[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #2 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ชายยหนุ่มร่างสูงยืนอยู่หน้ากระจกเพื่อแต่งตัว ชุดสูทราคาแพงสีเทาที่เขาชอบใส่เป็นประจำ แสงอาทิตย์ในช่วงบ่ายแก่ๆดูอบอุ่นไม่น้อย เขามัวแต่ใช้เวลาส่วนมากไปกับการนอนกับสาวๆสองนางที่ยินดีจะขึ้นมาบริการเจ้าของคาซีโนซึ่งเธอเป็นนักเต้นอยู่ในคาซีโนของเขา ดวงตาคมตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก มองดูเสื้อราคาแพงสีขาวแต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นรอยที่กระเป๋า เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่…รอยลิปติกที่คงติดมาตอนที่พวกเธอคนหนึ่งเปิดตู้เสื้อผ้าเขาเพื่อหาเนคไทมาผูกตา คนตัวสูงยกมือขึ้นจนลูกน้องเขาที่ยืนรออยู่รีบเดินมาหา

“เปลี่ยนเสื้อใหม่ เอาเป็นสูทสีน้ำเงิน” เขาสั่งอีกเรียบๆ ยืนให้อีกฝ่ายช่วยถอดสูทออกเอาไปเปลี่ยน ตามด้วยกางเกงที่เขาถอดออกตาม วันนี้เขาจะต้องไปต้อนรับแขกคนสำคัญในช่วงเย็นจนถึงดึก ดูเหมือนว่าจะมีสส.อยากจะมาลองเล่นที่คาซีโนของเขา แล้วหลังจากนั้นเจมส์คงต้องขึ้นไปอ่านรายละเอียดงาน เอกสารต่างๆทั้ชั้นบนอีกที ไหนจะยังโรงแรมของเขาอีก

“เดี๋ยวช่วงประมาณบ่ายสอง จิตรกรที่บอสต้องการตัวจะมาถึงที่นี่ บอสต้องการให้พาตัวไปที่คาซีโนไหมครับ” เจมส์ขมวดคิ้วหันกลับมาเมื่อใส่เสื้อตัวใหม่เสร็จ พยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออกว่าลูกน้องเขาพูดเรื่องอะไรอยู่

“จิตรกรอะไร”

“เรื่องที่บอสเคยบอกให้ลองหาช่างวาดภาพดู ที่บอสอยากได้ภาพของบอส” เจมส์พยักหน้ารับทันทีเมื่อนึกขึ้นมาได้ หลังจากเขาไปดูงานศิลปะหลายๆที่มานั้น มันทำให้เขาอยากจะมีรูปตัวเองบ้าง รูปที่มากรูปวาดและเขาต้องยืนเป็นแบบ ร่างสูงยกมือขึ้นเสยเส้นผมสีทองไปด้านหลัง เดินออกมาจากห้องนอนทันทีไม่สนใจว่าบนเตียงเขายังมีสาวๆนอนหลับตาพริ้มอยู่

“วันนี้ฉันไม่ว่าง พาตัวเขาไปที่คาซีโนแล้วกัน ให้เขาได้เล่นพักผ่อนไปก่อน เมื่อฉันว่างตอน2ทุ่มค่อยคุยกันเรื่องงาน เมือสองคนนั้นตื่นแล้วจัดการให้แน่ใจว่าไม่มีข้าวของของพวกหล่อนอยู่ในห้องอีก”เจมส์พึมพำสั่ง เขาหยิบแว่นกันแดดมาสวม เดินไปที่รถโดยมีคนรับใช้คนหนึ่งถือกระเป๋าตามไปส่ง

/*/

อดัมตาโตกับไวน์ที่ถือมาเสริฟเขา สาวๆในชุดจีนสีแดงผ่าข้างยิ่งน่าดู เขาสังเกตเห็นว่าที่คาซีโนซึ่งเขาถูกพามาจัดตกแต่งด้วยแนวจีน ด้วยเหตุผลว่าเป็นธีมของเดือนนี้ หลังจากอดัมถูกจอนถีบหัวส่งมาที่นี่ เขาถูกพาตัวมาด้วยลูกน้องของคนที่ชื่อว่าเจมส์ เจ้าตัวรอเขาอยู่แต่น่าเสียดายที่จะไม่ว่างจนกระทั้งถึงช่วงราวๆ2ทุ่ม สิ่งที่เขาได้กลับมาก็คือการ์ดสีทองสำหรับเล่นฟรีโดยเขาไม่เสียเงินซักนิด เพียงเอาการ์ดไปแลกเป็นชิปมา อดัมเริ่มต้นด้วยการลองเล่นไพ่กับพวกท่าทางมีเงินที่เก้าอี้ว่างพอดี แล้วก็เป็นเขาที่เริ่มต้นแค่ไม่กี่100กลับไปเงินคืนมามากเกินกว่าที่คาดเอาไว้ เรียกว่ามันทำให้เขามีเงินเป็นแสนในเวลาไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็สูญเงินไปเป็นล้านในเวลาต่อมา เพราะนักเล่นชาวต่างชาติน่าเจ็บใจคนนั่น

ต่อมาเขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายมามีความสุขคนเดียวในสิ่งที่เขาถนัด คือการเล่นพวกตู้แมตชีน ไม่อยากจะเชื่อว่าคนระดับเขาเสียเงินจำนวนมากกับตู้ม้าเฮงซวยที่ไม่เคยให้อดัมได้สัมผัสชัยชนะเลย ระหว่างที่ตู้ข้างๆเขากลับได้เหรียญเอาๆ  ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ใจจดใจจ่อกับจอภาพด้านหน้า

“เบอร์4ๆๆๆ เอาเลยลูกพ่อ นายชนะมา35ครั้งแล้วเอาอีกซักตาสิ” อดัมบ่นพึมพำแต่ก็ร้องออกมาดังลั่นเมื่อเบอร์1เข้าเส้นชัยไปก่อนเพียง3วิเท่านั้น อดัมเผลอเขย่าตู้แม้ว่ามันจะไม่ขยับตามแรงเลยก็ตาม เอาอีกซักตานะ คราวนี้เขาชนะแน่เขาสาบานได้เลย แต่กว่าจะได้ทำอะไรเสียงแตร่ดังลั่นกับเสียงเพลงก็ดังขึ้น ทุกๆคนแถวนั้นต่างหันไปมองผู้ชายผอมแห้งที่นั่งอยู่ตู้ห่างออกไป อดัมมองดูทุกๆอย่างทำให้เห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินถือดอกไม้มาให้ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม คล้องมันให้อีกฝ่ายพร้อมกับประกาศดังลั่นว่าเจ้าตัวได้รางวัลใหญ่คือเงิน1แสนดอลล่า พร้อมกับตระกร้าใส่ชิป ไม่ต้องบอกเลยว่าเจ้าบ้านี่จะต้องเอาเงินหนึ่งแสนมาเล่นต่อแน่ๆ เพราะเขาได้ยินว่าจะเอาชิปรางวัลมาแลกเงินคืนก็ก็ต่อเมื่อในอีก5ชั่วโมง

“ไอ้โง่เอ้ย ทำไมฉันไม่ได้หนึ่งแสนนั้นมา”อดัมกำลังจะลุกเพื่อไปชวนคุยและหาส่วนแบ่ง

“ขอโทษครับมีสเตอร์อดัม บอสว่างแล้วและต้องการพบคุณครับ” เขาหันกลับมาทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงสุภาพจากการ์ทตัวใหญ่สองคน เขาจึงยอมกลับมาเพื่อจะไปทำงานเสียที การ์ดที่ได้มาเขาก็เนียนไม่ยอมคืนแน่ๆ ในเมืออาจจะโชคดีได้มาเล่นต่อก็ได้

“กรุณารอที่นี่นะครับ” อดัมยืนเคว้งอยู่คนเดียวหลังจากถูกดันเข้ามาในห้องวางๆห้องหนึ่ง มีเพียงเก้าอี้และโต๊ะ ด้านหน้าเป็นกระจกมองลงไปด้านล่างได้จนทั่วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ขายาวพาตัวเองก้าวไปใกล้กับหน้าต่าง เขาใส่เพียงเสื้อยืดและกางเกงยีนต์ก็เท่านั้น จากตรงนี้เห็นที่นั่งเก่าเขาได้เลยว่าเคยเล่นอยู่ตรงไหน อดัมจำได้ว่าตรงนี้เป็นที่แปะโฆษณานิ หรือว่าจะเป็นห้องของพวกเจ้าของกันนะ

“..วิวสวยว่าไหม” เขาสะดุ้งเฮือกหันกลับมา มองร่างสูงคนหนึ่งที่จำหน้าได้ทันที อีกฝ่ายดูตัวใหญ่กว่าที่เขาจิตรนาการไว้มาก ผมยาวสีทองกับร่างกายใหญ่โตใต้สูทชั้นดี ยังไม่รวมใบหน้าหล่อคมคายกับแววตาสีเข้มที่มองมาทางเขา อดัมเพียงแค่บังคับให้ตัวเองยิ้มออกมา เดินออกมาหาให้ห่างจากกระจกมากที่สุด

“สวยดี สวยมากด้วย…เห็นคนกำลังเล่นอยู่ด้านล่าง ชัดดีทีเดียว” เจมส์เดินมาหาเมื่อเขาปิดประตูแล้ว ตรงไปหาชายหนุ่มผิวขาวตัวสูงและยื้นมือไปให้ แอบลอบมองสำรวจใบหน้าได้รูปกับดวงตาสีอ่อนที่ฉายชัดไปด้ยความประหม่า อีกฝ่ายยังคงยิ้มให้เขาขัดกับแววตาที่อยากจะวิ่งหนีเสียเหลือเกิน

“ฉันเจมส์ ฮันท์ เจ้าของที่นี่และก็เป็นคนที่จ้างนายมา” อดัมพยักหน้าเข้าใจ

“ฉันอดัม” เขากระแอม

“เรื่องวาดรูป..นายอยากได้ รูปแบบไหน?” อดัมเริ่มต้นเข้าเรื่องในทันที ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชายหนุ่มยิ่งดูใกล้ๆก็ยิ่งหล่อ หล่อจนเข้าใจสั่นเลย แต่ถึงแบบนั้นอดัมก็พยายามรักษากริยาไว้อย่างเต็มที่ ร่างสูงขมวดคิ้วมีสีหน้าครุ่นคิด ขายาวพาตัวเองให้เดินไปเปิดตู้กระจกเพื่อหยิบเครื่องดื่มออกมา เจมส์ไม่ว่าทำอะไรก็ดูดีเสมอเลยงั้นหรอ อดัมเพียงแต่ยืนลอบมองเจ้าตัวอยู่ที่เก้าอี้นวมสีทอง เพื่อไม่ให้เจมส์รู้ว่าเขาขาสั่น

“ฉันอยากได้ภาพตัวเอง เอาไว้ประดับในห้อง…ขนาดใหญ่หน่อย ใหญ่กว่าตัวฉันซัก..2เมตร? ไม่สิ เอา3เมตรดีกว่า” อดัมเลิกคิ้วแต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างงงๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า…เขาจะได้วาดภาพใหญ่ขนาดนั้น มีภาพตัวเองขนาด3เมตรแขวนอยู่ในบ้าน บ้านเจ้าตัวคงจะใหญ่น่าดู ขนาดตอนนั่งแท็กซี่มายังถูกเปลี่ยนให้มาส่งที่คาซีโนแทนเลย อดัมเลยยังไม่ได้เห็นบ้านจริงๆของเจมส์ ดวงตาคมกริบสีฟ้ามองตรงมาที่อดัมเหมือนจะหยั่งเชิง แต่ถึงเป็นเช่นนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีใดๆกับขนาดที่เขาต้องการมากไปกว่าดวงตาที่สั่นไหวน้อยๆ

“นายวาดได้ไหมอดัม” เจมส์ถามออกไป

“ได้แน่นอน นายอยากได้ชุด ท่าทาง พื้นหลังแบบไหนนายต้องบอกฉัน ..รวมทั้งค่าสี ค่าผ้าใบด้วย” เจมส์วางแก้วเชมเปนให้อดัมที่ดูจะเป็นกังวล เขาจึงเดาว่าเจ้าตัวคงไม่เคยวาดรูปให้ใครแบบนี้ อุ้งมือหยาบยกเชมเปนส่วนของตัวเองขึ้นจิบระหว่างกำลังใช้ความคิด

“แค่สูทก็พอ พื้นหลังก็เป็นภาพถ่ายครอบครัว เจกันดอกไม้ แค่นั้นก็พอ…นายจะใช้เวลาทำงานนานแค่ไหน” อดัมยังคงฉีกยิ้มให้เจมส์แม้ในหัวเขาจะยิ่งกว่าสติแตก เขาไม่รู้ว่าจะต้องวาดรูปให้นานเท่าไรกว่าจะสร้างความสนิทสนมและเอาหลักฐานว่าเจมส์ฆ่าคนตายออกไปให้จอนได้ พระเจ้า……

เขาลืมไปเลยว่าเจมส์เป็นฆาตรกรโรคจิต

“เรื่องเวลาฉันยังบอกไม่ได้หรอกคุณฮันท์.. การวาดภาพโดยมีเวลามาเป็นข้อจำกัดมันทำให้เกิดความกดดันเกินไป แต่ถ้าคุณอยากรู้ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับรายละเอียดงาน แสงในแต่ละวันจะเหมือนกันไหม?” เจมส์เพียงแค่ตีหน้าซื่อพยักหน้าตอบรับกับคนตัวเล็กที่เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เปลี่ยนมาตั้งท่าบอกเขาเหมือนนางพญาตัวน้อย อุ้งมือหยาบวางแก้วลงดังเดิม

“งั้นฉันจะเริ่มเตรียมของให้นายพรุ้งนี้ ให้นายตรวจดูความพอใจของนายก่อนเลย ไม่ต้องห่วงเรื่องราคาภาพวาดแน่นอน ฉันจะให้นายเอาเช็คไปเติมตัวเลขเองด้วยซ้ำ” เจมส์ตอบกลับไป

“แล้วก็…ฉันได้นั่งมองนายเล่นอยู่จากที่ห้องนี้.. ตู้ม้านั่นเป็นยังไงบ้าง” อดัมรู้สึกใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาราวกับคำพูดของร่างสูงมันช่างดูซุกซนจนเขาเขิน…ด้วยเรื่องบ้าอะไรซักอย่างแค่เพียงทำให้เขาเขิน เจมส์ยังคงมอบรอยยิ้มกรุ่มกริมมอง ท่องเอาไว้สิอดัม..นายจะมาหวั่นไหวกับคนหน้าตาดีที่เป็นนักฆ่าไม่ได้นะ

“มันสนุกดี…เหมือนตู้ม้าทั่วไป” เขากระแอม

“ดี งั้นฉันคิดว่าเราคุยธุระกันเสร็จแล้ว… นายลงไปเล่นต่อไป ถ้าหากจะกลับละก็นายสามารถบอกพนักงานทุกคนได้เลย พวกเขาจะพานายไปที่รถ ขับไปส่งอย่างปลอดภัย” อดัมมองร่างสูงที่พยักหน้าให้เขา ทำท่าจะเดินออกไปจนเขารีบเด่งตัวลุกขึ้นมา

“นาย!… ฉัน-นายอาจจะยังไม่รู้แต่ตามธรรมเนียมแล้ว ฉันควรจะต้องนอนบ้านนายเพื่อให้สามารถมาวาดภาพให้นายได้ไวที่สุด” เขาพูดเร็วปรือจนเจมส์หันมา “ฉันเตรียมมาแต่อุปกรณ์วาดภาพกับเสื้อผ้าสองสามชุดที่อยู่ในล็อกเกอร์ข้างล่าง ฉันเดินทางมาจากดีซีและไม่รู้จักที่ไหนจะไปเลย” เขาพยายามพูดให้ดูน่าเห็นใจ

“คนของฉันบอกว่านายมาจากโคโรราโด้”  เจมส์เลิกคิ้วมองคนที่หลบหน้าหลบตา

“ฉันหมายถึง…บินจากดีซีไปโคโรราโด้ แล้วก็มาเวกัสต่อ” อดัมกระแอม

“ถ้าจะอยู่บ้านเดียวกันก็ไม่มีปัญหาอะไร ห้องว่างยังมีอีกมาก” เจมส์หันกลับมามองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม เจ้าตัวค่อนข้างดูออกง่ายมากกว่ามีแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ดวงตาสีอ่อนที่ดูเลิกลัก หลบตาเจมส์ในยามที่พูด ถึงแม้มันจะดูเนียนก็ตามที เขาอยู่กับเหล่าเซียนในการโกหก เรื่องแค่นี้ทำไมจะดูไม่รู้

“ฉันไม่ได้อยากจะรบกวนนายเลยจริงๆ.. ฉันคิดว่านายรู้แล้วในเรื่องทำเนียมปฎิบัติแบบนี้ หวังว่าภรรยาที่น่ารักของนายกับลูกๆจะไม่คิดว่าฉันเป็นปัญหา” อดัมยกมือขึ้นลูบเส้นผมสีเข้มแผ่วเบา เขากำลังประหม่า เหตุผลหลักก็ง่ายๆเลยคือการที่เขาดันเผลอเลียบๆเคียงๆถามว่าเจ้าตัวยังโสดอยู่ไหม อดัม…เจมส์มองมุมไหนก็ดูเป็นพวกชายแท้ชัดๆ ทำไมจะต้องมีเหตุผลที่เขาจะใส่ใจใยดีนายด้วย ชายหนุ่มนึกบ่นตัวเองในใจ

“ไม่ต้องห่วงอดัม..ฉันโสด อยู่ตัวคนเดียว” เจมส์เดินกลับเข้ามาใกล้อดัม มองตามมือขาวที่ยกขึ้นลูบเส้นผมสีเข้มยิ้มๆ หรือว่าอดัมจะสนใจในตัวเขา? โอ้..มันเป็นเรื่องปกติที่สุด ใครจะต้านทานความหล่อเหล่ากับคารมณ์คมคายของเขาได้กัน ชายหนุ่มก้มมองเจ้าตัวมากขึ้น

“ถ้าหากว่านายอยู่บ้านเดียวกับฉัน บางทีเราอาจจะกลับด้วยกัน? จะเป็นไปได้ไหมหากนายจะรอฉันจัดการเอกสารซักสองสามอย่างก่อนที่เราจะกลับบ้าน” อดัมเงยมองดวงตาคมกริบสีฟ้า เผลอตัวพยักหน้าตอบรับแทบไม่ต้องคิด ไม่นานนักเขาก็พบว่าเดินตามเจมส์ออกมาซะแล้ว รอเมื่อเขาได้เข้าบ้านร่างสูงก่อนแล้วกันเขาจะส่งข้อความรายงานจอนว่าแผนสำเร็จแล้ว อย่างน้อยๆก็เสร็จไปขั้นหนึ่ง

“..ทานอะไรมาหรือยังคุณอดัม” ชายหนุ่มเงยขึ้นมาเมื่อเจมส์ถามขึ้น ยิ้มหวานตอบกลับระหว่างคิดหาคำตอบ เจมส์จะพาเขาไปทานดินเนอร์งั้นหรือ? หรือว่าจะพากลับบ้านไปทานอาหารอย่างหรูหรา อดัมอดห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดเรื่องไร้สาระได้ เขาค่อนข้างพอใจกับการอยู่กับพวกคนรวย แค่เป็นเจ้าของคาซีโนบ้านี่รายได้ก็ไม่อาจจะฝันถึงแล้ว ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบเส้นผมอย่างใช้ความคิด เจมส์ยังคงรอคำตอบจากเขาอยู่

“ฉันลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ทานอะไรซักอย่างเดียว นั่งรถมาก็นานมากแล้ว มาถึงที่นี่ก็ไม่ได้ทาน ฉันพึ่งนึกได้ว่าหิวซะแล้ว” อดัมทำหน้าตาน่าสงสาร “แล้ว…นายเรียกฉันว่าอดัมเฉยๆได้นะเจมส์ มันจะได้ไม่ดูห่างเหินมากจนเกินไป จะดีกว่าถ้าเราสนิทกันไว้…แบบชายโสด”เจมส์หัวเราะเบาๆ พยักหน้าตอบรับ

“งั้นนายคงไม่ถือหากจะให้ลูกน้องฉันยกอาหารมาให้ เราทานกันที่ห้องพักได้ หลังจากนั้นค่อยกลับบ้านด้วยกัน” อดัมรักษาสีหน้าให้เป็นเช่นเดิม ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ารวยก็รวยแต่กลับให้กินอาหารถูกๆแบบนี้หรือ? นึกว่าจะพาไปโรงแรมหรูแล้วบอกให้เขาสั่งทุกอย่างที่ต้องการทานเสียอีก อดัมตอบรับเบาๆโดยไม่รู้เลยว่าปฎิกิริยาทุกอย่างกำลังถูกเจมส์จ้องมองอยู่ สายตาคมกรุ่มกริมอ่านทางไม่ออก

“ฉันขอไปเข้าห้องน้ำซักครู่หนึ่ง นายเดินไปก่อนเลย” เจมส์บอกคนตัวเล็กกว่าเมื่อเขาเปิดประตูห้องให้ ดวงตากลมสีอ่อนหันกลับมามองเขาแต่ถึงอย่างนั่นอดัมก็ยอมพยักหน้าตอบรับ เจ้าตัวเดินตามลูกน้องคนหนึ่งของเขาออกไปตามทางเดินยาวเพื่อไปห้องพักของเขาที่ชั้นบน

“…ฉันต้องการรายละเอียดของตัวเขา” เจมส์หันมาสั่งงานแผ่วเบา “ทุกอย่าง ไม่ว่าจะใช้ชื่อจริง ชื่อปลอม ฉันต้องรู้ ร่วมทั้งเป็นคนของใครหรือกลุ่มไหนด้วย…ส่วนเขาต้องการอะไร ฉันจะหลอกถามเองในภายหลัง”ดวงตาคมกริบสีเข้มตวัดกลับมามองแผ่นหลังบางใต้เสื้อยืดธรรมดาๆ ร่างสูงไม่เชื่อเลยว่าอดัมจะเป็นอย่างที่บอกเขาหรือรายงาน เจ้าตัวอาจจะวาดรูปไม่เป็นด้วยซ้ำไป แล้วต้องการอะไรละ? เจมส์เลียริมฝีปาก เขาไม่ได้เดินตามอดัมไปในทีเดียวเพราะเขาจะไปตรวจเช็กอะไรก่อนค่อยไปที่หลัง

/*/

อดัมครางแผ่วเบาระหว่างกอดหมอนข้างนุ่มข้างตัว เช้าที่แสนสดใส อากาศอุ่นสบายกำลังดีกับแสงอาทิตย์ที่สาดเข้ามาในห้องบ่งบอกถึงยาวเช้า ดวงตาคมสีอ่อนกระพริบแผ่วเบาเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างในห้องนอน อดัมจำได้ล่างๆว่าเมื่อวานเขาได้ทานดินเนอร์กับเจมส์ เจ้าตัวถามเขาในเรื่องศิลปะเป็นส่วนมาก ถามถึงผลงานของเขาในก่อนหน้านี้ว่ามีอะไรบ้าง อดัมเองก็บอกไปเท่าที่จำได้ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลงานที่เขาถ่ายแล้วเอาไปขายเองทั้งนั่น ก็มีคดีอยู่แต่ตอนนี้เขาจะปลอดภัยจากตาราง แต่ชีวิตต้องมาติดกับอยู่ในบ้านกับฆาตรกรโรคจิต ฮอต หล่อเร้าใจ… ชายหนุ่มลุกพรึบขึ้นมานั่งบนเตียงมองสำรวจไปรอบๆทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ พยายามเสยผมอันฟูฟ่องไปด้านหลังให้ดีกว่านี้ คนตัวสูงลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อเตรียมตัวไปอาบน้ำ หาอาหารเช้าทานและจะไปลงไปคุยกับคุณเจ้าของบ้านหน้าตาดี

หรือว่าเขาจะเริ่มต้นหาหลักฐานก่อนเลยดี

อดัมเลิกคิ้วกกับความคิดตัวเอง เดิมทีเขามาที่นี่ก็เพื่อทำงานอยู่แล้ว หลักฐานบางอย่างที่ไม่รู้ว่าจะมีไหม แต่อดัมยังคงเชื่อว่าในเมื่อพวกตำรวจปักใจเชื่อเรื่องที่เจมส์น่าจะเป็นคนฆ่าท่านส.ส. ละก็ มันจะต้องอยู่ที่ไหนซักแห่งในบ้าน อาจจะเป็นเหมือนในหนังที่มีหลักฐานอันตรายๆอาจจะเปิดเผยความลับมากมายของเจมส์เอาไว้ เขาจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ตัวเองรอดพ้น ถ้าจะติดคุกละก็ ให้เจมส์ติดคุกแล้วเขารอดเสียดีกว่า

ชายหนุ่มเริ่มต้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่รอช้า เสื้อสูทสีขาวที่มีเข็มกลัดติดเอาไว้ เป็นกล้องให้เขาใช้บันทึกภาพแล้วค่อยส่งให้จอนที่หลัง แต่ดวงตาสีเขียวก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อ…หาเสื้อไม่เจอ ไม่ใช่แค่เพียงเสื้อเชิ้ตแต่เป็นทั้งกางเกงแล้วก็ชั้นในด้วย เขายิ่งหัวใจกระตุกวูบพยายามคุ้ยตู้มากยิ่งขึ้น

“ตื่นแล้วหรืออดัม? ตื่นเร็วเป็นปกติหรือเปล่า?” เขาร้องออกแล้วแล้วหันควับกลับมามอง เห็นคนตัวสูงในเสื้อผ้าสบายๆ ยกยิ้มหล่อให้เขากับท่อนแขนข้างหนึ่งที่ถือเสื้อผ้าอันพับเรียบร้อยเดินมาให้เขา พระเจ้าช่วย…เจมส์เข้าห้องมาได้ยังไงกัน แล้วไหนจะเสื้อผ้าพวกนี้อีก เขาพยายามรักษาสีหน้า

“โอ้ ไง..นายก็ตื่นเช้านิ ที่นอนนุ่มมาก”เขารีบตอบกลับไป เจมส์เดินมาใกล้มากยิ่งขึ้น วางเหล่าเสื้อผ้าลงในตู้ที่เขาเปิดค้างเอาไว้

“เตียงนอนนายนิ่มแต่อาจจะไม่เท่าเตียงของฉัน..ห้องตรงข้ามกับนาย ที่นั่นนุ่มสบายและเตียงใหญ่กว่านี้มาก สนใจไปลองดูไหม” อดัมยิ้มค้างเอาไว้

“ไม่แน่นอน”

“..จะว่าไปแล้ว เมื่อคืนนายนอนดึกมาก ฉันนึกว่านายจะตื่นสายกว่า..7โมงครึ่ง หรืออยากตื่นเร็วกว่าฉันเพราะมีบางอย่างต้องทำ??” เจมส์ลองเชิงด้วยการถามคำถามสบายๆ เขาหันไปมองรอบๆแทรงทำเป็นไม่ใส่ใจ แม้ว่าจะยังคงจับตาดูปฎิกิริยาของอดัมอย่างใกล้ชิด อีกฝ่ายหลบตาเขาทันที เม้มริมฝีปากด้วยท่าทีลุกรน เดาว่าเขาน่าจะคิดถูกเรื่องที่เจ้าตัวมีบางอย่างที่ต้องการอยู่ในบ้านของเขา รหัสตู้เซฟหรือ? เอกสารของคาซีโน? หรืออาวุท? สิ่งผิดกฎหมายในบ้านเขา? ร่างสูงยังคงคิดไปเรื่อยๆถึงความน่าจะเป็น

“ไม่แน่นอน ใครจะไปทำแบบนั้นกัน ว่าแต่นายเองก็ตื่นเช้า มีเรื่องอะไรต้องทำแต่เช้าแบบนี้หรือ? โอ้….ไม่ต้องบอกก็รู้ นายต้องดูแลทั้งคาซีโน3แห่งกับอีกโรงแรมแสนแพง งานคงยุ่งน่าดู” อดัมกระแอมเบาๆ เขาพยายามไม่สบดวงตาคมกริบที่ยังมองมาที่เขา ดึงเสื้อคลุมให้หุบปกปิดทุกอย่างจากสายตาของเจมส์ที่ไม่รู้ว่ากำลังมองสำรวจอะไรอยู่บ้าง

“นายดูคิดมากเกินไป ฉันยุ่งจริงๆ…แต่สามารถสละเวลาเอาเสื้อผ้ามาให้นายได้แน่นอน” เจมส์ผายมือไปทางกองเสื้อผ้า ขัดใจยามที่อีกฝ่ายรู้ตัวว่าเขากำลังจ้องแผ่นอกขาวๆอยู่ เส้นผมสีดำสลวย มันจะเป็นยังไงหากว่ามันสสายอยู่บนหมอนของเขา บนเตียงของเขา ดวงตาสีเขียวที่มองมาแค่เขาคนเดียว

“แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน” อดัมหันกลับมาถาม หัวใจเขาเต้นถี่เร็วเมื่อพบว่าเจมส์ยังคงมองมาที่เขาด้วยสายตาคมกริบราวกับกำลังมองทะลุทุกๆอย่าง ในหัวเขาบอกว่าเจมส์ไม่มีทางรู้ว่าตัวเขาซ่อนอะไรอยู่ แต่ความรู้สึกมันกลับบอกว่าเขาไม่สามารถปิดบังได้เลยไม่ว่าจะทำอะไร ความรู้สึกวาบหวามทุกครั้งที่ร่างสูงมองเขา… อาจจะเป็นเพราะว่าเหตุผลหลักเลยก็คือ เจมส์เป็นสเป็กเขา ผู้ชายตัวสูงใหญ่ เต้มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรง ดวงตาคมกริบ ส่อแววเจ้าเล่ห์แต่ก็เย้ายวน อดัมเองเริ่มคิดแล้วว่ามันมีผลเหลือเกินหากว่าเขาไม่โฟกัสเพียงเรื่องงานแต่ใจลอยไปหาจิตนาการถึงอะไรบางอย่างใต้กางเกงของเจมส์

“ฉันเอาไปเปลี่ยนใหม่หมดแล้ว…ลูกน้องฉันบอกว่า คนที่อยู่ในบ้านนี้จะต้องคลีนทุกอย่างเพื่อความปลอดภัย.. เช่นกล้องวีดีโอที่ซ่อนเอาไว้ สำหรับคนจากแก๊งอื่น นายคิดว่าไง”เจมส์กระซิบแผ่วเบา ก้มลงมาหาคนตัวเล็กกว่า อีกฝ่ายยังคงหลบตาไม่ยอมมองยามที่เขาพูดถึงเรื่องกล้องเล็กๆนั่น อุ้งมือหยาบจับที่เส้นผมนุ่มแผ่วเบา ลูบมันแล้วจับไปทัดใบหูของอดัม พอใจกับลมหายใจที่ดูติดขัดและเขาเองดูจะยิ่งชอบยามที่พยายามคาดคั้นคนโกหก

“ฉันไม่มีปัญหาอะไร..แค่นายไม่ควรจะทิ้งเสื้อผ้าคนอื่น” อดัมทำใจแข็งตวัดสายตากลับมามองเจมส์อย่างเอาเรื่อง คนตัวสูงเพียงมอบรอยยิ้มหล่อเหล่าตอบเขา บางอย่างในสายตาเจมส์ทำให้เขาขนลุกซู่..เหมือนเจมส์กำลังจะบอกเขาว่ารู้เรื่องบางอย่างแล้ว ไม่มีทางที่เจมส์จะหากล้องเจอ เขากลืนน้ำลายเฮือก

“ฉันเอาทุกอย่างมาคืนนายแล้ว แบบเดิมกับเสื้อนาย และของขวัญบางอย่างที่เพิ่มขึ้นมา” เจมส์ยอมถอยออกมาจากอีกฝ่าย เขายังไม่รู้แน่ว่าอดัมต้องการอะไรแต่วันนึงเขาจะต้องรู้ให้ได้ สิ่งที่เขาคิดเอาไว้คืออีกฝ่ายเป็นคนของโรงแรมอริของเขา คงพยายามหาอะไรบางอย่างเกียวกับรายรับรายจ่าย หรือวิธีจัดการคาซีโน เพื่อเอามาเล่นงานเขาที่หลัง ดูท่าทางแล้วอดัมเองก็น่าจะไปรู้อะไรที่ไม่ควรมาอยู่ไม่น้อยเลย

“ขอบใจ” อดัมตอบรับสั้นๆ

“ฉันจะปล่อยให้นายอาบน้ำ เราจะทานมื้อเช้าด้วยกัน” เจมส์บอกแกมสั่ง เขาไม่ต้องการให้ชายหนุ่มมีเวลามากเกินไปที่จะหาทางหนีหรือคิดแผนการอื่น เขายอมออกไปจากห้องก่อนอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้อดัมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ร่างสูงทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เขายังมีงานต้องทำอีกเยอะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

14 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #2 The Beast’s Dice

  1. bebypimry พูดว่า:

    ชอบอดัมมาก นางดูแก่นๆ แซ่บดี5555
    เอาใจช่วยอดัมให้ได้ใจ เอ๊ย! ข้อมูล ของเจมส์ อิอิ

  2. jrasmason พูดว่า:

    Reblogged this on Erica Meme [Fiction all] and commented:
    ตอนที่สอง ค่าาา

  3. shin jang พูดว่า:

    อดัมมมมมมทำไมทำตัวดูออกง่ายอย่างงี้ละคะหนูว ตาเจมส์รู้หมดและนะ ถถถถ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ ฮาา ชอบตอนที่เจมส์แอบมองหน้าอกขาวๆจังพี่จีนน บรรยายซะอยากเห็นไปด้วยเลย ผมสยายบนหมอน ดวงตาสีอ่อนที่มองแต่เขาคนเดียว แหมๆๆๆๆ อยากเห็นก็ทำเลยสิคะรออะไรร?? สถานการณ์จริงมันจะสวยงามกว่าจินตนาการนะเชื่อเลา 55555

    รอตอนสามอย่างเหนียวหนืดหนึบหนับก่ะ ขอให้คลอดตอนที่สามให้น้องได้เชยชมไวๆ และเชียร์ให้อดัมโดนเจมส์กินเร็วๆ หวัยย

  4. wiki พูดว่า:

    ชะเหร็ดดดดดดดดดดดดดดดดด !!จับชะเหย็ด!! คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเจมส์ อุ๊ววว….ดวงตาคลอน้ำ ยกแขนโอบคอ ขาอ้ากอดเอว แม่จ้าวววววว //คิดมากกว่าเจมส์แล้วเรา

    อดัมจะเสร็จไม่เสร็จคะ แต่ขอไวไว ….แอ๊ะย์ย์
    โดนแน่ ๆ ชักจะน่าสงสารหนูแล้ว เข้าบ้านมาแต่โดนดึงขนเกือบล่วงแล้ว ง่าาา แย่แน่ๆ

    รอตอนสามมมม!!!

  5. wiki พูดว่า:

    Reblogged this on wiki and commented:
    โดนนชะเหย็ดดด!!!

  6. seiolp พูดว่า:

    อดัมจะรอดมั้ยละเนี่ยยยย ถูกมองออกซะปรุหมดละะะ.😂😂

  7. jokirito พูดว่า:

    วันแรกก็โดนลวมลามซะแล้ว เซะกุซี่มากกกกกก
    ไม่ต้องหาแล้วหลักถงหลักฐานอะไร เป็นเมียมาเฟียตำหนวดทำไรไม่ได้ร๊อกกกกกก

  8. Kpy'Bunny. พูดว่า:

    แงงงงงงงง รู้สึกกลัวเจมส์นิดๆส่วนอดัมดูออกง่ายเกินไปแล้วลูกกกกกก
    งี้หมีก็เขมือบง่ายเลยสิ จอห์นอยู่ไหนนนนนนมาช่วยอดัมเร็ววววว
    อดัมอาจจะโดนทารุณทางหัวใจจจจจจ //ซิกแพ็คช่างแน่นยิ่งนัก//อดัมไม่ได้กล่าว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s