รายละเอียดนิยาย Travel Trip “ทราเวล ทริป” [Chris X Tom] R.18 at Movies Carnival 3

  1. หนังสือเรื่อง “ทราเวล ทริป” Travel Trip

image

รายละเอียดหนังสือ

-ขนาด A5 (148×210 มม.)

-ปกกระดาษอาร์ตการ์ด 260 แกรม

-เนื้อในกระดาษถนอมสายตา 75 แกรม พิมพ์ขาวดำ 200 หน้า เข้าเล่มไสกาว

– ซีนพลาสติก

-ราคาหนังสือ 300 บาท + ที่คั่นหนังสือ

– เมื่อซื้อ1เล่ม แถมโปสการ์ด(คริส,ทอม) สองเล่มขึ้นไป แถมโปสการ์ด(คริสและทอม) **

initpintu_副本

***ติดต่อจีนได้ที่  jrasmason2@gmail.com***

รายละเอียดทั่วไป

– Travel Trip  (พิมพ์ครั้งที่2)

ลงในบล็อก jrasmason.wordpress.com + เนื้อเรื่องพิเศษ Special

C : Chris H. X Tom H.

R : R-18 *

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

.

.

-SF Lost puppy (ไม่มีในบล็อก)

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

.

.

-SF Lost Kitty (ไม่มีในบล็อก)

C : Chris H. X Tom H.

R : T

G : Romantic

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*หมายเหตุ : เนื่องจากเป็นฟิคชั่นที่มีเนื้อเรื่องหลักเป็นเรทR-18 ในวันงานที่ 21 JUNE 2015 จึงต้องตรวจบัตรประชาชนตามที่สตาฟงานกำหนด จะขายให้กับผู้ที่มีอายุ18ปีขึ้นไปเท่านั้น ^^

**หมายเหตุ : หากซื้อเพียงเล่มเดียว จะต้องเลือกว่าจะเอารูปคริสหรือทอมนะคะ

***หมายเหตุ : สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกซื้อในงาน จีนจะเปิดรอบไปรษณีย์ ภายหลังจบงานนะคะ

.

.

เนื้อเรื่องฉบับทดลองอ่าน

 

Travel Trip

 

“…ให้ผมช่วยไหมครับ?”ชายหนุ่มรีบหันมาตามเสียงเรียกทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำนุ่มหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง ซึ่งนั่นทำให้เขาได้พบกับชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรอยู่ ทั้งดวงตาคมกริบสีฟ้าเข้ากับผมยาวสีทองที่ถูกมัดไว้อย่างลวกๆที่ด้านหลังทำให้เขานึกรู้สึกอิจฉาคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อยเลยลืมที่จะพูดอะไรตอบกลับไป

“ผมเห็นว่ากระเป๋าคุณมันติดอีกฝั่งหนึ่งอยู่ ให้ผมช่วยนะครับ”ชายหนุ่มพูดขึ้นมาอีกครั้งขณะเดินเข้ามาใกล้เขา ทำให้ทอมถอยหลังเล็กๆเพื่อหลีกทางให้คนตัวใหญ่ได้เอื้อมมือขึ้นไปดันกระเป๋าของเขาถนัดๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะยังมีผู้ชายที่ตัวสูงกว่าเขาอยู่อีกบนโลกนี้ เขามั่นใจว่าเขาตัวสูงเอามากๆ แต่พออยู่กับคนตรงหน้าแล้วเขาดูตัวเล็กลงไปถนัดตาเลย ทั้งท่อนแขนแข็งแรงที่มีมัดกล้ามดูดี ทั้งจมูกโด่งได้รูปกับริมฝีปากหยักดูดีจนเขานึกอายตัวเองที่ไม่ได้หน้าตาดีถึงครึ่งของอีกฝ่าย

“…ขอบคุณครับ”ทอมพึมพำขอบคุณออกไปเบาๆ สังเกตเห็นว่าคนตัวสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกระเป๋าเป้ใบโต เขาจึงคิดว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นพวกนักท่องเที่ยวเหมือนเขาแน่ๆ

คริสก้มลงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างวิเคราะห์เล็กน้อย ทั้งใบหน้าเรียวจมูกโด่งรั้นกับกลีบปากสีชมพู มันทำให้อดมีความรู้สึกแปลกๆไม่ได้ จนเผลอออกตัวช่วยออกมาทั้งๆที่ยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ นี่ยังไม่รวมดวงตากลมโตสีเขียวอมฟ้าหวานที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นนั่นอีกมันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ ไม่คิดเลยจริงๆว่าการมาเที่ยวขำๆอย่างที่น้องชายบังคับให้มามันจะทำให้เจออะไรน่าสนใจแบบนี้

“มาเที่ยวหรือครับ?”เขาถามออกไปเสียงเบาขณะที่มองสบตาชายหนุ่มอีกคน

“ครับ…ผมมาพักผ่อนนิดหน่อย”เสียงหวานตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆปนเขินอายนั่นทำเอาเขานึกอยากจะวางกระเป๋าลงเดี๋ยวนี้แล้วนั่งลงตรงนี้…จะไม่ขยับไปไหนทั้งนั้น

“ผม…ผมคริสครับ…”ร่างสูงใหญ่พูดออกมาเหมือนเพิ่งหลุดจากภวังค์ ยื่นมือออกไปตรงหน้าและยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร  ทอมเองเพียงยิ้มตอบให้เขาแล้วเอื้อมมือออกไปจับมือเขาตอบ

“ผมทอมครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”คริสอดยิ้มออกมาไม่ได้กับมือเรียวขาวที่ให้ความรู้สึกดีอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจปล่อยมือนั่นอย่างนึกเสียดาย เริ่มต้นคิดหาคำพูดว่าจะทำยังไงให้ได้อยู่กับทอมต่อไป

“จะเป็นไรไหมครับถ้าจะขอนั่งด้วยคน…ผมจองตั๋วแบบส่วนตัวไว้แต่ผมไม่อยากนั่งกับผู้ชายขี้เมาคนนั้นเลย”คริสแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารปนออดอ้อนเล็กๆ ทำให้ทอมขำออกมา ใช่…เขาโกหก คนรวยแบบเขาถ้าจองที่นั่งแบบนั้นเอาไว้ไม่มีทางที่จะมีคนอื่นมานั่งได้หรอก ซึ่งเขายอมเสียเงินฟรีๆให้ที่นั่งจริงๆของเขาว่างไป เขาอยากอยู่ตรงนี้มากกว่า

“ได้ครับ…ได้แน่นอน”ทอมบอกยิ้มๆ ทำให้คริสรีบยกกระเป๋าของตัวเองขึ้นเก็บบนชั้นวางกระเป๋าทันทีโดยไม่ให้ทอมสังเกตว่าเขากระดี๋กระด๊าแค่ไหน เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเขาจึงเอื้อมมือออกไปเพื่อปิดประตูกระจกกั้นทางเดิน จะได้เป็นส่วนตัวมากยิ่งขึ้น

“มาเที่ยวคนเดียวหรือครับ? หรือนัดแฟนเอาไว้ที่ปลายทาง”ชายหนุ่มตัวโตถามออกมากึ่งเล่นกึ่งจริงจังเพื่อลองเชิงอีกฝ่าย เขาเห็นว่าดวงตากลมโตสีเขียวสวยใต้ขนตางอนยาวตวัดขึ้นมามองเขาด้วยแววขบขันนิดๆแล้วหลุบลงต่ำเหมือนเดิม

“เที่ยวคนเดียวครับ ผมไม่มีแฟน..”คนตัวเล็กกว่าตอบ “แล้วคุณหละครับ..มาเที่ยวคนเดียวหรือนัดแฟนเอาไว้”ทอมถามต่อพลางมองคนตัวใหญ่ที่แทบจะไม่ปิดบังแววดีใจเอาไว้ในสายตาคมสีฟ้าใสนั่นเลย บางอย่างมันทำให้ทอมรู้สึกเขินขึ้นมาจริงๆ

“ผมโสดครับ โสดสนิทรอใครสักคนมาเป็นแฟนอยู่เหมือนกัน”คริสแสร้งถอนหายใจออกมาพลางเอื้อมมือขึ้นมาลูบคางสากระคายด้วยไรเคราเล็กๆของตนอย่างใช้ความคิด ทำให้ทอมขำออกมา

“ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคนหน้าตาดีแบบคุณจะโสด”เสียงหวานพูด คริสอมยิ้มก่อนชายหนุ่มยักไหล่เบาๆเหมือนไม่ใส่ใจ

“ทำไมหละครับ คุณหน้าตาดีกว่าผมอีกยังไม่มีแฟนเลย”คริสยิ้มออกมาเมื่อเห็นแก้มนิ่มสีพีชขึ้นสีระเรื่อออกมากับคำชมของเขาเอง

“ ชมเกินไปแล้ว..ผมไม่ได้หน้าตาดีหรอกครับ”ทอมตอบเสียงออมแอ้ม ทั้งพยายามซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้เพราะคิดว่ามันดูไม่ดีเลยที่มาใจเต้นกับคนแปลกหน้าหน้าตาดีแบบนี้ แม้คริสจะดูพอใจมากก็เถอะ

ชายหนุ่มร่างสูงไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไหร่แล้วหลังจากรถไฟออกจากสถานี เขารู้เพียงแค่ว่าเขาแกล้งทำเป็นนั่งฟังเพลงไปตลอดทางแต่จริงๆแล้วกำลังแอบลอบมองชายหนุ่มผมสีอ่อนตรงหน้าพยายามนั่งอ่านแผนที่อย่างใจจดใจจ่อ ทอมเองเงยหน้าขึ้นมามองวิวนอกหน้าต่างไปด้วยอย่างมีความสุขบางครั้ง พร้อมทั้งกล้องในมือที่ยกขึ้นถ่ายวิวไปด้วยทุกครั้งที่ทำได้ ทอมให้ความรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูกสำหรับเขา ดูนุ่มนวล อ่อนหวาน อบอุ่น เหมือนแสงแดดตอนเช้าหลังจากฝนตกหนักมาทั้งคืนอะไรแบบนั้น หรือเพราะเขาเป็นพวกใจร้อนก็ไม่รู้ถึงได้รู้สึกว่าทอมดู

..น่าหลงใหล

จะว่าไปแล้วเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย เขาควรจะโทรหาน้องชายให้มารับเมื่อถึงสถานีที่เพิ่งผ่านมา สถานีที่เขาควรจะลงไป แต่ว่าเขาดันไม่ได้ลงเพราะทอมไม่ได้ลง…ขอเดาว่าป่านนี้เขาควรจะได้นั่งดื่มเบียร์เย็นๆระหว่างนอนบนโซฟาตัวยาว ดูการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลคู่เย็นนี้ แล้วเขาทำอะไรอยู่?คริสเหลือบมองดูคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังนั่งดูรูปถ่ายในกล้องผ่านแว่นกันแดดสีชาของเขาที่หยิบมาใส่ ก่อนคริสจะถอดหูฟังออก บางทีลองถามจุดมุ่งหมายของทอมดูหน่อยก็ดี

“ทอม…”เขาเริ่ม

“ครับ?”

“นายมีแผนจะไปเที่ยวที่ไหนหรือ”เขาถามออกไปทำให้ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมามองเขา ทอมเก็บกล้องเข้ากระเป๋า แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบหนังสือพร้อมแผนที่ที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาเพื่อเปิดให้เขาดู

“หมู่บ้าน เมืองกรินเดอวัลด์…นะครับ”ชายหนุ่มบอก ทำให้คริสขมวดคิ้วนิดๆ

“นี่มันยังไม่ถึงหน้าหนาวเลยนะทอม หมู่บ้านนั้นมันไม่มีอะไรให้เที่ยวหรอกถ้าไม่ใช่หน้าหนาว”เขาพูดออกมาเมื่อนึกถึงหมู่บ้านที่นักท่องเที่ยวแทบจะล้นออกมานอกเมืองเวลาที่หน้าหนาวมาเยือน เพราะนอกจากนักท่องเที่ยวที่อยากไปเที่ยวชมหมู่บ้านแล้ว ยังมีกิจกรรมกีฬาพิชิตภูเขาหิมะที่ทั้งเมืองจะขาวโพลนไปหมดด้วยในตอนหน้าหนาว มันสวยเอามากๆเขาเองก็ยอมรับ

“บางทีอาจจะได้ดูฟาร์มแกะก็ได้”ชายหนุ่มบอกด้วยความหวังที่มี นั่นทำให้เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“กรินเดอวัลด์ไม่น่ามีฟาร์มแกะนะทอม..นายไม่ได้ค้นข้อมูลอะไรมาเลยใช่ไหม”คริสพูดออกไปพลางยิ้มให้ทอมอย่างให้กำลังใจ เขาเองคิดว่านั่นทำให้คนตัวเล็กตรงหน้าดูจะใบหน้าซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัดจนเขาเริ่มรู้สึกว่าทำอะไรไม่ดีออกไป แย่หละ…

.

.

.

SF Lost Puppy

“เฮ้…อยู่บ้านใช่ไหม เปิดประตูให้หน่อย”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นมาทำให้เขาแทบอยากจะร้องไห้ มองไปรอบๆเพื่อหาอาวุธแล้วเริ่มคิดแล้วว่าจะทำยังไงดี จึงรีบเดินไปหยิบมือถือที่อยู่ห่างออกไป

“ได้ยินไหมฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย…”เสียงประตูดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจโทรหาเจ้านายของเขาหรือก็เพื่อนสนิทเขานั่นแหละ มองนิ่งไปยังประตูแทบจะสติแตกขึ้นมาจริงๆเมื่อได้ยินเสียงทุบอีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงไปจนทอมนึกกลัว แล้วก็แทบจะสะดุ้งเมื่อเห็นชายหนุ่มก้มลงมายังหน้าต่างบานโต ทั้งคู่ได้สบตากันแล้วเขาแทบจะใจหล่นวูบเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายเห็นเขากำลังโทรศัพท์อยู่ และเจ้านายของเขาก็ไม่ยอมรับสายเลย

“ก็ได้ยินไม่ใช่หรือไง เปิดประตูหน่อย”อีกฝ่ายเคาะกระจกทำให้เขาวางสายโทรศัพท์แต่ยังกำไว้แน่น

“มะ..มีธุระอะไรหรือครับ”ทอมถามออกไปอย่างเป็นกังวล พยายามข่มเสียงให้ไม่ฟังดูตื่นมากเกินไป มันทำให้อีกฝ่ายหยิบกระดาษยับยู่ยี่ออกมาจากในกระเป๋าแล้วแปะมันแนบกับกระจก ทอมแทบจะตาโตขึ้นมาเมื่อเห็นใบประกาศหาคนแชร์บ้านพักเปียกๆขาดๆแปะอยู่

“ฉันสนใจบ้านนี้ จะแชร์บ้านอยู่กับนาย เปิดประตู..”เสียงทุ้มต่ำแทบจะตะโกนแข่งกับเสียงฝนด้านนอก ทำให้เขาเริ่มรู้สึกแย่จริงๆในตอนนี้

“ผมมีคนแชร์ด้วยแล้วครับ ขอโทษด้วย”เขาตอบทำให้อีกฝ่ายดูจะไม่พอใจขึ้นนิดๆ

“ภายในครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ ฉันมีเงินหากว่านายต้องการ”อีกฝ่ายเอื้อมลงไปหยิบอะไรสักอย่างในกระเป๋าซึ่งมันเป็นเงินสองสามมัดที่เขามั่นใจว่ามันเยอะมากจนอดตาโตขึ้นมาไม่ได้

“ผม…ผมขอบอกว่าผมติดสัญญาณกันขโมยและเจ้านายผมจะมาที่นี่ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ และผมกดเบอร์ฉุกเฉินไว้แล้ว..”เขาพูดอีกและดูเหมือนจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายแทบจะถอนหายใจออกมา

“ฉัน-ไม่-ใช่-พวก-จร-จัด!! และจะไม่ตะโกนคุยผ่านหน้าต่างด้วย เปิดประตูคุณฮิสเดลสตัน ผมต้องการคุยเรื่องบ้านหลังนี้โอเค?”เขากลืนน้ำลายและตัดสินใจจริงๆแล้วว่าจะเอายังไงดีในตอนนี้ ถ้าเปิดให้เข้ามาละก็อาจจะเกิดเรื่องแบบไม่ดีๆขึ้นก็ได้ แต่เขาก็บอกไปแล้วว่าจะมีคนมาในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ หรือบางทีเขาควรจะเรียกตำรวจ

“คุณฮิสเดลสตัน ผมไม่มีเจตนาจะทำร้ายคุณโอเค? ถ้าผมทำละก็ผมทุบหน้าต่างแล้วเข้าไปล็อคคอคุณคงง่ายกว่ารอให้คุณมาเปิดประตูอีก ผม-ปก-ติ”อีกฝ่ายเน้นย้ำที่ละคำทำให้เขาคิดจริงๆว่าคงจะจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด เลยขยับตัวไปเปิดประตูและรีบถอยมาแทบจะทันที พร้อมกับกอดโทรศัพท์ไว้แน่น เห็นชายหนุ่มตัวสูงก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับดึงฮูดลง ชายหนุ่มหยิบเงินในกระเป๋าออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะจนเขาเผลอขยับหนีอย่างกลัวๆ ไม่อาจบอกได้เลยว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไรหรือหน้าตาเป็นยังไงเพราะเคราที่ยาวจนดูน่ากลัว

“นั่นค่าบ้าน…ฉันจะย้ายเข้ามาตั้งแต่วันนี้ จะตั้งกฎอะไรก็ตั้งฉันไม่มีปัญหาอะไร”เขาเห็นชายหนุ่มถอดเสื้อฮูดน่ากลัวนั่นออกทำให้เห็นผิวสีแทนสวยและกล้ามแขนที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะทำงานใช้แรงพอสมควร ร่างสูงใหญ่เหวี่ยงฮูดกองๆไว้อย่างไม่สนใจและเริ่มถอดเสื้อยืดที่ตอนนี้แทบจะแนบกับร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่าย

“ผมต้องบอกไว้ก่อนเลยผมต้องดูบัตรประชาชนของคุณด้วย”เขาบอกพยายามไม่มองร่างกายที่เรียกว่าหุ่นดีเอามากๆจนเขาดูตัวเล็กลงไปเลย สายตาคมตวัดมามองเขาน้อยๆราวกับกำลังขำขันอะไรบางอย่าง

“งั้นก็เอาของนายมาให้ดูด้วย…ของฉันอยู่ในเสื้อนั่นนะไม่มีอาวุธ”อีกฝ่ายเหวี้ยงเสื้อลงพื้นจนเขาเริ่มรู้สึกว่าดูอันตรายยังไงบอกไม่ถูก มือหยาบแข็งแรงเอื้อมลงไปคว้ากระเป๋ากางเกงออกมาบ่งบอกว่าไม่มีอะไรอยู่ในนั้น ก่อนจะเริ่มเดินเข้ามาใกล้เขาจนเขาถอยหนี

“ฉันจะใช้ห้องน้ำ โอ้..ฉันคริส เฮมสเวิร์ธ ส่วนนายคงจะเป็นทอม ฮิสเดลสตัน”ชายหนุ่มบอกแล้วเริ่มเดินไปทั่วบ้านจนเขามั่นใจว่ามันจะเปียกไปหมดเปล่าๆ

“เอ่อ..จะไปหาผ้ามาให้คุณเช็ดตัว แล้วเข้าห้องน้ำแค่ช่วยอยู่นิ่งๆตรงนั้นไม่ขยับไปไหน…”เขาเดินไปหยิบเงินที่ไม่บอกก็รู้ว่าเยอะมากมาถือเอาไว้

“ถ้าคุณขโมยของในบ้านนี้ ผมจะยึดเงินนี้ไว้และแจ้งตำรวจ”เขาว่าและเห็นอีกฝ่ายเพียงแค่ไหวไหล่เท่านั้น

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่แน่ใจนัก เขารีบหยิบผ้าเช็ดตัวสำหรับแขก กางเกงนอนแบบเอวยืดเพื่อเอาลงไปให้คนที่อยู่ชั้นล่างและนี่มันดูจะเสี่ยงเอามากๆที่รับคนแบบนั้นเข้าบ้าน ถ้าหากคริสเป็นขโมยละก็… ถ้าหากว่าอีกฝ่ายเอาเงินมาล่อแล้ววางแผนจะฆ่าเขาจะทำยังไง เขาขยับตัวอย่างไม่พอใจนักพลางเดินกลับมายังทางเดินเพื่อจะลงไปชั้นล่าง ส่วนในระหว่างทางก็คิดไปด้วยว่าจะเอายังไงดีกันแน่ ดวงตาสีเขียวสวยช้อนมองคนมาใหม่ที่ทำอย่างที่เขาบอกจริงๆคือการยืนอยู่นิ่งๆตรงแถวหน้าบ้าน แม้ว่าในมือจะหยิบเอากรอบรูปเขาไปดูก็เถอะ มันทำให้เขารีบเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่กว่าแล้วหยิบของในมือคืนมา มองสบดวงตาคมกริบที่หันมามองเขาอย่างไม่ใส่ใจนัก

“นี่ผ้าเช็ดตัว กางเกง…แปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในตู้ห้องน้ำ หากคุณจะโกนหนวดก็ใช้ที่โกนของผมก็ได้”เขาบอกเบาๆแทบจะแส่หน้าหลบเมื่อคริสก้าวเข้ามาใกล้ แล้วก็เพียงแค่หยิบของไปจากมือเขาแล้วเดินเขาห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปเงียบๆเท่านั้น

เมื่อชายหนุ่มไปแล้วเขาแทบจะถลาไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ๆนั้นเพื่อโทรหาเจ้านายของเขา ท้องฟ้าที่ฝนยังตกแรงอยู่เรื่อยๆทำเอาเขาแทบอยากจะร้องไห้กับบรรยากาศแบบหนังผีแบบนี้ เขาโทรแล้วโทรอีกแต่ก็ไม่มีคนรับทำให้เขาเริ่มใจแป้วเข้าไปทุกทีจึงตัดสินใจฝากข้อความเอาไว้แล้วภาวนาให้เจ้านายเขาได้รับข้อความด้วย

“…เฮ้สตีฟ ตอนนี้ฉันมีปัญหามากและฉันไม่รู้ว่าทำไมนายไม่รับโทรศัพท์ มีผู้ชายท่าทางอันตรายมากมาขอแชร์บ้านอยู่กับฉันและฉันคาดว่าอาจจะอยู่ไม่ถึงเช้าพรุ่งนี้หากนายไม่ยอมมาหาหรืออะไร เขาเป็นคนผมยาวสีทอง ตัวใหญ่ ตาสีฟ้า ชื่อคริส เฮมสเวิร์ธ หากว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตามนี้นะสตีฟ แต่ขอร้องละช่วยมาที่นี่หน่อยเถอะ”เขารีบพูดอย่างกระชับใจความที่สุด แล้ววางโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงน้ำเงียบลงไป เขาแทบจะกลืนน้ำลายอย่างกังวลเมื่อคิดว่าคริสอาจจะได้ยินแต่เสียงน้ำก็ดังขึ้นอีกทำให้เขาตัดสินใจเดินไปหาผ้ามาเช็ดพื้นที่เปียกแล้วหอบเสื้อผ้าของคริสไปไว้ในเครื่องซักผ้าก่อน ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดทำให้เขารีบเดินออกไปจากในครัวโดยที่ในมือก็ถือไม้นวดแป้งติดมาด้วย

“เลิกทำท่าทางแบบนั้นได้ไหมทอม ฉันไม่ได้คิดจะหาทางปล้นนาย ช่วยคิดตามหลักความเป็นจริงหน่อยได้ไหมถ้าปล้นละก็ฉันทำไปตั้งแต่นายเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันแล้ว”เขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำคำรามเบาๆแต่ตอนนี้เขากำลังยืนงงกับสภาพของคนตัวสูงมากกว่า คริสโกนหนวดเคราออกแล้วและเขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูดีเอามากๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายกับผมยาวสีทองสวยที่ลู่ลงมาทำให้รู้สึกว่าดูดีและอันตรายไปควบกัน ดวงตาสีฟ้าสวยนั่นจ้องมาที่เขาและมันทำให้เขาขยับไม่ได้เท่าที่ควร นี่ยังไม่รวมที่คนตัวสูงใส่เพียงแค่กางเกงผ้าขายาวสีเทาตัวเดียวด้วยนะ

“จากสายตาบอกไม่ได้เลยนะว่านายดีใจที่ฉันหล่อหรือผิดหวังกันแน่”เขาแทบจะไม่รู้ว่าควรจะเบี่ยงหน้าหลบไปทางไหนกับรอยยิ้มร้ายกาจและเสียงหัวเราะแบบนั้น

.

.

.

Lost Kitty

“เขาคงรู้สึกแย่มากแน่ๆดีนถ้านายทำแบบนั้น เขาอุตส่าห์เชื่อใจนายแล้วนายจะไล่เขาไปนอนโรงแรมหรือ”คริสบอกอีก

-แล้วนายจะทำยังไงละคริส ฉันไม่มีบ้านอยู่ที่นั่นแล้วด้วย แถมทอมก็นั่งรออยู่ที่สนามบินเพราะฉันบอกว่าอย่านั่งแท็กซี่ไป เฮ้…นายหนุ่มโสดนิ ขอให้เขาไปพักด้วยได้ไหม รับรองว่าทอมนิสัยดีมาก เขาน่าไว้ใจสุดๆ-คริสถอนหายใจนิดๆ เลียริมฝีปากพลางมองไปรอบๆที่ตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย อย่างน้อยๆก็ช่วยสักหน่อยก็ได้

“ฉันจะลองไปคุยกับเขาก็แล้วกัน รบกวนนายโทรไปบอกเขาได้ไหมว่าฉันจะไปรับ”คริสพูดอีกซึ่งเพื่อนของเขาก็รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนที่จะวางสายไป เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วขึ้นไปบนรถเพื่อตรงไปยังสนามบินที่อยู่ห่างออกไป จริงๆเขาเองก็อยู่บ้านคนเดียวมานานแล้ว ทำงานหาเงิน ไม่มีแฟน…จริงๆก็พึ่งเลิกกันไปและเขาทำใจได้แล้ว บ้านเขาเองก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนัก แต่ก็มีห้องว่างที่เขาทำเป็นห้องทำงานเอาไว้ ก็น่าจะพอทำเป็นห้องรับแขกได้บ้าง เขาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร แต่เขาก็เป็นห่วงเพื่อน เข้าใจว่าดีนเป็นพวกที่ไม่ค่อยเช็คเมล์อยู่แล้วด้วย คิดๆแล้วก็ขำรู้แบบนี้อยากจะรู้จริงๆว่าถ้าเขาไม่ช่วยดีนจะทำยังไง

เวลาผ่านไปไม่นานมากนักเขาก็มาถึงสนามบิน จากที่ดีนส่งข้อความมาบอกแล้วอีกฝ่ายกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ร้านกาแฟชั้นล่าง เขาจึงเอารถไปจอดไว้ด้านหลังและมองหาอีกฝ่าย ทอมน่าจะอยู่ในชุดสเวตเตอร์สีดำทับกับเสื้อแจ็คเก็ต ผมสีน้ำตาลอ่อนหยักนิดๆ ตาสีเขียวและหน้าตาแบบคนอังกฤษ..ไอ้เขาก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันหมายถึงอะไรจนกระทั่งเขามาถึงที่ร้านกาแฟ มองสำรวจไปรอบร้านทำให้เห็นคนที่ท่าทางใกล้เคียงกับที่ดีนบอก ชายหนุ่มตัวสูงเพรียวที่นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ก้มหน้านิดๆเหมือนมองเหม่อในสภาพที่ไม่เหมือนคนมาเที่ยวเลย ทอมดูดีมากกว่าที่เขาจินตนาการไว้เยอะและเข้าใจคำว่าหน้าตาแบบคนอังกฤษอย่างที่เพื่อนเขาพูด คริสเพียงแค่เดินเข้าไปใกล้และยิ่งมั่นใจเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆกัน ทอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาทำให้เห็นดวงตาสีเขียวสวยที่มันดูหมองลงเล็กๆจริงๆด้วย

“ทอมหรือเปล่าครับ?”เขายิ้มอย่างสุภาพ และทอมเองก็ยันตัวขึ้นมาดีๆแล้วพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจับมือกับเขา

“ทอมครับ โทมัส ไฮเดสตั้น”อีกฝ่ายยิ้มอย่างเป็นมารยาท “คุณคงจะเป็นคุณแฮมสเวิร์ธที่ดีนพูดถึง”เขาจับมือนุ่มและปล่อยในที่สุด ทำให้เห็นว่าทอมเป็นคนที่สูงมาก เพราะเขามั่นใจว่าตัวเองสูงบวกกับตัวค่อนข้างใหญ่ แม้ทอมจะเตี้ยกว่าเขาแต่ก็ถือว่าสูงอยู่ดี ดวงตากลมโตมองเขานิ่งก่อนจะแส่หลบตา

“เรียกฉันว่าคริสเถอะ แล้วฉันจะเรียกนายว่าทอม”เขายิ้มกว้างมองคนที่ดูขี้อายนิดๆให้ความรู้สึกเหมือนลูกแมวสีดำที่ไม่กล้าเข้าใกล้คนแปลกหน้า เขาขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยให้ทอมออกมา อีกฝ่ายจึงเริ่มหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายและเอาอีกหลายใบออกมาเขาจึงรีบเข้าไปช่วย เห็นทอมหัวเราะเล็กน้อยแก้เขินแต่ก็ไม่ว่าอะไร

“ดีนไม่ว่างมารับผมหรือครับ”ทอมพูดหลังจากที่เขาขนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และลากมันตามมาระหว่างที่มองคนที่เดินอยู่ข้างๆ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเพื่อหาคำพูดที่ดีกว่านี้ แน่นอนว่าเจ้าบ้าดีนไม่ได้บอกทอมแน่ๆว่าเจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่ออสเตรเลีย เขาเพียงแค่หายใจลึกๆมองสบดวงตาสีเขียวสวย

“ฝั่งนั่นเขาไม่ได้อยู่ที่นี่นะ”เขาเริ่มและทอมแทบจะเอียงคอนิดๆ “หมายถึง ดีนเขาย้ายกลับไปกับครอบครัวไปอยู่อังกฤษนานแล้ว ประมาณสัก4เดือนกว่าแล้ว..ฉันคิดว่าเขาไม่ได้บอกนายเรื่องนั้น”คริสบอกอีก เห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วเหมือนกับว่ากำลังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทอมหลบหน้าเขาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกรอบ

“ผม..หมายถึงว่า ดีนไม่ได้อยู่ทีนี่แล้ว??”ทอมกระชับเสื้อเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด นั่นหมายความว่าเขาก็จะไม่มีที่พักและคงจะต้องเดินหาอีกโดยใช้เวลาใหญ่ๆ เขามองคริสที่มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยนั่นทำให้เขายิ่งรู้สึกแย่มากกว่าเดิม แบบนี้ก็เท่ากับว่าคริสเพียงแค่มาเพราะอาจจะถูกดีนให้มารับ

“..งั้นผมคิดว่าผมควรจะไปหาโรงแรมอยู่”เขาขมวดคิ้วนิดๆมองอีกคน ก่อนจะหลบตาปลงๆเล็กน้อย “ขอบคุณที่มารับมากเลยนะครับ แต่ในเมื่อดีนไม่อยู่ก็คงเป็นการเสียมารยาท”เขาบอกอีกกับคนที่ช่วยเขาขนกระเป๋าอยู่ ทอมมองไปรอบๆแล้วกัดปากเล็กน้อย

“ฉันจะพานายไปหาโรงแรม..”คริสบอกออกมาอีก รอยยิ้มที่ส่งให้เขาเหมือนกับจะยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่และอายมากกว่าเดิม มันทำให้เขายิ่งไม่อยากจะสบดวงตาคมของอีกคน

“นายมาเที่ยวใช่ไหมหละ อย่างน้อยนายน่าจะวางแผนเรื่องเที่ยวไว้แล้ว? อยากไปเที่ยวที่ไหนก่อนหละ..บางทีอาจจะอยากไปอยู่ใกล้ๆที่ที่สะดวกหน่อย”คริสพูดอีกทำให้เขายิ่งเงียบลงไป เขาไม่กล้าบอกว่าเขาไม่ได้มาเที่ยว..แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องที่เขาบอกดีนไว้เลย เขากำลังหนีจากสิ่งที่เขากลัว เขาอยากจะมาเริ่มต้นชีวิตที่นี่ นั่นคือเหตุผลหลักที่ว่าทำไมของเขาถึงได้เยอะนัก..เยอะเกินกว่าจะมาอยู่แค่สองอาทิตย์

“ใช่..ฉันเอ่อ คิดว่าจะหาทางเองแล้วกัน..”ทอมพูดเสียงเบา เงยหน้าขึ้นยิ้มให้อีกคน “ไปส่งที่จอดรถแท็กซี่ได้ไหม”เขามองหน้าคริสที่ดูจะยิ่งลำบากใจมากขึ้นจนเขารู้สึกแปลกๆ เขาไม่อยากรับความช่วยเหลือจากใครโดยไม่จำเป็น อีกฝ่ายควรจะได้กลับบ้านไม่ใช่มาวุ่นวายเรื่องของเขาโดยไม่จำเป็น เห็นอยู่ชัดๆว่าคริสอยู่ในชุดทำงานเต็มยศแบบนี้

“..เฮ้..ฉันเอารถมา ฉันไปส่งนายได้”คริสขยับตัวเล็กน้อยแล้วหยุดเพื่อหันมามองหน้าของคนที่ยังหลบตาเขาอยู่ ทอมยังคงหันหน้าหนีเขาเหมือนกับคนที่ยังยึดมั่นในคำตอบของตัวเอง อีกคนยกมือขึ้นกอดอกนิดๆก่อนจะหันมามองเขาด้วยดวงตาสีเขียวสวยที่ฉายแววเอาแต่ใจนิดๆ

“ฉันจะไปรถแท็กซี่ นายว่างพอจะขับรถพาฉันตระเวนหาโรงแรมทั้งคืนหรือ?”ทอมบอกและเขาเงียบ “ขอบใจคริส นายใจดีมากและฉันไม่อยากจะรบกวนนายเลย”ริมฝีปากสีชมพูคลี่ยิ้มให้อีกคนเพื่อความสบายใจ เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่ที่คริสกำลังลากอยู่มาถือไว้เสียเอง กระชับเป้ที่สะพายอยู่ให้แน่นและเดินไปอีกจนทำให้อีกคนมองเขาด้วยท่าทางที่ราวกับกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง

“นายจะไปอยู่ที่ไหน?”คริสถามอีกคนที่เดินไปไกลแล้ว ทอมเพียงแค่หันมามองเขาเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบคำถามนั่น เจ้าตัวยังคงเดินต่อไปตรงไปยังทางออก เขาเห็นอีกคนเดินไปคุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัยเรื่องอะไรสักอย่าง ทำให้เขาเลียริมฝีปากนิดๆแล้วตัดสินใจเดินกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ด้านหลัง

เขาค่อนข้างอารมณ์เสียขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้สึกแย่และยิ่งแย่ขึ้นทุกครั้งจนเขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆอยู่ในรถยนต์ของตัวเองเท่านั้น เขานึกถึงทอมแล้วเขาไม่รู้ว่าอีกคนเป็นยังไงบ้างในตอนนี้ ทอมแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะพึ่งพาเขาทันทีที่รู้ว่าดีนไม่อยู่…โอเคที่ในตอนแรกเขาคิดว่าจะพาทอมไปส่งที่โรงแรมสักที่หนึ่ง แต่บางอย่างบอกเขาว่าชายหนุ่มตัวสูงไม่ต้องการจะพักโรงแรม ดูก็รู้ว่าทอมไม่มีแผนสำรองในเรื่องที่ว่าจู่ๆก็ไม่ได้พักกับดีน เขาไม่รู้ว่าทอมมาที่นี่ทำไม..บางอย่างมันบอกเขาค่อนข้างชัดเจนว่าทอมไม่ได้มาเที่ยวแน่นอน บางทีอาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างก็ได้ที่บอกเขาไม่ได้..บางทีเขาควรจะกลับบ้านเพื่อไปนอนพักสักนิด ยังไงเรื่องนี้ก็จบไปแล้ว

คริสขับรถออกมาด้านนอก เกิดปัญหาเล็กน้อยเพราะเขาเหม่อจนวนรถกลับที่ด้านหน้าของสนามบิน ดวงตาคมกริบมองไปรอบๆโดยอัตโนมัติ เหลือบตาไปเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยคนเดิมที่ทอมเดินเข้าไปคุย มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆเหมือนกับว่าเขายังไม่จบธุระยังไงก็ไม่รู้ คริสจอดรถที่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะวิ่งลงมา มองดูซ้ายขวาก่อนจะรีบข้ามถนนว่ายังฝั่งตรงข้ามโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามาทำไมกันแน่

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

5 ตอบกลับที่ รายละเอียดนิยาย Travel Trip “ทราเวล ทริป” [Chris X Tom] R.18 at Movies Carnival 3

  1. jrasmason พูดว่า:

    Reblogged this on Erica Meme [Fiction all] and commented:
    รายละเอียดของที่จะขายนะเจ้าค่ะะะ

  2. jokirito พูดว่า:

    เล่มนี้เนื้อหาเหมือนเดิมใช่ป่ะ มีเล่มอื่นอีกมั้ย อยากได้ที่ขั้นหนังสือ อยากได้โปสการ์ดคริสทอมอ่าาาาา

  3. Fahzee พูดว่า:

    ชาวเชียงรายจะรอบไปรด้วยใจจดจ่อ -,,,-

  4. jrasmason พูดว่า:

    ถึงคุณ Fah เนื่องจากจีนมือลั่น โทรศัพท์รวนทำให้ลบข้อความคิดเห็นไป จะขอตอบดังนี้นะคะ

    : ชาวเหนือรอเค้าหน่อยน่าาาาาา รอบไปรๆๆๆแน่นอนนนน ><

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s