[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #5 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ในที่สุดวันที่แสนยาวนานของอดัมก็จบลงเสียที การถูกบังคับให้วาดรูปต่อหน้าร่างสูงดูจะเป็นเรื่องยากเย็นกว่าที่เคยคิดเอาไว้หลายเท่า ยิ่งผ่านไปเจมส์ก็ยิ่งต่างจากที่เขาเคยคิดเอาไว้ สุภาพบุรุษที่เต็มไปด้วยอันตราย ดวงตาคมกริบสีฟ้ามักจะมองตรงไปเบื่องหน้าเสมอ ริมฝีปากหยักที่มักจะเหยียดยิ้มเหมือนกำลังหัวเราะให้กับอะไรดีๆที่รู้มา หากเพียงแต่อดัมไม่เคยอ่านเกมออกเลยว่าเจมส์คิดอะไรอยู่ สัมผัสเย้ายวนแผ่วเบาที่เจมส์มอบให้ยามที่ร่างสูงจับให้อดัมอยู่ในที่ที่ถูก หรือแม้แต่เรียวแรงน่าตกใจในตอนที่เขาตอบกลับไปตรงๆว่าไม่ต้องการดินเนอร์ร่วมโต๊ะกับผู้ชายคนนั้น

ตั้งแต่วันที่เจมส์กลับมาจากคาซิโน บางอย่างก็ดูจะเปลี่ยนไป…ร่างสูงหันมาปฎิบัติต่อเขา เลวร้ายหยาบคายเช่นทาสน่าสงสาร แต่หลายๆครั้งกลับอ่อนหวานและสุภาพจนอดัมใจเต้นถี่เร็ว ยิ่งเจมส์อ่านยากเท่าไร ดูเหมือนจะยิ่งกุมหัวใจของเขาแน่นขึ้นมากเท่านั้น

มือเรียวขาวเอื่อมไปขยุ้มที่นอนสีขาวบางในห้องของเขาเอง งานประจำวันของอดัมไม่พ้นการวาดภาพ และการดูแลเจมส์จนกว่าสิงโตตัวนั้นจะไปดูคาซิโน ในไม่ช้าเขาพบว่าการได้ใช้ชีวิตตอบสนองความเอาแต่ใจของเจมส์ก็ไม่เลวร้ายนัก ร่างสูงจะดีต่อเขาหากเขาดีต่อชายหนุ่ม ข้อแลกเปลี่ยนง่ายๆไม่มีอะไรซับซ้อน ยิ่งเขาดีมากเท่าไร…เชื่อฟังแต่โดยดี เจมส์ก็จะยิ่งดีต่อเขา หรือไม่ร่างสูงก็กำลังต้องการอะไรบางอย่างที่อดัมเองก็ไม่รู้ว่าอะไร..

ถ้าเจมส์รู้ว่าเขาเป็นสายตำรวจละก็ เขาคงต้องตายจริงๆ

ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่นึกถึง อดัมไม่ปฎิเสธเลยว่าเสียดายหากร่างสุงจะติดคุกหรืออะไร เจมส์นะหรือจะฆ่าคนได้? คำถามที่อดัมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา คำตอบทุกๆครั้งเหมือนกันคือ”ใช่” แต่หากว่าเจมส์ฆ่าส.ส.คนนั้น ทำไมร่างสูงถึงไม่มีปฎิกิริยาอะไรเลย ตำรวจเองก็ไม่แม้จะโผล่มาช่วยตั้งแต่เขาขาดการติดต่อไปเป็นอาทิตย์ ถูกล่าม และถูกจับตาดูตลอดเวลา คงยิ่งกว่าอยู่ในคุกเสียอีกละมั้ง

“…นอนไวไปหรือเปล่า” อดัมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เขาสาบานได้ว่าล็อกห้องแล้ว แต่มีหรือของแบบนั้นจะกันเจ้าของบ้านออกไปได้ เจมส์ยังคงยืนอยู่ที่ประตูห้อง…ปิดมันช้าๆและก้าวมาหาเขา ชายหนุ่มยังคงนิ่งอยู่บนเตียง รอคอยว่าเจมส์จะทำอะไร

“ฉันมีแผนการจะตอบแทนนาย ที่นาย…ทำตัวดีและเลิกหลบหนี” เจมส์นั่งลงบนเตียง จงใจเมินกริยาของอดัมที่ขยับถอยห่างจากเขา เจ้าตัวกำลังปากแข็งแต่ไม่เป็นไร…เจมส์กำลังสืบหาว่าอดัมต้องการอะไร ค่อยๆสืบทีละนิดทำให้พบว่า สิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะมีผลต่อเขาคือเอกสารบางอย่างที่ส.ส.คนหนึ่งมอบให้เขา น่าสงสารที่ชายคนนั้นถูกฆ่าตายในวันที่เจ้านั่นพยายามจะแบล็กเมย์ เจมส์รู้ดีและทำลายมันไปแล้ว ช่วงนี้เองก็ยังมีข่าวลือแปลกๆที่ตำรวจไม่ยอมปล่อยเขา…บางก็ว่าเขาเกี่ยวกับการฆ่าส.ส.ที่ตำรวจยังไม่มีปัญญาจับคนร้ายได้เสียที เจมส์ไม่ได้สนใจปัญหาเรื่องอื่นอย่างเคย เขาสนใจเพียงอดัม

คนตัวเล็กยังคงเชิดใส่เขา สวยงามเหมือนแมวป่าตัวสวยที่ถูกขังกรง หยิ่งผยองแต่ลึกๆในใจกลับกำลังต่อสู้กับตัวเอง สายตาอดัมบอกว่าเจ้าตัวชอบเขา…จะเรียกว่าหลงไหลก็ว่าได้ เหตุผลที่เจมส์ไม่กำจัดหรือทำร้ายอดัมเพราะในใจแล้ว เขาเองก็สนใจอดัมเช่นกัน

เขากำลังสนใจว่าเจ้าตัวเล็กข้างๆนี่มีอะไรที่ซ่อนอยู่อีก อยากจะค้นหา อยากจะล้วงความลับใต้หน้ากากออกมาเชยชม อุ้งมือหยาบยกขึ้นแตะเบาๆที่ต้นแขนอดัม ลูบแผ่วลงมายังมือเรียวขาวและกุมเอาไว้

“นายเคยคิดไหม ว่าหากเราอยู่ด้วยกัน…มันจะเป็นไปอย่างราบรื่นหากนายยอมบอกฉันทุกอย่าง”เจมส์แสร้งถอนหายใจ

“…”ดวงตาสีอ่อนช้อนกลับมามองคนข้างกาย เจมส์โกหก ดวงตาคมที่พราวระยับมันบอกเขา หากว่าอดัมยอมบอกความลับ เจมส์ก็จะฆ่าเขาด้วยอีกคน…ไม่มีทางที่ร่างสูงจะใจดีขนาดที่ให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน แสดงความรักเช่นคู่รักที่แสนอ่อนหวาน ไม่…เจมส์ไม่ใช่คนแบบนั้น

“…นายรู้ว่าฉันเขินอาย ฉันจะยอมรับได้ยังไงว่าตามจริงฉันคิดอะไรอันตรายไว้บ้าง” อดัมกระซิบตอบกลับไป จงใจทำตัวดีเพื่อเลี่ยงไม่ให้เจมส์ตบเขาอีก ชายหนุ่มมอบรอยยิ้มอ่อนหวานให้กับเจ้าของร่างสูงใหญ่ เจมส์เพียงแค่หัวเราะ…อุ้งมือชายหนุ่มยกขึ้นลูบปลอยผมเขา

“ขี้อายหรือ? ในเวลาที่นายเลิกด่าฉันแล้วหันมาทำเสียงหวานๆพูด นี่น่ารักใช่เล่น อดัม” เจมส์กระซิบบอกกลับไปบาง เขายอมตามน้ำดูว่าอดัมจะมาลูกไม้ไหนกับเขากันแน่ คนหนึ่งที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อล้วงความลับจากแมวขโมย อีกคนกลับพยายามหลบซ่อนและหาทางหนี

“งั้นฉันจะยอมบอกความลับนาย”อดัมเสนอ “ฉันจะบอกทุกอย่างที่นายอยากรู้ ทุกอย่าง ตามความจริง แลกกับ…ความเป็นส่วนตัวในเวลาที่ฉันวาดภาพให้นาย ห้ามแตะต้อง ห้ามเข้าใกล้ ห้ามจูบ…”อดัมนึกกระดากปากที่ต้องพูดออกมาตรงๆ แต่ยังไงมันก็ช่วยไม่ได้เมื่อนี่ดูจะเป็นทางรอดทางเดียว หาคำโกหกหวานๆน่าเชื่อถือ เจมส์จะได้เลิกหันมาล่าเขา ความกลัวว่าจะถูกเจมส์ฆ่ามันเมียบไม่ได้เลยกับความคิดทรยศในใจของเขาเอง ความคิดอันตรายที่ฝันถึงยามถูกร่างสูงกอดเอาไว้ ไม่อาจจะสบตาเจมส์ได้นานเพราะกลัวอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาคิดเช่นไร…กลัวจะรู้ว่าจริงๆอดัมอาจจะไม่ขัดขืนหากเจมส์ต้องการทำอย่างที่เฝ้าขู่เขา

“ลองบอกมาสิแล้วจะพิจารณา”เจมส์ตอบเลี่ยงๆ ซึงตามจริงแล้ว การลวนลามอดัมนับเป็นงานหนึ่งที่ร่างสูงพอใจจะทำ เปรียบได้กับสุน้บัขป่าที่หยอกล่ออาหารของตน อาหารที่รู้ว่าจะต้องเริศรสแต่ก็ไม่ยอมกิน…

“ความจริงก็คือ..ไม่มี ฉันจน…นายก็รู้ว่าจน ฝีมือวาดรูปก็พอประมาณ อุสาว่าจะเข้ามาหลอกนายวาดรูปได้ ก็ว่าจะแอบไปขโมยของไปขาย นายบอกห้องสำคัญก็เลยหน้ามืดไปหน่อยแค่นั้น” เจมส์ยังคงจ้องคนตัวเล็กที่โกหกหน้าตาย

“พวกตำรวจพูดถึงเรื่องนาย’ร่างสูงบอก ยอมอยู่นิ่งๆยามที่อดัมยันตัวขึ้นมา เบียดร่างกายเข้าหาตัวเขาราวกับต้องการยั่วยวน เจมส์เองก็ทำได้แค่จับเอวสอบเพียวเอาไว้ ในไม่ช้าอดัมดก็มานั่งอยู่บตักของเขา คร่อมเอาไว้และเป็นพวกเขาที่ได้สบตากันในที่สุด แพขนตายามกระพริบระหว่างแนบหน้าผากกับเขา

“ทำไมเราไม่มาคุยเรื่อง…อย่างเช่นว่า นายจะปล่อยฉันไปเมื่อฉันสารภาพแล้ว”เจมส์แกล้งบีบบั้นท้ายกลมแรงๆแทนคำตอบ

“ฉันเป็นคนมีอำนาจตัดสินใจว่าจะปล่อยใครหรือไม่ปล่อย…ฉันพอใจที่จะให้นายอยู่ด้วย”อดัมเผลอสูดหายใจเข้าลึก แต่ก็ผิดหวังเมื่อเจมส์พูดต่อ

“…เช่นจิตรกรที่ยังวาดภาพค้างเอาไว้ ทำงานของนาย ทำตัวเป็นเด็กดี และฉันจะไว้ชีวิตนาย”ร่างสูงใช้โอกาสที่อดัมเผลอดันตัวชายหนุ่มปล่อยลงบนพื้นจนอดัมก้นจ้ำเบ้ากับพื้นพรม อีกฝ่ายร้องครางและจับไปที่สะโพก เจมส์ได้แต่มองตามยิ้มๆ… ต่อให้สุดท้ายแล้วปรากฎว่าอดัมบริสุทธิ์ เขาก็จะไม่ปล่อยไปแน่ๆ

“เตรียมตัวซะ…จะให้คนเอาชุดมาให้ อีก10นาทีเราจะไปข้างนอกกัน”เจมส์ลุกขึ้นพูด กระชับเสื้อสูทราคาแพงไปด้วยไม่สนใจสายตาดุๆของชายบนพื้น

/*/

“นายจะพาฉันไปไหน” เจมส์หันกลับมามองเจ้าของน้ำเสียงออกคำสั่งข้างกาย เขาจับอดัมให้มานั่งบนรถกับเขาเพื่อไปที่งานงานหนึ่งด้วยกัน วันนี้ตามจริงแล้วเขายังมีนัดอยู่สำหรับการคุยธุรกิจเล็กๆน้อยๆ การสารสัมพันธ์ที่ดีกับนักธุรกิจด้วยกัน…ประธานบริษัทชาวจีนที่มาเล่นที่คาซิโนเขาบ่อยๆ เจ้าตัวค่อนข้างสนใจทีเดียวหากว่าจะมาลงทุนทำโรงแรมที่นี่ ซึ่งเขาอาจจะได้บริหารงานในระยะเวลาหนึ่งกับค่าตอบแทนราคาดีก็เป็นได้

เจมส์เลือกที่จะยังคงไม่ตอบอะไรอดัมทั้งนั้น สถานที่ที่เขาจะพาเพื่อนของเขาไปเปิดหูเปิดตาก็คือสถานบันเทิงที่เป็นส่วนตัว ได้ดูโชว์จากนักกายกรรมทั้งชายและหญิง รวมถึงพนักงานส่วนใหญ่ที่พร้อมจะนอนกับลูกค้าหากถูกเลือกและราคาตอบแทนที่พอเหมาะ เขาพาอดัมมาด้วยเพื่อจะให้เจ้าตัวแสบข้างๆได้เปิดหูเปิดตาบ้าง นอกจากจะถูกขังอยู่แค่ในบ้านของเขา เจมส์ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำขนาดนั้น ร่างสูงรู้ดีว่าตัวเองใจดีพอที่จะวางแผนการเล็กๆน้อยๆให้อดัมได้ลองทำงานดูบ้าง

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือเจมส์ นายพาฉันมาที่ไหน ไม่กลัวฉันหนีหรอ” อดัมนึกขัดใจที่เผลอเตือนร่างสูงไปแบบนั้น แต่มันอดไม่ได้ที่เห็นเจมส์นั่งอยู่ข้างๆวางตัวอย่างกับพวกมาเฟียในหนัง ชุดสูทราคาแพงกับแก้วเหล้าที่เจมส์เพียงจิบๆ เขาเองก็ถูกจับใส่สูท แต่เป็นสูทแบบหูกระต่ายต่างจากของเจมส์ค่อนข้างมาก ถึงจะเกลียดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่าเจมส์หล่อมากจริงๆ ร่างสูงยอมวางแก้วเหล้าและหันกลับมาหาเขา

“อดัมที่รัก” เจมส์เริ่ม “นายควรรู้สถานะตัวเอง…ในเมื่อนายไม่ยอมตอบว่านายมีแผนร้ายอะไรในการเข้าใกล้ฉัน ฉันก็จะพานายไปหาคนที่จจะเค้นความลับออกมาได้โดยที่ฉันจะนั่งฟังนาย..ร้องขอชีวิต”เจมส์จงใจกดเสียงให้น่ากลัวและจริงจังขู่อดัม ดูท่าจะได้ผลเสียด้วย

“นายไม่ควรมีความคิดแม้แต่แวบเดียวว่าฉันใจดี ฉันไม่ใจดี ฉันเป็นเจ้าของคาซิโน ลูกน้องรอบกายฉันถือปืนกันทุกคน…เข้าใจใช่ไหมว่าฉันอันตราย ฉันฆ่านายละก็ ถ้าไม่ต้องการให้ใครเจอศพก็จะไม่มีใครเจอ แต่ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้งก่อนเราไปถึง…พูดมาว่านายต้องการอะไร” อดัมสูดหายใจเข้าลึกยามที่ถูกอุ้งมือของเจมส์จับแขนเอาไว้ บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับ.. สัตว์ร้ายปากเสีย ถ้าไม่ทำตัวดีๆ เจมส์คงจะบีบคอเขา แต่หากเมื่อมองเข้าลึกในดวงตาคมแล้วละก็ อดัมค่อนข้างมั่นใจส่วนหนึ่งว่าเจมส์จะไม่มีทางกินเขา คงจะเหมือนกับสิงโตตัวใหญ่ที่จับกระต่ายมาขุนเอาไว้ รอให้อ้วน ถึงเขาบอกเจมส์ไปจริงๆว่าตำรวจบังคับมาลากคอนายเข้าคุก!! มีโอกาสสูงทีเดียวที่เขาก็ยังคงถูกขังเอาไว้ข้างกายร่างสูงอยู่แบบเดิม

“ฉันเห็นนายในหน้าหนังสือพิมพ์…ฉันชอบเล่นการพนันแต่เงินไม่ถึง แล้วนายก็หล่อ หน้าตาดี ยิ่งตัวจริงก็หล่อกว่าในรูปเสียอีก..ล่ำด้วยกล้ามเป็นมัด เงินก็หนาจนกระเป๋าเงินแทบปริออกมา”อดัมตัดสินใจพูดในที่สุด เขาหลุบตาลงต่ำลูบๆมือไปตามแผ่นอกกว้าง เจมส์หายใจติดขัดเล็กน้อยบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้รังเกียจเขานัก

“ฉันก็เลยอยากจะรู้จักนาย..นายส่งจดหมายไป ฉันเห็นมันแปะอยู่ที่หอศิลป์ เลยขโมยมันมาเพื่อจะมาวาดภาพให้นาย” เจมส์ยิ้มเมื่อในที่สุดอดัมก็รู้เสียทีว่าเขาต้องการอะไร เจ้าตัวแสบน่ารักนี่ยังคงโกหกหน้าตายใส่เข้า กลบเกลื่อนทุกอย่างด้วยน้ำเสียงยั่วยวน อดสงสัยไม่ได้ว่าที่อดัมบอกว่าเขาหน้าตาดีพูดจริงหรือเปล่า ร่างสูงยอมปล่อยมือจากต้นแขนทั้งสอง เกมส์…มันเป็นเกมส์หนึ่งที่คงคล้ายกับการพนัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเผยไพ่ของตัวเอง เลือกที่จะใช้วิธีหลอกล่อให้เขวแทน ต่างกันเพียงแค่ว่า

เจมส์คงจะเป็นเจ้ามือที่มีชิปอยู่ไม่อั้น และเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าอดัมเข้าหาเขาเพื่ออะไร…อีกฝ่ายมีไพ่อะไรถึงมั่นใจว่าเขาจะเผยความลับพวกนั้น หรือจะเป็นร่างกายขาวๆ หรือริมฝีปากหวานๆที่พาตัวเองรอดพ้นไปทุกที

“..ถ้าแบบนั้นนายก็วางใจได้เลยว่าฉันจะไม่ทำอะไรนายแน่ๆ คนส่วนมากจะหลงใหลหน้าตาและเงินของฉัน นายเองก็คงเป็นหนึ่งในคนพวกนั้น..” เจมส์เริ่ม “ฉันก็สนใจนายอดัม นายน่ารัก เล่ห์เหลี่ยมที่หนึ่ง…นายทำได้ยังไงกันให้รอดจากการถูกฉันบีบคอแค่เพียงคำพูด นายขโมยของฉันแต่ก็ทำให้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยถ้าเทียบกับการที่นายปฎิเสธไม่ทานดินเนอร์ด้วยกัน” อดัมพยายามอย่างยิ่งยวดไม่ให้เผลอใผลเมื่อเจมส์ดึงเขาให้กลับไปพิงแผ่นอกกว้าง

เจมส์พูดจริงหรือ?

พระเจ้าช่วย ทำไมมันถึงได้ฟังดูโรแมนติกขนาดนี้นะ เจมส์หลงใหลเขาเหมือนกันหรือ? อดัมเริ่มสับสนจนทำได้แค่นอนพิงแผ่นอกกว้างเอาไว้ ชายหนุ่มก็พอรู้ตัวว่าตัวเองนะใจง่าย…มีอย่างที่ไหนหลงใหลได้ปลื้มเจ้าของคาซิโนหนุ่มหล่อตั้งแต่เจอกันครั้งแรก จนกระทั้งลืมไปบ่อยๆว่าเจมส์ฆ่าคน ต่อให้รักกันก็ไม่มีทางอยู่อย่างแฮปปี้เพราะร่างสูงต้องไปติดคุกอีกเป็นสิบๆปี เจมส์อาจจะยังคิดว่าเขาพยายามขโมยของหรืออาจจะตบเขาอีกหลายที แต่อดัมรู้ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยในเมื่อมีเวลาอยู่ด้วยกันจำกัด เขาก็ต้องทำงานที่จอนบังคับมา.. แล้วมันผิดหรือเปล่านะถ้าหากว่าเขาจะดีต่อเจมส์ จีบร่างสูง เก็บเกี่ยวความสุขที่อุสาได้อยู่กับคนในฝัน…

ไม่ละ เขาไม่เคยคิดว่าจะชอบเจ้าชายอสุรแบบนี้

“มาเถอะอดัม ถึงแล้ว”เจมส์ปล่อยมือจากเอวสอบทันทีที่มาถึง ลงจากรถไปโดยทำเพียงแค่ยืนรออดัมให้ลงตามมา ร่างสูงยื้นมือไปจับมือเจ้าของบาร์ซึงเป็นเพื่อนของเขา

“ฉันนัดกับมิสเตอร์ฮวางเอาไว้ จัดโชว์ดีๆซักสองโชว์แล้วก็สาวๆสองหรือสามคนให้เขาหน่อย” เจมส์สั่งเบาๆ เพื่อเขาพยักหน้ารับแต่ก็จับแขนเขาเอาไว้ก่อนร่างสูงจะเดินไป ดวงตาคมของเพื่อนเขายังคงมองอดัมและเขาที่หันกลับไปมองด้วยอีกคน

“นายพาใครมาด้วย ไหนข่าวบอกนายคบกับลูกสาวเจ้าของธนาคารอยู่” เจมส์ยกยิ้ม

“นี่เจ้าหญิงเบล รู้จักไหมในดิสนี่…เขายังไม่รู้ว่าฉันมีอะไรดีมากกว่าหน้าตา พาไปเที่ยวเล่นให้ฉันหน่อยแล้วกัน คุยธุระเสร็จจะลงมารับคืน” เจมส์ตอบ ตบบ่าเพื่อนเขาแรงๆและพูดต่อ “…ห้ามเป็นรอย ฉันยังไม่ได้กินซักคำ”

อดัมเดินเข้าไปหาเจมส์โดยอัตโนมัตแต่ก็ถูกขวางเอาไว้โดยผู้ชายร่างสูงคนหนึ่ง อีกฝ่ายยิ้มหวานให้เขาจนอดัมยอมยุดและหันมามอง เจมส์กับพวกลูกน้องเดินหายกันเข้าไปแล้ว ส่วนเขาถูกทิ้งเอาไว้ตัวคนเดียว…

“สวัสดี..ฉันไมเคิล เจ้าของบาร์ที่นี่” อดัมหรี่ตามองอีกฝ่ายแต่ก็ยอมพยักหน้ารับ

“อดัม…เพื่อนเจมส์” เขากระแอม

“เจมส์ฝากนายเอาไว้ให้อยู่กับฉัน มาสิ”เขาไม่เคยคิดว่านิทานก่อนนอนจะน่าสนใจ แต่นอนนี้เขารู้สึกได้ว่า ตัวเองเหมือนจะกำลังโดยหลอกล่อให้ไปทำอะไรมิดีมิร้าย อดัมพยายามมองตามเจมส์แต่เจ้าบ้าตัวใหญ่ก็หายไปซะแล้ว นี่นะหรือประโยคหวานๆที่บอกว่าสนใจเขา!! สนใจบ้าอะไรกันถึงทิ้งไว้แบบนี้

“ฉันเออ อยู่คนเดียวได้”อดัมตอบ ยิ้มๆให้อีกฝ่ายแต่ไมเคิลก็เอื่อมมือมาจับแขนเขาเอาไว้

“มาเถอะ เจมส์เขาฝากงานนายไว้กับฉัน ใส่ชุดมาเรียบร้อยนิ ตามมาได้แล้ว” ไม่…อดัมขืนตัวหลบทันทีที่ฝ่ามือของคนตัวสูงจับที่แขน แต่เขาก็ไม่อาจจะสู้แรงอะไรได้มากนัก ตามน้ำไปก่อน..ชายหนุ่มยอมเลิกขืนตัว เขาเปลี่ยนมาเป็นเดินตามไมเคิลเข้าไปด้านในของบาร์ เห็นดวงตาบางคู่ที่มองตามยามที่พวกเขาเดินด้วยกัน แต่ก็เพียงไม่นาน ร่างสูงอาศัยจังหวะที่ไมเคิลเผลอเตะเข้าอย่างจังที่ข้อพับขาร่างสูงแล้วใช้จังหวะนั่นรีบชิ่งออกมาทางเดิมทันที

“ปล่อย!”อดัมร้องลั่นเมื่อถูกการ์ทสองคนรวบตัวเอาไว้และโยนเขาจนไปกระแทกกับกำแพง มีเสียงไมเคิลดังขึ้นเพื่อบอกให้สองคนนั้นหยุดรุมกระทืบเขา อีกฝ่ายก้าวฉับๆมาทางที่อดัมยังคงนั่งอยู่ กระชากตัวเขาขึ้นมาจากพื้นแบบไม่ออมแรงเลยซักนิดจนเขาหอบหายใจเพราะยังมึนๆอยู่

“ตามมานี่ จะให้นั่งดีๆไม่ชอบสงสัยชอบแบบใช้กำลังใช่ไหม? ถ้าไม่ใช่ของของเจมส์ละก็ฉันคงต่อยนายปากแตกไปแล้ว”ไมเคิลแยกเขี้ยวใส่เขา

“แค่ล้อเล่นนะ ล้อเล่น…” อดัมยิ้มแหย่ๆ

/*/

“…หวังว่าคุณจะสนใจเรื่องที่ผมบอกไป” เจมส์เพียงแค่หัวเราะตามที่มิสเตอร์ฮวางเล่นมุข อีกฝ่ายดื่มหนักมากและพูดถึวงแต่ว่าอยากทำบาร์แบบนี้บ้าง เจมส์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาบอกไปตามตรงว่าเขาทำบาร์ไม่ถนัดเท่าไร อีกฝ่ายน่าจะพอรู้ถึงได้กลับมาคุยกันเรื่องทำโรงแรมต่อ แต่เพียงไม่นาน การคุยธุรกิจก็สิ้นสุดลงหลังจากโชว์ของสาวนางหนึ่งจบลง เจมส์หยิบน้ำสีฟ้าอ่อนขึ้นมาจิบ เขาหันกลับมาจูบตอบสาวสวยนางหนึ่งที่นั่งเบียดตัวเองอยู่ใกล้เขา คาบเอาเชอร์รี่มาทานจากริมฝีปากอวบอิ่มนั่น ไม่นานนักประตูก็เปิดออกเขามั่นใจว่าเป็นขนมทานเล่นที่สั่งไปเพิ่ม จะว่าไปแล้ว…ตอนนี้อดัมจะทำอะไรอยู่? มีหวังถูกไมเคิลแกล้งเอาไปเป็นบริกรแน่ๆ เจมส์คิดอย่างอารมณ์ดี คาดการ์ณใบหน้าขาวๆออกเลยว่าจะต้องคาดแค้นเขาพอตัว

“ผมสั่งขนมมาทานเล่น เป็นไก่ทอด”เจมส์หันมาบอกมิสเตอร์ฮวาง อีกฝ่ายเองก็พยักหน้ารับ ร่างสูงหันกลับมาตามเมื่อดวงตาคมของเพื่อนชาวจีนเขาจ้องไม่วางตา คนตัวสูงเลิกคิ้วมองเด็กเสริฟที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ชุดสวยๆแนว…นักเต้นหรือ? เขาไม่รู้นัก น่าจะเรียกว่าใส่ชุดคอสเพลย์เป็นคาวบอยเสียมากกว่า กางเกงหนังรัดรูปกับเสื้อกักสีน้ำตาล มีตรานายอำเภอแต่ว่า มือขาวๆที่ยกถาดเข้ามากับถูกล็อกด้วยกุญแจมือเอาไว้

“น่าสนใจมาก” มิสเตอร์ฮวางยิ้มตอบรับ

“รีบๆเอามาเสริฟตรงนี้สิ…เร็วเขาบริการท่านผู้นี้หน่อย” อดัมกัดปากมากยิ่งขึ้นเมื่อเขาพบว่าคนที่อยู่เบื่องหลังก็คือเจมส์!!! เจ้าผู้ชายใจร้ายนิสัยเสีย ฆาตรกร วิปริต ที่นั่งยิ้มหวานเห็นดีเห็นงามที่เขาถูกจับแต่งตัวแปลกๆแถมยังมีการ์ทเดินตามคุมความประพฤติอยู่ใกล้ๆ แวบแรกเขาอุสาคิดว่าเจมส์จะช่วยเขา เขาคิดว่าเจมส์จะรีบลุกขึ้นมาจากโซฟาบ้าๆนั้น วิ่งเข้ามาหาและรีบกอดเขาเอาไว้ ไหนบอกว่าชอบไง…แล้วสาวสวยที่นั่งอยู่บนตักใครกันไม่ทราบ

“นายทำแบบนี้ได้ยังไง..นายหลอกฉันมาเป็นอีตัวแบบนี้หรือ? แกมันไอ้สวะ!!” อดัมขึ้นเสียงอย่างเหลืออดเมื่อเจมส์ยกยิ้ม เขาทั้งน้อยใจ ทั้งเสียใจ และโกรธด้วย อยากจะกระโจนใส่เจมส์ที่นั่งสบายๆลูบเอวสาวคนข้างกาย ดวงตาคมมองมาที่เขาด้วยสายตาราวกับกำลังสนุกที่มองอดัมเต้นเร้าๆอยากจะกระชากคอ

“มิสเตอร์ฮวาง นี่เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆจากผม อาจจะผยศไปบ้างแต่ก็น่ารักดี” เจมส์หันกลับมาพูดกับแขกของเขาที่ยังคงลังเล ยิ่งมองดวงตาของอดัมเขาก็ยิ่งร้อนในอก ดวงตาที่เข้มขึ้นด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะถูกการ์ทจับเอาไว้เพื่อไม่ให้ทำร้ายเขาก็ตาม อดัมยิ่งดูสวยขึ้นไปอีกเวลาโกรธเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ราวกับนางสิงห์ที่ยินดีจะถูกฆ่ามากกว่าการก้มหัว

“ผมไม่เคยสนใจผู้ชายมาก่อน เขาไม่ดูอันตรายเกินไปหรือ?” เจมส์สายหัว

“แขกบางคนมีแนวที่ชอบต่างกัน…เขาสวมบทบาทเป็นนายอำเภอหนุ่มผู้น่าสงสาร หลงเชื่อใจโจรใจร้ายแต่ก็ถูกจับเสียเอง”อดัมยิ่งเม้มปากเมื่อเจมส์ยังคงเย็นชาอยู่แบบเดิม สองคนนี้คุยบ้าอะไรกัน เขาไม่ใช่สุนัขหรือสัตว์ที่ถูกจับมาโชว์นะ อดัมพยายามดิ้นอย่างเต็มที่จนในที่สุดก็ถูกผลักลงมาตรงหน้าของหนุ่มเอเชีย อีกฝ่ายยังคงมองเขาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ เอื่อมมือออกมาหมายจะจับใบหน้าเขาแต่อดัมก็ปัดมือเจ้าตัวทิ้ง

“เอาอาหารล่อสิ” เจมส์ยังคงแกล้งคนตัวเล็กกว่าต่อไป ร่างสูงเอื่อมมือมาหยิบมันฝรั่งทอดแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้ววางลงบนเป้ากางเกงของมีสเตอร์ฮวาง แม้เจ้าตัวจะตื่นๆแต่ก็ยอมอยู่นิ่งๆหัวเราะเพราะคงเข้าใจว่าเป็นการละเล่นอย่างหนึ่ง อดัมยังคงมองเขาด้วยสายตาอาฆาต ปฎิเสธออกมาชัดเจนว่าไม่ต้องการก้มลงไปกินแน่ๆ เจมส์หัวเราะเมื่อได้ยินคำด่าหยาบคายจากริมฝีปากบาง ร่างสูงยกมือขึ้นเพียงไม่นานลูกน้องของเขาก็รีบเอาปืนมาให้ เจมส์ปลดไกปืนก่อนจะจ่อกระบอกเข้ากับเส้นผมนุ่มๆสีดำเป็นลอน

“ก้มลงไปกินรางวัลของนายสิ” อดัมกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้ตัวเองสั่นไปมากกว่านี้ เขาพยายามใจแข็งไม่หลบดวงตาคมกริบเย็นชาของเจมส์และยังคงยืนตัวนิ่งอยู่แบบนั้น ร่างสูงกดกระบอกปืนลงมามากกว่าเดิมจนเขาเริ่มมือสั่น ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่าเขาจะไม่ถูกเจมส์ฆ่าตาย แล้วคนเอเชียบ้านี่ไม่มีศิลธรรมเลยหรือ คนถูกปืนจ่อหัวตรงหน้ากลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

“ทำสิ!!!!!!!!”อดัมสะดุ้งเฮือกกับเสียงคำรามกึกก้องของเจมส์ที่ตวาดเขา หอบหายใจตื่นๆแต่ก็ยอมก้มลงไปกินมันฝรั่งแผ่นเล็กบนเป้ากางเกงของมีสเตอร์ฮวาง

“ดี…ดีมาก ทีนี้…หยิบแผ่นหนึ่งคาบไปป้อนมิสเตอร์ฮวางหน่อยสิ”แม้เจมส์จะยังรักษาน้ำเสียงให้ดูราบเรียบเย็นชาได้ก็ตาม แต่หากว่าดวงตาสีอ่อนสวยตวัดกลับมามองเขา ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเผลอลดปืนลงเล็กน้อย มันเตือนให้เขารู้ว่า แม้อดัมจะทำเป็นเก่งเพียงใดแต่เจ้าตัวเล็กปากกล้าก็ยังกลัวเขาอยู่ อดัมที่น่าสงสาร…เจมส์นึกอยากจะเข้าไปกอดจริงๆ แต่ก็อยู่นิ่งๆ มองชายหนุ่มที่ใช้มือขาวๆสั่นเทาเอื่อมไปหยิบมันฝรั่งแผ่นใหญ่ที่สุดเท่าที่จะหาได้ คาบเอาไว้ในปาก ใช้มือทั้งสองยันท่อนขาของมิสเตอร์ฮวางเอาไว้เพื่อเงยหน้าขึ้นป้อนคนที่อยู่บนโซฟา

แต่แทนที่มิสเตอร์ฮวางจะคาบมันฝรั่งไป เพื่อนของเขากลับหยิบมันออกแทนที่ด้วยการกดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มของอดัม.. ริมฝีปากนุ่มสีชมพูที่เจมส์ค่อนข้างพึงพอใจเป็นพิเศษ ร่างสูงทำได้เพียงแค่มองอดัมถูกจูบ มองคนตัวเล็กดิ้นขัดขืนและต่อยเข้าที่ริมฝีปากฮวางเมื่อดิ้นหลุดจนได้ เจมส์ทำได้เพียงเก็บความไม่พอใจเอาไว้ลึกๆในอก ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองจะรู้สึกไม่พอใจวาบแค่เพียงอีกฝ่ายถูกผู้ชายอื่นจูบเท่านั้น

“ปล่อยไป…”เจมสืยกมือห้ามเมื่ออดัมวิ่งหนีออกจากห้องไปแล้ว เขาบอกให้ลูกน้องแอบตามอดัมไปเพราะเขายังคงต้องจัดการกับแขกของเขาก่อน มิสเตอร์ฮวางเพียงแค่หัวเราะและลูบๆแก้มเหมือนกับพอใจอยู่ไม่น้อยเลย

“ผมชอบนะ เจ็บเหมือนจริงเลย” เจมส์ยังคงยิ้มรับคำพูดนั้น

“..เชิญคุณดื่มตามสบายมิสเตอร์ฮวาง ผมยังคงมีธุระต่อแต่ผมจะจัดการส่งเด็กๆมาให้อยู่เป็นเพื่อนคุณคืนนี้” เจมส์ลุกขึ้นทำให้อีกฝ่ายลุกตาม พวกเขาจับมือกันพอเป็นพิธีแต่แค่ไม่นานร่างสูงก็รีบออกมาจากห้อง คืนปืนให้ลูกน้องเขา… ตอนนี้เจมส์ต้องไปตามลูกแมวตัวเล็กที่หนีเตลิดไปซะแล้ว

/*/

“เฮ้ๆๆ!!! เปิดประตูสิ เปิดสิ!!”อดัมรีบตบๆกระจกรถตำรวจคันแรกที่เขาหาเจอ อดัมวิ่งหนีออกมาจากบาร์ เขาวิ่งมาตามทางเดินไม่สนว่าคนจะมองเวลาที่เห็นนายอำเภอวิ่งผ่าย อดัมไม่แคร์ เขาถามมาตลอดทางว่าตำรวจอยู่ไหน เขาพยายามกระชากประตูให้เปิดออกจาตำรวจข้างในยอมเปิดประตูลงมาคุยกับเขาในที่สุด

“มีอะไรครับ?”

“พาฉันไปที่สถานนีตำรวจที ได้โปรดเถอะ…พาฉันไปที ไปหาจอน เจ้านายของนายไง รีบๆพาฉันไปได้ไหมก่อนที่พวกนั้นจะตามมา ฉันพอแล้วกับเรื่องบ้าๆ!! ฉันเกือบจะถูกฆ่าสองรอบแล้ว ถูกทำร้าย ครั้งนี้ก็ถูกล่ามเอาไว้อย่างกับหมา ไม่เอาแล้ว รีบๆพาฉันไปสิ เร็วเข้า!!!!” อดัมจับคุณตำรวจเขย่าๆแขน

“จอนหรือ? หมายถึงคุณโคตาร์จาร์เรน่า?” อดัมพยักหน้า “เขาไม่อยู่แถวนี้หรอก”

“ฉันรู้ว่าคุณคอบบรา? ไม่อยู่แถวนี้!!! ไม่ว่าจะนามสกุลอะไรก็ตาม บราคอน  อีวาน? แค่พาฉันไปหาเขา นายไม่เข้าใจ..ฟังนะ ฉันทำคดีอยู่ ทำคดีให้พวกนาย คดีลับเกี่ยวกับส.ส.ตัวอ้วนที่ถูกฆ่าตาย ฉันถูกฆาตรกรบ้ากักตัวเอาไว้ นายต้องช่วยฉัน ถ้านายไม่ทำละก็ฉัน-“

“อยู่นี่เองบัคกี้…” อดัมหันกลับมาตามเสียงเรียก เขาเข่าอ่อนยวบเมื่อเห็นรถยนต์สีดำของเจมส์จอดลงด้านหลังรถตำรวจ และร่างสูงที่ก้าวลงมา เขาสายหน้าอย่างลืมตัวแล้วยึดท่อนแขนของคุณตำรวจเอาไว้แน่นมากกว่าเดิม ไม่น่ะ ไม่ๆๆๆๆ เขาเกือบจะหนีได้แล้วเชียว เกือบจะได้แล้วเชียว

“พาฉันไป ได้โปรด ไปไหนก็ได้..”อดัมส่ายหน้าหวือพยายามอ้อนวอนคุณตำรวจ

“สวัสดีครับ ผมเจมส์ ฮันท์ เจ้าของคาซิโนใหญ่ๆตรงนุ้น.. ผมขอโทษจริงๆที่คนของผมมาทำความเดือดร้อนให้คุณ”เจมส์เดินเข้ามาใกล้อดัมมากยิ่งขึ้น

“เขาบอกว่าเขาถูกตามทำร้าย มีคนขู่ฆ่าเขา ใช่คุณหรือเปล่า?” เจมส์ยิ้มหวาน จับบ่าอดัมที่ตัวแข็งทื่อเอาไว้

“ไม่ครับ ไม่แน่นอน เขาชื่อบัคกี้…เป็นเด็กเสริฟในบาร์ของคาซิโนเท่านั้น เขาขโมยเงินของแขกไปจนแขกโกรธมาก ผมแค่ขู่ไปตามอารมณ์ว่าถ้าไม่คืนเงินให้แขกผมจะฆ่าเขา แต่เขาหนีออกมาก่อน” อดัมสายหัวหวือมองสบตาคุณตำรวจอย่างจริงจังว่าให้ช่วยเขา พาเขาออกไปจากเงื้อมมือของฆาตรกรโรคจิตบ้านี้ ดูเหมือนคุณตำรวจจะพอรู้เรื่องว่าเขาจะสื่ออะไร

“ใครคือบัคกี้”อดัมพยายามใจแข็ง

“เป็นอย่างที่เขาพูดหรือเปล่าครับ มิสเตอร์บัคกี้” อดัมอ้าปากจะพูดแต่เจมส์ก็รั้งเอวเขาไว้จนอดัมเห็นว่าลูกน้องคนหนึ่งของเจมส์อยู่หลังคุณตำรวจ อีกฝ่ายแอบจ่อกระบอกปืนไปทางเจ้าพนักงานที่ยังคงมองมาที่เขา มองดูรอบๆแล้วคงไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางด้วยซ้ำไป เจมส์จะฆ่าคุณตำรวจหากเขาบอกหรือ? อดัมยิ่งกว่าน้ำตาคลอ

“บอกเขาไปสิบัคกี้ พูดความจริง ฉันไม่พักงานนายหรอกนะ..” อดัมตัวสั่นเทาพยายามซ่อนความกลัวเอาไว้ เขามองเพียงแต่ปลายกระบอกปืนเท่านัน้

“…ผมโกหก…ผมจะคืนเงิน แค่อย่าทำอะไรเขา..หมายถึง อย่าทำอะไรผม”เจมส์ยกมือเล็กน้อยจนลูกน้องเขายอมเก็บปืน พาอดัมกลับไปนั่งในรถระหว่างที่เขาต้องอธิบายคุณตำรวจเพิ่มเติมเสียก่อน

อดัมเม้มปากแน่นเมื่อนั่งอยู่ในเบาะราคาแพงหลังรถ เจมส์ยังคงคุยอะไรบางอย่างกับคุณตำรวจ ไม่อยากจะเชื่อว่าแม้แต่ตำรวจเจมส์ก็ยังจะฆ่าได้ลง แล้วเขาละ เขาตายแน่ ไม่มีทางไหนเลยที่เขาจะรอดไปได้… ดวงตาสีอ่อนมองออกไปนอกกระจก ไม่นานนักเจมส์ก็เดินกลับมาที่รถ พวกเขาได้สบตากัน ดวงตาคมที่วาววับอย่างถือชัยชนะเอาไว้เหนือเขา

“นายมันปีศาจ..”

*******************

มีนักอ่านเพิ่มขึ้นมาด้วยละะะ ดีใจมากๆๆๆๆๆๆ ว่างๆก็ทักทายกันมาได้นะค่าาาาา

ขอบคุณที่ติดตามคะ หากชอบมากก็เม้นให้เค้าบ้างนะะะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

15 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #5 The Beast’s Dice

  1. bebypimry พูดว่า:

    กรี๊ดฟฟฟฟฟฟฟ
    เจมส์ใจร้ายยยยย ตอนนี้ต้องการตบเจมส์มาก
    อดัมสู้ๆ นะ งืออออ

  2. JC jane พูดว่า:

    ตาเจมส์บ้า!!! ทำร้ายอดัมไว้มากๆเดี๋ยวอดัมของบ่าวหนีไปได้หล่ะก็ หึ!!! จะสมน้ำหน้าให้ดู แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังนะ!!! 😬😬😬

  3. jokirito พูดว่า:

    เจมส์ใจร้ายเกินไปล่ะ ไม่น่ารักเลย อดัมก็กลัวหงอขนาดนั้น จะรักเจมส์ลงเหรอนั่น แล้วจะคู่กันยังไง เป็นอิหนูให้เขาแกล้งเล่นไปงี้เหรอ ไม่ไหวๆ

  4. wiki พูดว่า:

    แกล้งกันอยู่ได้อ่ะะะะะะะะ เจมส์ร้ายยจริงๆ ฟฟฟฟฟฟ
    อดัมนี่โดนแกล้งเหนือชั้นกลับกว่าทุกคราเลย ไม่เคยชนะว่าที่สามีสักกะที มีอะไรดีบ้างไหมเนี่ยพ่อโจรกระจอก อิย์

    คราวนี้จะโดนอะไรบ้างนะบัคกี้ รอตอนหน้า!!!

  5. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    เจมส์ใจร้าย
    อดัมน่าสงสาร กลัวใหญเลย…
    มะมาเก๊าปลอบขวัญให้เอง

  6. puithaniya พูดว่า:

    เจมส์ร้ายอะ ทำแบบนี้ได้งัย ไม่ปลื้มมมมมมมมม
    แกล้งอดัมเกินไปรึเปล่าฮะ น่าสงสารที่ซุดดดดดดดดด
    ให้คนอื่นมาลักจูบอดัมได้งัย ไม่ยอมวุ้ย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s