[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #3 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ดวงตาคมกริบสีเข้มของเจมส์กำลังมองนิ่งไปยังชายหนุ่มตัวสูงหลังผ้าใบสีขาวขนาดใหญ่ คอยมองเวลาที่ดวงตาสีอ่อนตวัดกลับมามองเขา ชายหนุ่มที่มีใบหน้าได้รูป รับกันดีกับริมฝีปากบางเฉียบ จมูกโด่งรั้นที่อดัมมักจะใช้มันเชิดขึ้นเวลาที่เขาจับโกหกได้ แพขนตายาวสีเข้มพอๆกับเส้นผมยาว อดัมมักจะปล่อยผมเป็นส่วนมาก มันดูดีในสายตาเขายิ่งกับเสื้อยืดแขนยาวสีครีมที่เลือกมาให้โดยเฉพาะ เจ้าตัวเพียงแค่มองสบตาเขาบ้างในบางครั้ง สายตายั่วยวนอย่างที่เจมส์รู้สึกเสมอมา ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เมื่อเจ้าตัวหันกลับไปเขาก็ละสายตาลงมาที่บั้นท้ายกลมใต้กางเกงยีนต์ทันที อดัมยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้แบบขายาว ดวงตาคมสีเข้มตวัดขึ้นมามองใบหน้าอดัมต่อแบบเดิมเมื่อเจ้าตัวหันมาอีกครั้ง

ร่างสูงปล่อยตัวปล่อยใจให้เริ่มคิดอะไรวาบหวานกับช่างวาดภาพของเขา ใช่ว่าเจมส์จะไม่เคยนอนกับผู้ชาย เขานอนกับคนที่เขาสนใจไม่ว่าใครก็ตาม เขามีอำนาจ มีเงิน มีธุรกิจ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าปฎิเสธเขา เพียงแค่สายตาก็สามารถพาใครต่อใครให้ยอมขึ้นเตียงได้ ร่างสูงรู้ดี..แล้วก็รู้ด้วยว่าอดัมเองก็สนใจเขา ชายหนุ่มปากแข็งทำทีเชิดขึ้นเหมือนกับเขาเนี่ยและที่ต้องเป็นฝ่ายง้องอนให้อดัมมองเขา

ให้อดัมเลือกเขา

นั่นดูท้าทายดีทีเดียวในความคิดของเจมส์ คิดดูสิว่าจะเป็นยังไงถ้ามือนุ่มๆของอดัมเลิกจับปลายพูกันมาเป็นอะไรบางอย่างที่แสนน่าสนใจ ถ้าริมฝีปากบางๆยิ้มให้เขาบ้างคงจะดูดีไม่น้อย หรือไม่ต้องยิ้มก็ได้ แต่มันก็น่าเสียดายอยู่ที่อดัมเป็นคนของศซัตรูเขา เจมส์ยากที่จะยอมรับว่าวันหนึ่งเมื่อมาถึงเขาคงจะต้องกำจัดอดัมไป มันอาจจะทำให้เขาเสียใจก็ได้ หรือบางทีอาจจะแค่เก็บเจ้าตัวไว้ข้างกาย เป็นของๆเขาคนเดียว

“..ฉันว่าวันนี้พอแค่นี้ดีกว่า ขอบคุณมาก” อดัมสูดหายใจเข้าลึกเมื่อเด่งตัวลงจากเก้าอี้ในที่สุด เขาหันหลังให้เจมส์ทันทีเพื่อจับนาฬิกาอันเล็กคว่ำหน้าลง เขาทนต่อไปไม่ได้แม้ว่าจะผ่านมาเพียงชั่วโมงครึ่ง อดัมเอื่อมมือเอาผมทัดใบหูอย่างร้อนใจ ไม่อยากจะเชื่อ…ไม่อยากจะเชื่อว่าสายตาคมราวกับเหยี่ยวของเจมส์จะมองเขาโดยไม่ปิดบังแววกระหายเลยซักนิด หากว่าเขาเป็นเพียงแผ่นกระดาษบางเบา ด้วยสายตาของเจมส์คงจะเผาไหม้เขาในเวลาไม่ถึงครึ่งวิ ความร้อนในกายเหมือนกับถูกเปลื่องผ้าทั้งที่พวกเขายืนห่างกันเกือบครึ่งห้อง.. มันทำให้อดัมไม่มีสมาธิเลยซักนิด เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวเช่นไรเมื่อถูกมอง พวกเขาวาดภาพโดยตกลงกันว่าวันละ2ชั่วโมง แต่ผ่านมาสองสามครั้งนี้..เขาวาดไม่เคยเกินกว่าชั่วโมงครึ่งเพราะเจมส์เป็นแบบนี้มาโดยตลอด

“ฉันดูเวลาอยู่ตลอด..ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย”เจมส์เลิกคิ้วขำๆกับชายหนุ่มที่เก็บของอย่างว่องไวทั้งๆที่เขาพึงจะถอดสูทออกด้วยซ้ำ ร่างสูงเดินมาหาช่างวาดภาพของเขาจากด้านหลัง แอบวางมือลงบนบั้นเอวพอดีมือ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาแล้วแส่หน้าหลบ เขาเลยมองไปทางภาพวาดแทน อดัมวาดฉากหลังอยู่และเค้าโครงรูปร่างของเขา ออกมาใช้ได้ทีเดียว

“แสงมันเปลี่ยนแล้วนะ วาดต่อไม่ได้หรอก นายเองก็ยืนมานานแล้ว ควรได้พัก”อดัมหันมาตอบกลับปัดๆ ฉีกยิ้มให้เจมส์พอเป็นพิธีแล้วพยายามจะก้าวฉับๆออกนอกห้อง

“…” เจมส์มองแผ่นหลังชายหนุ่ม “โอ้…อดัม ฉันแย่จริงๆที่ลืมบอกนาย ฝั่งตรงข้ามกับห้องนี้ ห้องซ้ายมือริมสุดนั่นเป็นห้องทำงานของฉัน ข้างในเก็บเอกสารสำคัญไว้เพียบ เป็นไปได้ก็อย่าเข้าไปบริเวณนั้นจะดีกว่า เดี๋ยวลูกน้องฉันจะเข้าใจผิดหิ้วนายออกไปจากบ้าน” เขาแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงขำๆ อีกฝ่ายก็ไม่ได้หันมาตามที่เขาคาดไว้

“ฉันอาจจะกลับดึกหน่อย.. วันนี้เราคงไม่ได้ดินเนอร์ด้วยกัน” อดัมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่กับน้ำเสียงที่แสดงออกมาว่าผิดหวัง หรือเจมส์กำลังจะอ้อนเขา ชายหนุ่มกระแอมแต่ก็ยอมหันกลับมา เขาก็เป็นห่วงเจมส์ยิ่งเห็นใบหน้าคมหงอลงอดัมก็ยิ่งเผลอตัวเดินเข้าไปใกล้

“นายต้องระวังตัวนะ”เขาตอบกลับไปในที่สุด เจมส์เพียงแค่ยิ้มให้เขาเท่านั้น

“ขอบใจ”

/*/

“จอน ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ไหวหรอก..ฉันไม่รู้” อดัมนั่งกุมขมับจิกผมตัวเองอยู่มุมหนึ่งในห้องนอนระหว่างคุยโทรศัพท์กับจอน ไอตำรวจบ้าที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่แบบนี้  ตอนนี้เจมส์ไม่อยู่แล้วแน่ละ ร่างสูงออกไปข้างนอกและก็ช่างเหมาะเจาะเหลือเกินที่คนของเจมส์ต่างก็ลงไปอยู่ด้านล่างตามคำสั่งของเจ้าของที่ว่าให้เดินตรวจตราที่ชั้นล่างอีกที กลายเป็นเปิดโอกาสแบบโต้งๆให้แมวขโมยแบบเข้าไปสำรวจห้องๆนั้น เจมส์เผลอบอกเขามาซะแล้วว่ามีเอกสารลับๆอยู่ ใครจะไปสนใจกัน…อดัมรู้ดีว่าตัวเองไม่เก่งตัวเลขแต่เขาเก่งหากว่าจะโกงเงินใคร  ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมยาวสีดำยังคงทึ้งหัวตัวเองอยู่ สิ่งเดียวทีเขาตัดสินใจได้ก็คือการโทรไปรายงานจอน  ดี…เขาเจอแล้ว เจอห้องที่เจมส์อาจจะเก็บมีดเอาไว้ ห้องที่อาจจะมีเอกสารแสดงให้เห็นว่าทำไมร่างสูงถึงไปคุยกับตาลุงนั่น

และฆ่าตาลุงน่าสงสาร

แต่แผนกลับผิดคาดเมื่อจอนดันบอกให้เขาที่ควรเป็นคนลอบเข้าไป เอาหลักฐานออกมาให้ได้ นี่คงเป็นเหตุผลหลักๆที่ทำให้เขาปวดหัวตุบๆ… พระเจ้าช่วย ถ้าเขาถูกเจมส์จับได้แล้วจะทำยังไง มีหวังถูกฆ่าตายแน่ๆ อาจจะตายด้วยการถูกเตะลงมาจากหน้าต่างบ้านชั้น3 ร่วงลงใส่กระถางต้นไม้ราคาแพง หัวแตกตาย

“ไม่ได้จอน ฉันไม่กล้า…นายนั้นและที่ต้องทำ นี่มันหน้าที่นาย หน้าที่คุณตำรวจ ไม่เกี่ยวกับฉัน”อดัมแยกเขี้ยว เขาเสยผมเป็นรอบที่ล้านระหว่างกระซิบกระซาบ เขาแทบจะมุดอยู่ใต้โต๊ะอยู่แล้วในตอนนี้

“ได้โปรดเถอะอดัม ถ้านายไม่ทำฉันจะให้นายติดคุก”

“ให้ตายสิไอ้ตำรวจบ้า” เขาแยกเขี้ยวกรอกเสียงไปตามสาย หวังจริงๆว่าจอนคู่ปรับและกลายมาเป็นเพื่อนเขาแบบแปลกๆจะอยู่ที่นี่ ถ้าอยู่ละก็เขาจะเอาแจกันฟาดหัวให้

“ฉันไม่ทำ ไม่ทำบ้าอะไรทั้งนั้น ถ้าเขาจับได้ว่าฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานเขาทันทีที่เขาบอกว่าอย่าเข้าไป นายคิดว่าฉันจะเป็นยังไงจอน? คอ-ขาด!!! “ อดัมขึ้นเสียงแต่ก็รีบเบาลง เจมส์ออกไปแล้ว เขายังมีเวลาจนกว่าจะเย็น แต่ให้ตายเถอะ…หากว่าเจมส์กลับมาก่อนละเขาจะทำยังไง หากว่าอีกฝ่ายกลับมาละก็ หากจับได้ละก็…

“นายก็เลิกโวยวายแล้วไปคิดแผนการซะ เขาไม่อยู่นิ นายก็แค่เดินไป…เดินไปหาห้องที่เจมส์บอกนาย ค้นหาของสำคัญ ออกมาจากบ้าน นั่งรถไปที่ไหนก็ได้แล้วจะให้รถตำรวจไปรับตัวนายเอง” อดัมเม้นปากแน่น

“……” เขาตัดสินใจมอบคำหยาบคายเจ็บๆแสบๆให้หนึ่งคำและตัดสายทิ้ง วางโทรศัพท์โครมลงบนโต๊ะเปลี่ยนมาจ้องพื้นพรมราคาแพงและจิกผมตัวเองจนยุ่งกว่าเดิม

เอาไงดี

/*/

“..โอ้..ห้องน้ำๆ ห้องน้ำอยู่ไหนนะ”อดัมเดินตัวตรงแด่วพึมพำๆไปด้วย เขารีบก้าวฉับๆมายังห้องที่เจมส์เคยบอกเมื่อก่อนหน้านี้ เดาว่าป่านนี้แล้ว เจมส์คงจะไปถึงไหนต่อไหนซะแล้ว ไม่มีเวลามาจับผิดนายแน่นอนอดัม เขาไม่เห็นนายหรอกนะ… มือเรียวขาวเอื่อมไปจับลูกบิดประตู ดวงตาสีอ่อนสวยตวัดกลับไปมองรอบข้างเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเห็นเขาแน่นอน นึกบ่นตัวเองที่น่าจะใส่เสื้อสีดำไม่ใช่เสื้อเชิตสีขาวสะดุดตาแบบนี้ เขารีบหมุนลูกบิดทันที

กึก

“….” อดัมจ้องลูกบิดสีทองอย่างขัดอกขัดใจ มันล๊อก…ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก เขาอยากจะยกเลิกแผนการแต่ความคิดเจ้ากรรมของเขาดันไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มตัวสูงรีบแวบกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ตรงไปที่กระเป๋าเงินและคว้าเอาถุงผ้าเล็กๆที่เก็บอุปกรณ์ของสำคัญของเขาเอาไว้ เดินกลับมาตรงไปยังประตูเป้าหมายทันที อย่างหวังเลยว่าของแค่นี้จะขวางทางเขาได้

เจมส์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ… เขากำลังนั่งจิบน้ำส้มคั้นฟังเพลงไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงนั่งรอบางอย่าง ไม่ใช้เวลานานเลยเมื่อในที่สุดประตูลูกบิดห้องก็ขยับเขยื่อน ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีครีมกับรองเท้าหนังอย่างดี ไม่อยากจะเชื่อว่าแผนตื้นๆ… จะสามารถล่อลวงอดัมได้อย่างง่ายๆ เขานั่งอยู่ด้านหลังกระจก ห้องนี้ไม่ใช่ห้องทำงานของเขาหรอก…เป็นห้องเก็บของต่างหาก สิ่งของ รูปภาพ ของสำคัญที่เขาได้มาอย่างภูมิใจเอามาตั้งโชว์เอาไว้ มีกระจกบานใหญ่ที่มุมหนึ่งซึ่งด้านหลังคือห้องเล็กๆที่เขาสามารถนั่งลงพักผ่อนและชื่นชมสิ่งของของเขาได้โดยผ่านทางเชื่อมจากห้องทำงานของเขา แน่นอนว่าอดัมไม่มีทางเห็นเขาจนกว่าเขาจะเปิดประตูออกไป

รออยู่เพียงไม่นานประตูห้องก็เปิดออกในที่สุด เขานึกชื่นชมอยู่ที่เจ้าตัวสามารถเข้ามาได้โดยใช้เวลาสั้นๆ ดวงตาคมกริบสีฟ้ามองตามคนตัวเล็กที่มองสำรวจรอบๆอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวบ่นงึมงำๆถึงสภาพห้องและตรงดิ่งไปหาของจำพวกตู้ทันที

“…นายเดินผ่านแจกันนั้นไม่ได้นะ ราคาแพงน่าดูเชียว” เจมส์กระซิบยิ้มๆ อุ้งมือหยาบยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มอีกหลายจิบ มองดูแมวขโมยสีดำที่เดินไปเดินมา น่ารักเชียว…

“ไหนละมีด!?”อดัมทำเสียงจิจะในลำคอ เขาเดินผ่าพวกตู้โชวตรงไปที่ชั้นหนังสือ ก็คงเพียงแค่ชั้นธรรมดาเท่านั้น เขาละสายตามายังตู้เซฟที่มุมหนึ่ง เดี๋ยวก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มหันกลับมาและเริ่มเดินตรงมายังเหล่าตู้โชว์อีกครั้ง…เป็นไปได้ไหมว่าเจมส์จะเอาของที่อยู่ในตู้แบบนี้ออกไปให้ตาแก่นั้นดู แล้วก็…ฆ่าซะ! แต่เพราะมันของแพง เลยจำต้องเอากลับมาไว้ที่เดิม เมื่อเป็นของโชว์ก็จะไม่มีคนตรวจ

ร้ายจริงๆ

“ฉันต้องหาให้ได้” อดัมด่อมๆมองๆตู้ที่เขากำลังหมายตา ใช่จริงๆอย่างที่คิด…มีตู้โชว์ซึ่งใส่มีดประดับทองและเพชรเอาไว้ ดูๆแล้วเหมือนมีดเก่าแบบแนวเปอร์เซีย ส่วนอีกอันหนึ่งเป็นมีดที่ลายก็ธรรมดาๆ แต่เพ้งดีๆแล้วเขามั่นใจว่าตัวคมของมีดทำจากทองแน่ๆ

“พระเจ้าช่วย…นายรวยแค่ไหนกันนะเจมส์ หล่อแล้วยังจะรวยอีก” เขาบ่น มองโดยรอบทันทีเพราะราวกับมีใครกำลังมองอยู่ จริงสิ…กล้องละ เขาเริ่มค้นหากล้องก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อไม่มีเขาจึงเดินกลับมา ดูจากลักษณะ เขาคงจะต้องเอามีดสองเล่มนี้กลับออกไปให้จอน มันต้องใช่แน่ๆ ชายหนุ่มคุกเข่าลงและเริ่มคลำๆหารูกุญแจของตู้ทันที

“สนใจกริชหรอกหรือ”เจมส์ใช้มือลูบๆกรามอย่างใช้ความคิด ทีแรกเขานึกว่าอดัมเป็นพวกของศัตรูเขาเสียอีก ทำท่าทางราวกับต้องการเอกสาร แต่ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นมีด… จะขโมยไปทำไมกัน ถ้าจะขายละก็ เอาเจกันตรงนั้นไปน่าจะง่ายกว่าแท้ๆ ร่างสูงละสายตาออกมาจากมือเรียวๆ มองดูรูปร่างและต้นขาแทน คุกเข่าแบบนี้จะเป็นยังไงนะถ้ามันมาอยู่ต่อหน้าเขาแทน ไม่ต้องบอกเลยว่าคงเยี่ยมยอด.. เขาคงจะต้องล่ามเสียหน่อยแล้ว ดัดนิสัยแมวจรจัดที่กล้าขโมยของของเขา

อดัมกัดริมฝีปากหรี่ตามากยิ่งขึ้น เขาขยับข้อมือแผ่วๆหาจุดปลดล็อกที่ดีที่สุด ได้ยินเสียงคลิกเบาๆและเริ่มต้นปลดล็อกต่ออีกเป็นขั้นต่อไป แม้จะได้แค่เพียงเท่านั้นเมื่อเขาได้ยินเสียงประตู สะดุ้งเฮือกปล่อยมือจากสิ่งที่ทำอยู่ทันที ลุกขึ้นและก้าวถอยหลัง เจมส์ยืนอยู่ตรงนั้น ต่อหน้าเขขาโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าร่างสูงมาจากไหน ดวงตาคมกริบยังคงมองตรงมาที่เขา ท่อนขายาวๆพาตัวเองเยื่องกายเข้าใกล้เหมือนนักล่าที่ไล่ต้อนเหยื่อจนจนมุม

“…ฉันประมูลมันมาเพื่อเอาเงินช่วยเหลือมูลนิธีเหตุภัยธรรมชาติ สำหรับประเทศด่อยพัฒนาที่ขาดแคลน เอาเงินไปใช้ซื้อน้ำ อาหาร…ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าเสียเงินเพียงหย่อมเดียวแลกกับการได้ถ่ายรูปลงนิตยสารในฐานะ เจ้าของคาซิโนที่แสนใจดี… แต่กลับพบว่ายิ่งมองมันก็ยิ่งสวย งดงามจนไม่อาจละสายตาได้” อดัมแส่หน้าหลบเมื่อเจมส์เดินเข้ามาใกล้เขา ไม่รู้ว่าร่างสูงพูดถึงมีดหรือว่าพูดถึงเขา เพราะสายตาเร้าร้อนที่แผดเผามาทางเขา อดัมแทบจะละลายอยู่แล้ว

“ส่วนอีกเล่มหนึ่งฉันได้มาฟรี…เป็นของขวัญ” เจมส์ไม่ได้บอกว่าใครให้มาเพราะมันเป็นความลับระหว่างเขาและหญิงสาวผู้สูงศักดิ์นางหนึ่ง อุ้งมือหยาบเอื่อมออกไปคว้าแขนของอดัม ดันร่างสูงกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลัง แนบชิดแผ่นอกกำยำของตัวเองเข้ากับคนตัวเล็กกว่า บังคับให้อดัมต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา เสียงหอบหายใจแผ่วเบาของคนที่เขามองตาก็รู้ว่าตื่นตระหนกแต่ก็ไม่แสดงอาการออกมา

“บอกสิว่าเข้ามาทำอะไรในนี้ คุณจิตรกร” อดัมมองต่ำลงมายังริมฝีปากหยักที่กระซิบอยู่ห่างจากเขาไม่มากนัก เขารู้สึกร้อนไปหมด ทั้งใจเต้น ตื่นตระหนก แต่ถึงเช่นนั้น ก็ทำได้เพียงแค่จิกเล็บยึดบ่ากว้างเอาไว้เท่านั้น เงยหน้าเชิดอย่างถือตัวแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ยอมแพ้ใดๆ

“…บังเอิญว่าหาห้องน้ำไม่พบนะ”อดัมตอบในที่สุด ไม่หลบแม้ว่าเจมส์จะก้มลงมาจงใจเสียดสีริมฝีปากหยักกับริมฝีปากของเขาเอง

“เกรงว่าห้องน้ำจะอยู่อีกฝั่งหนึ่งมากกว่า” เจมส์ตอบไปตามเกมของคนตัวเล็ก

“จริงหรือ?…เห็นทีฉันคงต้องขอตัว” อดัมพยายามจะขยับหนีแต่ถูกยึดเอาไว้กระแทกกับผนังด้านหลังอีกครั้ง

“นายควรจะรู้เอาไว้อีกเรื่องหนึ่ง… การอยู่ที่นี่ในฐานะแขก ฉันจะไม่ทำอะไรนายแม้ว่าจะสนใจก็ตาม แต่หากนายอยู่ที่นี่ในฐานะอื่นละก็ ฉันจะทำอะไรก็ได้เพราะนี่คือปราสาทของฉัน…ฉันเป็นดังท่านซีคนายควรรู้เอาไว้” อดัมสูดหายใจเข้าลึกเมื่อถูกสิงโตหนุ่มขบกัดเข้าที่ลำคอราวกับการเตือน

“…”

“แต่ตอนนี้ นายเป็นนักโทษ…พูดมาว่านายต้องการอะไร” เจมส์ขยุ้มเรือนผมสีดำสวยและจิกจนอดัมต้องเริดหน้าขึ้น ริมฝีปากหยักพรมจูบแผ่วเบาไปตามผิวเนียน แยกเขี้ยวขบกัดเมื่อชายหนุ่มในอ้อมกอดไม่ยอมตอบอะไรเขา ยึดร่างกายชายหนุ่มเอาไว้เสียดสีตัวเองเข้าหามากยิ่งขึ้น

“ฉันไม่ตอบอะไรนาย ฉันไม่รู้เรื่อง” เจมส์ยกยิ้มเมื่อได้ยินน้ำเสียงแข็งกร้าว ยึดใบหน้าได้รูปให้เงยขึ้นมาแล้วกดจูบลงไป พอใจเมื่อได้ยินเสียงครางอื้ออึงขัดใจ อดัมกำลังขัดขืนเขาแต่ร่างกายของเจ้าตัวกลับกำลังตอบรับ อดัมยังคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเร้าร้อนเพียงได้ สวยงาม เร้าร้อนและกระหายในตัวเขา แม้เพียงจูบเดียวก็ราวกับกำลังหลอมละลาย อดัมยังคงพยายามกัดลิ้นของเจมส์ ร่างสูงจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้อุ้งมือหยาบกร้านยึดกรามของอดัมให้อ้าตอบรับเขา ความหวานนุ่มลิ้นเชิญชวนจนเจมส์ไม่อาจจะถอนจูบออกมาได้

“…”อดัมกัดริมฝีปากหยักอย่างแรงจนเจมส์เผลอปล่อยมือ เขาผลักผู้ชายตัวสูงออกไปอย่างแรงจนเจมส์ชนเข้ากับตู้โชว์ด้านหลัง ใช้โอกาสที่ร่างสูงใหญ่เผลอตัววิ่งจ้ำออกมาจากห้องทันที เขารีบวิ่งลงมาตามบันไดบ้านเป้าหมายก็คือประตู เขาจะต้องหนีให้ได้ ไม่งั้นถูกเจมส์ฆ่าตายแน่ๆ

“จับตัวเขาไว้!!!” อดัมได้ยินเสียงเจมส์คำรามลั่นบ้าน ตามมาด้วยตัวเขาที่ลงไปกองบนพื้นเพราะถูกทับเอาไว้ด้วยผู้ชายตัวใหญ่หลายคน ครางอื้อด้วยความมึนงงและเจ็บไปทั่วหัวไหล่เพราะกระแทกเมื่อกี้ เขานอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเขาพยายามดิ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้คงต้องหยุดจริงๆเมื่อกระบอกปืนสีดำกดลงที่ขมับเขาและกดให้ตัวเขานอนอยู่แนบกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

“…กล้าทำร้ายฉัน กล้าหนีฉัน กล้า..กัดปากฉัน” เจมส์สั่งให้ลูกน้องสองคนของเขาเก็บปืนและถอยออกไป เอื่อมมือไปกระชากคอเสื้อของลูกแมวน้อยขึ้นมา อดัมยังคงพยายามข่วนเขาแต่เจมส์ไม่ตอบโต้ ร่างสูงจะปล่อยให้เจ้าตัวดิ้นจนเหนื่อยไปเอง รวบตัวคนที่แสนวุนวายขึ้นมาในอ้อมกอด พาตรงขึ้นไปยังห้องนอนของเขาทันที

“ไอ้สารเลว” อดัมคำรามด่ากลับไปเมื่อเขาถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างในห้องของเจมส์ ดวงตาสีอ่อนตวัดกลับมามองอย่างคาดโทษ เขาไม่สนใจแม้ว่าเส้นผมสีดำจะลงมาปลกหน้าเพราะรอยยิ้มกวนๆของผู้ชายคนนี้ทำให้เขาไม่พอใจ เขารู้ว่าเจมส์มีอารมณ์รุนแรง เป็นผู้ชายใจร้ายที่ซ้อนตัวเองเอาไว้ใต้หน้ากากของคนตัวสูงแสนอ่อนหวาน เขารู้มาตลอดว่าเจมส์เป็นแบบนั้น แต่ก็ยังเผลอใจหลงใหลและอยากรู้ได้ด้วยว่าเจมส์จะดิบเถือนซักแค่ไหน

“นายต่างหากที่เลว…แอบเข้ามาในบ้าน ขโมยของ แล้วยังพลักฉันจนเกือบล้ม” อดัมกำผ้าปูที่นอนแน่น ในหัวกำลังคิดถึงเพียงทางหนีว่าจะหลบออกไปจากที่นี่ก่อนถูกฆ่าได้ยังไง

“ตอบมาเสียทีว่านายเป็นคนของใคร  ใครใช้นายมา”ชายหนุ่มถูกเจมส์กระชากแขนอีกครั้งทันทีที่ร่างสูงขึ้นมาบนเตียง อดัมไม่ยอมแพ้แม้ว่าจะสู้ไม่ได้ เขาเหวี่ยงมือตบเข้าที่ใบหน้าคมอย่างแรงเมื่อเจมส์เผลอ พยายามถลาตัวลงไปจากเตียงแต่ก็ถูกมือของเจมส์รั้งเอาไว้ให้เขาหันกลับมา ดวงตาลมเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมดุที่ไม่มีแววเล่นอีกต่อไป ท่อนแขนกำยำง้างขึ้นก่อนที่เจมส์จะต่อยเข้าเต็มแรงบนแก้มของเขาและนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่อดัมเห็น

“…..”  เจมส์ขบกรามมองชายหนุ่มตัวเล็กที่นอนหมอบอยู่ใต้ร่างเขา อดัมเลิกผยศและแน่นิ่งไปแล้ว ในเมื่อกล้าตบเขาหากเป็นเพียงผู้ชายเหมือนกัน คนอย่างเขาไม่มีวันถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวแน่ เจมส์ยันที่นอนเอาไว้โน้มตัวลงมองคนที่นอนนิ่ง เขาจับให้อดัมเปลี่ยนมานอนหงายและเกลียๆเส้นผมสีเข้มออกพยายามให้เบามือ ดูเหมือนว่าเขาอาจจะไม่ทันกะแรงจนทำเอาอดัมสลบไปในหมัดเดียว เจมส์ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วผละออกมาจากคนตัวเล็กกว่า เปิดลิ้นชักตู้ที่อยู่ปลายเตียงลวกๆ หยิบกุญแจมือออกมาล็อกข้อมืออดัมกับหัวเตียง เขาละออกมาจากห้องนอนของตัวเองตรงไปยังห้องของอดัมทันที กวาดข้าวของของคนตัวเล็กลงกระเป๋าในเวลาอันรวดเร็ว เดินออกมานอกห้องและโยนมันลงบนพื้นให้ลูกน้องของเขา ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาแม้แต่คนเดียวเมื่อพบว่าเจ้านายกำลังอารมณ์เสีย

“ฉันบอกให้เอาข้อมูลของอสรพิษในห้องนั้นมาให้ทำไมถึงยังไงมี!!!! ชุ่ย!! ทำงานกันยังไงของพวกแก!” เจมส์คำรามลั่น ยกมือขึ้นเท้าเอวอย่างเอาเรื่อง

“เอาของพวกนี้ไปค้นซะ ฉันต้องรู้ทุกเรื่องของเขา ภายในวันนี้ก่อนมื้อเย็น…” ดวงตาคมกริบตวัดมองเหล่าคนที่ยืนก้มหน้าก้มตาและเปลี่ยนแผนเพื่อไปที่คาซิโนแทน เขาจะยอมให้อดัมนอนพักจนกว่าจะถึงคืนนี้

***************

ขอบคุณสำหรับนักอ่านทุกคนนะคะะะะ ดีใจมากเลยยยยย

ติดตามกันต่อไปน้าาาา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

12 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #3 The Beast’s Dice

  1. jrasmason พูดว่า:

    Reblogged this on Erica Meme [Fiction all] and commented:

    ตอนล่าสุดค่าาา

  2. wiki พูดว่า:

    Reblogged this on wiki and commented:
    อิอิ ทวงแล้วมาเลย น่ารักกก

  3. Kpy'Bunny พูดว่า:

    ชกอดัมเลยงื้อออออออ เจมส์ไม่ยั่งมือเลย
    ชกใบหน้าแสนสวยซะแทบหมดสวย 55555555555
    มีกุญแจมือด้วย sm เบาๆ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ><

  4. jokirito พูดว่า:

    โอยยย น่าสงสาร โดนหมีโหดหื่นชกสลบซะได้

  5. shin jang พูดว่า:

    ตัดฉับแบบนี้หมายฟามว่างั้ยย พี่จีนอ่ะะ แงง เอาน้ำลาดอดัมให้ตื่นเดี๋ยวนี้ เอ้าเจมส์ต่อเลยค่ะ!! #เดี๋ยวๆ

    อดัมโดนจับได้แล้ว โอ้มรั่ยจะเป็นยังไงต่อไปหนอ เจมส์ก็ชั่งรุนแรวง เอากุญแจมือมาล๊อกอีก smกำลังจะมาา ฮึฮึึึึึึึึึึ ( รึปล่าว)ติดตามต่อไปนะคัฟ สู้ๆเน้อพี่จีน

  6. wiki พูดว่า:

    โจรกระจอก……….
    .
    .
    .
    โถ หมัดเดียวจอดเลยลูกเพี๊ยะะะะะ ไม่เคยสู้ใครมีแต่หนีไปวันๆ นิ่งเลยงี้ น่าข่มขืนกระทำชำอดัมจัง เจมส์จะไม่ทนอีกต่อไป
    ต่อจากนี้ไม่มองว่า sm สักนิด แลจะดราม่ามากกว่าเนอะ แบบว่าเมคเซกกันไปเค้นความจริงกันไปหลงรักกันไป อะไรหลั่งนี้นั้นโน้นน อุ๊
    รอตอนหน้า มาม่า ไวไว กร๊าบบบบ

  7. JC jane พูดว่า:

    ขอแบบโซ่ แส้ กุญแจมือ เลยนะคะพี่จีนนนนน
    แอบสงสารอดัมของเรานิสนุงงง แต่ตาเจมส์นี่ก็รุนแรงเหลือเกิ๊นนนนน ><"

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s