั่งรถไปไม่ถึง” ไมเคิลหันมาอย่างขัดใจเล็กน้อย

“ต่อโทรศัพท์ให้ฉันถึงแอนดริว บอกเขาว่าให้ไปให้ถึงท่าเรือเร็วกว่านี้ และเมื่อตำรวจไป…ส่งของต่อไปที่บลาซิลให้เร็วที่สุด” ไมเคิลสั่งอย่างรวดเร็ว มองลูกน้องที่่เดินออกไปและหันมาหาเจมส์

“…ฟังดูเหมือนคุณถูกตามตัวไป”เขายิ้มกับน้ำเสียงตัดพ้อเล็กๆ

“ฉันต้องไปจัดการเอกสารบางอย่าง และคุยโทรศัพท์ ฉันจะให้นายรอไม่นานแน่นอน…นวดน้ำมัน จิบไวน์เล่นและทุกอย่างในบ้านนี้เป็นของนาย และฉันจะรีบกลับมา” ไมเคิลกระซิบบอกแผ่วเบา ในอกของเขายิ่งเต้นแรงขึ้นยามที่เจมส์ทำท่าราวกับไม่ต้องการให้เขาไปจนชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยมือจากเอวสอบ เขาอยากจะกอดเจมส์เอาไว้แน่นๆ ไม่จากไปไหนอีกนับจากนี้

“แล้วแต่คุณ ผมไม่มีปัญหา” เขามองเจมส์ที่ยักไหล่แม้ใบหน้าจะหงอยลงเล็กน้อย

“ถ้านายบอกว่าไม่อยากให้ไป ฉันคงดีใจกว่านี้” เขาบอกยิ้มๆ

/*/

เจมส์ไม่ได้ทำอะไรมากนักนอกจากการแช่น้ำสบายๆ ตามด้วยการดื่มไวน์และเดินสำรวจบ้านพักของไมเคิล มันใหญ่โตมากและเป็นการยากที่เขาจะจำได้ว่าเมื่อกี่เดินผ่านมาแล้วหรือยัง เขาอยู่ในเสื้อสเว็ตเตอร์และชั้นใน เขาพอรู้ว่าไมเคิลชอบขาของเขาให้อยู่พ้นชายผ้า ร่างสูงกับสำเนียงเยอรมันสุดเซ็กซี่ แน่นอนว่าเขาฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่คำเดียวแต่ก็ต้องการที่จะได้ยินมันอีก มือเรียวขาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ตามด้วยเขาที่เดินมายังโต๊ะพลูขนาดใหญ่ เขามองซ้ายขวาก่อนจะเริ่มหยิบไม้ขึ้นมาและจัดการเล่นซักหน่อย เขาไม่เคยเล่นแน่ละ แต่อย่างน้อยมันก็น่าสนใจที่จะลองดู

ในอีกด้านหนึ่ง ไมเคิลกำลังหัวเสียเล็กน้อยกับพวกที่มาก่อกวนเขา มีพวกบริษัทคู่แข็งที่แทรกแซงการส่งอาวุธ ตำรวจหัวดื้อไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ จนเขาต้องเสียเงินเพื่อสร้างหลักฐานปลอม เรือต้องสงสัยที่แล่นอยู่กลางทะเลทำให้สินค้าของเขาใต้มันฝรั่งปลอดภัยดี

“…จัดการให้แน่นใจว่าจะไม่มีใครปากโป้งหรือสาวมาถึงตัวฉัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกำชับเป็นครั้งสุดท้าย เขาเดินตรงกลับเข้ามาในบ้านเพราะเป็นห่วงเจมส์ อีกฝ่ายเกี่ยวพันธ์กับเขาและไมเคิลรู้จากสายว่าเจมส์มีข่าวลือแปลกๆ ในเชิงว่าเกี่ยวข้องกับมาเฟียเยอรมัน แน่นอนว่าเขากำลังพยายามกำจัดข่าวนี้อยู่ ดวงตาคมกริบตวัดมองชายหนุ่มที่ยืนโก่งโค้งตั้งท่าพยายามทำอะไรซักอย่างอยู่ตรงโต๊ะพลูของเขา เมดรายงานว่าเจมส์เดินสำรวจรอบบ้านอยู่ไม่นาน ก็กลับมายังห้องพลูของเขา ไมเคิลมองสำรวจยังท่อนขาขาวใต้เสื้อสเว็ตเตอร์ของเขาอีกเช่นกัน เขาไม่เคยแปลกใจเลยว่าเจมส์เป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขาชอบอะไร…เป็นพิเศษ

“…กดสะโพกต่ำกว่านี้หน่อย ส่วนแขนนายควรวางแบบนี้” เขากระซิบแผ่วเบา ใช้อุ้งมือหยาบกดให้สะโพกกลมถอยลงมาจนเบียดกับเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง มือหนึ่งเอื้อมไปจับแขนอีกฝ่ายไว้

“เปิดไหล่มาด้านหลังหน่อย” เขาบอกอีกฝ่ายเบาๆ ใกล้ซอกคอขาว เจมส์หันมามองหน้าเขาจนพวกเขาสบตากัน ดวงตาสีฟ้าใสมองต่ำลงมาที่ริมฝีปากของเขา ช่างดูยั่วยวนจนเขาค้างตัวไว้แบบนั้น

“กดสะโพกลงแล้วยังไงต่อ…แทงไม้เข้าไปเลยไหม หรือต้องรอก่อน” ร่างสูงหลับตาลงสูดหายใจเข้าลึกเมื่อรับรู้ถึงบั้นท้ายกลมที่เบียดลงมากับเป้ากางเกงเขาจนไมเคิลบีบเอวสอบเบาๆ

“…ฉันคิดว่าเราคุยกันเรื่องวิธีเล่น” ดวงตาคมกริบสีอ่อนลืมขึ้นมองชายหนุ่มในอ้อมกอด

“ผมมั่นใจว่าเรากำลังพูดถึงวิธีเล่น…ใช้ไม้เล็งให้ดี กระแทกแรงๆ ให้ถูกลูกกลมๆ มีสีตรงนั้น…” เขามองตามมือเรียวที่ยกขึ้นลูบกรามเขาเบาๆ ก่อนจะลากมือขึ้นมาบีบบั้นท้ายนุ่มเรียกเสียงคราง

“…เก็บมือหน่อยสิครับ ผมไม่ได้หมายถึงลูกกลมๆ ของผม” เขาสูดหายใจกับคนช่างยั่วจนช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นพาดบ่าในที่สุด

เจมส์อุทานเบาๆ เมื่อเขาถูกวางลงบนที่นอนนุ่มมือ แยกขาออกเล็กน้อยมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ถอดสูทออก ตามด้วยเสื้อเชิ้ต เจมส์บิดตัวเล็กน้อยก่อนจะยันตัวขึ้นมาเพื่อจูบคนตัวสูงแต่ไมเคิลก็ขืนตัวไว้ ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบคอนด้อมมาจากหัวเตียงก่อนจะยื่นให้เขา

“ครั้งนี้นายต้องแสดงให้ฉันดูว่านาย…เอวดีแค่ไหน” ดวงตากลมสีอ่อนเหลือบขึ้นมองชายหนุ่มตัวสูงเจ้าเล่ห์ เจมส์ขยับขึ้นมาและหยิบถุงพลาสติกขนาดเล็กมาถือไว้ จูบเบาๆ ลงบนแผ่นอกกว้างตามด้วยดึงให้ไมเคิลนอนลงและเขาที่คร่อมร่างสูงเอาไว้

“ผมจะทำให้คุณพอใจ…ดีไหมครับที่รัก” เขากระซิบฉีกเสื้อเชิ้ตออกจากหุ่นสูงใหญ่ ลากลิ้นผ่านลอนกล้ามบนผิวเนื้อสีแทนอย่างเอาใจ

“ดี…”ไมเคิลกระซิบบอก เขาพอใจที่เจมส์ดูน่ารักแบบนี้ ร้อนแรง ซุกซน ว่าง่ายสำหรับเขา อยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอดและมีอีกฝ่ายเอาไว้ข้างกาย ไมเคิลถอนหายใจยาวค่อนข้างพอใจ

/*/

เจมส์เดินออกมาผ่านตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง เขาพึ่งทานดินเนอร์เสร็จและนานมากแล้วที่เขาไม่ได้รับแขก อาจจะเพราะว่าเงินที่เขาได้จากไมเคิลก็มากพอที่เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ ชายหนุ่มเดินตรงออกมาผ่านความมืด อากาศหนาวและฝนที่ตกปอยๆ ทำให้เขานึกสบถด่าคนด้านบน อากาศในตอนนี่ถึงหนาวแต่ถ้าเอาฝนออกไปได้มันคงวิเศษกว่านี้ ชายหนุ่มเงยมองกลุ่มคนสองสามคนที่ยืนจับกลุ่มสูบบุหรี่อยู่ เขาดึงฮูดขึ้นมาคลุมผมและเดินผ่านไป กระแทกไหล่คนตัวสูงเล็กน้อยแต่ก็เพียงแค่ขอโทษเบาๆ

“เฮ้ แต่งตัวแบบนั้นมันไม่มิดชิดเกินไปกว่าจะขายหรือไง” เขากรอกตาและพยายามเดินหนีแต่ถูกดึงให้กลับมาแบบเดิม

“อย่ามาจับ!!” เขาปัดมือคนนึงทิ้งและถอยออกมา

“จะไปพี้ยาก็ไปที่อื่น แถวนี้มันที่สาธรณะเว้ย อย่ามากุ้ย” เจมส์บอกอีก เห็นคนพวกนั้นหัวเราะใส่เขา

“แล้วพวกอีตัวแบบนายทำไมไม่ไปขายไกลๆ แค่รสนิยมนายก็ประหลาดแล้ว พวกตัวประหลาด…ชอบใช่ไหมถูกผู้ชายด้วยกันคร่อม” เจมส์กำหมัดแน่นกับคำพูดจาดูถูกเหยียดหยาม คำหยาบคายต่ำช้าอธิบายตัวเขาจนเจมส์อยากจะเข้าไปต่อยหน้าแรงๆ

“ลืมไปว่านายมันลืมกำพืด คิดว่าตัวเองถูกคุ้มหัวจากคนของนักการเมือง นายมันแค่ขยะไม่ต่างกับขี้บุหรี่หรอกเจมส์มี่ เขาเบื่อนายเขาก็เขี่ยทิ้ง สำเหนียกตัวบ้าง” เขาตวัดสายตามองคนที่ถ่มน้ำลายใส่เขา จนเจมส์กระโจนใส่คนตัวสูงกว่าและต่อยเข้าอย่างแรงที่ใบหน้าคม แต่เขาก็ถูกลากตัวออกมาและเหวี่ยงเข้ากับกำแพง ตามด้วยหมัดจากอีกสองคนที่รุมต่อย แม้จะเสียเปรียบจาก 3รุม1 เขาก็ไม่ยอมแพ้

“ฟังให้ดีนะคุณตัววิปริต” เขาร้องออกมาเมื่อถูกล็อกไว้และต่อยที่ท้องจนเขายอมหยุด หอบหายใจแรงอย่างต้องการอากาศ

“…ฉันจะบอกแกเอาบุญในฐานะที่หากินที่เดียวกัน  แกกำลังทำตัวโง่มาก…ยิ่งนายเข้าใกล้คนพวกนั้นมากเท่าไรนายก็จะยิ่งตายเร็วขึ้นแกเข้าใจไหม…” เขากัดฟันจ้องเป้งไปยังคนที่กระชากผมเขา

“ตอนนี้ก้นนิ่มๆ แกยังมีประโยชน์เขาก็ยังเลี้ยงแก ให้เงิน ให้อะไรที่คนอย่างแกไม่เคยเจอ แต่วันหนึ่งเขาเบื่อแก แกก็จะถูกฆ่า ตายอยู่ข้างถนน” เขาเริ่มดิ้น

“แกมันจะไปรู้อะไรนอกจากพี้ยา สวะๆ แบบพวกแกมันทำได้แค่ทำร้ายคนอื่น” เจมส์กดเสียงต่ำแต่ก็โดนตบเข้าที่ใบหน้าจนร้องออกมา

“…คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าใครมันอยู่เบื้องหลัง คนที่แกหันก้นให้แลกเงินนั่นและรู้ดีที่สุด แกจำเทริซ่าได้ไหม…แกไม่สงสัยหรือไงว่าทำไมหล่อนถึงเสพเฮโรอีนตายอยู่ในสวนทั้งที่เธอไม่เคยเล่น คิดย้อนไปสิว่าก่อนหน้านั้นเธอขึ้นรถไปกับใคร…” เขาพยายามไม่ฟังยามที่อีกฝ่ายพูด

“เขาทำงานให้รัฐบาล เขาบริสุทธิ์” เจมส์เองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดไปแบบนั้น ใบหน้าคมของไมเคิลที่อยู่ในใจเขาทำให้ยากต่อการที่เขาจะเชื่อ

“แกไม่รู้อะไรเลยนอกจากเรื่องให้ได้เงินใช่ไหมเจมส์ ดีแล้วที่แกไม่รู้จะได้ตายช้าๆ” เขาร้องเมื่อถูกตบอีกครั้ง ตามด้วยถูกฉีกเสื้อผ้าออกจนขาด เขาร้องห้ามในยามที่ถูกดึงกระเป๋าเงินออกไปและเงินของเขาถูกกระชากออก อีกฝ่ายเหวี่ยงกระเป๋าเปล่าใส่เขาที่กองอยู่บนพื้น เขาเปียกไปทั้งตัวด้วยน้ำที่เป็นแอ่งบนพื้น ยันตัวขึ้นมาพิงกำแพงอิฐเอาไว้ นึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายพูด เขาเคยได้ยินบ่อยๆ ถึงพวกจรจัดที่รับจ้างทำงานสกปรก ใช้ตัวเองล้วงข้อมูลจากคนบางคนทั้งด้านมืดและสว่าง เเต่เขาไม่เชื่อว่ามันจะเป็นอะไรแบบนั้น ไมเคิลเป็นเพียงแค่คนมีอำนาจในตลาดเศรษฐกิจ เขาไม่ใช่คนอันตราย…เจมส์ตะโกนบอกตัวเองอยู่ในใจ

****************************

ดีใจที่มีคนชอบคะ

ดีใจมากๆๆเลย ขอบคุณทุกๆกำลังใจเลยคะะะะ

ในหัวจีนนี่นะ คริสทอมจะแนวใสๆหวานๆเป็นเค้กครีมสตอเบอร์รี่

เจมส์ก็จะเปรี้ยวแบบพายบลูเบอร์รี่ครีมชีส

เบนก็จะหอมๆรสอ่อน ปนขมแบบชาอังกฤษ

หวังว่าทุกคนจะรักในตัวละครและฟิคของจีนไปนานๆนะคะ

ขอบคุณคะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Please Just One Night, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

10 ตอบกลับที่ [FIC] McFassy [MichelXJames]#6 Please just one night

  1. amiten พูดว่า:

    คือกำลังฟิน
    กำลังเขิน แบบหายใจไม่ทันใกล้ตาย
    แล้วไอ้ฉากแสนน่าสงสารตอนสุดท้ายนั่นมันอะไร๊~~~~~~~~~!!!!!
    เจมส์อย่าไปฟังงงงง พี่ฟาสไม่ทำแบบนั้นร๊อกกกก
    ถวายตัวไปเลยลูก!!//ได้ข่าวว่าใกล้แล้ว 5555
    แต่ตอนนี้ฟินจริง พี่ฟาสร้ายยยยย ชอบบบบบบ
    แบดบอยนิดๆนี่แหละโคตรแซ่บเลยยยย เอื้ออออ~
    อ่านไปฟินไป เป็นฟิคที่กินพลังงานเรามากอ่ะ
    //ตอนโต๊ะพลูนี่พลังงานผมหมดเลยครับ 5555
    K.O. Damage. 55555

  2. bebypimry พูดว่า:

    ชอบประเด็นหลังๆ ของเรื่องจังค่ะ
    ดูแล้วน่าสนุก… อยากรู้ว่าเจมส์จะทำตัวยังไง แล้วเบนกับทอมล่ะ?
    แต่ฉากเรียกเลือดนั่นก็สุดๆ ไปเลยค่าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ><

  3. jokirito พูดว่า:

    คุณมาเฟียปล่อยให้นุ้งเจมส์ถูกทำร้ายได้ไง
    ทีงี้ไม่มาตามดูนะ ฮึ่มมมมมมม

  4. blackbox69 พูดว่า:

    โง้ยเจมส์น่าสงสารมากเลยค่ะ ฮืออ ชอบมากก ชอบมากๆๆๆๆๆๆ เลยค่ะ ยิ่งตอนเเท— พะวส้สวพะว โอเคค่ะ ก่อนที่จะสครีมดังกว่านี้ อยากบอกว่าสนุกมากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ😄 #ชอบมั่ก ดราม่ามากก

  5. Keshiki.SuperCrazy พูดว่า:

    โอ้ยตาย คือคู่นี้มันโอร๊ยยยยย…เคมีทำลายล้างจริงๆ><~

    • Keshiki.SuperCrazy พูดว่า:

      พี่ฟาสหล่อเลวนี่มันช่างได้ใจเจ้
      เจมส์ขี้ยั่วนี่ก็เหมากันดี เอริ๊กๆ

      ทว่าอยู่……อร๊าก ไอ้กร๊วกนั่นมาจากไหนฟะะ
      ให้พี่ฟาสจับยัดใส่กล่องฝังดิน! บังอาจมาทำเจมส์ได้!,
      ค้างมากมายค่ะคุณจีน บอเป็นกำลังใจให้มาต่อไวๆนะคะ><~

  6. mogtow พูดว่า:

    ตอนนี้ยิ่งมีปมให้น่าติดตามมากขึ้นแล้วว
    แอบเดาล่วงหน้าถูกจริงๆด้วยว่าพี่ฟาสก็ไม่ได้สุภาพบุรุษคนดีอะไรขนาดนั้นแน่เลย มันไม่ใช่สไตล์พี่แก ต้องแบดบอยๆสิใช่55555 คุณมาเฟียแซ่บร้ายกาจได้ใจจริง

    ฮือ เจมส์เอ้ยๆๆๆ รักแบบนี้ต้องยอมทน ถึงจะเห็นแววปัญหาลอยมาแต่ไกลก็ตาม ระวังตัวหน่อยนะเจมส์เป็นห่วงจัง แต่มาทำร้ายแบบนี้คนอ่านแอบมีเคืองนะคะ ถถถถถ

    เดี๋ยววกกลับมาคู่น้องเล็กแล้ว กำลังน่ารักมุ้งมิ้งได้ที่เชียวค่ะ แต่กลัวจะมีปมดราม่าอะไรเหมือนคู่พี่ๆรึเปล่า คอยติดตามต่อค่ะะ!

  7. cnpjann พูดว่า:

    ดิบเถื่อนได้อีกกกกก ฮอลลลลลล อ่านไปใจสั่นไป

  8. bimnutt พูดว่า:

    เคยคอมเมนท์ไปในตอนที่แล้วว่าดราม่าจังเลย พออ่านตอนนี้จบก็พบว่านี่มันมากกว่าอีกนิดหว่าา กร๊าสสสสสสสส์สส บ้าบอคอแตกที่สุด
    นุ่งเจมสสส์นายอย่าคิดมากนะะะ กุ๋ยพวกนั้นแม่งมีดีแค่เห่า นี่จริงจังนะ พี่ฟาสรักนุ่งเจมมมมม พี่ฟาสไม่ทิ้งนุ่งเจมมหรอกก
    แต่เป็นดราม่าที่คมมากจริงๆ โดนพูดแบบนี้เป็นใครใครก็เครียดวะ5555555
    คิดไรไม่ออกก็ดูดบุหรี่ต่อไปนะนุ่งเจม
    ไม่ต้องคิดมาก มีบอดี้การ์ดค่อยตามหนูอยู่
    ปลอดภัยประหนึ่งอยู่ในบ้าน LOL

  9. Tong Sunisa พูดว่า:

    คุณฟาส หล่อเซ็กซี่มาก แงงงงงงงงง แต่เจมส์ต้องมาเจ็บตัวนี่สิ T0T

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s