[FIC] Bloodrush [JamesXAdam]R. #6 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ร่างสูงยิ่งหงุดหงิดในใจหลังจากที่ลูกน้องของเขารายงานว่าอดัมไม่ยอมลงมาทานอาหารด้านล่าง… อีกฝ่ายทานแต่แซนวิชง่ายๆที่มีคนยกขึ้นไปให้ที่ชั้นบน ไม่ออกไปไหน ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนอนมาโดยตลอดหลายต่อหลายวัน เจมส์เองก็รู้ดีว่าเพราะอะไร เรื่องวันนั้นทำให้อดัมอารมณ์เสียและไม่พูดกับเขาอีกเลย ชายหนุ่มมักมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ผิดหวังในทุกๆครั้งที่พวกเขาเจอหน้ากัน แต่วันนี้อดัมจะไม่สามารถหลบหน้าเขาได้เพราะเป็นวันที่เจ้าตัวเล็กต้องลงมานั่งวาดภาพให้เขาต่อ เจมส์เปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นชุทสูทแบบที่เขาจะต้องใส่ นึกไม่พอใจจริงๆยามที่ยังมีคนบอกว่าอดัมเองก็ไม่ลงไปทานอาหารในวันนี้ เขาตัดสินใจเดินออกไปจากห้องของตัวเอง ตรงไปยังห้องนอนของอดัมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

“บอกทุกคนว่าอย่าเอาอาหารมาให้เขาอีก!” อดัมสะดุ้งเฮือกกับเสียงคำรามของเจมส์จากนอกประตูห้อง เขาเม้มปากมองไปทางบานประตูและหันกลับมาเสมือนว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าเจมส์จะเคาะประตูขู่คำรามให้เขาเปิดประตูเช่นไรอดัมก็จะไม่ลุกขึ้นจากเตียงเด็ดขาด พอกันทีกับผู้ชายอันตรายราวกับสัตว์ร้ายที่ควรจะถูกขังเอาไว้ในกรงดีๆซักกรง เขามีเหตุผลเป็นร้อยแปดว่าเจมส์จะต้องเป็นคนฆ่าส.ส.ดาร์วิงแน่ๆ แต่กลับหาทางที่จะติดต่อจอนไม่ได้ หาทางติดต่อตำรวจไม่ได้เลย เขาถูกขังเอาไว้ในบ้านหลังใหญ่โตจนอดัมนึกถึงอพาสเมนต์อันเล็กเท่ารูหนูของเขาทุกๆคืน

“ทำไมถึงไม่เปิดประตู…”เจมส์ดุนดันกระพุงแกมเพื่อระงับอารมณ์ร้อนๆในอก ร่างสูงไม่ชินกับการถูกปฎิเสธ เขาไม่ชอบการถูกปฎิเสธ การรอคอย หรือการตกเป็นไองั้งที่ต้องมาตามง้อใครก็ตาม เขากระชับสูทให้เรียบร้อยเช่นเดิม เส้นผมสีอ่อนถูกรวบเอาไว้และเขาที่โยนกุญแจสำรองคืนลูกน้อง ซึ่งพวกนั้นก็ปิดประตูล็อกตามหลังอย่างรู้งานจนเหลือเพียงแค่เขาและชายหนุ่มตัวเล็กกว่าบนเตียงกว้างในห้องมืดๆ อดัมคงไม่ยอมจะเปิดม่านให้แสงจากภายนอกเข้ามา ชายหนุ่มยังคงไม่แม้แต่จะหันมามอง ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้แล้วกระชากต้นแขนอีกฝ่ายจนอดัมยอมเงยหน้าขึ้นมองเขา และอีกอย่างหนึ่งที่เจมส์รู้ได้ทันทีก็คือ…เขาเกลียดยามที่อดัมไม่สนใจใยดีเขา

“ฉันไม่อยากคุยกับนาย ไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับพวกไม่มีหัวใจ…พวกอสุรร้ายน่ารังเกียจ” เจมส์คิ้วกระตุก

“น่ารังเกียจหรือ? แล้วถ้าฉันน่ารังเกียจแล้วนายไม่ยิ่งกว่าหรือ? รีบแจ้นไปฟ้องตำรวจ เรื่องอะไร…หรือเพราะเห็นว่ามันหล่อ? ไหนว่าชอบฉันไง” อดัมทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูถูกดูแคลน

“นายจะบ้าหรือเจมส์ ฉันพูดหรือว่าชอบนาย? ไม่…ฉันไม่ชอบผู้ชายประสาทเสีย โรคจิตแบบนาย! นายกล้าหันปืนใส่ตำรวจได้ยังไง นายจะฆ่าเขา!! นายจะฆ่าเขาถ้าฉันพูดอะไรไม่ดี ฉันเคยคิดว่านายเลวแต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเลวขนาดนี้!! นายจะฆ่าฉัน ฆ่าทุกคน ฆ่าทุกๆคนที่มาขวางทางนายใช่ไหม!”

“อดัม หยุดพูด…”

“ทำไมฉันจะต้องหยุดพูดด้วย หากว่านายเคยฆ่าคนมันก็คงไม่ยากเลยที่นายจะฆ่าคนอีก นายฆ่ามาแล้วคงนับไม่ท่วนถึงใจไร้หัวใจขนาดนี้ จับฉันขังเอาไว้ก็ยังไม่พอ…จับฉันไปเป็นพวกขายตัวก็ยังไม่พอ นายนะโกหกฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะแจ้งความว่านายฆ่า-“อดัมร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อถูกเจมส์กระชากคอเข้ามาใกล้ เขากัดปากมองสบดวงตาคมกริบที่มองมายังเขา เจมส์มีดวงตาที่เข้มขึ้น จากความโกรธ ความไม่พอใจ ส่วนเขาก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยนอกจากการอยู่นิ่งๆในอุ้งมือของเจมส์

“ฉันเตือนนายแล้วว่าให้หุบปาก.. นายคิดว่าฉันแคร์หรือ ไม่..ฉันไม่แคร์รู้ไว้ซะ นายถูกล่าม ติดต่อใครไม่ได้ นายเป็นทาสฉันจากการกระทำของตัวนายเอง”เจมส์บีบต้นแขนทั้งสองแรงขึ้น

“ต่อให้นายร้องไห้ฉันก็ไม่สนใจ ฉันนี่และจะฆ่านายให้ตายหากว่านายทรยศฉันอีก…และดูเหมือนว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องเสียที นายรู้แล้วว่าฉันเป็นคนยังไง”เจมส์ขบกรามจ้องมองคนที่เขาอยากจะบีบให้แหลกคามือ ยิ่งอดัมร้องไห้เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ไม่พอใจที่เห็นหยดน้ำตา ไม่พอใจที่อดัมแคร์ชีวิตตำรวจคนนั่น ไม่พอใจที่อดัมไม่ยอมแสดงความเกรียวกราดด่าท่อที่ว่าเป็นเพราะเขาทำให้เจ้าตัวถูกชายอื่นสัมผัส เขาไม่พอใจอะไรเลยซักอย่าง…

“ฉันไม่คุยกับนาย..ฉันไม่อยากแม้แต่จะเสียเวลาคุยกับปีศาจแบบนาย”ร่างสูงรู้สึกราวกับเลือดในกายยิ่งสูบฉีดเมื่ออดัมไม่ยอมสบตาเขา

“เงยหน้าขึ้นมา”เขาสั่ง

“ไม่!”

“ฉันบอกให้เงยหน้า!”เจมส์ง้างมือขึ้นแล้วตบเข้าที่ใบหน้าได้รูปนั่นอย่างจังจนอดัมล้มลงไปบนที่นอน ยิ่งขบกรามมากขึ้นกับความเจ็บแปร๊บในกายเมื่อพบว่าริมฝีปากบางมีรอยเลือด เจมส์กระชากตัวอดัมขึ้นมาด้วยมือเดียวและเหวี่ยงลงไปบนพื้นพรม คำรามต่ำกับความรู้สึกในใจ ยิ่งเขาทำร้ายอดัมเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี รุ้สึกเลวร้าย ทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ตอบมาเป็นครั้งสุดท้ายอดัม ฉันจะนับถึง3ก่อนจะยิงนายทิ้งซะ..”เจมส์เอ่ยออกมาเสียงเรียบกว่าปกติเมื่อเขาเห็นมือขาวๆสั่นระริกค่อยๆจับไปที่ปากตัวเอง เจ้าตัวยิ่งดูตื่นกลัวมากขึ้นเมื่อพบว่ามีเลือดออก เขายังคงเดินเข้ามาใกล้และหยิบปืนออกมาจ่อยังคนบนพื้น

“บอกสิ่งที่นายต้องการมา”เจมส์สั่ง

“ฉันเกลียดนาย!…นายมันปีศาจ นายมันไร้ตัวใจ”อดัมกำมือแน่น

“พูดออกมา!”

“ไม่…ฉันไม่พูด…”อดัมส่ายหน้า กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ออกมามากกว่าที่เป็น ปิดปากตัวเองด้วยความตื่นกลัว เขาเจ็บไปหมด ชาไปครึ่งหน้า แขนก็เจ็บ เมื่อกี้เข่าก็กระแทกพื้น แถมเจมส์ยังถือปืนจ่อหัวอยู่ ทำไมเขาจะต้องมาเจอเหตุการ์ณแบบนี้ด้วย… ทำไมเจมส์ถึงทำกับเขาแบบนี้ ร่างสูงตั้งแต่แรกเพียงแค่สนใจว่าเขามาที่นี่ทำไม สนใจเพียงแค่ว่าเขาต้องการอะไรออกไปจากบ้านหลังนี้ หรือเป็นเขาเองที่หลงผิดไป…มัวแต่หลงใหล่ในอสุรรูปงามจนลืมไปเสียสนิทถึงความอันตรายที่กำลังเผชิญอยู่ เจมส์เป็นคนอันตราย ประโยคที่อดัมลืมมาตลอดจนกระทั้งตอนนี้ ตอนที่เขากำลังถูกจ้องเอาชีวิตและไม่อาจจะหนีรอดได้ราวกับลูกนกปีกหัก ทำได้เพียงอยู่บนพื้นพรม กอดตัวเองเพื่อให้สั่นน้อยลง

“…3” อดัมยิ่งกัดปากแน่นขึ้นเมื่อน้ำเสียงราบเรียบเริ่มนับ พยายามควบคุมจังหวะหายใจ ความตื่นตระหนกที่ทำเอาเขาแทบหายใจไม่ทัน ได้แต่กระซิบขอร้องให้เจมส์หยุด

“…2”

“ฉันไม่รู้! ฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่รู้!! ฉันไม่รู้อะไรเลย เจมส์! อย่าทำแบบนี้…ฉันไม่รู้..ฉันแค่เข้ามาหาหลักฐาน…นายฆ่าคน นายฆ่าส.ส. ได้โปรดเถอะ”เจมส์ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มที่คู้ตัวบนพื้น อีกฝ่ายเม้มปากสะอื้นบอกเขาจนลิ้นพันกัน เจมส์เพียงแค่ยืนฟังด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าอดัมไม่ใช่หนุ่มน้อยบริสุทธิ์ที่เผลอปักใจเชื่อ

“นายโกหก..”เขาว่า

“ฉันไม่ได้โกหก!! แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรในเมื่อฉันก็กำลังจะตาย…ก็แค่ตัวเกะกะของนาย ฉันเคยคิดว่านายดี..”เจมส์สุดหายใจเข้าลึกฟังเสียงสะอื้นของอดัม อีกฝ่ายยังคงร้องไห้กอดตัวเองเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว เขาควรจะฆ่าอดัมทิ้งซะ เหมือนทุกครั้ง ตัวแกะกะ ขวางทางความสำเร็จของเขา ร่างสูงปลดไกปืนเล่งไปที่เส้นผมนุ่มๆสีดำ

ร่างสูงสะบัดปลายกระบอกปืนเบียงไปทางกำแพงในวินาทีสุดท้าย เขาไม่อาจจะลั่นไกได้เมื่อปลายกระบอกชี้ไปที่อดัม ร่างสุงยิ่งออกไปหลายต่อหลายนัดจนหมดแม็ค สาดใส่ผนังห้องแม้สายตายังคงมองจ้องคนที่สะดุ้งเฮือกหมอบใช้มือกุมศีรษะเอาไว้อย่างตื่นๆ เมื่อไม่มีอะไรจะยิงได้อีกแล้วเขาจึงเหวียงปืนทิ้งไป ก้าวเดินไปยังคนที่อยู่บนพื้นห้อง สวมกอดชายหนุ่มจากด้านหลัง

“ฉันไม่ฆ่าคน ไม่ว่านายจะหมายถึงส.ส.คนไหนของนายก็ตาม นายคิดผิดอดัม ฉันถูกใส่ร้าย”เขาซุกหน้าลงกับบ่าของอดัม รัดท่อนแขนกำยำกอดชายหนุ่มแน่นมากยิ่งขึ้น

“ปล่อยฉัน…อย่ามาแตะต้องฉัน..”อดัมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเกลียดตัวเอง เกลียดที่ยอมใจง่าย แค่เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาขอความเห็นใจ อดัมก็เชื่ออย่างเต็มอ้อมอกเหมือนอ้าแขนรับอสุรร้ายที่เกือบจะฆ่าเขา เขาบอกใจตัวเองมากกว่าให้เข้มแข็ง เจมส์กำลังปั่นหัวเขา เจมส์ไม่ได้จริงใจ ไม่เคยจริงใจซักนิดต่อเขา ชายหนุ่มราวกับพยายามสะกดจิตตัวเอง พยายามก่อกำแพงขึ้นมาปิดบังหัวใจให้เลิกสั่นไหว ยิ่งเจมส์กอดเขาแน่นอดัมก็ยิ่งใจอ่อน เสียงกระซิบจากคนด้านหลังทำให้อดัมเลือกที่จะให้อภัยเจมส์ช้าๆ

“ฉันไม่เชื่อเรื่องที่นายไม่เคยฆ่าใคร..ฉันไม่เชื่อ นายจะฆ่าฉัน วันนึงนายจะฆ่าฉันไม่ว่ายังไงก็ตาม”เจมส์จับใบหน้าได้รูปให้หันกลับมา อุ้งมือหยาบลูบไปตามแก้มเนียนที่เขาชอบ ยึดเส้นผมสีเข้มสวยให้อดัมแนบหน้าผากกับเขา รับรู้ลมหายใจของคนตัวเล็กข้างกาย อดัมกำลังหายใจติดขัด ความร้อนสูงขึ้นด้วยความกลัว.. ความโกรธ ความต้องการ ดวงตาคมกริบลืมขึ้นมองอีกฝ่าย อดัมเงยหน้าขึ้นหาเขาและเจมส์ไม่รอช้าที่จะประกบจูบลงไป รุนแรงบนริมฝีปากบางแสดงความเป็นเจ้าของร่างกายของอดัม หากเพียงแต่อีกฝ่ายเป็นเพียงช่างวาดภาพธรรมดา หากว่าอดัมไม่ใช่คนที่เข้ามาเพื่อหาทางจับเขาเข้าคุก หากว่าพวกเขาเพียงแค่พบกัน

“ถ้านายเลือกเป็นศัตรูกับฉัน ฉันก็คงต้องฆ่านายอดัม..แม้ว่าจะไม่อยากทำ แต่ฉันก็ต้องทำ”เจมส์กระชากเสื้อของอดัมออกจนขาดร่นมาที่แขน ตามด้วยกางเกงออกจากต้นขาขาวๆเมื่ออดัมยันตัวขึ้นช่วยเขาอย่างดีเยี่ยม ท่อนแขนขาวๆยึดบ่าของเขาเอาไว้ กระชากเส้นผมสีทองของเจมส์ให้ร่างสูงเงยหน้าและพวกเขาที่จูบกันอีกครั้ง รุนแรงอย่างไม่รู้จักพอในรสจูบเร้าร้อน อันตราย

“ฉันไม่อยากถูกฆ่า…นายรู้ดีว่านายไม่ใช่อสุร นายแค่…เจ้าของคาซิโน”อดัมครางตอบ

“นายพูดอยู่ว่าฉันเป็น”เจมส์ว่า

“ไม่นายไม่ใช่..”

“ถ้านายตายก็เป็นความผิดของนายเองที่เข้ามาใกล้อสูรแบบฉัน นายรู้ดีตั้งแต่นายเริ่มรับงานกับเจ้านายของนายแล้วว่านายจะไม่ได้กลับออกไป” เจมส์ถอดเสื้อตัวเองออกบ้าง ส่วนอดัมลดตัวลงไปยังหว่างขาของเขา ถอดกางเกงและเข็มขัดออกตามด้วยกระชากกางเกงออกมาจนพวกเขาเหลือเพียงแค่ชั้นในตัวบางๆขวางกั้นกันเอาไว้ ลิ้นเล็กๆน่ารักของอดัมกำลังเลียไปตามมัดกล้ามของร่างสูง ขบกัดบ้างแรงๆเพื่อไปยังจุดที่สำคัญกว่า

ร่างสูงใหญ่หอบคำรามกับริมฝีปากบางอบอุ่นที่ตอนนี้กำลังทรมานเขา ทรมานแสนหวานที่เจมส์ยินดีจะนั่งนิ่งๆบนพื้นห้อง เขารู้แค่เพียงเขาต้องการอดัม ต้องการผู้ชายเจ้าเล่ห์ตัวเล็กให้มาเป็นของเขา อดัมเต็มไปด้วยเล่ห์เหลียม การโกหกที่เจมส์ไม่ปักใจเชื่อซักอย่างว่าอะไรคือเรื่องจริงที่อดัมพูด แต่เขารู้ว่าจากแววตาอดัมต้องการเขามากพอๆกัน เรื่องเลวร้ายที่ต้องนึกถึงว่าวันหนึ่งเขาคงต้องฆ่าอดัมทิ้งไป

เขาไม่อยากทำ

เหมือนกับอสูรร้ายที่น่าสงสาร อยู่อย่างโดดเดี่ยวและทำได้เพียงแค่จับใครก็ตามมาขังให้อยู่ร่วมกับเขา วิธีแสดงความรักของเขาก็คงไม่ต่างกันนัก จับอดัมล่ามเอาไว้กับเตียง หาเศษหาเลยกับร่างกายของชายหนุ่ม ใช้กำลังและขู่ฆ่า เจมส์เชื่อว่าตัวเองอ่อนโยนกว่าที่แสดงออกมากับอดัม แค่เพียงว่าเขาปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่ตลอดจนเผลอทำร้ายคนตัวเล็กไป

“บอกมาว่านายใช้อะไรแทงคุณส.ส.ดาร์วิง มีดเล่มไหน”อดัมถอนริมฝีปากออกมาจากแกนกายร้อนใหญ่โตของเจมส์ เลียริมฝีปากขณะที่ผลักร่างสูงนอนราบลงบนพื้น ปีนขึ้นไปคร่อมตักของชายหนุ่มด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า ก้มลงจูบเจมส์แรงๆอีกครั้งซึ่งเขาก็กลายเป็นฝ่ายตามในไม่ช้าเพราะเจมส์ที่รู้หน้าที่ดีเกินไปกว่าชายหนุ่มชอบตรงไหน

“ฉันไม่ใช่คนฆ่าส.ส.ดาร์วิง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบตอบกลับไป “ถ้านายมาเพื่อเรื่องนี้.. นายก็ควรจะรู้ว่านายมาเสียเที่ยวแล้ว นายกำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้อสูรร้ายที่นายบอกว่าเกลียด โดยที่จะไม่ได้อะไร และไม่ได้กลับออกไป”เจมส์ยันตัวขึ้นมาจนกระทั่งอดัมต้องจับเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจับให้ชายหนุ่มแยกขาออกให้เขาและจ่อตัวกับช่องทางนุ่มทันที และอดัมที่ไม่แม้แต่จะขัดขืนเขา ชายหนุ่มเพียงแค่แยกขาออกให้อย่างยินยอม ยึดจับบ่ากว้างของเขาเอาไว้แน่นมากขึ้น

“ฉันจะตายไหม..ถ้าถูกนายกิน”อดัมกระซิบถามเสียงพร่า เจมส์ไม่ตอบเขา

“ฉันไม่มีเวลาที่จะกินนายอย่างที่อยาก… ครั้งนี้ฉันจะรุนแรงจนนายไม่อาจจะลุกขึ้น ถือเป็นการลงโทษ” อดัมหายใจถี่เร็วยามที่เจมส์พยายามแทรกตัวเข้ามา เขาก้มมองทุกๆการกระทำเมื่อเจมส์เพียงแค่ค่อยๆลุกล้ำเข้าไป จิกเล็บกับลำคอแข็งแรงคำรามออกมาเพราะความเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นอดัมก็ยังยอมรับเจมส์ เขาต้องการร่างสูง อยากจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นแต่ก็ไม่มีแรงแม้แต่จะยกสะโพกขึ้นตอบรับ

เจมส์เปลี่ยนมาดันคนตัวเล็กให้นอนลงบนพื้นและมีร่างสูงที่คร่อมเอาไว้ ยึดท่อนขาทั้งสองให้อ้าออกกว้างเพื่อรับเขามากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่เบียดกายเข้าในตัวของอดัมเขาจัดการทำให้แน่ใจว่าชายหนุ่มคิดเพียงแค่เรื่องของเขา ทั้งสองคนยังคงจ้องตากัน มองสบตาในระหว่างที่เจมส์ยิ่งเร่งกายเข้าหาชายหนุ่มในอ้อมกอด ก้มลงไปหาลำคอขาวๆ ทั้งขบและกัดเรียกเสียงครางหวานจากชายหนุ่ม

อดัมอ้าปากเพื่อหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ส่งเสียงครางอื้อกับความร้อนวาบรู้สึกดี แอนตัวเล็กน้อยให้เจมส์เสียดสีในจุดที่เขาต้องการและร่างสูงเองก็ทำตาม อุ้งมือหยาบที่บีบขยำแผ่นอกของเขาแรงๆจนขึ้นรอย ริมฝีปากหยักที่พรมจูบกับขบรุนแรงไปทั่ว อดัมทำได้เพียงแค่ยึดเส้นผมสีทองเอาไว้ กระชากบางราวกับกระตุกเมื่อเจมส์รุนแรงต่อเขา

“เจมส์..แรงอีก”อดัมกระซิบครางด้วยความรู้สึกดี เขาโอบกอดเจมส์เอาไว้ในอ้อมแขนระหว่างที่ซึมซับความรุนแรงของร่างสูง เจมส์ยังคงขยับกายไปด้วยระหว่างใช้มือให้เขา หอบหายใจทุกครั้งที่เจมส์เสียดสีกับจุดไวสัมผัสของเขา กรีดร้องเมื่อร่างสูงเร่งกระแทกตัวรุนแรงจนเขาแอ่นตัวและไม่นานที่เจมส์หยุดเพื่อแกล้งเขา

“หยุดทำไม”เจมส์เผลอยิ้มเมื่อได้รับรอยข่วนยาวเป็นทางตามด้วยอดัมที่ต่อยหน้าอกเขา รวบตัวชายหนุ่มผมยาวขึ้นมากอดเอาไว้ชิดตัวและอุ้มอดัมขึ้นทั้งที่ยังไม่ถอนกายออก

“คืนนี้ของเรายังไม่จบ ฉันจะพานายไปที่เตียง”เจมส์ตอบ

/*/

เจมส์นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่บริเวณหลังบ้าน เขาใส่เพียงกางเกงสามส่วนตัวเดียว นั่งอ่านนิตยสารฟังเพลงไปด้วยโดยมีเหล่าลูกน้องยืนอยู่ห่างๆ วันนี้เขาตั้งใจว่าจะหยุดเพื่อพาอดัมไปเที่ยว สร้างความทรงจำที่แสนดีบ้างในเมื่อเมื่อคืนเขารุนแรงจนอดัมไม่อาจจะลุกขึ้นเดินได้ เจมส์ตื่นมาในช่วง9โมงกว่าๆ กอดอดัมที่หลับเป็นตายเพราะเหนื่อยและเจมส์ที่ลงมาก่อนเพื่อดูเอกสารสองสามอย่างและออกมานั่งสูบบุหรี่มองดูสระว่ายน้ำ

ร่างสูงอยากจะพาอดัมไปเที่ยวบ้าง ในช่วงที่ผ่านมาเขามัวแต่ขังอีกฝ่ายเอาไว้ในห้อง ขังไว้ในบ้าน พาออกไปข้างนอกก็ฉุดกระชากลากถู เขาเคยตบอดัมจนสลบมาแล้วด้วยซ้ำ ไม่ใช่การเริ่มต้นที่ดีนัก.. ดวงตาคมสีฟ้าละออกมาจากหนังสือ เขาวางมันลงสูบบุหรี่เข้าลึกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วบี้มันกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะกระจกข้างๆ

“ตอนนี้ที่เวกัสมีโชว์อะไรน่าดูบ้าง”เขาถามลูกน้องขึ้นมา ตามจริงเขาไม่สนใจนักเรื่องสถานบันเทิง เพราะเขาสนแค่การพัฒนาคาซิโน พัฒนาโรงแรม และกำไรของเขา เจมส์จงใจที่จะละเลยว่าอดัมยังคงเป็น”สปาย” ซึ่งในหลายๆมุมมองจะดูไม่เหมือนก็ตามทีแต่อดัมคงแน่ชัดแล้วว่ามาสืบเรื่องเจ้าส.ส.นั่น จริงอยู่ที่ว่าเจมส์ไม่เสียใจเลยซักนิดที่มันถูกฆ่าตาย เรียกว่าเป็นเรื่องปกติที่จะถูกแก้แค้นก็ในเมื่อทำตัวเอง เขาไม่ต้องลงมือเองสำหรับคนระดับล่าง คิดๆดูแล้ว…ถ้าอดัมมาสืบเรื่องนี้ละก็ อดัมคงจะต้องมีส่วนได้เสียใจการตาย ลูกหลานหรือ? หรือกำลังช่วยใครอยู่ การที่อดัมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการนอนกับเจมส์ก็ไม่อาจจะทำให้ร่างสูงรู้ได้เลยว่าเจ้าตัวทำงานให้ใคร แต่ไม่นานนักเจมส์ก็หันกลับมาเมื่อลูกน้องเขาเริ่มไล่รายชื่อการแสดงที่น่าสนใจให้ฟัง ร่างสูงยกมือให้อีกฝ่ายหยุดพูดเมื่อมีคนอื่นเดินเข้ามา

“ผมมารายงานครับ คุณอดัมตื่นแล้ว และก็เอาโทรศัพท์ของคนที่เฝ้าหน้าประตูเข้าไปโทรในห้องครับ”เจมส์ลุกขึ้นทันทีจนอีกฝ่ายถอย

“โทรหาใคร”เขาถามเสียงเรียบ

“ไม่ทราบครับบอส”เจมส์หันกลับไปมองบนบ้านทันที เขารีบสาวเท้าเข้าไปเพื่อจะได้ไปถึงตัวไอ้แสบตัวเล็กที่ลืมตามาก็หาเรื่องเขาแล้ว

“เปิดประตู!!”เจมส์คำรามสั่งก่อนที่จะไปถึงเสียอีก ลูกน้องเขารีบไขกุญแจห้องทันที

/*/

“จอนนนายต้องเชื่อฉัน ฉันทำอะไรมากไม่ได้และนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของฉันที่จะได้โทรหานาย..เจมส์ไม่ได้ฆ่าส.ส. ฉันไม่มีอะไรยืนยันแต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ทำ เขาบอกฉันเองว่าเขาไม่ได้ทำ”อดัมรีบพูดเขายังคงนั่งยองๆแทบจะมุดโต๊ะอยู่มุมหนึ่งของห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะฝืดๆของจอนดังมา

“นายกำลังเสียสติอดัม เห็นไหมว่านายรอดมาเป็นอาทิตย์ๆ นายทำได้…นายจะไปเชื่อคำพูดของฆาตรกรไม่ได้นะอดัม เขาทำผิดมา เขาอยู่กับส.ส.ในคืนที่ถูกฆ่า เขามีเสื้อเปื้อนเลือดในกล้องก็เห็น แค่ไปเอาเสื้อมา! เสื้อกับมีด!”จอนตะโกนกลับมา

“นายจะบ้าหรือยังไง!!! นายคิดว่าทำไมเขาถึงบอกฉันว่าไม่ได้ฆ่า เพราะฉันถูกไอ้อสูรร้าย..หน้าตาดีนั่นล่ามกับเตียง สองหรือสามรอบแล้ว! เขาเอาปืนจ่อหัวฉันด้วย ผนังห้องฉันยังมีรอยกระสุนฝังอยู่แล้ว! ฉันจะตายอยู่แล้วและฉันขอสั่งให้นายมาพาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันทำหน้าที่เสร็จแล้วและเขาไม่ได้-“อดัมสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาถูกกระชากมือถือออกไป หันกลับมาทำให้เห็นว่าเจมส์ยืนอยู่ ร่างสูงที่แสนหล่อเหล่าตอนนี้กลับมีใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาคมยังคงมองลงมาที่เขาอย่างเอาเรื่องและเขารู้ว่าเจมส์ไม่เล่นแน่นอน ร่างสูงยังคงมองเขาแม้ว่าจะเอาโทรศัพท์แนบหูเพื่อฟัง

“…อดัมคนดี ฟังฉันนะ นายเป็นตัวเลือกเดียว นายทำได้ ฉันเชื่อมั่นใจตัวนายที่สุดแล้วและรู้ว่านายเอาตัวรอดได้ เอาของมาให้ฉันและฉันจะส่งคนไปรับนาย ไม่สิ ฉันจะไปรับนายกลับมาด้วยตัวเอง ฉันสาบานแค่ทนอีกหน่อย…นายเกลียดเขาฉันก็เกลียด ฉันเกลียดอาชญากรแต่นี่คือสัญญาของเรา.. แค่ทนนิดเดียงเองนะ ทนเห็นหน้าเขานิดเดียวแล้วเพื่อเหล่า-“ ตำรวจฉันจะทำเหรียญตราไว้ให้นายด้วย จอนยังคงพล้ามต่อไปเรื่อยๆว่าอดัมจะได้รับประกาศเชิดชูจากกรมกับการถ่ายรูป โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าสายถูกตัดไปก่อนหน้านั่น

“โทรไปหาแฟนตั้งแต่เช้าตรู่..มันน่ารังเกียจจนแทบทนไม่ได้ใช่ไหมที่ต้องนอนกับฉันเมื่อคืนนี้”เจมส์ปาโทรศัพท์ของลูกน้องลงพื้นและกระทืบซ้ำจนอดัมถอยหนี

“เปล่า…ไม่ใช่”อดัมอ้าปากพยายามพูด

“นายรู้อะไรไหมอดัม นายสำหรับฉันมันก็แค่อีตัวคนหนึ่ง อสรพิษเลี้ยงไม่เชื่อง!! ฉันอุสาไว้ชีวิตนาย แล้วนายตอบแทนกับฉันแบบนี้ ยอมเสียสละร่างกายของนายเพื่อล้วงความลับ นายมันสกปรก…ดูท่าว่านายจะต้องทนเห็นหน้าฉันอีกนาน ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่ ฉันจะให้นายทรมานในการมองหน้าฉัน ทรมานในการต้องนอนกับฉัน” อดัมสะดุ้งเฮือกเมื่อเจมส์จับแจกันบนโต๊ะที่เขาหลบอยู่ปาลงบนพื้นจนอดัมร้องอย่างตกใจ เขาสาบานได้ว่าเขาบอกจอนในเรื่องของเจมส์ เรื่องว่าร่างสูงไม่ได้เป็นคนฆ่า เขาไม่ได้รังเกียจเจมส์ซักนิดเดียว และเขาไม่รู้ว่าจอนพูดอะไร

“เจมส์..ฉันไม่ได้รังเกียจนายนะ”อดัมพูดออกไป ร่างสูงเพียงแค่หัวเราะในลำคอและถอยหลังราวกับไม่อยากเข้าใกล้เขาอีก

“นายพูดเองว่าฉันมันเป็นอสูรร้าย ไม่มีใครพอใจจะอยู่กับคนแบบฉันหรอก..พูดมาสิว่าแฟนของนายต้องการอะไร ฉันจะส่งไปให้มันเองและนายจะอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไป”ร่างสูงสาวเท้าออกจากห้องไปทันที เขาคำรามดังลั่นสั่งให้ล็อกห้องและเฝ้าอดัมเอาไว้ ขังเอาไว้ในห้องจนกว่าเขาจะกลับมา ก็แค่อสรพิษที่เกือบจะทำให้เขาเผลอใจ

“เฝ้าเขาไว้..ฉันจะไปคาซิโน ไม่กลับ ฉันจะไปหาอีตัวน่ารักๆซักโหลหนึ่ง…ทำให้แน่ใจว่าเขารู้ว่าฉันจะไปข้างนอกและทำอะไรบ้าง”เจมส์กำชับเป็นอย่างสุดท้าย

*****************

หลังจากหายไปสอบมาก็เอาตัว R มาฝากแบบตัวโตๆเลยนะคะะะ

ขอบคุณทุกๆคนและก็ อย่าลืมเม้นให้บ้างน้าาาาา

Advertisements

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

12 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam]R. #6 The Beast’s Dice

  1. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    กี๊ดดดดด. …
    ไร้เตอร์น่ารักที่สุดในโลก(ฟิค)เลย…
    สงสารอดัม เจ็บตัว เจ็บใจอีก
    เป็นนายเอกที่บอบช้ำที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลย…
    ขอบคุณนะค้า
    แล้วก็รอตอนหน้าต่อปาย…..

  2. JC jane พูดว่า:

    สงสารอดัมใจจะขาดดดดดดด ฮรื้ออออ😢😢😢
    ทำไมเจมส์ใจร้ายและโหดร้ายได้ขนาดนี้!!!

    รอพี่จีนมาต่อตอนต่อไปค่าาาาา

  3. Tong Sunisa พูดว่า:

    เฮ้ยยยยยยยยยยยย เจมส์เข้าใจอดัมผิดแล้ว ไม่ฟังอะไรเลยเล่า พ่อคู้ณณณณณณณณณณ!!

    เวรกรรมจริงๆ

  4. wiki พูดว่า:

    เจ็บตัวไม่เท่าไร ไม่นานก็หาย
    เจ็บใจนี่สิ มันช่างช้ำชอกชิงๆ นะอดัมนะ อดทนต่อไป เพื่อรอวันเจมส์บอกรักกัน แอ๊ะะะะะะะ รอตำรวจมาช่วย!!

    พวกเขายังไม่เต็มที่สินะคะ แสดงว่าตอนหน้าๆ มีเต็มคราบเลอะเทะกว่านี้สินะ ฮิฮ่าาาาาา
    เรื่องราวหนักๆ หน่วงๆ ยวงๆ ใยๆ รอตอนต่อไป..นะฮร๊าฟฟฟฟฟฟ

  5. -a- พูดว่า:

    ทำไมหึงหน้ามืดตามัวแบบนี้!
    อดัมโทรไปบอกว่าแกไม่ได้ทำไงเล่า
    แล้วก็คำพูดคำจาแต่ละอย่างที่ออกจากปากเนี่ย
    เชือดเฉือนเหลือเกิน ปากร้ายดีนัก ฮึ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s