[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #4 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

เจมส์จุดบุหรี่สูบอีกครั้งเมื่อเขากลับมาถึงบ้าน ไม่พบข้อมูลอะไรเลย… ไม่เจออไรเลยที่เกี่ยวกับอดัม ไม่ว่าเขาจะหาทางไหนก็ไม่เจอเลยซักทาง ขอมูลขาวสะอาดเหมือนพลเมืองธรรมดาๆทั่วไป อดัมไม่เคยไปที่คลับ ไม่เคยไปคาซิโนราคาแพงหรือที่ใดๆในย่านนี้ หรือบางทีเขาจะคิดผิด อดัมอาจจะมาจากที่อื่น อาจจะเป็นเพียงแค่โจรกระจอกที่เห็นบ้านเขารวยเลยวางแผ่นจะเข้ามาหาของออกไปแอบขาย…แต่เขารู้ว่าไม่ มือถือของอดัมโทรออกบ่อยเขารู้เพราะเจ้าตัวไม่เคยห่างจากโทรศัพท์ แต่กลับไม่มีเบอร์โทรออกเหลืออยู่เลย ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าตัวแสบนั้นจะทำลายหลักฐานตัวเองมากจนคนอย่างเขาหาไม่เจอ ทำยังกับมีตำรวจคอยช่วยซะอย่างนั้น

ร่างสูงยิ่งสูบบุหรี่เข้าลึกและหยิบมาถือเอาไว้ เขายืนอยู่ที่หน้าบ้าน…สระว่ายน้ำกับอากาศเย็นๆทำให้เจมส์ใจสงบลงมากยิ่งขึ้น แปลกใจตัวเองที่อย่างน้อย… ในใจเขาพอใจที่อดัมไม่ใช่ศัตรู แต่ก็รู้สึกแค้นใจทำไมเจ้าตัวถึงกล้าหลอกเขา ในวงพนันแน่นอนว่ามีแต่เล่ห์กล และเจมส์มั่นใจว่าเขาเจอมามากพอแล้วทั้งในงานกับชีวิตจริง เขาไม่ต้องการเจอมันอีก โดยเฉพาะกับชายหนุ่มตัวสูงกับเส้นผมสีดำสวยราวกับขนอีกา

“…เจอแล้วครับ”เจมส์สูบบุหรี่อีกครั้ง “..เมื่อประมาณเดือนก่อน เขาเร่ขายภาพวาดให้กับนักท่องเที่ยว แต่ดูเหมือนจะเป็นภาพปลอม… เขาถูกแจ้งจับแล้วตำรวจก็พาตัวไป มาปรากฏตัวอีกทีก็ตอนที่บอสอยากได้นักวาดภาพ” เจมส์สูดหายใจเข้าลึกเมื่อลูกน้องเขาบอกอย่างคราวๆให้ฟัง

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้กลายเป็นการที่ว่า อดัมเป็นเพียงนักวาดภาพงั้นหรือ? นักวาดภาพกระจอกที่บังเอิญสวมรอยแทนคนที่เขาต้องการจริงๆ? เจมส์หันกลับมาหยิบกระดาษจากมือลูกน้องของเขา เปิดอ่านคราวๆและปิดลงไป อุ้งมือหยาบปามันลงกับพื้นก่อนจะเหยียบซ้ำ ถึงเเม้จะเป็นอย่างนั้นจริง อดัมก็จะต้องรู้มาจากใครบางคนในเรื่องทรัพย์สินของเขา อดัมจะต้องได้มันมาจากใครซักคน

“พวกนายจะบอกว่า…อดัมถูกตำรวจจับไปแต่ก็รอดกลับมางั้นหรือ? รอดมาเองหรือมีใครมันช่วยออกมา!” เขาขึ้นเสียง สูบบุหรี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วปาลงพื้น พ้นลมออกมายาวเหยียดด้วยความไม่พอใจ ลูกน้องของเขาไม่มีใครกล้าตอบอะไร

“…เตรียมอาหาร ไม่สิ แซนวิช..ฉันจะเอาขึ้นไปให้อดัมเอง เฝ้าให้แน่ใจว่ามือถือของเขาไม่มีคนโทรมาแล้วเราไม่ได้รับสาย”

/*/

แพขนตายาวกระพริบแผ่วเบาอย่างเหม่อๆ เขาใช้เวลานอนมองข้อมือตัวเองที่ถูกล๊อกด้วยกุญแจมือมานานหลายชั่วโมงแล้ว หลังจากเขาลืมตาขึ้นมาทั้งยังต้องต่อสู้กับหัวที่เต้นตุบๆ ยังต้องมาต่อสู้กับกุญแจเหล็กอีก กระชากจนแขนเขาแดงไปหมดก็ยังไม่ขยับ เจ็บจนชาจนอดัมรู้ตัวว่าไม่มีทางหนีไปได้ ในตอนแรกนั้นนึกว่าจะถูกฆ่าตายเสียแล้ว แต่ก็ไม่… เจมส์อาจจะนึกสมเพชเวทนาเขาจนยอมปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อ ไม่ก็อยากจะทรมานเขาอีกซักหน่อยก่อนจะค่อยๆฆ่าให้ตายช้าๆแบบพวกมาเฟียชอบทำก็ได้

“หยาบคายแบบนั้น จะฆ่าฉันยังไงนะ..” เขาขยุ้มผ้าปูที่นอนสีดำระหว่างมองข้อมือทั้งสองของตัวเองที่ถูกขึงไว้…ไม่ว่ามองมันนานแค่ไหนมันก็ยังถูกขึงแบบเดิม เดาได้เลยว่าหล่อโฉดแบบเจมส์คงไม่พ้นการใช้แส้ฟาดแน่ๆ เขาถอนหายใจยาวเหยียด ทำไมกัน…ทั้งที่เป็นแบบนี้ ถูกขังเอาไว้แต่เขากลับไม่ได้..ไม่ได้กลัวตายอย่างที่คิด บางอย่างลึกๆในใจมันบอกเขาว่าเจมส์จะไม่ฆ่าเขา คงเพราะรสจูบในตอนนั้นละมั้ง รสจูบหวานๆเร้าร้อนจนอดัมมึนงงไปหมด ทำไมเจมส์ถึงจูบเขาแบบนั้น? นี่อาจจะเป็นอีกความลับหนึ่งซึ่งมิอาจล่วงรู้ได้ เพราะสนใจหรือเพราะคิดว่าเป็นทางเดียวที่จะเอาชนะโจรเช่นเขาได้ อดัมเองก็ไม่มั่นใจในคำตอบ..รู้เพียงแต่ว่าหัวใจในอกมันช่างบีบรัดเข้าหากันเวลาที่เจมส์ทำดีต่อเขา หรือยามที่พวกเขาได้จูบกัน

ร่างสูงใหญ่หล่อเหลา ฉลาดเป็นกรด รวยล้นฟ้า…หรือจะเรียกว่ามาเฟียอันตรายเจ้าของคาซิโนดี อดัมพลิกตัวแต่ก็ไม่นานเมื่อเขากลับมานอนขดตัวอีกครั้ง กลิ่นหอมๆของเจมส์ที่ติดอยู่ที่หมอนทำเอาชายหนุ่มเผลอใจคิดแต่เรื่องไร้สาระ เพ้อฝัน ถ้าพูดตามตรงเขาไม่ปฎิเสธความจริงว่าเขาชอบเจมส์ ถึงจะพไม่ชอบผู้ชายหยาบคายแต่ถ้านานๆทีเล่นSMกันบ้างอดัมก็ไม่ถืออะไร กลิ่นของร่างสูงรอบตัวเขาเหมือนโอบกอดเขาเอาไว้ ความคิดที่แสนโรแมนติกของตัวอดัมเองทำให้อดแปลกใจไม่ได้

จะถูกขังให้แห้งตายอยู่แล้วแท้ๆ

เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง มองจากแสงอาทิตย์ที่หายไปนานแล้วกับห้องมืดๆ คาดว่าคงจะมืดมากแล้ว ยังดีที่เขาสามารถใช้เท้าเตะให้โคมไฟเปิดก่อนมันจะมืดสนิทได้ทัน

“…นึกว่าจะโวยวาย”อดัมเด้งตัวขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก รีบหันกลับไปมองทางประตูแต่ก็มองไม่เห็นอะไรมากนักจนกระทั้งเจมส์ยอมเปิดไฟ ร่างสูงยืนอยู่ตรงนั้น..ยังคงหล่อคมคายไม่มีเปลี่ยน ร่างกายสูงใหญ่และมัดกล้าม ชายหนุ่มเดินช้าๆมาหาเขา นั้นทำให้อดัมรีบหดกายหลบจนแทบติดกับหัวเตียง

“หวังเป็นอย่างยิ่งว่านายจะไปตายซะ…” เขาตอกกลับ

ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้มรับคำหวานเจ็บๆของอดัม ดูท่าว่าเขาจะเป็นห่วงเกินไปที่ว่าอดัมอาจจะบาดเจ็บ เจมส์รู้ตัวมาเสมอว่าตัวเองมือหนัก ถ้าอดัมไม่ทำตัวเองอย่างการรนหาที่เขาก็ไม่มีทางจะทำร้ายใครโดยไม่จำเป็น

“…นายรู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว หรือผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว..”เจมส์ถอนหายใจหน่ายๆ เริ่มต้นหันหลังถอดชุดสูทออกวางพาดกับเก้าอี้ หลังจากวางจานแซนวิชลงบนโต๊ะกระจก อดัมนอนขดตัวอยู่บนเตียงเขาเหมือนตอนแรกที่เขาพาเจ้าตัวมา ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีคิดหนีมากมายนัก นับว่าเยี่ยม..จะได้คุยกันง่ายหน่อย

“ใครจะมารู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ฉันไม่มีนาฬิกา”อดัมตอบ เขาพยายามห้ามสายตาไม่ให้มองสำรวจร่างกายกำยำแน่นๆของเจมส์ อีกฝ่ายไม่อายเลยหรือไงที่มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้ ดวงตาคมกริบเพียงแค่ตวัดกลับมามองเขา ยกยิ้มเล็กน้อยซึงอดัมไม่รู้ว่ามันเป็นการดูถูกหรือเพียงแค่หัวเราะ คนตัวสูงดึงยางมัดผมออกวางเอาไว้ เสยเส้นผมสีทองสวยไปด้านหลังและเดินมาหาเขา มีเพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมเอาไว้ลวกๆ

“นี่จะตี2แล้ว…เดาว่านายคงจะหลับไปนาน” เจมส์พูดขึ้นมาเบาๆ มองสำรวจดวงตาสีอ่อนแสนเร้าร้อนของอดัม เจ้าตัวคงกำลังสับสน…พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่มองร่างกายของเขา แต่แววตานั้นไม่ว่ายังไงก็ปอดบังเจมส์ไม่ได้ ถึงเจ้าตัวจะปฎิเสธแต่อดัมมีความเร้าร้อน ความต้องการสูงอย่างที่เจมส์ไม่มีทางดูผิดแน่ๆ

“ปล่อยฉัน…แค่นี้นายก็มีความผิดมากพออยู่แล้ว”อดัมกลืนน้ำลายเฮือก กลั้นหายใจอย่างลืมตัวยามที่ร่างสูงย่างกายขึ้นมาบนเตียงของ…ร่างสูงเอง ไม่อยากจะเชื่อว่าสถานะการ์ณตอนนี้จะเป็นอดัมที่จนตรอก ราวกับถูกสิงโตขนสีทองสว่างจ้าบนบัง และเขาเป็นเพียงแมวน่าสงสารที่กำลังจะถูกฆ่า

อย่างเต็มใจอีกต่างหาก

“…บอกฉันมาก่อนถึงความผิดของนาย บาปของนายเช่นการเป็นสายสืบ ล้วงความลับของฉันแล้วคาบมันหนีไป” เจมส์พูด ลอบมองสำรวจปฎิกิริยาของอดัม พบว่าอย่างหนึ่งที่ปรากฎจากดวงตาสีอ่อนนั้นคือ อดัมมาหาเขาเดพื่อล้วงความลับแน่ๆ ถึงเพียงแค่แวบเดียวก่อนอดัมจะกระชากโซ่แต่เจมส์ต่างหากที่เผลอตัวกดข้อมือทั้งสองอีกฝ่ายลงกับเตียง ใช้อีกมือหนึ่งล๊อกลำคอขาวและบีบเอาไว้

“…ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร บาปของฉันอย่างเดียวคือการเข้ามาที่นี่เพื่อจับคนชั่วแบบนาย”อดัมเชิดหน้าขึ้นไม่กลัวร่างสูงด้านบน

“บาปขอฝนายคือการขโมยของ พยายามล่อลวงฉัน..จากสายตานายมันบอก ว่านายค่อนข้างคิดไม่ซื่อกับคนอย่างฉัน..หรือชอบ? ชอบถูกมัดหรือชอบมีผู้ชายตัวใหญ่ๆคร่อมเอาไว้” เจมส์หัวเราะในลำคอยามที่เห็นใบหน้าหวานขึ้นสี เจ้าตัวไม่ปฎิเสธในข้อนี้เขาเองก็พอใจเอามากทีเดียว ริมฝีปากบางๆที่ปกติจะเม้มเข้าหากัน ดวงตากลมที่ชอบหลยตา คางที่ชอบเชิดขึ้นอย่างถือตัว หยิ่งผยองราวกับราชินี แม้จะสู้ไม่ได้แต่ก็ไม่ยอมถอย

“แล้วถ้าพูดถึงบาปอย่าง..การฆ่าคนตายละ” ร่างสูงขมวดคิ้ว เขานิ่งคิดกับสิ่งที่อดัมพูด มองสายตาแงะน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม สมเพช? เป็นไปได้สูงว่าอดัมหมายถึงตัวเขาเองไม่ใช่เจ้าตัว มือเล็กๆและปราจากการระมัดระวังนี่นะหรือจะเคยฆ่าใครได้ เจมส์ไม่ได้ตอบคำถามพวกนั้น

“พูดมาอดัม พูดว่าใครส่งนายมาแล้วฉันจะพิจารณาว่าควรตัดแขนนายแค่ข้างเดียว..” เขาจงใจเอ่ยเสียงเเข็งด้วยใบหน้าเรียบเฉยดุดัน

“ไม่มีใครส่งฉันมาทั้งนั้น!”เจมส์คิ้วกระตุกเมื่อถูกอีกฝ่ายกัดเข้าที่มือเมื่อเผลอ แยกเขี้ยวและกระชากมืออกโดยทันที เขาง้างมือขึ้นเพื่อจะตบใบหน้าได้รูปแรงๆอีกครั้งแต่ก็เปลี่ยนใจในที่สุด พบว่าตัวเองค่อนข้างใจอ่อนยามที่เห็นร่างกายสมสวนแม้จะเล็กกว่าเขาคุดตัวหลบในทันที อดัมคงจะได้เรียนรู้มาบ้างแล้วว่าอย่าลองดีกับเขา

“…งั้นฉันจะฆ่านายทิ้งดีไหม? ฆ่านายเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนหน้านั้นก็ทรมานนายไปเรื่อยๆ ค่อยๆตัดแขนตัดขาจนเหลือแต่ตัว ล่ามเอาไว้ในกรง…”เจมส์จงใจใช้น้ำเสียงเย็นเฉียบ เขาขยับถอยกลับมาตามด้วยชักมีดพกขึ้นแกว่งขู่คนข้างใต้

“ถ้าฉันเป็นอะไรไปละก็!!! ตำรวจจะตามล่านาย จะจับนายโยนเข้าซังเต! ประหารนาย!” เจมส์สูดหายใจเข้าลึกและพ้นออกมา เอาเถอะ…ไม่บอกตอนนี้วันหนึ่งก็ต้องบอกเขาจนได้ เจมส์ยอมเก็บมีดพกไปแบบเดิม เปลี่ยนเป้าหมายจากการเค้นความลับมาเป็นลวนลามอาหารของเขาแทน

“ก็ได้…ขู่ฆ่าไม่ได้ผล”เจมส์ยอมพูดในที่สุด

“ใช่ ยอมแพ้นะดีแล้ว นายมันพวกจิตไม่ว่าง ชอบจับคนมาขังเล่น ทรมานเล่น รู้หรือเปล่าว่าอเมริกาไม่มีทาสแล้ว!” อดัมไม่อาจจะห้ามปากของตัวเองได้เมื่อเจมส์ยอมโอนอ่อนต่อเขา หลุบตาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าพูดมากเกินไปจนใบหน้าคมที่อุสาอ่อนลงกลับมาแข็งกร้าวแบบเดิมอีกครั้งจนเขาหวั่นใจ

“…นายคงลืมไปแล้วว่าในบ้านนี้ฉันคือบอส ฉันเป็นดังทานซีคในปราสาท ฉันจะทำอะไรก็ได้โดยเฉพาะกับขโมยที่งัดห้องโชว์ของล้ำค้าและพยายามขโมยกริชโบราณราคาเกือบ$300,000” อดัมยิ่งเม้มปากตัวแข็งทื่อ เขาพยายามก้มหน้าห่อตัวหลบเสียงคำรามแข็งกร้าวอันตรายของร่างสูง ทำไมเขาถึงได้ตัวเล็กขนาดนี้ทั้งที่ความสุงก็ไม่ห่างกันมากมายนัก คงเพราะความน่าเกรงขามของเจมส์ละมั้ง

“…งั้นฉันจะให้นายเป็นทาสแล้วกัน อเมริกาจะได้มีทาสซักที จริงไหม? ที่นี่เวกัส อะไรก็เกิดขึ้นทั้งนั้น”เจมส์ใช้อุ้งมือจับใบหน้าชายหนุ่มให้เงยขึ้นมาสบดวงตากับเขา

“เริ่มจากงานแรกคืออ้าขา…และ-“อดัมหุบขาในทันทีที่ได้ยินแต่ก็หยุดเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เจมส์เองก็หยุดด้วยนับได้ว่าโชคคงเข้าข้างเขาอยู่บ้าง หากว่าสังเกตุดีๆแล้วละก็ ทั่วทั้งแผ่นอกกว้างและเสื้อสีขาวก็มีรอยข่วนอยู่แล้ว เขาช้อนตาขึ้นมองเมื่อเจมส์คุยกับลูกน้องจบ พวกเขาได้สบตากันพอดี

“…นายพึ่งนอนกับผู้หญิงมา” อดัมกระซิบถามระหว่างที่จ้องรอยลิปติกบริเวณลอนกล้ามแน่นตึง ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรในทันที เพียงแค่ยกยิ้มให้เท่านั้น

“…ฉันจะปล่อยนายไปก่อนอดัม พอดีว่า…มีแขกน่าสนใจไปที่คาซีโน” เจมส์ตอบแค่นั้น เขารู้ดีจากที่ลูกน้องรายงานเมื่อกี้ จู่ๆตำรวจก็ไปขอค้นคาซิโนของเขาโดยอ้างว่ามีคนแจ้งความถึงการแอบลักลอบค้ายา… เขารู้ว่ามันเกิดมาจากการที่เขาจับอดัมได้และเจ้าตัวเล็กนี่ทำงานพลาด ไม่ว่าฝ่ายไหนก็ตามที่แจ้งตำรวจให้รีบแจ้นมา

เดินหมากเร็วไปที่จะหาเรื่องจับคนบริสุทธิ์แบบเขา

“เจมส์…”อดัมเผลอเรียกเจมส์ออกไป อีกฝ่ายคุยกับลูกน้องด้านนอกด้วยภาาษาสเปนเพื่อให้เขาไม่เข้าใจ แน่ละว่าเขาพอเข้าใจบ้าง มันเกิดเรื่องขึ้นที่คาซิโน คิดดูสิว่าเจมส์ร้ายกับเขาขนาดนี้ก็ยังใจดีพอที่จะไปห่วงใย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่เป็นเอามากถึงขั้นจิตไม่ว่าง คงเป็นตัวเขาเองไม่ใช่เจมส์

“นายจะไปไหน”ชายหนุ่มถามอีกครั้ง มองสบดวงตาของร่างสูงที่หยุดกึกมองเขา เจมส์มองต่ำลงมาสำรวจร่างกายแต่แม้เพียงแวบเดียวอีกฝ่ายก็หันกลับไป รอยยุบของที่นอนหายไปเพราะคนตัวใหญ่เจ้าของเตียง บัดนี้ได้ลงไปเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว เจมส์เปิดห้องเสื้อ เลือกเป็นเสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูเข้ม กางเกงสีดำตัวใหม่และเข็มขัดหัวสีทอง ร่างสูงยืนรวบผมอยู่ที่กระจกห้อง

“…นายจะไม่ได้ไปสู้กับใครใช่ไหม หรือว่าฆ่าใคร”อดัมเสี่ยงถามออกมาอีก

“ฉันไม่ได้จะไปฆ่าใครอดัม..ไม่โดยไม่จำเป็น ฉันมีธุระสำคัญที่จะต้องไปจัดการและนายจะไม่ได้ไปไหนนอกจากถูกล่ามกับเตียงอยู่แบบนั้น” เจมส์ตอบดักทางเสียก่อน ดวงตาคมกริบมองร่างเล็กผ่านเงาสะท้อนของกระจก อดัมยังคงนั่งอยู่บนเตียงกว้างๆ มองมาที่เขาด้วยสายตาเป็นห่วง อีกฝ่ายคงคิดว่าเขาไม่เห็นละมั้ง

อดัมเม้มปากพยายามใช้ความคิด เมื่อกี้พวกคนข้างนอกพูดว่ายังไงนะ…มีคำว่าปืนไหมนะ.. พระเจ้าช่วย ทำไมเขาจะต้องเป็นห่วงเจมส์ด้วย แต่ภาพแบบในหนังจีนมันก็ปรากฎออกมาไม่ขาดสาย ถ้าเจมส์โดนยิงละ?

หากว่าตัดความจริงในเรื่องที่ว่าเจมส์เป็นฆาตรกรโรคจิตฆ่าท่านส.ส. ไปละก็ ร่างสูงถือว่าเป็นผู้ชายที่เยี่ยมยอด อาจจะถือว่าซาดิสมากไปก็ตาม ลึกๆแล้วอดัมรู้ว่าเจมส์ไม่ได้เลวร้ายนัก

“หรือเป็นห่วง…ถ้าฉันตาย นายก็คงจะถูกปล่อยตัว แบบนี่สินะ”เจมส์หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กอีกครั้ง ยิ้มให้ยามที่ิอดัมยังคงเชิดทำหยิ่งผยองเช่นเดิม

“ฉันไม่คิดจะใช้การตายของคนอื่นมาสร้างประโยชน์ให้ตัวเองหรอกนะ…ฉันต่างจากนาย”อดัมเม้มปากทำหน้าบึ้งตึง เจมส์เพียงแค่หย่อนตัวนั่งข้างๆเตียงก็เท่านั้นเอง

“งั้นตอบคำถามฉันตามจริงได้ไหมอดัม” เจมส์ลองเปลี่ยนมาใช้แผนใหม่ ทำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน เอื่อมมือหยาบออกไปลูบเบาๆตามใบหน้าได้รูป เขาไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆเลยในการจ้องมองดวงตาสีสวยกับอุ้งมือที่ลูบบริเวณต้นคอของชายหนุ่ม

“แค่ใช่หรือไม่….ฉันฆ่าคนที่นายรู้จักหรือ?”เจมส์ใช้ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องนิ่งจับปฎิกริยาของอดัม ชายหนุ่มนิ่งคิดและเผลอเอียงคอเล็กน้อย ถ้าคิดนานขนาดนี้เดาว่าคำตอบคงไม่แน่นอน

“ไม่จำเป็นต้องตอบนาย…” เจมส์ไม่เซ้าซี้

“แล้ว…นายมาจากแก๊งอื่นใช่ไหม คาซิโนอื่น พวกที่จ้องจะล้มฉัน?”เจมส์ถามอีกเขาแทรงก้มหน้าก้มตาแต่ก็ลอบมองอดัมไปด้วย เจ้าตัวขมวดคิ้วมุนเหมือนคนพยายามคิดตาม

“ไม่…ทำไมฉันต้องทำงานให้พวกแก๊งแบบนั้น?”อดัมถามกลับไป เงยมองร่างสูงที่ดูมีสีหน้าดีขึ้นมากกว่าก่อนหน้านี้ เจ้าตัวยังคงมองเขาด้วยแววขบขันแต่ก็แฝงไปด้วยแววตาของนักล่า ราวกับเจมส์กำลังรู้อะไรดีๆบางอย่างที่เขาไม่รู้

“งั้นนายทำงานให้ใคร…นักการเมือง?”เจมส์ถามต่ออีก เริ่มพยายามคิดประมวลผลในหัว อดัมคงเป็นคนที่โกหกเก่งมากหรือไม่ก็โกหกได้แย่มาก เขาเดาได้เลยสองทางว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำงานให้กับศัตรูของเขา ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องของใครก็ตามที่คิดว่า หากฆ่าคนเช่นเขาไปแล้วจะแก้แค้นได้ ถ้าหากว่าอดัมไม่ใช่คนของพวกนักการเมืองที่พยายามควบคุมเขาละก็ อดัมคงเป็นเพียงแค่โจรกระจอกๆที่บังเอิญเข้ามาในบ้านของเขาได้

“ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร” อดัมตัดสินใจตอบกลับไปในที่สุด จะให้เขาบอกได้เช่นไรว่าตำรวจบังคับให้มาหาหลักฐานลากนายเข้าซักเต… เขาถูกฆ่าแน่นอน เมื่อเจมส์เห็นว่าอดัมกลับมาขัดขืนอีกครั้งด้วยการแสดงความหัวรั้นออกมา ร่างสูงจึงยอมหยุดถามเรื่องเซ้าซี้ใดๆต่อ หันกลับมาเพื่อหยิบแซนวิชเย็นชืดมาให้อดัม มันเป็นเพียงเเซนวิชใส่แยมส้มธรรมดาๆเท่านั้น

“ทานนี้ซะ และนอน…” เขาเอามันยัดใส่มือของคนตัวเล็กที่ถูกล่ามเอาไว้ ลุกขึ้นมาและเริ่มจัดชุดอีกครั้งหนึ่ง

“ฉันจะออกไปจัดการธุระแล้วจะกลับมาจัดการกับนาย”

/*/

เจมส์ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับเหล่าตำรวจทำหน้าตาขึงขังยืนรออยู่ ในโถงที่เต็มไปด้วยเหล่าแขกที่เล่นการพนันกันอยู่คงไม่มีใครสนใจแน่ๆว่ามีกลุ่มตำรวจมาถึงที่ เจมส์หันกลับไปสั่งลูกน้องคนหนึ่ง กำชับพนักงานทุกคนให้ตอบแขกที่ถามว่าตำรวจเดินทางมาเพื่อตรวจความเรียบร้อยเท่านั้น ไม่น่าเชื่อเลยที่เขาจะมีเรื่องอื้อฉาวเพราะเจมส์สะอาดมาตลอด

“มิสเตอร์ฮันท์”เจมส์เอื่อมมือไปจับมือกับตำรวจหนุ่มตัวสูงคนหนึ่ง

“เจมส์…เรียกผมเจมส์ดีกว่า”ร่างสูงว่า

“ผมจอน เป็นหัวหน้า” ดวงตาคมเพียงแค่มองและรักษารอยยิ้ม แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ “ผมได้รับแจ้งมาว่าที่นี่มีการลักลอบค้ายา เราเลยอยากจะขอความร่วมมือเพื่อตรวจค้นอย่างละเอียด ทุกซอกทุกมุม” จอนพูดต่อยื้นกระดาษให้เขา แต่เจมส์ไม่สนใจจะอ่านมันด้วยซ้ำ

“ตามสบายครับ ผมขาวสะอาดอยู่แล้วและยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะให้ความร่วมมือต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ…ที่จะค้นอย่างกับหาตัวนักโทษที่ถูกขังเอาไว้” เจมส์ลองเชิงด้วยการพูดถึงอดัมกลายๆ จอนหันกลับมามองเขาทันที ตำรวจหนุ่มยังคงรักษาสีหน้าและไม่ตอบอะไรกลับมา หากจะค้นก็ค้นเลย สิ่งที่เขาทำผิดอย่างเดียวคือเครื่องเล่นบางอย่างที่มันถูกแก้ไข จะไม่มีทางรู้ได้เลยหากไม่ลองเล่นซักชั่วโมงหนึ่ง และอีกอย่าง…ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับดวงนิจริงไหม? หากมีคนบอกว่าเครื่องโกง แล้วใครจะเชื่อ เขารู้ดีว่ามีคนแจ้งตำรวจเพื่อให้มาช่วยตัวอดัมออกไป หรือไม่พวกตำรวจจุ้นจ้านนี่และที่รู้ดีเสียเองว่ามีเจ้าแมวขโมยนั่นอยู่ สิ่งที่เขาต้องหาหลังจากนี้ก็คงเป็นการว่าใครส่งอดัมมากันแน่ ส่งมาเพื่ออะไร และต้องการอะไรจากเขา สิ่งต่อไปก็คือ…ระวังอย่าให้ตำรวจมีอำนาจไปค้นบ้านเขาก็พอ

***********************

ขอบคุณที่ติดตามค่าาา

อย่าลืมคอมเม้นเสริมกำลังใจ นะคะะะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

10 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #4 The Beast’s Dice

  1. wiki พูดว่า:

    Reblogged this on wiki and commented:
    มาแล้วครับบบบ ตอนที่สี่ #Hiddlesworth

  2. jrasmason พูดว่า:

    Reblogged this on Erica Meme [Fiction all] and commented:
    ตอนล่าสุดครับผมม

  3. wiki พูดว่า:

    สนุก ๆๆ ลุ้นๆๆ ดีจังเลยยยยยยย
    อดัมที่แสนยั่วเย้าาา
    เจมส์ที่แสนเจ้าเล่ห์
    ปากแข็งจัง แต่ก็ชอบเขา อยากได้เขา…น่ารักมากกกกกกกอ่ะะะ

    รอตอนหน้าคร๊าบบ

  4. Kpy'Bunny. พูดว่า:

    นึกว่าจะจูบก่อนไป ><
    ทำไมอดัมจะต้องยั่วขนาดนี้ //นอนตายอย่างสงบ
    เจมส์รู้ไปหมดเลยแค่มองก็รู้ล่ะ เป็นสามีภรรยากันมาก่อนชิมิ//อ่อก!!!
    รอตอนต่อไป~

  5. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    สนุกมากเลยค่ะ ตื่นเต้นจัง จะเป็นยังไงต่อคะ

  6. rinchinwang พูดว่า:

    สวัสดีค่า เพิ่งมาติดตามอ่าน เขียนได้สนุกมากๆเลยค่ะ รอลุ้นว่าน้องอดัมจะเป็นอย่างไรต่อไป อิอิ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s