[FIC] Hiddlesworth [Chris X Tom]#1 The Black Secret

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : Chris H. X Tom H.

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

********************************

“เอาละดอร์ฟี่ เรายังต้องเดินทางอีกเยอะอีกหลายไมล์ ช่วยเลิกดื้อก่อนได้ไหม”ร่างสูงของคนตัวใหญ่นามว่าคริสโตเฟอร์พยายามกระซิบกระซาบบอกเจ้าม้าหนุ่มของเขาให้เชื่อฟังกันบ้างซักนิด ร่างสูงหายใจยาวเหยียดระหว่างเดินกลับมาที่ลำทาน เขาก้มลงล้างมือและล้างหน้าอีกแรงๆ ตอนนี่จุดมุงหมายเดียวของเขาคือไปยังเมืองฝั่งตะวันออกให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาต้องทำงานที่คิงของเขามอบหมายมา

พระองค์ทรงไม่สบายพระทัยเลยในเรื่องข่าวลืออย่างการที่ว่า ลอร์ดซาแทน อาจจะคิดการใหญ่ถึงขั้นแย่งชิงบัลลังก์ คริสแน่นอนว่าไม่ยอมอยู่เฉยในเรื่องนี่แน่ๆ เขาเป็นถึงหนึ่งในนักรบส่วนตัวของพระองค์ แต่ครั้งนี่แผนของเขาคือการลอบไปยังงานเลี้ยงที่ว่ากันว่าลอร์ดซาแทนจัดขึ้นเพื่อเป็นการรวบรวมผู้ที่คิดแบบเดียวกันและแผนการคงจะพูดกันในงานนี่ เขาละไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพระองค์ถึงไม่ยกกองกำลังบุกขึ้นมาทางนี่เลย จับอีกฝ่ายมาที่เมืองหลวง ฆ่าตัดคอเสีย… คริสเสยผมสีทองของเขาเซงๆ นั่งจ้องมองตัวเองผ่านแม่น้ำใสแจ๋ว ตอนนี่เขามีเพียงม้าหนึ่งตัว สัมภาระอีกเล็กน้อย และถุงเงิน.. เอาตรงๆคือเขาตั้งใจจะไปหาเสื้อผ้าหรู ราคาแพงเข้ากันกับฐานะเอาแถวๆเมืองนั่นเสียมากกว่า เขาจะได้ไม่ต้องพกอะไรมากมายนัก คริสไม่ชอบอะไรที่เกะกะ

เขาเกลียดภาระที่ไม่มีความจำเป็น

“หายดื้อหรือยัง”ร่างสูงหันมาหาม้าหนุ่มสีน้ำตาลของเขา มันทำเป็นไม่สนใจใยดีว่าเขาจะพูดหรือบ่นมันเช่นใด ร่างสูงนึกหรี่ตามองแต่เขาก็ทำได้เพียงแค่สาดน้ำใส่เท่านั่น คริสเช็ดมือกับกางเกงหนังของตัวเอง เดินไปยังสัมภาระของเขา หยิบกระดาษที่คิงทรงเขียนให้เขา กระดาษที่บ่งบอกว่าตอนนี่เขาคือ ท่านลอร์ด คริสเตียน ฮันท์… ลอร์ดหน้าใหม่ที่บริจากเงินมากมายให้แก่ราชสำนักเพื่อแลกกับยศถาบรรดาศักดิ์

“…ฉันคือ คริสเตียน ฮันท์.. ท่านลร์ดคริสเตียนผู้มั่งคั่งเพราะไร่ฉันข้าวโพดและไร่ยาสูบ รักการผจญภัย รักอิสระและอยากรู้ไปเสียทุกอย่าง หนุ่มขี้เมาไร้พิษภัย”คริสเลิกคิ้วมองกระดาษที่เขียนชื่อของเขา ถอนหายใจยาวเหยียดเพราะตั้งแต่นี่เขาจะต้องทำตัวเป็น พวกอวดรวยและพยายามอวดยศตัวเองที่ได้จากการซื้อมา ไม่ใช่ท่านดยุกคริสโตเฟอร์ แฮมสเวิทธ์ผู้เป็นผู้นำกองทัพให้กับคิง เขาถอนหายใจนิดๆที่อยู่ๆก็ดันกลายมาเป็นบารอนเสียอย่างนั่น…แต่เอาเถอะ เขามาทำงาน ไม่ใช่มางานเลี้ยงของพวกชนชั้นสูง

ชายหนุ่มเก็บซองจดหมายแนะนำตัวและอื่นๆลงในกระเป๋าดังเดิม เขาหยิบขนมปังออกมาเพื่อนั่งทานรองท้องระหว่างที่ม้าตัวใหญ่ของเขายังคงเออระเหย ทำเป็นไม่สนใจใยดีที่จะพาเขาไปให้ถึงที่หมายเร็วๆ.. หากช้าแบบนี่คงไม่วายที่จะมืดเสียก่อน และถึงตอนนั่นเขาคงต้องค้างคืนในป่า…

/*/

“นายมันไอ้ตัวแสบดอร์ฟี่..!!!! นายได้ยินฉันไหม!! นายมันตัวแสบ!!!! ม้าขี้เกียจอันดับหนึ่งของทางเหนือเลย..!!! ดูสิ่งที่นายทำสิ!!!!!!”คริสตะโกนแข่งกับเสียงฝนเพื่อให้แน่ใจว่าม้าของเขาได้ยินในทุกๆคำที่เขากำลังว่ามันอยู่ ร่างสูงใช้ผ้าหนังคลุมตัวกันลมและเร่งให้ม้าของเขาวิ่งเร็วมากขึ้น หลังจากพวกเขาพ้นจากป่ามาได้ เมฆฝนที่ตั้งเค้าอยู่แล้วก็ราวกับจงใจเทลงมาห่าใหญ่ต้อนรับ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆเลยซักนิด เขาขบกรามพยายามกันลมแรงๆจากอากาศหนาว เบื้องหน้าเขาเต็มไปด้วยห่าฝนจนแทบมองไม่เห็นทาง เขารู้แค่ว่าเจอทางมายังหมู่บ้านจึงได้รีบขี่ม้าเข้ามา ไม่มีเวลาแม้แต่จะได้ดูแผนที่ เสียงฟ้าร้องคำรามดังลั่นเบื่องบน คริสก็ยิ่งควบม้าให้ไวมากขึ้นเพราะเขารู้ดีว่าดอร์ฟี่ก็อยากจะรีบๆไปให้พ้นจากพื้นโคลนนี่เหมือนกัน

“เร็วอีก!!! ตัวฉันอุ้มน้ำไปหมดแล้ว!!!”ร่างสูงเร่งควบม้าให้ไปเร็วมากยิ่งขึ้น ดวงตาคมจ้องเป้งไปเบื่องหน้าเพื่อหาจุดมุ่งหมาย เขายกยิ้มออกมาเมื่อเห็นบ้านและแสงไฟ บ่งบอกชัดเจนว่าเขามาถึงหมู่บ้านแล้วแน่ๆ เขารีบควบให้ไปเร็วมากยิ่งขึ้นและพาดอร์ฟี่ไปหลบที่คอกม้าก่อน ฟ้ายังคงสาดแรงและฟ้าที่คำรามไม่หยุดทำใครคริสยิ่งเหนื่อยใจ ร่างสูงลงมาจากหลังม้าและหยิบสัมภาระลงมาด้วย ม้าเขาอาจจะอยู่ข้างนอกได้แต่เขาคงต้องพยายามไปแนะนำตัวกับเจ้าของบ้านก่อน คริสเดินหาหญ้าและน้ำแอบเอามาให้ม้าของเขาก่อนจะหอบของและวิ่งผ่าพายุฝนไปที่หน้าประตูไม้หลังใหญ่

“สวัสดีครับ!!!! บ้านนี่มีใครอยู่ไหม ฉันเป็นนักเดินทางที่น่าสงสารและติดฝน!!! ฉันอยากจะขอเข้าไปในบ้านท่านเพื่อทำตัวให้แห้ง!!!”คริสทุบประตูแรงๆหลายครั้ง เขายังคงตะโกนเรียกและทุบอีก ยิ่งกอดตัวเองเพราะหนาวและไม่ต้องบอกว่าเขาเปียกโชกไปจนถึงด้านในรองเท้าบูท พยายามเงยมองว่าบ้านนี่มีคนอยู่แน่หรือเปล่า อาจจะเป็นบ้านของหญิงชนาม่ายซักคนและเขาเดาว่าเธออาจจะไม่ได้ยิน อาจจะหลับอยู่ที่ชั้นสองฟังเสียงฝน และเขาคงจะไม่วายต้องเดินกลับไปนอนซุกดอร์ฟี่ให้หายหนาวและรอฝนซา

“ขอโทษครับ!!!!!!!! มีใครอยู่ไหม ได้โปรดกรุณาได้ยินฉันด้วย ก่อนฉันจะหนาวตายอยู่ตรงนี่!!!!”คริสทุบประตูอีกหลายครั้งและครั้งนี่ที่ได้ผล เขาได้ยินเสียงบางอย่างมาจากอีกฝั่งของประตู และมันที่ค่อยๆเปิดออกเหมือนๆแง้มมากกว่า ร่างสูงก้มลงมองและพยายามชะโงกเข้าไปมองดู หาคนที่เปิดประตูให้เขา และชายหนุ่มก็ได้สบกับดวงตาสีเขียวสวยที่มองเขาอย่างหวาดๆเล็กน้อย ร่างสูงยังคงหน้าเหวอๆและรีบตั้งท่ามายืนดีๆ

“ฉัน…ฉันเป็นนักเดินทางผ่านมาทางนี่ ฉันติดฝนจนเปียกไปทั้งตัว ฉันอยากจะขอความกรุณาท่านให้ฉันได้เข้าไปหลบฝน”ร่างสูงรีบพูดเป็นการใหญ่ อีกฝ่ายยังคงไม่พูดอะไรเพียงแค่เปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้เขาเข้าไป คริสแทบจะไม่เสียเวลารอเลยแม้แต่นิด เขากระซิบขอบคุณไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ดวงตาคมกริบสีฟ้ามองสำรวจไปรอบๆอย่างรวดเร็ว ที่นี่ดูกว้างขวาง โออา เพียงแค่ว่ามีข้าวของน้อยชิ้นจนทำให้ยิ่งดูโล่งมากขึ้นไปอีก พรมเก่าๆกับโซฟาตัวยาวสีหม่น ผ้าม่านที่หม่นไม่แพ้กัน มีแค่เตาผิงที่ดูดีที่สุดในตอนนี่เพราะมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน เขาเลิกสนใจข้าวของรอบห้องและหันมาหาเจ้าบ้านที่ตอนนี่เดินกลับมาพร้อมผ้าแห้งๆซักผืนส่งมันให้เขา อีกฝ่ายเป็นบุรุษตัวสูงใช้ได้ แม้จะค่อนข้างผอมสำหรับเขา ผมยาวเล็กน้อยสีดำแบบบุรุษทั่วไป มัดเอาไว้ด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้ม ผิวขาวแบบพวกชนชั้นสูง ริมฝีปากบางและดวงตาคมสีเขียวที่มองมาที่เขา

“เช็ดตัวเอาไว้แล้วไปนั่งผิงไฟสิ”คริสยอมทำตามอีกฝ่ายว่าอย่างว่าง่าย เขาเดินห่อผ้าเอาไว้แล้วไปนั่งตรงหน้าเตาผิง แม้จะยังแอบหันมองตามคนที่เดินไปเดินมาเพื่อหาข้าวของมาให้เขา นั่นทำให้ร่างสูงนึกขึ้นได้ว่าสิ่งของของเขาน่าจะยังเปียกซกอยู่ อุ้งมือหยาบรีบหยิบของหลายๆอย่างออกมาจากกระเป๋า นึกของคุณตัวเองที่ยัดซองจดหมายไว้ในผ้าอีกที จึงไม่เปียกและเขาที่เอาสิ่งของออกมาตากเอาไว้ด้วยบนพื้นพรม เมื่อเสร็จแล้วจึงดึงริบบิ้นที่ผูกผมเขาออก หันมาถอดรองเท้าบูทและเทน้ำออกอย่างเซงๆ

“ขอบคุณท่านมากที่สงสารกัน”คริสฉีกยิ้มหวานหยดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถือกกกาน้ำเเข้ามา ชายหนุ่มยังไม่ตอบอะไรเพียงแค่คุกเข่าเพื่อต้มน้ำให้เขาก็เท่านั่น คริสยังคงลอบมองสำรวจชายหนุ่มอย่างวิเคราะห์ว่าจริงๆแล้วคือใครกันแน่ บ้านใหญ่ขนาดนี่กลับเงียบมาก ไม่มีแม้แต่คนรับใช้ซักคนเดียว ถึงจะมีข้อสงสัยแต่คริสก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำไม่วุ่นวายต่อผู้มีพระคุณ

“…แถวนี่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากนัก ส่วนใหญ่ทุกคนจะไปที่ถนนอีกสายเพื่อตรงขึ้นไปยังเมืองทางเหนือ นายหลงมาหรือ?”คริสตื่นจากความคิดเมื่ออีกฝ่ายถามขึ้นมา เขารีบพยักหน้ารับเพราะเห็นจะจริงที่เขาเองก็จะไปทางเหนือเหมือนกันแต่ต้องมาทางนี่เพราะว่าติดฝน

“ฉันหลงมา…แบบว่าฉันกำลังจะไปทางเหนือ ไปร่วงงานเลี้ยงของลอร์ดซาแทน “คริสกระแอมนิดๆเมื่อชายหนุ่มจ้องเขาราวกับกำลังจับผิดบางอย่าง อีกฝ่ายเลิกคิ้วและหันไปจัดข้าวของของเขาให้ใกล้ความร้อนของไฟมายิ่งขึ้น

“ถ้าเช่นนั่นนายท่านคงเป็นผู้มียศคนหนึ่ง ฉันขอทราบชื่อได้ไหม”อีกฝ่ายถามเบาๆ

“ฉันคือท่านลอร์ดคริสเตียน… ฮันท์ ฉันรำรวยมากและมาจากทางใต้” ทอมหันกลับมาเมื่อชายหนุ่มข้างกายใช้น้ำเสียงพยายามให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือ… ซึ่งเขาเดาได้ทันทีว่าคงเป็นพวกที่ได้ยศมาหมาดๆทีเดียว ทอมเคยได้ยินข่าวลือที่ว่าคิงรวบรวมเงินให้มากยิ่งขึ้นและยินดีจะมอบยศตอบแทนสำหรับพวกที่บริจากเงินให้แผ่นดินจำนวนมาก.. เขาแอบลอบมองสำรวจใบหน้าคมและช่วงกรามสาก เคราที่ขึ้นเต็มและผมยาวสีทองดูยิ่งไม่น่าเชื่อถือเลยซักนิดว่าเป็นคนที่มีเงินทองและชั้นสูง ไหนเลยจะเสื้อผ้ามอซอและข้าวของที่พกมามีเพียงแค่เงินเป็นถุงๆ มีดที่อีกฝ่ายพกอยู่ที่เอว เสื้อผ้าราคาแพงที่พับเก็บและเปียกน้ำ เดาในแง่ดีคืออีกฝ่ายทำตัวม่อๆเพื่อหลบเลี่ยงโจร.. คนที่ไหนจะนำหน้าชื่อตัวเองว่าท่านกัน

แค่ถ้าคิดในแง่ร้ายคือ อีกฝ่ายนี่และที่พึ่งไปฆ่าขุนนางซักคน ปล้นและปลอมตัวมา ทอมพยายามรักษาสีหน้าและปัดความคิดอันตรายออกไปจากหัวให้หมด

“…ฉันชื่อโทมัส ไฮเดลตัล ฉันอยู่ที่บ้านนี่คนเดียว”เขาบอกเบาๆกันท่าเอาไว้ก่อน เขามีสมบัติติดตัวอยู่บ้างเล็กน้อยและเก็บเอาไว้อย่างดีมากในหีบเล็กๆในห้องของเขา หากว่าเขาถูกฆ่าและปล้นจะทำยังไง…เขาคงทำอะไรไม่ได้เลย ผู้ชายแปลกหน้าที่พยายามทำตัวให้เป็นมิตรนี่และน่ากลัวที่สุด ชายหนุ่มหันกลับมามองคริสอีกครั้ง เขาจะไม่ให้อีกฝ่ายรู้เด็ดขาดว่าเขารู้ว่าการเป็นขุนนางเนี่ย…มันจอมปลอม

“บ้านนายใหญ่มาก ทำไมถึงมีนายแค่คนเดียวละ”ทอมกลืนน้ำลายเล็กน้อย เขาหันกลับมามองคนตัวสูงที่มองเขาซื่อๆ แต่เขารู้ว่ามันจะต้องมีบางอย่าง…จะหลอกถามทรัพย์สมบัติเขาหรือเปล่านะ? หรือว่าจะเริ่มลงมือฆ่าเขาแล้วค้นบ้านหลังนี่กัน ทอมไม่ตอบคำถามนั่น เขาหันกลับมาหยิบกาน้ำร้อนและรินใส่แก้วให้ร่างสูงแทน แขวนมันเอาไว้และลุกขึ้น

“ฉันจะไปหาเสื้อผ้าที่แห้งสบายให้นาย รอยู่นี่นะ”ทอมรีบพูดและเดินดุ่มๆขึ้นไปที่ชั้นบน

“ได้…”คริสนึกแปลกใจกับคนที่มองเขาอย่างหวาดๆเล็กน้อย อีกฝ่ายเดินหายไปทิ้งให้เขาอยู่ที่นี่คนเดียว คริสหยิบน้ำชาอุ่นๆขึ้นมา เป่าเบาๆและจิบเพื่อลดความหนาว เขาค่อนข้างรู้สึกดีที่ทอมยังอุสามีน้ำใจให้คนแปลกหน้าแบบเขา และคริสก็ไม่รู้ว่าจะพอช่วยอะไรได้บ้างหลังจากนี่เพื่อเป็นการตอบแทน ร่างสูงใช้มือถูๆกันแรงหลายต่อหลายครั้ง เขานึกถึงตอนที่เขาเปลี่ยนรถม้าของเขาเป็นม้าเดี๋ยวแบบดอร์ฟี่ตอนอยู่เมืองก่อนหน้านี่ คนที่นั่นก็เตือนเขาแล้วว่าไปรถม้าจะสบายกว่า เขาเป็นลอร์ดรักการพจนภัยนะ เอารถม้าประจำของท่านดยุกมามีหวังคนได้แตกตื่นกันหมดแน่ๆ

ชายหนุ่มเสยผมไปด้านหลังเพื่อให้มันแห้งเร็วมากขึ้น นึกสงสัยว่าทำไมทอมถึงมองดูเขาแปลกๆนัก หรือว่าเขาจะหน้าตาประหลาดเกินไป… เหตุผลนั่นไม่น่าใช่เพราะคริสรู้ตัวว่าเขาเนี่ยช่างหล่อเหล่าจนเหล่าสาวๆต่างตามติดกันแจ

ยิ่งหลังจากภรรยาเขาเสียก็ยิ่งตามกันยังกับอะไรดี

คริสหายใจยาวเหยียดเมื่อนึกถึงลูกชายของเขาที่ตอนนี่คงหลับไปแล้ว เพราะเขาจะต้องมาทำงาน หน้าที่การเลี้ยงดูเลยตกเป็นของแม่นมนับสิบและเพื่อนรักของเขา ริชาร์ต… เดาว่าเจ้านั่นคงจะหัวหมุนน่าดูที่ต้องดูแลปราสาทคนเดียวแทนที่ท่านดยุกที่มาทำงานแบบนี้ คริสเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อทอมเดินลงมา อีกฝ่ายมาพร้อมกันผ้าอีกผืนที่แห้งกว่า ชายหนุ่มยังคงรักษาระยะห่างจากเขาอย่างสัมผัสได้ชัดเจน คริสก็ยอมทำตัวตามมารยาทที่ดีด้วยการไม่เข้าใกล้เจ้าบ้านมากนัก ชายหนุ่มเก็บข้าวของที่น่าจะแห้งแล้วของเขา ถุงเงินและปลดสายมีดพกเพื่อมาเช็กดูบ้างว่ามีน้ำเข้าไปในปลอกหนังไหม

“………”ทอมกลั้นหายใจเมื่อเขาลงมาจากชั้นสองและพบว่าคนแปลกหน้านามว่าคริส กำลังเก็บของและเช็กมีดอยู่ใกล้ๆกับเตาผิง ใบหน้าคมที่ดูดุอย่างที่เขาคิดไว้ เคราสากๆสีเข้มและเส้นผมยาวสีทอง มันยิ่งทำให้คริสดูเหมือนโจรป่าเอามากๆ เขาพยายามจะไม่คิดอะไรไม่ดีและเดินลงมาต่ออย่างกล้าๆกลัวๆ คริสจะนั่งลับมีดทำไมถ้าไม่ใช่เพราะกำลังหาทางจะปาดคอเขาและขโมยของ เขายังไม่อยากตาย…

“…ห้อง ห้องด้านบน นายไปพักที่นั่นได้ ฉันจัดห้องไว้ให้แล้ว”ทอมเรียก คริสจึงหันมามองเขา ค่อยๆยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มหล่อเหล่าแต่สำหรับเขามันดูน่ากลัวมากถึงมากที่สุด อีกฝ่ายยอมเก็บมีดพกและลุกขึ้นมาหาเขา ทอมเองต้องใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อไม่ให้ถอยหนี

“ขอบใจนายท่านมาก ฉันสัญญาว่าจะไม่รบกวนแน่นอน”คริสฉีกยิ้มหวานให้เขา ทอมมองต่ำลงไปยังซองจดหมายยับๆที่อยู่ตรงพื้น

“นั่นอะไร”เขาเผลอถาม

“…ซองจดหมาย แค่ซองธรรมดา.. ซองแต่งตั้งตำแหน่งของฉันนะสิ”คริสฉีกยิ้มมากกว่าเดิมจนเขารู้สึกแปลกๆ

“ขอฉันดูได้ไหม”ทอมถามต่ออีก ถ้าหากว่ามันเป็นเรื่องยืนยันตัวตนของคริสละก็ เขาคงจะสบายใจขึ้นมามากกว่านี่แน่ๆ คริสไม่ได้ตอบคำถามเขา อีกฝ่ายรีบเก็บมันและยัดใส่กระเป๋าหนังแบบเดิม

“ฉันให้นายดูไม่ได้..  แต่ฉันยืนยันว่าฉันคือ ลอร์ดฮันท์ จริงๆ”คริสกระแอม บางอย่างมันทำให้ทอมไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว คริสกำลังปิดบังบางอย่าง…แม้เขาจะบอกไม่ถูกเช่นกันว่ามันคืออะไร คงไม่ใช่ว่าคริสเป็นโจรรับจ้างที่มีคนจ้างมาให้ฆ่าขุนนางเพื่อชิงจดหมายแผ่นนั่นหรอกนะ ทอมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่และหันหลังในที่สุด

“ฉันจะพานายไปที่ห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าที่นั่นได้”

/*/

คริสนั่งอยู่มืดๆในห้องที่ทอมพาเขามา ร่างสูงยิ้มกับตัวเองระหว่างที่บอกให้นั่งรออย่างสุภาพในห้อง เขาบอกแล้วว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้ทอม … แต่เจ้าบ้านของเขาอาจจะรีบมากหรือไม่ก็ลืมเสียสนิทว่าห้องนี่ไม่มีตะเกียงหรือเทียนแม้แต่เล่มเดียว เขาหาเก้าอี้เจอเพราะแสงจางๆจากหน้าต่าง กว่าจะชินกับความมืดก็ใช้เวลานานพอสมควร คริสกำลังนั่งนึกอยู่ว่าควรจะออกไปเดินท่อมๆมองๆในบ้านทั้งๆที่เปลือยท่อนบนไหม? หรือเขาควรจะรออย่างสุภาพต่อดีหากว่าทอมกำลังหาและจะเอาเทียนไขซักเล่มกลับมาให้เขา? ว่าแต่ทอมจะกลับมาหรือเปล่า นี่ก็นานแล้วนับแต่ทอมบอกว่าจะลองไปหาเสื้อผ้าที่ใหญ่ขึ้นมาให้เขาแทน คริสถอนหายใจอีกครั้งเพราะเขาคิดว่าแค่กางเกงแห้งๆตัวเดียวก็คงพอแล้ว แต่เขายังนอนไม่ได้เพราะเขาอยากจะเช็กข้าวของอีกเสียหน่อยและตรวจดูจดหมาย

“…ขอเสียมารยาทแล้วกันนะครับ”คริสพึมพำ เขาจะต้องหาตะเกียงหรือเทียนซักเล่มให้ได้

ทอมเปิดประตูเดินมาในห้องๆหนึ่งอย่างรวดเร็ว เขาวางตะเกียงลงบนตู้และเริ่มเปิดลิ้นชักเพื่อหามีดพก ทอมจำได้ว่าเขาเก็บมันไว้ในนี่ คริสจะต้องฆ่าเขาแน่ๆ… บางอย่างมันบอกมาค่อนข้างชัดเจน คนที่ปลอมทั้งชื่อ นามสกุล ทำตัวเหมือนแค่ท่านลอร์ดธรรมดาระดับบารอน แต่มีดพกนั่นกลับดูแพงเกินไปแถมยังมีตราของตระกุลอื่นที่ไม่ใช่ฮันท์ แน่ๆ ถึงมันจะเป็นตัว H เหมือนกันก็เถอะ…

ชายหนุ่มหยิบมีดเล่มเล็กขึ้นมา เม้มปากและปลดปลอกหนังขึ้นเช็กดู เขาไม่เคยแทงใครแน่ละ แต่เขาจะทำเพื่อป้องกันตัวหากว่าคืนนี่คริสเดินมาในห้องเขา เขาจะปกป้องบ้านและทรัพย์สินเพียงหยิบมือของเขาให้ได้ ทอมนึกอย่างตั้งใจ มือสั่นเล็กน้อยแต่เขาก็ยังกำมีดเอาไว้

เสียงเดินแผ่วเบาที่ไม่อาจจะทำให้ทอมรู้ตัว แต่บางอย่างมันปรากฏขึ้นมาในความรู้สึกเขา ความรู้สึกอันตรายจนทอมขนลุกซู่ และก็ต้องรีบหันมาเมื่อเงาดำทอดผ่านกำแพง ชายหนุ่มรีบหันมาและหมายจะแทงอะไรก็ตามให้ตายหรือไม่ก็ถอยไปให้เขาได้มีเวลาหนี

“เฮ้!…. ฉันขอโทษ”คริสเลิกคิ้วร้องเตือนระหว่างที่อุ้งมือหยาบจับข้อมือที่ถือมีดเฉียดแขนเขาเอาไว้แน่นด้วยความเคยชิน ส่วนอีกมือก็กุมรอบต้นแขนชายหนุ่ม ขยับมือเพียงนิดเดียวเขาก็สามารถแย่งมีดออกมาจากมือเรียวขาวได้ ดวงตาคมมองสบตาที่ยังดูตื่นๆ แต่ถึงแบบนั่นเขาก็ยังพยายามยิ้มออกมา วางมีดลงบนโต๊ะใกล้ๆและจับต้นแขนของทอมทั้งสองมือเพื่อให้ชายหนุ่มไม่ร่วงลงไป คริสเดินตามหาทอมและเขาเห็นห้องนี่เปิดอยู่ ก็เลยเดินเข้ามาหาไม่นึกว่าทอมจะหันมีดใส่เขาแบบนี่

“..น…นาย..”ทอมยิ่งลมจะจับเมื่อหันมาพบกับคนที่เขากำลังระแวงสุดชีวิต ที่หยิบมีดออกจากมือเขาเมื่อไรไม่รู้ และตอนนี่เขารู้ตัวอีกทีก็กำลังถูกอุ้งมืออบอุ่นล็อกต้นแขนเอาไว้และคริสที่กึ่งเปลือย…. แผ่นอกกว้างกำยำสีแทนและกางเกงหนังพอดีตัว นี่ยังไม่รวมรอยยิ้มที่มันยิ้มให้เขาแม้จะเกือบถูกเขาฆ่าเมื่อกี่!!

“นายมาทำอะไร…”ทอมถามเสียงสูง ถอยหนีทันทีเมื่อคริสยอมปล่อยมือจากเขา “..แล้วใยนายถึงได้ใส่เพียงกางเกงตัวเดียวเดินในบ้านของฉัน”

“ฟังก่อนทอม… คือนายเอามาให้ฉันแค่นี่ นายบอกฉันว่าจะหาเสื้อให้จำได้ไหม..? แล้วในห้องของฉันมันไม่มีตะเกียง..”คริสยกมือและยอมถอยหลายก้าวเมื่อทอมท่าทางระแวงเขาสุดขีด พยายามยิ้มและทำหน้าตาให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดเท่าที่จะทำได้ อีกฝ่ายยิ่งมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อหาอาวุท ทอมยังคงหายใจถี่เร็วและสายตาเลิกลัก บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าทอมกำลังกลัวเขา

“..ฉันจะเอาเสื้อให้นายแน่นอน ดึกดื่นขนาดนี่แล้วนายควรจะนอนพัก ฉันจะเอาตะเกียงให้นาย…ที่หลัง”คริสยอมพยักหน้าเข้าใจแต่โดยดี ยอมถอยออกมาจากห้องและพึมพำขอโทษเป็นการใหญ่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ทอมกลัว เขาน่ากลัวตรงไหนคริสเองก็ยังไม่รู้เลย ร่างสูงยอมกลับห้องแต่โดยดี เขาคิดว่าบางทีแล้วควรจะทำตัวให้น่าเชื่อถือกว่านี่

/*/

“ฟังนะทอม ฉันรู้สึกผิดและฉันเสียใจมากในเรื่องความไร้มารยาทของฉันเมื่อคืนนี้ ฉันหวังว่านายจะให้อภัย”คริสพูดขึ้นมาในที่สุดเมื่อทอมยอมนั่งลงยังฝั่งตรงข้ามของเขา เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส่ คริสลงมาและพบว่าทอมตื่นก่อนเขาเสียอีก อีกฝ่ายกำลังทำซุปผักและขนมปังแข็งๆ คริสได้มีโอกาสสำรวจบ้านี่และพบว่า ทอมไม่ได้อยู่คนเดียวมาตั้งแต่ต้น ที่นี่เคยมีคนอยู่เยอะมากแน่นอน มันมีร่องรอยของความมั่งคัง ร่องรอยของขุนนางที่เคยอยู่ อย่างน้อยๆเขาก็เห็นรูปวาดของทอมและชายแก่ กับแม่ของทอมที่เก็บอยู่ในห้องเก็บของ… เขาได้แอบสำรวจมาเล็กน้อย เดาเอาจากรูปการแล้ว ทั้งสองคนอาจจะตายหรือไม่ก็หายไปทิ้งทอมให้อยู่ที่นี่คนเดียว

มื้อเช้าของพวกเขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เห็นตอนแรกเพราะคริสทนไม่ได้ที่จะเห็นคนตัวเล็กทานแค่ขนมปังกับผัก เขาไม่ได้ถามหาเนื้อแต่มองจากสายตาเขาคิดว่าทอมคงจะไม่มีปัญญาซื้อเสียมากกว่า หลังบ้านมีแปลงผักและเขาคิดว่า บางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ คริสเลยใช้เงินของเขาซื้อเนื้อและอาหารมามากพอที่พวกเขาจะมีกินแบบไม่ขัดสนไปเป็นอาทิตย์ โดยบอกทอมว่าเป็นการขอโทษเรื่องเมื่อคืน

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ.. ฉันเกือบเอามีดทำร้ายนาย”ทอมตอบกลับอ้อมแอ้ม รู้สึกอายยามที่ต้องให้คริสมาซื้ออาหารเพื่อให้พวกเขาได้มีอะไรทานกันมากกว่าขนมปังกับผัก เขาจนมากจนถึงขั้นจะต้องปลูกผักและไม่มีเงินจ้างคนรับใช้ ต่างกันกับชีวิตเมื่อก่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง

“ฉันต่างหากที่ผิดเอง”คริสพูด พวกเขาเพียงแค่ยิ้มให้กันและก้มลงทานอาหารในส่วนของตัวเอง เขาอยากจะถามทอมให้มากกว่านี่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังไม่กล้านักเพราะทอมค่อนข้างระแวงเขาพอสมควรเลย ร่างสูงจึงยอมทานอย่างสงบเสงี่ยม ถึงเสียอย่างไรเขาก็คงต้องไปเพื่อเดินทางต่ออยู่ดี และเขาก็คงจะจากทอมไปในวันนึง

เสียงเคาะประตูที่หน้าบ้านทำให้ทอมและเขาเงยขึ้นมอง ทอมมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยและบอกให้เขาทานต่ออย่างสนใจ แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมากเรื่อยๆจนทอมวางช้อนดังปึง สีหน้าที่บ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากจะไปที่ประตูทำให้คริสเอ่ยปากจะไปให้ แต่เขาก็ถูกปฎิเสธจึงได้แค่นั่งอยู่ที่เดิมเมื่อทอมเดินไป ร่างสูงก้มลงทานซุปต่อแต่ก็ต้องหยุดเมื่อเริ่มได้ยินเสียงโวยวาย เขาลุกขึ้นและเดินไปหาทันทีเพราะเผื่อจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับทอม

“…ฉันบอกนายกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้ตัดใจเสียที!!! เลิกหัวแข็ง ดื่อด้าน! รีบตอบตกลงและแต่งงานกับฉันซะ แล้วเราก็จะได้ย้ายไปบ้านของฉันที่ท้ายไร้ไงทอม บ้านใหม่ของนายและฉัน…ฉันเองก็จะได้ยศท่านลอร์ดจากนาย ส่วนนายก็จะได้มีการเป็นอยู่ที่มันดี!! ไม่แร้งแค้น!!!!”คริสขมวดคิ้วกับน้ำเสียงที่ตวาดดังลั่นอย่างดูถูกดูแคลน

“ถ้านายว่างนักก็ไปดูแลเหล่าภรรยานอกสมรสของนายเสียเถอะ ฉันไม่มีวันแต่งงานกับนาย อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”ทอมตอกกลับไปเสียงกร้าวพอกัน คริสสังเกตเห็นว่าคู่สนทนาของทอมเป็นชายที่หัวล้านเล็กน้อย ลงพุงและใส่เสื้อผ้าหรูหราตัดกับตัวเอง จะว่ายังไงดี…ออกจะแต่งเยอะเกินไปเสียด้วยซ้ำ เขาออกงานหลวงยังไม่เคยใส่ขนาดนี่เลยแท้ๆ

“ค่าเช่าบ้านนี่นายต้องจ่ายเป็นตัวนายไงทอม!! ถึงเสียอย่างไรเพียงสิ้นเดือนนายก็จะไร้ที่ซุกหัวนอน เมื่อนั่นและฉันจะไม่ขอนายแต่งงานอีก จะให้นายได้เป็นแค่เด็กเลี้ยงม้าค่อยให้ความสุขฉัน!!”คริสรีบเดินเข้าไปใกล้และใช้ความสูงข่มเอาไว้จนชายคนนั่นหันมามองตื่นๆและลดมือลง เขามองๆแล้วนายนี่สูงแค่ไหล่ของทอมด้วยซ้ำ เขาดึงทอมมาด้านหลังและไปยืนข้างหน้าแทน

“นายเป็นใคร! ออกไปให้พ้นหน้าฉัน”คริสยกยิ้มหัวเราะขึ้นจมูก

“แล้วนายละเป็นใคร? มาโวยวายอยู่หน้าบ้านคนอื่นแบบนี่…เดี๋ยวพ่อแทงไส้ขาด”คริสกดเสียงต่ำในลำคอและจับที่มีดพกที่เอวจนอีกฝ่ายเลิกลักรีบถอยกรูลงไปยังรถม้านอกบ้าน เขาได้ยินอีกฝ่ายกระแอมไอและพยายามยืดตัวข่มเขาต่อ

“ฟังไว้ให้ดีเถอะทอม…ถึงนายจะมีเจ้าเด็กเลี้ยงม้าป่าเถื่อนนี่ แต่ก็ไม่นานนักหรอก วันนี่ฉันจะปล่อยไปก่อน”คริสยักคิ้วอย่างกวนๆใส่คนที่รีบขึ้นรถม้าและกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมาและปิดประตูบ้านทันที หันมามองทอมที่ท่าทางไม่สบายใจเอามากๆและยังคงกุมมือเข้าหากัน

“..นายโอเคนะ”คริสกระซิบถามอย่างเป็นห่วง “เจ้าบ้านั่นพูดเรื่องอะไรกัน..”

“…เขาคืออัลเฟรส เจ้าของไร่ผู้รำรวย…แต่รวยไม่พอที่จะซื้อยศจากคิง เขาวางแผนให้พ่อฉันติดการพนันและให้ยืมเงินก้อนโต สุดท้ายแล้วท่านพ่อฉันหนีไป…และของทุกอย่างในบ้านนี่ถูกขายเป็นของเขา เขาต้องการแต่งงานกับฉันเพื่อยศที่ฉันมี เขาจะได้เป็นท่านลอร์ดอัลเฟรส”ทอมตัดสินใจเล่าเรื่องราวของเขาให้ฟังอย่างย่อๆ ก็ในเมื่อมาถึงขั้นนี่แล้ว อัลเฟรสมีหวังคงจะยิ่งโกรธและมาก่อกวนเขาไม่เลิกแน่ๆที่จู่ๆมีคริสอยู่ในบ้านแบบนี่

“นายจะบอกว่า… ไอ้คนเมื่อกี่มาก่อกวนนายทุกวันงั้นหรือ?”คริสเลิกคิ้ว เขาพยายามเรียบเรียงและเดินตามทอม แต่ทอมก็ไม่ยอมตอบกลับเขา หากว่าเขาไปตอนนี่ละก็ จะเกิดอะไรขึ้นกับทอมบ้าง

**********************

เริ่มต้นฟิคยาวเรื่องใหม่ฉลองการสอบเสร็จค่าาาาา

ขอบคุณทุกๆคนที่ยังติดตามกันนะคะ และก็…

เค้าสมัครเซอร์เคิลในงาน MC3 ไปด้วยละ!! สำหรับแพลนรวมเล่มและSF

ผลยังไม่ออกเลยว่าได้ไหม ยังไงก็เอาใจช่วยด้วยนะคะ!! ><

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน The Black Secret, Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

14 ตอบกลับที่ [FIC] Hiddlesworth [Chris X Tom]#1 The Black Secret

  1. คุณนายหลี พูดว่า:

    ทอมดูน่าสงสารจังเลย งานนี้จะมีคนมาคอยดูแลมั้ยเนี่ย
    มาอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายยยยยยยยยยยยยย

  2. 123 พูดว่า:

    กรี๊ดแฟบบบบบบบบบ
    เเง้งงงง น่ารักกกก คริสค่ะ เอาทอมใส่กระเป๋าแบกขึ้นม้าเลยข้ะ กร๊ากกกกก

  3. Shin Jang พูดว่า:

    โอ้วววววววววว มันน่ากระโจนใส่จริงๆเลย เต๊งงงง แง๊!!!!
    อยากอ่านตอนต่อไปโค้ดๆเลย พี่ทอมกับพี่คริสแบบนี้มันก๊าวจึยมั่กกก❤❤ //////////////<

  4. LuciferHanLiang พูดว่า:

    อาๆ มาเม้นดีๆแล้ว 5555
    เตง เต๊ง~ เตงอะ ทอมน่าสงสาร(รึน่าแกล้ง)อีกแล้ว หมีก็กวนได้ใจ ตาลุงนั่นใคร! เอาตาลุงนั่นไปทิ้งเลย หมีจับทอมปล้ำเลย #ไม่ใช่ เตงอย่าดองนะ /นั่งกดF5ทุกวัน

  5. Roni พูดว่า:

    โอ้ว กลิ่นอายขุนนางตะวันตก น่าสนใจมากค่ะ นี่ไงคริส แม่ใหม่ของลูก จัดการเลย

  6. ขอแต่งงานไปเลยคริส แล้วเอาไปอยู่ด้วย!!

  7. shinya พูดว่า:

    สีน้ำเงินนี่มันอะรายยย จิ้นออกมาได้น่ารักน่ากดมากกกก อยู่บ้านคนเดียวอี๊กกกไม่รู้ตาหมีทำบ้าอัลไรอยู่ววว #กดสิ กด กด กด (เขาเพิ่งเจอกันอีบ้า) พี่คริสก็นะอย่างที่เห็นแระทับใจตรงไล่ตาลุงนั่นมั่ก ริจะมางาบพี่ทอมฝันไปเต๊อะ เดี๊ยะโดนแทงไส้ไหล ฮาาา รอตอนต่อไปอยู่อ่ะเตงง เตงมาอัพเร็วววๆ T v T
    ** เรื่องงานmc3 ก็ขอให้ผ่านฉลุยเข้าไปในรอบสุดท้ายเยย !! #จุดธูป สาตุ๊ โอมมม จงผ่านๆๆ
    รอฟิคเตงทุกเล่มนะ อยากอ่านทุกเล่มเลย จะไปสอยแน่นอลล อยากเจอเตงในงานด้วยล่ะะะ >\\\\< เพราะงั้นสู้ๆนะคะ ติดตามตลอดปัยยย❤❤

  8. wiki พูดว่า:

    อ่านจนสำลักคำผิด คุณค่าที่คุณคู่ควร….

    *_______________________*

    • wiki พูดว่า:

      เจอกันวันแรก ไม่กี่นาที กี่ชม.เอง มีแนวโน้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม…
      ..วะ ว่าจะต้องได้เสียกันแน่นอน!! อ่ะ อีกคนก็กลัว ๆ กล้า ๆ น่าแกล้งชิบบบ คริสเตียน จัดที่เตียงไปเลยข่าาาาาาาา

      ใจดีเกิ๊นนนนนนนนนนนนนน ก็นะ เป็นถึงแม่ทัพใครจะทนกินแต่ขนมปัง…กินทอมแทนแล้วกัน *ผิดดดด* และก็คงมีคนช่วยใช้หนี้ให้ล่ะ แหง ๆ เพื่อที่จะไม่ต้องโดนตามทวงถึงบ้านอีก
      ปล.นี่สมัยไหน สมัยนั้นนี่ไม่มีไฟฟ้ารึไงขรั่บ.. อ่อ จนสินะ ประหยัดสุดชีพอ่ะ!!! นายเอกแม่ง…โดนทำร้ายอ่ะะะะ

      ปล. หวังว่าคงจะพอใจนะ ?

  9. wiki พูดว่า:

    เธอเปรียบเป็นดังแสงไฟ
    ที่มาฉายส่องให้ฉันได้มองสุดทาง
    ในเวลาที่ใจฉันท้อ รอจะเจอความหวัง
    แค่เธอนั้น ที่อยู่ข้างๆ กาย // ให้หนูทอมผู้น่าสงสาร

    ลมโบกมาแรงหนาวเย็น (ในเรื่องฝนตก!!)
    ไม่ได้รู้สึกหนาวข้างในจิตใจ (ม้าพยศ หาที่หลบฝน!!)
    ไออุ่นเธอที่มีให้ฉัน วันนี้มันห่มหัวใจ (เจอบ้านคนเข้าแล้ว..ว่าที่เมีย)
    มีอะไรซ่อนไว้ ที่ไม่เคยบอกกับเธอ (เพียบเลยพ่อ!! )
    เธอเป็นคนเดียวที่ฉันจะรัก
    และอยากจะบอกเธอคือทุกสิ่ง
    เพียงขอให้รู้ว่าใจหนึ่งดวงนี้
    ไม่ทิ้งให้เธอต้องอยู่ลำพังจากนี้จนตาย (มีภารกิจทุกคืน จนเมียสงสัย)
    ยังไงจะมีแต่เธอเท่านั้น
    ฉันปฏิเสธที่จะไปรักใคร ได้ยินไหม
    ชีวิตจะอยู่ตรงนี้ตลอด และจะย้ำตลอด (ย้ายไปกี่เมืองแล้ววะ?!!)
    มีแต่เธอทั้งหัวใจ (เออ เชื่อก็ได้)
    เพลงประจำตอน : เธอเป็นคนเดียวที่ฉันจะรัก heart emoticon

  10. amiten พูดว่า:

    ห้าๆๆๆ เรามาตามอ่านตอนที่มันจบแล้ว เราจะได้ไม่ค้างละ >.<
    คุณคริสหล่อมากเรื่องนี้ รู้สึกถึงความหล่อและคูลลลของนางจริมๆ
    ส่วนพี่ทอมเรื่องนี้งดงามมากค่ะ //ฟินนน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s