[FIC] RichBen [RichardXBenedict]#8 Please just one night

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Richard A. X  Benedict C.

R : M

G : Romantic , Drama

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

เบเนดิกเม้มปากแน่นระหว่างที่เขาอยู่ในตรอกเล็กๆ เขาคิดถึงริชาร์ต คิดถึงมากจนเขากลัวตัวเอง ไม่อาจจะห้ามใจได้และพบว่าในไม่ช้าเขากลับมานั่งกอดเข่าทำตัวน่าสงสัยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับสถานนีตำรวจที่ริชาร์ตอยู่ หรือควรจะอยู่ที่นี่… เขาแค่อยากเห็นใบหน้าของผู้ชายซื่อบื่อที่ขนาดอยู่กับคนที่เลวร้ายแบบเขาก็ยังแสดงตัวเป็นสุภาพบุรุษ เบนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี เขาแค่อยากเจอหน้า แม้ครั้งเดียวก็ยังดี

ชายหนุ่มไม่ได้ใช้เงินที่ริชาร์ตให้เขามาเมื่ออาทิตย์ก่อนแม้แต่บาทเดียว และเขาไม่มีกระจิตกระใจจะบริการแขกคนไหนก็ตาม เขาทำไม่ได้ เขารู้สึกแย่ ทรมานยามที่ใครก็ไม่รู้สัมผัสเขาจนอยากจะอาเจียน เขานึกถึงใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบผู้ดี เส้นผมสีดำสนิทและรอยยิ้มอ่อนโยน ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่ อยากจะแช่งชักหักกระดูกตัวเองที่ทำตัวให้กำลังจะเกิดในสิ่งที่ว่า “อดตาย”

“ถอยไปสิ เกะกะขวางทาง”เบนเงยหน้าขึ้นมองพวกเก็บขยะขาย เขาจึงยอมลุกขึ้นและยืนอยู่แถวนั่นแทน ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้สนใจยามที่ถูกมอง

“นายตาบอดฉันก็จะช่วยบอก ฝั่งตรงข้ามนั่นสถานนีตำรวจ ถ้าจะสูบยาละก็ไปหาที่อื่นซะหรือไม่งั้นนายก็คงอยากโดดจับ”เบเนดิกทำเสียงขึ้นจมูก เขาหันมาหาชายแก่ตัวเหม็นที่มองเขาอย่างดูถูกนิดๆ หันกลับไปยังฝั่งตรงข้ามและเห็นว่ามีตำรวจสองนายที่ยืนคุยกันและชี้มาทางเขา

“และถ้าฉันอยากโดนจับละ?”เบเนดิกว่า สาวเท้าเข้าไปหาคุณลุงก่อนจะออกแรงผลักจนอีกฝ่ายถลาล้มชนกำแพง และทำท่าทางพยายามจะขโมยถุงใส่กระป๋องเบียร์เปล่า คุณลุงที่เริ่มโวยวายและในที่สุด เสียงนกวีดดังลันและตำรวจสองนายนั่นที่วิ่งมาหาเขาราวกับกำลังรออยู่แล้ว เบนหันมามองและยอมปล่อยถุง เขายกมือขึ้นเหนือหัวและยอมคุกเข่า ตอนนี่เขาบ้ามาก…เหมือนพวกแมลงโง่ที่ดันหลงรักไฟเข้าแล้ว

/*/

ริชาร์ตลูบหน้าหนักๆเมื่อเขาเข้ามาในสถานนีในช่วงเย็นและพบว่า คนที่เขาห้ามใจไม่ให้ไปวนรถหาเกือบอาทิตย์ นั่งอยู่ตรงนั่นโดยมีตำรวจลูกน้องเขาสองคนที่เริ่มขึ้นเสียงถามชื่อและคำถามอื่นๆ เบนเพียงแค่นั่งนิ่งๆเหมือนต้องการจะกวนประสาท จนกระทั้งเงยหน้าขึ้นมาพบเขา ทั้งสองได้สบตากันไม่รู้ว่านานแค่ไหน แต่ริชาร์ตรู้ว่าเขาต้องละสายตาออกมาเพราะลูกน้องเอาแฟ้มคดีอื่นมาให้เขา

“…เจ้านี่ไม่ยอมบอกชื่อบอกอะไรเลย ถามครั้งแรกบอกชื่อจอร์เดน ถามไปถามมาเขาบอกชื่อโอลิเวอร์ จัดได้ตอนพยายามทำร้ายคนไร้บ้านเพื่อแย้งกระสอบใส่ขวดเปล่า คิดว่าคงเมายา แต่ตรวจแล้วก็ปกติดี”ริชาร์ตฟังคราวๆแม้สายตาจะยังจ้องเบนนิ่ง เขากลืนน้ำลายและหันกลับมา

“พาเขาไปที่ห้องตรงนั่น ฉันจะสอบเอง”เขาสั่ง และคิดว่าเขาจะทำยังไงดีกับเหตุการ์ณแบบนี่ เขาอยากเจอเบนแต่แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนี่

เบเนดิกนั่งรออยู่ในห้องเพื่อรอริชาร์ตให้เข้ามาหาเขา รู้สึกทั้งดีใจ ตื่นเต้น แต่ก็กลัวเช่นกัน ริชาร์ตดูดีมากจริงๆยิ่งในเครื่องแบบยิ่งดูดี ดวงตาคมกริบที่เขาคิดถึงมานานตอนนี่ก็ได้เจอแล้ว แต่ความกลัวนี่มันอะไรกัน? ร่างสูงจะรังเกียจเขาไหม หรือจะรู้สึกแย่ที่ต้องมาเจอเขาในที่ทำงาน พวกอีตัวสกปรกข้างถนนแบบนี่

“…เขาเรื่องกันดีกว่าเบน”เขาเงยหน้าเมื่อริชาร์ตปิดประตู อีกฝ่ายเดินมาหาและนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับเขา ดวงตาสีฟ้าอมเขียวตวัดขึ้นมองดวงตาคม เขาไม่ตอบอะไรแต่ก็เพียงแค่นั่งนิ่งๆเท่านั่น

“ตอนนี่ฉันทำงาน อยู่ในฐานะตำรวจและฉัน…ลำบากใจ”เขาแส่หน้าหนี

“ไม่มีอะไรที่ต้องลำบากใจหรอก จับสิ ต้องขังไหม ขึ้นศาลหรือเปล่า”เขาทำเสียงขึ้นจมูก

“เบน..ฉันขอละ”เขานิ่งกับคำพูดของคนตัวสุง หันมามองสบดวงตาคมและเขาเริ่มด่าตัวเองในใจที่แสดงกิริยาแบบนี่อีกแล้ว บางทีเขาควรจะทำตัวดีบ้าง เพื่อจะได้พัฒนาความสัมพันธ์อย่างที่ควรเป็น ต้องบอกว่า…อย่างที่เขาหวังว่าจะให้เป็น

“นาย สบายดีไหม”เขากระซิบถาม หลบตาลงต่ำแบบเดิม “ฉันได้ยินมาว่านายไม่ได้ออกลาดตะเวนแล้ว นายทำงานแต่ในนี่”เขาพึมพำต่ออีกครั้ง

“มันไม่มีอะไรสำคัญหรอก…ฉันเพียงแค่อยากทำงานที่สำคัญให้หมดๆ”เขาบอก แท้จริงแล้วจะโกหกเพราะเขากลัวว่าหากออกไปจะเจอเบนกำลังอยู่กับแขกคนอื่น เจอภาพบาดตาที่อาจจะทำให้เขาเผลอไปต่อยพลเมืองเข้า ดวงตาคมมองสบอีกฝ่ายที่บ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อ

“แสดงว่ามีอะไรสำคัญที่นี่”เบนแกล้งถอนหายใจ เขามองสำรวจรอบๆและหันมา

“ฉันรู้ว่ามันคงจะไม่ดีที่เราจะเจอกัน ในที่แบบนี่”เบนพูดต่อ

“ฉันรู้…. และอยากจะถามนายด้วยว่าทำไมนายถึงโดนคุมตัวแบบนี่เบน”ริชาร์ตกระซิบเสียงต่ำอย่างโมโหและเป็นห่วง

“เพราะฉันอยากจะเจอ-“

“ขอโทษคะ”เบเนดิกเงียบลงไปกับสาวสวยผมบลอนท่าทางเรียบรอยที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอเปิดเข้ามาอย่างไม่สนใจว่าพวกเขากำลังคุยกันอยู่และริชาร์ตที่ยอมลุกขึ้นไปหา ทั้งสองคนออกไปจากห้องและคุยกันอยู่ที่หน้าประตู ท่าทางสนิทสนมและรอยยิ้มจนเขารู้สึกหึงวาบ กลืนคำพูดลงคอเมื่อสายตาของหญิงสาวหันมามองเขาและพูดอะไรบางอย่างจนริชาร์ตหันมามองด้วย เบเนดิกยิ่งเผลอกำมือแน่นเมื่อเห็นมือหยาบยกขึ้นจับบ่าของเธอและเขาที่ยอมแส่หน้าไปทางอื่นในที่สุด

“…”ริชาร์ตไม่ได้พูดอะไรเมื่อเดินกลับเข้ามา ลูกน้องของเขาเอารายงานด่วนมาให้แต่เมื่อเขาไม่ว่าง จึงขอร้องให้เธอวางมันไว้บนโต๊ะแทน และสายตาของเบนที่เธอบอกเขาว่าทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเลย เขาเองก็ไม่รู้นักว่าเพราะอะไรที่ครั้งนี่เบนดูจะทำตัวก้าวร้าวกว่าทุกครั้ง

“แทบจะดูไม่ออกเลยว่าทำงานในนี่มันน่าทำน้อยกว่าขับรถตระเวนข้างนอกยังไง อ้อ…ลืมไปว่าในนี่มีตำรวจสาวๆอยู่หลายคน เมื่อกี่ภรรยาหรือ”เบนบอกเมื่อเขาเข้ามาใกล้ “เธอรู้หรือเปล่าว่านายนอนกับผู้ชาย”

“ถ้าไม่รู้แล้วนายจะบอกหรือ”ริชาร์ตตอบกลับเสียงเรียบ เขาไม่ได้ปฎิเสธเพื่อดูปฎิกิริยาของเบน ดวงตาสีสวยที่สั่นระริกและหลบตาเขาในที่สุด ร่างสูงนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม เขาเพียงแค่จ้องใบหน้าของเบนอยู่แบบนั่น

“ฉันคิดว่านายไม่อยากเจอหน้าฉัน”ร่างสูงว่า น้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย

“ฉันไม่อยากเจอนาย”เขาจ้องชายหนุ่มปากแข็ง เบนปฎิเสธทันที ถอนหายใจยาวและเปลี่ยนมาหยิบปากกากับกระดาษ เขาเขียนอะไรบางอย่างลงไปและเลือนมันให้เบน มองอีกฝ่ายที่มองกระดาษบนโต๊ะแต่ยังไม่หยิบมันไปดู

“..ถ้านายยังอยากจะคุยกับฉัน เรื่องของเรา”ริชาร์ตเริ่ม “..นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของฉัน หากว่า…หากว่านาย วันนึงมีปัญหา นายโทรหาฉันได้ แค่เก็บมันเอาไว้ ฉันจะไม่มีทางเปลี่ยนเบอร์”เบนเม้มปากแส่หน้าไปทางอื่น เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี เขางี่เง่า เขาทำตัวไร้สาระ แอบหนีออกมาจากบ้านริชาร์ตในวันนั่น แถมยังทนไม่ได้และแบกหน้ามาที่นี่ ยอมทำตัวให้โดนจับเพื่อแค่ได้เจอหน้า

แล้วเขาก็ยังคงปากแข็งต่อไปแบบนี่

“..เบน ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี่ แต่ฉันรู้ว่าระหว่างเรา..”ร่างสูงเงียบ

“ระหว่างเรามันมีอะไรหรือ? นายเห็นอะไรในตัวฉัน”เบนหันมาถามเสียงกร้าว เขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ออกมา ร่างสูงเท้าโต๊ะเอาไว้ ดวงตาคมกริบสีอ่อนมองนิ่งลงมาที่เขา ริชาร์ตขยับตัวลงมาใกล้ ก้มลงมาจนเขายิ่งใจสั่น

“..แล้วนายเห็นอะไรเบน? ทำไมเราถึงห่างกันไม่ได้ ทำไมนายถึงทำให้ตัวเองถูกจับเพื่อมาเจอกับฉัน”เขาดวงตาสั่นไหวกับร่างสูง คุณตำรวจสุดเท่ห์ที่ทำให้เขาไปไหนไม่รอด พวกเขาต่างรู้คำตอบดีแค่ไม่มีใครยอมพูดมันออกมาก่อน ริชาร์ตขบกรามเล็กน้อยยามที่เขาหลบตา ร่างสูงยอมถอยออกไปและเดินไปที่ประตู

“…คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดเท่านั่น เห็นได้ชัดว่าคนไร้บ้านนั่นพยายามจะต่อยนายก่อน นายแค่ป้องกันตัว คุณคัมเบอร์เบลค”เขาไม่พูดอะไรตอบยามที่ร่างสูงออกไปจากห้อง เพียงแค่มองกระดาษบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้ แม้จะปากแข็งต่อไปเขาก็ยังรู้ดีว่าเขานี่และที่ดันตกหลุมรักคุณตำรวจตัวสูงเข้าให้แล้ว เขาเม้มปากแม้จะเอื่อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั่นมา กำมันเอาไว้ไม่ยอมปล่อยราวกับเป็นสิ่งของล้ำค่าที่สุดในชีวิตเขา

/*/

หลังจากวันนั่นที่เขาออกมาจากสถานี แปลกใจแต่ก็ดีใจยามที่น้องชายเขาสองคนวิ่งหน้าตั้งมาพาตัวเขาไป ทั้งสองคนบอกเขาถึงแผนการอันแสนน่ารักที่จะย้ายออกไปจากที่นี่…ความฝันที่เขาเฝ้าโหยหามานานแต่กลับไม่ได้ทำให้เบนดีใจเลย เขาไม่ได้อยากย้ายไป เขาไม่อยากจะจากที่นี่ ในเมือ….ถ้าเขาไปละก็ริชาร์ตกับเขาคงจะไม่ได้เจอกันอีก อีกฝ่ายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ทำงานทุกวัน แล้วจะมีเวลาที่ไหนจะมาเจอกันได้

แน่นอนว่าเบนค้านหัวชนฝาว่าไม่ยอมไป หัวเด็ดตีนขาดยังไงเขาก็จะไม่ย้ายไปรัฐอื่นเด็ดขาด เลยลงท้ายที่ว่าพวกเขาจะอยู่ต่อที่รัฐนี่ แค่เปลี่ยนเมือง เปลี่ยนเขตก็เท่านั่น เริ่มต้นชีวิตใหม่ของพวกเขาในคอนโดเล็กๆ ห้องสุดท้ายที่เจ้าของเองก็อยากจะรีบขายไปให้หมดเสียที พวกเขานับว่าโชคดีมี แม้ตอนแรกทอมและเจมส์จะยืนยันอยู่เพียงแค่2ห้องนอน สองคนยืนยันว่าสามารถแชร์ห้องกันได้ แต่พี่ชายที่ไหนจะทนดูน้องชายตัวใหญ่ๆอุดอยู่ห้องเล็กๆสองคนได้ละ แม้ว่าจะเพิ่มเงินมา แต่ก็นับว่าคุ้ม

ทอมเองก็ดันมีแฟนเสียด้วย ผู้ชายตัวใหญ่ที่เขาค่อนข้างไม่คุ้น แต่เจมส์บอกว่าเป็นคนรวยมาก เป็นระดับเจ้าของธนาคารเชียว เจ้าตัวอ่านเจอในหนังสือพวกการเงิน…ซึ่งนั่นเองก็ทำให้เขาสงสัยว่าทำไมเจมส์ถึงรู้เรื่องพวกการเงินและการลงทุนได้

เบนนั่งมองกระดาษในมือ เขานั่งอยู่ในห้องของเขา บนเตียงเล็กๆในคอนโดซึ่งยังไม่มีอะไรเลย ทอมออกไปทำงาน ใช่แล้ว ทอมมีงานทำเป็นคนแรกในร้านเบอร์เกอร์ที่ใกล้กับบ้านที่สุด เขาทำงานในโรงเรียนสอนดนตรี หน้าทีเขาก็มีแค่วางโน้ตเพลง เช็ดถูเครืองดนตรี ปลอบเด็กๆไม่ให้ร้องไห้ และเขาใช้เวลาไม่นานในการพบว่า เขารักงานนี่มาก รักที่จะดูเด็กๆพยายามร้องเพลงแม้คีย์จะเพี้ยนมากก็ตามที วันนี่เป็นวันหยุดของเขา เบนนั่งจ้องกระดาษแบบนี่มาหลายวันแล้ว เขาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะโทรหาดีไหม เขาและเจมส์มีโทรศัพท์จากการที่ทอมให้มา รุ่นเดียวกันแค่เคสพวกเขาเป็นคนละสีเท่านั่น ชายหนุ่มนึกถึงน้องๆแล้วอดยิ้มไม่ได้ มองเวลาและคิดว่าริชาร์ตอาจจะกำลังทำงานอยู่ ถ้าแค่…ถ้าแค่โทรไปอาจจะไม่รู้ก็ได้

“…”เบนต่อสายโทรศัพท์ เขายิ่งใจเต้นเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณ และก็ยิ่งใจเต้นกว่าเดิมราวกับหัวใจเขาจะหลุดออกมา จนในที่สุดเขาตัดสินใจวางสายและวางโทรศัพท์ลงบนเตียง มือเรียวขาวเย็นเฉียบบีบเข้าหากันอย่างทำอะไรไม่ถูกนัก เขาหน้าแดงจนร้อนเพียงเพราะโทรหาริชาร์ต ให้ตายสิ!! ถ้าร่างสูงเห็นละก็ เขาไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ไหนเลย

“หว๋า!!”เบนอุทานร้องลั่นเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาพร้อมๆกับเสียงเคาะประตูห้อง เขายิ่งหน้าแดงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู อยากจะร้องไห้เมื่อเห็นเป็นเบอร์ของริชาร์ตโทรกลับมา เขาเม้มปากอยากจะรับแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เสียงเคาะประตูก็ยิ่งดังมากขึ้นเขาจึงตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้บนเตียงและเอาหมอนปิดเอาไว้แทน เขารีบออกมาจากห้องเพื่อไปเปิดประตูโดยไม่รู้เลยว่ามือเขาไปโดยและรับสายเขาสียแล้ว

“มาแล้วครับๆ”เบนเดาว่าคงจะเป็นเจ้าของที่ขึ้นมาดูว่าทุกอย่างอยู่ดี เบนมองช่องตาแมวแต่ไม่เห็นใคร เขาจึงเปิดประตูออกไป ชะโงกดูเล็กน้อย

“นายไม่ใช่เจมส์”เบนแทบจะเผลอร้องออกมาดังลั่นแต่ก็เงียบเพราะถูกมือหยาบใต้ถุงมือหนังเอื่อมมาปิดปากเอาไว้ เขาร้องอื้อและพยายามดิ้นขัดขืน แต่เพียงไม่นานเขาก็ถูกพาเข้ามาในห้องแบบเดิมและประตูที่ถูกปิดและล็อกตามหลัง เขารีบถอยหนีหันมามอง อีกฝ่ายเป็นคนตัวสูง…ผมสีทองและดวงตาสีอ่อน รอยยิ้มหล่อร้ายกาจกับสายตาอ่านยากที่มองเขาจนเบนขนลุก รีบถอยหนีไปหยิบอะไรก็ตามเพื่อพยายามป้องกันตัว

“ออกไป! ออกไปจากบ้านฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ”เบนรีบขู่เสียงแข็งอย่างตื่นตระหนก ร่างสูงเพียงแค่ยกมือขึ้นในเชิงยอมแพ้

“ผม..ชื่อไมเคิล ผมขออภัยที่เสียมารยาทต่อคุณมากถึงมากที่สุด ผมไม่ใช่คนเลวอะไร เป็นเพียงคนรู้จักของคุณเจมส์ และมาหาก็เท่านั่น ที่ปิดปากคุณเมื่อกี่เพราะคุณกำลังจะร้อง ผมแค่ตกใจ”ไมเคิลพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างขออภัย แม้ว่าเบนมั่นใจว่าไม่ได้มีความสำนึกผิดเลย

“เจมส์ไม่รู้จักคนแบบนายแน่ๆ ถ้าเขารู้ฉันต้องรู้ แกเป็นใคร ทำไมรู้ชื่อเจมส์ได้”เบนยังขู่ต่อ หยิบส้อมชี้ใส่คนตัวสูง

“…นายคงเป็น คุณเบเนดิก พี่ชายคนโต”เบนยิ่งตาโตขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายดันรู้จักเขาเสียอีก

“ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยนะครับ กรุณาว่าอาวุธนั่นลงก่อน ผมเพียงแค่มาเยี่ยมในฐานะที่เขาได้ที่อยู่และงานที่ดี”เบนหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อนัก เขามั่นใจว่า…อีกฝ่ายบางทีอาจจะเป็นแขกที่เจมส์เคยคั่วเอาไว้ หรืออาจจะเคยหลอกเงินเอาไว้ หรือหลอกเงินอยู่???เบนยังคงสงสัยแม้ว่าเขาจะยังไม่ยอมวางส้อมลงก็ตาม

“แล้ว…แล้วนายเป็นใคร นายรู้ที่อยู่ได้ยังไง ต้องการอะไร”เบนไม่ยอมเชื่ออยู่ดี

“บางทีคุณอาจจะคุยกับเจมส์ได้ เขาจะบอกคุณเองว่าเรารู้จักกันจริงๆ”ร่างสูงบอกต่อเบาๆ เขายอมไม่ทำอะไรแมวน้อยตัวเล็กที่พยายามพองตัวขู่ ร่างสูงต่อโทรศัพท์หาเจมส์และวางมันบนพื้น ก่อนจะถอยไปยืนติดประตูให้เบนสบายใจมากกว่านี่

“…”เบนรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ราคาแพงมาถือเอาไว้และคุยกับเจมส์เมื่อเจ้าตัวรับ กระซิบกระซาบบ่นกันเป็นการใหญ่ สรุปคือเจมส์ไม่สามารถมาได้เพราะติดงานและยืนยันว่ารู้จักกับไมเคิล ไม่ใช่คนอันตรายอะไรนัก เบนเองไม่อยากจะเชื่อเลยเพราะแววตาน่าขนลุกนั่น

“..ฉันจะฆ่านายที่หลังเจมส์ นายกล้าบอกที่อยู่ให้คนน่ากลัวแบบนี่ได้ยังไงกัน..!”เขากระซิบขู่และติดสายทิ้งจึงไม่ได้ยินที่เจมส์ปฎิเสธว่าไม่ได้ให้ที่อยู่ เขามองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะยอมวางส้อมลง

“ทำไมนายไม่บอกว่ารู้จักกับเจมส์”เขายังอดบ่นไม่ได้ ชี้ไปที่โซฟาให้คนตัวสูงเดินมานั่ง ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมทีตามและนั่งลงไป บ้านพวกเขายังไม่มีอะไรน่าสนใจนัก ไม่มีเฟอร์นิเจอร์เยอะไปกว่าโซฟาฟนึ่งตัว เก้าอี้สองตัวกับโต๊ะกินข้าว ทีวีมือสอง และเตียงนอนแบบฝูก3ที่ในแต่ละห้อง

“..ที่นี่ดูโล้งๆไป จะเป็นยังไงถ้าฉันจะขอเสนอของขวัญต้อนรับให้พวกนาย”เขาหันมาตามเสียงเรียก มองไมเคิลอย่างไม่ไว้ใจเอามากๆ

“เจมส์ไม่ขายตัวแล้ว และเราไม่รับของแลกกับการ..นอนกับพวกนาย”ไมเคิลยกยิ้มกับชายหนุ่มที่ปฎิเสธเสียงแข็ง ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ยอมฟังอยู่ดี ก็ในเมือเขาอยากจะให้เจมส์อยู่ในที่ที่ดีกว่านี่ เขาก็จะทำให้ได้

“ฉันอยากให้จริงๆ…ฉันเองก็พึ่งจัดบ้านใหม่ และมีของบางอย่างที่ไม่อยากจะทิ้งนัก หากว่าเอามาประดับที่นี่ก็คงดี ของยังสภาพดีแท้ๆ”เบนหูกระดิกเล็กน้อยกับของฟรี เขาหันมามองไมเคิลและหันกลับมาเพื่อรินน้ำต่อ ใครจะไปยอมให้คนที่ไหนไม่รู้มาช่วยเหลือกัน

“ฉันไม่รับของฟรี”เบนตัดสินใจพูดออกไป เขาถือน้ำกลับมาและวางลงบนโต๊ะ ร่างสูงยังคงจ้องเขา อีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์ออกมา ทำอะไรบางอย่างก่อนจะยื้นมาให้เขา เบนหยิบมาดู ตาโตกับเฟอร์นิเจอสวยๆครบชุดในการตกแต่ง และราคาหลายหมื่นเหรียญจนเขายิ่งหน้าซีด เม้มปากเงยมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยกยิ้มกรุ่มกริ่ม

“…ฉันพึ่งโละชุดนี่ออกและกำลังจะเอาไปทิ้ง แค่ข้อเสนอหากว่านาย…”

“ฉัน..ฉันไม่รับของฟรีหรอกนะ ฉันรู้ว่านายมีเป้าหมาย เจมส์ไม่ขายตัวแล้ว ฉันไม่ขายน้องด้วย”เบนรีบพูดดัก กระแอมแม้จะเสียดายแต่เขาก็คิดว่ามันน่าจะลองดู…นั่นจะทิ้งอยู่แล้วนะ!! เบนตะโกนด่าตัวเองในใจ

“..ฉันจะบอกว่า ขายต่อนายแค่300เหรียญก็พอ”ไมเคิลพูดต่อ

“ตกลง”เบนกระแอมกับตัวเองที่ดันพลั้งปากตกลงไปเสียแล้ว ไมเคิลยิ่งยิ้มราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เขาละไม่อยากจะเชื่อเลย เบนค้อนควับมองร่างสูง

“แต่! ฉันจะจ่ายก็ต่อเมื่อนายขนของทุกอย่างและเอามาตกแต่งบ้านนี่ให้พวกฉัน และเขียนใบสัญญาว่ายินดีมอบรายชื่อของให้ในราคา300 และลงชื่อ แล้วฉันจะจ่าย”ไมเคิลยอมพยักหน้าตามใจชายหนุ่มขี้ระแวงเสียเหลือเกิน เงินแค่นั่นยังถูกกว่าผ้าเช็ดหน้าเขาผืนนึงด้วยซ้ำ

“ผมจะจัดการให้เดียวนี่และครับ”ไมเคิลกดโทรศัพท์หาลูกน้องทันที แน่นอนว่าเขาไม่ได้โล๊ะอะไรใหม่เพียงแค่อยากจะให้เจมส์อยู่ในที่ที่ดีที่สุด ของก็ต้องใหม่และดีที่สุดด้วยเช่นกัน

/*/

ริชาร์ตมองที่อยู่ในมือและเงยหน้าขึ้นมองเลขที่ห้อง เขาได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลก…โทรมาไม่กี่วิก็วางสาย เขาโทรกลับไปมีคนรับแต่ไม่มีคนพูด คนเดียวที่เขานึกถึงก็คือเบน ชายหนุ่มตัวเล็กวุ่นวายของเขาที่หายไปเลย นึกขอบคุณตัวเองที่เป็นตำรวจและเจ้าตัวที่ไม่ยอมวางสายดสียทีเขาจึงตามรอยได้ว่าโทรมาจากที่ไหน ถามเจ้าของเล็กน้อยก็รู้แล้วว่าอยู่ที่ชั้นนี่ เขามาในชุดเสื้อยืดสีดำและเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำตาลที่เขาใส่ประจำ เคาะประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัว เขาอยากจะเจอเบนใจจะขาด

แม้อีกฝ่ายจะผลักไสเขาแต่เขาก็ไม่สนใจ เขาไม่แคร์ เขารู้ตัวว่าเขาชอบเบนมากและเขายอมแม้ว่าจะถูกชายหนุ่มตัวเล็กปั่นหัวเล่น เขาใช้เวลาในการที่ไม่เจอเบนกำจัดข่าวลือที่ว่าเบนเป็นสายตำรวจ เขาบุกจับพวกสายส่งยาทั้งๆที่ไม่มีชายหนุ่ม เด็กข้างถนนบางคนบอกว่าเบนเรื่องสายนะอาจจะเป็นพวกพี้ยาและโกรธแค้นที่พวกตัวใหญ่ที่ส่งราคามาแพงเกินกว่าจะเป็นแค่อีตัวสกปรก ซึงพอเบนหายไปพวกนั่นก็เลิกสนใจทันที

จะมีก็แต่เพียงเขาก็เฝ้าคิดถึงคนตัวเล็กกว่า คิดถึงคนวุ่นวายที่ชอบเอาหมวกตำรวจเขาไปใส่เล่นและทำบ้านเขารกอย่างตั้งใจ

“มาแล้ว…”เขาตื่นจากพวังเมื่อประตูเปิดออก หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากแผ่นอกยามที่ได้เห็นใบหน้าของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด นึกถึงเบนในทุกๆวันและอีกฝ่ายดูท่าจะตกใจเช่นกันที่เปิดประตูมาเจอเขา ดวงตากลมโตสีฟ้าอมเขียว จมูกโด่งรั้นกับเส้นผมสีอ่อนนุ่มมือ  เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลืมไปเสียหมด

“ริชาร์ต…”เบนอ้าปากค้างไม่แพ้กัน เขาดีใจมาก…ดีใจจนน้ำตาคลอ เผลอตัวเข้าไปกอดคนตัวสูงแรงๆอย่างต้องการ เข้าไม่แคร์กับเสียงร้องอย่างตกใจในหัวของเขา เขาเพียงแค่กอดลำคอแข็งแรงแน่นๆและริชาร์ตเองที่ใช้ท่อนแขนแข็งแรงตวัดตอบรับรอบเอวของเขา รู้สึกถึงจมูกโด่งและคางสากที่ซูกกับลำคอของเขา

“…ปฎิกิริยาต่างกับตอนเจอฉันจัง”เบนนิ่งกับน้ำเสียงแซวของคนตัวสูงที่เขาลืมไปเลยว่าอยู่ในห้องด้วย เขาหันกลับมามองไมเคิลที่ยังเนียนเล่นโทรศัพท์และรีบผละออกมาจากริชาร์ตทันที กระแอมเล็กน้อยยิ่งรู้สึกอาย

“นายเป็นใคร”ริชาร์ตหรี่ตามองผู้ชายตัวสูงท่าทางดูดีที่ทำไมถึงได้มาอยู่ในห้องกับเบนสองต่อสองได้ คุณตำรวจตัวสูงยิ่งกว่าพองตัวขึ้นมา ส่งแววคุกคามและไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ในหัวเขาแม้เขาจะค่อนข้างเชื่อใจเบนแต่เรื่องแปลกๆในแง่ไม่ดีดันโผล่เข้ามาเองเป็นฉากๆจนร่างสูงคิ้วกระตุก ถ้าเจ้าบ้านี่คือแฟนเบนละ?

ถ้าเขาย้ายมาอยู่ด้วยกัน?

“..นั่นไมเคิล”เบนตอบเสียงสูง เขาหันมาหาริชาร์ตที่กำหมัดแน่น และไมเคิลเองที่ตวัดสายตาคมขึ้นมองอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ทำไมกันนะเขาถึงรู้สึกว่าสองคนนี่ไม่ถูกกัน ท่าทางและบางอย่างมันบอกเขาว่า ให้ความรู้สึกเหมือนมาเฟียเจอกันตำรวจเลย????

“แล้วเขาเป็นใคร นายเป็นใคร”เบนตาโตยามที่ริชาร์ตใช้มือดึงเขาเข้าไปใกล้หวงๆ

“แล้วนายละเป็นใคร? เสียมารยาทนะที่ใช้น้ำเสียงแบบนั่นกับคนพึ่งเจอหน้ากัน”ไมเคิลตอบกลับ

“เขาเป็นแฟนเจมส์ริชาร์ต แฟนน้องชายฉันไง ตอนนี่เจมส์ทำงานเขาเลยนั่งรออยู่ก่อน ทำไมเราไม่ไปคุยกันข้างในดีๆละ จะเอาน้ำเย็นๆมาให้ดื่มนะ”เบนฉีกยิ้มกว้าง คนตัวเล็กรีบดึงให้ริชาร์ตตามมาในส่วนห้องครัวเพื่อจบประโยคสนทนาที่กลัวจะกลายเป็นอะไรที่อันตรายมากยิ่งขึ้น

“ทำไมนายถึงอยู่กับเจ้านั่น นายหนีมาซื้อที่นี่เพื่ออยู่กับเขาหรือ”ริชาร์ตเริ่มพูดทันทีเมื่อพวกเขาเข้ามาถึง ถ้าเป็นแบบนั่นเขาไม่ยอมแน่ๆ ถ้าถึงขั้นต้องลักพาตัวเบนไปอยู่ด้วยเขาก็จะทำเลยคอยดู ร่างสูงคิดฉุนๆ เบนหันมามองเขา ถอนหายใจนิดๆก่อนจะตบหน้าเขาไม่แรงมากนักแต่ก็ทำเอาเขาร้องเบาๆ

“อะไร?”

“ตั้งสติหน่อยพ่อตัวโต นายหึงออกหน้าออกตามากๆ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะหันก้นขาวๆให้ใครหรอกนะ”ริชาร์ตพ้นลมหายใจพลืดให้กับคนตัวเล็กที่กอดอกพูดจากแบบนี่อีกแล้ว เขาเท้าเอวมองสบตาไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“ใช่ฉันหึงนาย หึงมากด้วย ใครละจะไปทนได้ที่คนที่ตัวเองชอบอยู่กับ..โอ้ย!”เขาอ้าปากใช้ลิ้นดุนๆกระพุ้งแก้มเมื่อถูกคนตัวเล็กกว่าตบอีกแล้ว ริชาร์ตหันกลับมาก้มมองเจ้าตัวแสบ เลิกคิ้วในเชิงถามว่าตบเขาอีกทำไม แต่ก็ยอมเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆและเบนที่หลบตาไปทางอื่น

“เลิกพูดจาแปลกๆเสียที! นายเถอะมาที่นี่ได้ยังไง ใครใช้ให้มา ไม่มีใครเชิญแท้ๆ”เบนยิ่งหน้าแดง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนตัวสูงจะเป็นแบบนี่ กล้ายอมรับตรงๆได้ยังไงกันว่าหึงแบบนี่ เขาใจสั่นนะ! แค่ริชมาหาแบบนี่ก็เขินจนขาสั่นแล้ว

“ฉันพูดจริง ฉันหึงนาย หรือต้องให้เจ้านั่นพูดถึงจะชอบ”ริชาร์ตหน้าบึ่งกับคนที่ยังคงทำปากแข็งปฎิเสธ เขาถูกมือทั้งสองปิดปากเอาไว้แต่ถึงแบบนั่นเขาก็ยังใช้มือรวบเอวเบนเข้ามาใกล้ ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน เขาไม่ยอมแล้ว ไม่ยอมปล่อยเบนไปอีกแล้ว

“ฉันรู้แล้ว เลิกพูด”เบนขู่ฟ้อ เขารู้ว่าริชาร์ตพูดจริงทุกคำ ร่างสูงบอกเขามาตลอดแค่ไม่ใช่คำพูดตรงๆ แต่เป็นการกระทำต่างหาก

“..ฉันรู้ว่านายโทรหาฉัน นายโทรมา เพราะงั้นมันควรจะบอกได้แล้วว่านายเองก็คิดแบบเดียวกัน”ชายหนุ่มยิ่งหน้าแดงกับริชาร์ตที่จู่ๆดันรุกเขาเป็นชุดแบบนี่ อาจจะเพราะไมเคิลก็ได้ทำให้ร่างสูงที่ปกติจะเป็นคนนิ่งๆ ทำเป็นเนียนไม่สนใจเขาแต่ตอนนี่ดันพูดตรงเสียทุกคำและเป็นเขาที่ดันประหม่าอย่างไม่คุ้นชิน อีกฝ่ายจับมือเขาเอาไว้

“ฉัน..ฉันไม่ได้โทร”เบนแส่หน้าหลบ

“ฉันตามเบอร์มาและมันอยู่ที่นี่ นายโทรหาฉัน”ริชาร์ตเชยคางคนปากแข็งขึ้นมา เขามองสบตาเบนที่แม้ว่าจะพยายามหลบแต่เขาก็จะไม่ปล่อย

“ฉันอยากคบกับนาย อยากคบ อยากจะดูแล อยากจะมีนายไว้ข้างกายไม่ยอมให้นายลำบากอีก ฉันไม่สนว่านายจะทำอะไรหรือเป็นใครแค่…”ริชาร์ตสูดหายใจ “เราคบกันได้ไหม?”เบนรู้สึกตาลายจนเขาแทบจะลมจับ ทำไมกัน…ทำไมหัวใจเขาถึงเต้นเร็วแบบนี่ แล้วเขาจะตอบยังไงดี แล้วเขาจะทำยังไงดี ทำไมเจ้าตำรวจซื่อบื่อวันนี่ถึงฉลาดนักนะ ปฎิเสธอะไรก็ไม่เชื่อเลย

“นายไม่ตอบก็ถือว่าตกลง นายปฎิเสธก็ถือว่าตกลง”เขาพยายามขืนตัวออกแต่ก็ทำไม่ได้ จึงตัดสินใจกระแทกหัวเข้ากับจมูกโด่งๆนั่นแทนจนริชาร์ตปล่อยมือ มือหยาบยกขึ้นกุมจมูกและถอยหลัง

“นายยังไม่จีบฉันเลยจะให้คบได้ยังไง จีบฉันด้วยสิ!!”ริชาร์ตรู้สึกราวกับเขาถูกรางวัลที่หนึ่งยังไงยังงั้น ดวงตาคมเลิกขึ้นมองคนที่รีบหันหนีจนไม่รู้ว่าเบนทำหน้าตายังไง เขาจะง้อเบนยังไงดี? เบนไม่ได้งอนนิ? แสดงว่าพวกเขาคืนดีกันแล้วหรือ??

“..นายทำร้ายเจ้าหน้าที่ แบบนี่ฉันคงต้องทำโทษนาย”เบนเม้มปากเมื่อเขาถูกกอดจากด้านหลัง อยากจะเล่าให้ริชาร์ตฟังแต่ก็อยากจะทำอะไรหลายๆอย่างก่อน อยากจะโวยวายใส่ อยากจะอ้อน…เขาเพียงแค่ยอมให้คนตัวสูงแปะอยู่ที่ไหล่ ใช้วงแขนรัดเขาเอาไว้ อ้อมกอดอบอุ่นและเขาที่โหยหามาตลอด

“ทำโทษอะไรของนาย คิดว่าจะยอมหรือไง”เบนเม้มปากอายๆ เขาทำได้แค่ตีเสียงดุไปแบบนั่น

“ทำโทษอย่างคืนนั่นไง จะทำโทษจนกว่านายจะยอมเดทด้วย”ริชาร์ตซุกหน้ากับลำคอขาวอ้อนๆ ถ้าเบนไม่ตกลงเขาก็จะไม่ไปไหน จะกอดไว้แบบนี่และ

.

.

.

.

.

.

.

“..งั้นยอม..ยอมให้ทำโทษก็ได้”เบนตอบงุบงิบ “รออะไรละตำรวจบ้า!”

************************************

ริชเบนนนนนนน ไม่มีทางที่จะให้ดราม่าได้ลงนะคะะะ

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามคู่นี่คะ

แอบมีตาไมเคิลมาป่วน

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Please Just One Night, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

7 ตอบกลับที่ [FIC] RichBen [RichardXBenedict]#8 Please just one night

  1. mogtow พูดว่า:

    ขำอีตาไมเคิลโผล่มาผิดจังหวะอย่างแรง
    โถ่ ทำหน้าที่ในฐานะน้องเขยดีแล้วค่ะ แต่ช่วยอย่าไปกัดกับพี่เขยแบบนั้นสิคะ แงง555
    งานนี้คุณตำรวจทุ่มสุดตัวจริงอะไรจริง นึกว่าจะมีดราม่าร้ายแรงเล่นเอาอ่านไปลุ้นไปตัวโก่งเลย
    ปรากฎจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งคนอ่านล่ะปลื้มใจตาม เฮ
    ลงเอยไปแล้ว2คู่ เหลือคู่ตัวแสบ ฟฟฟฟฟฟฟฟ
    เหมือนใกล้จะจบแล้ว ฮือออ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆจังค่ะ เป็นเรื่องนึงที่ชอบมาก จะคอยติดตามค่ะ!

  2. jokirito พูดว่า:

    ลงเอยไปอีกหนึ่งคู่ เหลือคู่สุดท้าย
    ดีใจที่ลงเอยด้วยดีแต่ยังไม่อยากให้จบเลยน่ะ

  3. น้ำผึ้ง พูดว่า:

    คู่นี้น่ารักสุดๆๆ ฟินนนนน. ฮาไมเคิล อ่านไปยิ้มไป จะจบแล้วหรอ เร็วเกินไป อยากอ่านอีกนานนนๆ

  4. Bowron พูดว่า:

    แหมริชช ต้องมีอีกหนุ่มมากระตุ้นใช่ม่ะ
    ถึงจะพูดความรู้สึกออกมาตรงๆได้
    ตลกเบนที่ยอมถูกจับเพื่อเจอหน้า 555

  5. Tong Sunisa พูดว่า:

    กรีดร้อง // งั้นยอมให้ทำโทษก็ได้ รออะไรล่ะตำรวจบ้า //จอดสนิทเมื่อเจอประโยคนี้ แอร๊ยยยยยยย

  6. amiten พูดว่า:

    คืออ่านไปยิ้มไปทั้งเรื่องไง
    ยิ้มสุดคือพี่ฟาสของชั้นมันช่างกวนประสาทสุดๆนี่ละ
    แหมๆๆ ริชเบนนี่บทจะหวานหวานไม่เกรงใจเลยนะคะ ถถถถถถ
    แต่หวานกันเกรงใจพี่ฟาสบ้าง 5555 นางนั้นสงสัยนั่งเล่นมือถือรอน้องเจมส์ต่อไป

  7. wiki พูดว่า:

    น่าสงสารพี่เบนนี่จะริงงงงงงงงงง ปากแข็งดีชิบบบบ ต้องโดนคุณตำรวจจับยัด…(อะไร?)
    อยากจะร้อง อินส์อ่ะ ยอมโดนจับเพราะอยากเจอเขาด้วยนะ ลงทุนดีเกินไป เพื่อจะได้เห็นและพูดคุย น่ารักอะไรเช่นนี้ แต่ดันไปกวนเขาซะนี่ ได้เบอร์มาด้วยเป็นไงล่าาาาา ริชเจ๋งอ่ะ
    อยากบอกว่าไมเคิลกวนทีนดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ทำไหมเป็นผู้ชายแบบนี้ล่ะคะ เอาเจมส์อยู่ล่ะนะ คิก~~

    น่ารักมากอ่ะ อารมณ์แบบสาวน้อยกับรักแรกพบโทรไปแบบกล้าๆกลัวๆ ลุ้นเนอะะะ ริชได้ยินทุกอย่างเลยยย รู้เลยอยู่ไหนเนี่ย ฮิฮิ
    วันนี้ริชดูฉลาดเป็นว่า รุกเอา รุกกกก จะเอาาาาาา จังเล๊ยยยย น่าปลื้ม
    ชอบที่สุดดดดดดดดดอ่าาาา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s