[FIC] Bloodrush [JamesXAdam]R. #6 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ร่างสูงยิ่งหงุดหงิดในใจหลังจากที่ลูกน้องของเขารายงานว่าอดัมไม่ยอมลงมาทานอาหารด้านล่าง… อีกฝ่ายทานแต่แซนวิชง่ายๆที่มีคนยกขึ้นไปให้ที่ชั้นบน ไม่ออกไปไหน ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนอนมาโดยตลอดหลายต่อหลายวัน เจมส์เองก็รู้ดีว่าเพราะอะไร เรื่องวันนั้นทำให้อดัมอารมณ์เสียและไม่พูดกับเขาอีกเลย ชายหนุ่มมักมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ผิดหวังในทุกๆครั้งที่พวกเขาเจอหน้ากัน แต่วันนี้อดัมจะไม่สามารถหลบหน้าเขาได้เพราะเป็นวันที่เจ้าตัวเล็กต้องลงมานั่งวาดภาพให้เขาต่อ เจมส์เปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นชุทสูทแบบที่เขาจะต้องใส่ นึกไม่พอใจจริงๆยามที่ยังมีคนบอกว่าอดัมเองก็ไม่ลงไปทานอาหารในวันนี้ เขาตัดสินใจเดินออกไปจากห้องของตัวเอง ตรงไปยังห้องนอนของอดัมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

“บอกทุกคนว่าอย่าเอาอาหารมาให้เขาอีก!” อดัมสะดุ้งเฮือกกับเสียงคำรามของเจมส์จากนอกประตูห้อง เขาเม้มปากมองไปทางบานประตูและหันกลับมาเสมือนว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าเจมส์จะเคาะประตูขู่คำรามให้เขาเปิดประตูเช่นไรอดัมก็จะไม่ลุกขึ้นจากเตียงเด็ดขาด พอกันทีกับผู้ชายอันตรายราวกับสัตว์ร้ายที่ควรจะถูกขังเอาไว้ในกรงดีๆซักกรง เขามีเหตุผลเป็นร้อยแปดว่าเจมส์จะต้องเป็นคนฆ่าส.ส.ดาร์วิงแน่ๆ แต่กลับหาทางที่จะติดต่อจอนไม่ได้ หาทางติดต่อตำรวจไม่ได้เลย เขาถูกขังเอาไว้ในบ้านหลังใหญ่โตจนอดัมนึกถึงอพาสเมนต์อันเล็กเท่ารูหนูของเขาทุกๆคืน

“ทำไมถึงไม่เปิดประตู…”เจมส์ดุนดันกระพุงแกมเพื่อระงับอารมณ์ร้อนๆในอก ร่างสูงไม่ชินกับการถูกปฎิเสธ เขาไม่ชอบการถูกปฎิเสธ การรอคอย หรือการตกเป็นไองั้งที่ต้องมาตามง้อใครก็ตาม เขากระชับสูทให้เรียบร้อยเช่นเดิม เส้นผมสีอ่อนถูกรวบเอาไว้และเขาที่โยนกุญแจสำรองคืนลูกน้อง ซึ่งพวกนั้นก็ปิดประตูล็อกตามหลังอย่างรู้งานจนเหลือเพียงแค่เขาและชายหนุ่มตัวเล็กกว่าบนเตียงกว้างในห้องมืดๆ อดัมคงไม่ยอมจะเปิดม่านให้แสงจากภายนอกเข้ามา ชายหนุ่มยังคงไม่แม้แต่จะหันมามอง ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้แล้วกระชากต้นแขนอีกฝ่ายจนอดัมยอมเงยหน้าขึ้นมองเขา และอีกอย่างหนึ่งที่เจมส์รู้ได้ทันทีก็คือ…เขาเกลียดยามที่อดัมไม่สนใจใยดีเขา

“ฉันไม่อยากคุยกับนาย ไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับพวกไม่มีหัวใจ…พวกอสุรร้ายน่ารังเกียจ” เจมส์คิ้วกระตุก

“น่ารังเกียจหรือ? แล้วถ้าฉันน่ารังเกียจแล้วนายไม่ยิ่งกว่าหรือ? รีบแจ้นไปฟ้องตำรวจ เรื่องอะไร…หรือเพราะเห็นว่ามันหล่อ? ไหนว่าชอบฉันไง” อดัมทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูถูกดูแคลน

“นายจะบ้าหรือเจมส์ ฉันพูดหรือว่าชอบนาย? ไม่…ฉันไม่ชอบผู้ชายประสาทเสีย โรคจิตแบบนาย! นายกล้าหันปืนใส่ตำรวจได้ยังไง นายจะฆ่าเขา!! นายจะฆ่าเขาถ้าฉันพูดอะไรไม่ดี ฉันเคยคิดว่านายเลวแต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเลวขนาดนี้!! นายจะฆ่าฉัน ฆ่าทุกคน ฆ่าทุกๆคนที่มาขวางทางนายใช่ไหม!”

“อดัม หยุดพูด…”

“ทำไมฉันจะต้องหยุดพูดด้วย หากว่านายเคยฆ่าคนมันก็คงไม่ยากเลยที่นายจะฆ่าคนอีก นายฆ่ามาแล้วคงนับไม่ท่วนถึงใจไร้หัวใจขนาดนี้ จับฉันขังเอาไว้ก็ยังไม่พอ…จับฉันไปเป็นพวกขายตัวก็ยังไม่พอ นายนะโกหกฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะแจ้งความว่านายฆ่า-“อดัมร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อถูกเจมส์กระชากคอเข้ามาใกล้ เขากัดปากมองสบดวงตาคมกริบที่มองมายังเขา เจมส์มีดวงตาที่เข้มขึ้น จากความโกรธ ความไม่พอใจ ส่วนเขาก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยนอกจากการอยู่นิ่งๆในอุ้งมือของเจมส์

“ฉันเตือนนายแล้วว่าให้หุบปาก.. นายคิดว่าฉันแคร์หรือ ไม่..ฉันไม่แคร์รู้ไว้ซะ นายถูกล่าม ติดต่อใครไม่ได้ นายเป็นทาสฉันจากการกระทำของตัวนายเอง”เจมส์บีบต้นแขนทั้งสองแรงขึ้น

“ต่อให้นายร้องไห้ฉันก็ไม่สนใจ ฉันนี่และจะฆ่านายให้ตายหากว่านายทรยศฉันอีก…และดูเหมือนว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องเสียที นายรู้แล้วว่าฉันเป็นคนยังไง”เจมส์ขบกรามจ้องมองคนที่เขาอยากจะบีบให้แหลกคามือ ยิ่งอดัมร้องไห้เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ไม่พอใจที่เห็นหยดน้ำตา ไม่พอใจที่อดัมแคร์ชีวิตตำรวจคนนั่น ไม่พอใจที่อดัมไม่ยอมแสดงความเกรียวกราดด่าท่อที่ว่าเป็นเพราะเขาทำให้เจ้าตัวถูกชายอื่นสัมผัส เขาไม่พอใจอะไรเลยซักอย่าง…

“ฉันไม่คุยกับนาย..ฉันไม่อยากแม้แต่จะเสียเวลาคุยกับปีศาจแบบนาย”ร่างสูงรู้สึกราวกับเลือดในกายยิ่งสูบฉีดเมื่ออดัมไม่ยอมสบตาเขา

“เงยหน้าขึ้นมา”เขาสั่ง

“ไม่!”

“ฉันบอกให้เงยหน้า!”เจมส์ง้างมือขึ้นแล้วตบเข้าที่ใบหน้าได้รูปนั่นอย่างจังจนอดัมล้มลงไปบนที่นอน ยิ่งขบกรามมากขึ้นกับความเจ็บแปร๊บในกายเมื่อพบว่าริมฝีปากบางมีรอยเลือด เจมส์กระชากตัวอดัมขึ้นมาด้วยมือเดียวและเหวี่ยงลงไปบนพื้นพรม คำรามต่ำกับความรู้สึกในใจ ยิ่งเขาทำร้ายอดัมเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี รุ้สึกเลวร้าย ทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ตอบมาเป็นครั้งสุดท้ายอดัม ฉันจะนับถึง3ก่อนจะยิงนายทิ้งซะ..”เจมส์เอ่ยออกมาเสียงเรียบกว่าปกติเมื่อเขาเห็นมือขาวๆสั่นระริกค่อยๆจับไปที่ปากตัวเอง เจ้าตัวยิ่งดูตื่นกลัวมากขึ้นเมื่อพบว่ามีเลือดออก เขายังคงเดินเข้ามาใกล้และหยิบปืนออกมาจ่อยังคนบนพื้น

“บอกสิ่งที่นายต้องการมา”เจมส์สั่ง

“ฉันเกลียดนาย!…นายมันปีศาจ นายมันไร้ตัวใจ”อดัมกำมือแน่น

“พูดออกมา!”

“ไม่…ฉันไม่พูด…”อดัมส่ายหน้า กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ออกมามากกว่าที่เป็น ปิดปากตัวเองด้วยความตื่นกลัว เขาเจ็บไปหมด ชาไปครึ่งหน้า แขนก็เจ็บ เมื่อกี้เข่าก็กระแทกพื้น แถมเจมส์ยังถือปืนจ่อหัวอยู่ ทำไมเขาจะต้องมาเจอเหตุการ์ณแบบนี้ด้วย… ทำไมเจมส์ถึงทำกับเขาแบบนี้ ร่างสูงตั้งแต่แรกเพียงแค่สนใจว่าเขามาที่นี่ทำไม สนใจเพียงแค่ว่าเขาต้องการอะไรออกไปจากบ้านหลังนี้ หรือเป็นเขาเองที่หลงผิดไป…มัวแต่หลงใหล่ในอสุรรูปงามจนลืมไปเสียสนิทถึงความอันตรายที่กำลังเผชิญอยู่ เจมส์เป็นคนอันตราย ประโยคที่อดัมลืมมาตลอดจนกระทั้งตอนนี้ ตอนที่เขากำลังถูกจ้องเอาชีวิตและไม่อาจจะหนีรอดได้ราวกับลูกนกปีกหัก ทำได้เพียงอยู่บนพื้นพรม กอดตัวเองเพื่อให้สั่นน้อยลง

“…3” อดัมยิ่งกัดปากแน่นขึ้นเมื่อน้ำเสียงราบเรียบเริ่มนับ พยายามควบคุมจังหวะหายใจ ความตื่นตระหนกที่ทำเอาเขาแทบหายใจไม่ทัน ได้แต่กระซิบขอร้องให้เจมส์หยุด

“…2”

“ฉันไม่รู้! ฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่รู้!! ฉันไม่รู้อะไรเลย เจมส์! อย่าทำแบบนี้…ฉันไม่รู้..ฉันแค่เข้ามาหาหลักฐาน…นายฆ่าคน นายฆ่าส.ส. ได้โปรดเถอะ”เจมส์ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มที่คู้ตัวบนพื้น อีกฝ่ายเม้มปากสะอื้นบอกเขาจนลิ้นพันกัน เจมส์เพียงแค่ยืนฟังด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าอดัมไม่ใช่หนุ่มน้อยบริสุทธิ์ที่เผลอปักใจเชื่อ

“นายโกหก..”เขาว่า

“ฉันไม่ได้โกหก!! แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรในเมื่อฉันก็กำลังจะตาย…ก็แค่ตัวเกะกะของนาย ฉันเคยคิดว่านายดี..”เจมส์สุดหายใจเข้าลึกฟังเสียงสะอื้นของอดัม อีกฝ่ายยังคงร้องไห้กอดตัวเองเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว เขาควรจะฆ่าอดัมทิ้งซะ เหมือนทุกครั้ง ตัวแกะกะ ขวางทางความสำเร็จของเขา ร่างสูงปลดไกปืนเล่งไปที่เส้นผมนุ่มๆสีดำ

ร่างสูงสะบัดปลายกระบอกปืนเบียงไปทางกำแพงในวินาทีสุดท้าย เขาไม่อาจจะลั่นไกได้เมื่อปลายกระบอกชี้ไปที่อดัม ร่างสุงยิ่งออกไปหลายต่อหลายนัดจนหมดแม็ค สาดใส่ผนังห้องแม้สายตายังคงมองจ้องคนที่สะดุ้งเฮือกหมอบใช้มือกุมศีรษะเอาไว้อย่างตื่นๆ เมื่อไม่มีอะไรจะยิงได้อีกแล้วเขาจึงเหวียงปืนทิ้งไป ก้าวเดินไปยังคนที่อยู่บนพื้นห้อง สวมกอดชายหนุ่มจากด้านหลัง

“ฉันไม่ฆ่าคน ไม่ว่านายจะหมายถึงส.ส.คนไหนของนายก็ตาม นายคิดผิดอดัม ฉันถูกใส่ร้าย”เขาซุกหน้าลงกับบ่าของอดัม รัดท่อนแขนกำยำกอดชายหนุ่มแน่นมากยิ่งขึ้น

“ปล่อยฉัน…อย่ามาแตะต้องฉัน..”อดัมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเกลียดตัวเอง เกลียดที่ยอมใจง่าย แค่เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาขอความเห็นใจ อดัมก็เชื่ออย่างเต็มอ้อมอกเหมือนอ้าแขนรับอสุรร้ายที่เกือบจะฆ่าเขา เขาบอกใจตัวเองมากกว่าให้เข้มแข็ง เจมส์กำลังปั่นหัวเขา เจมส์ไม่ได้จริงใจ ไม่เคยจริงใจซักนิดต่อเขา ชายหนุ่มราวกับพยายามสะกดจิตตัวเอง พยายามก่อกำแพงขึ้นมาปิดบังหัวใจให้เลิกสั่นไหว ยิ่งเจมส์กอดเขาแน่นอดัมก็ยิ่งใจอ่อน เสียงกระซิบจากคนด้านหลังทำให้อดัมเลือกที่จะให้อภัยเจมส์ช้าๆ

“ฉันไม่เชื่อเรื่องที่นายไม่เคยฆ่าใคร..ฉันไม่เชื่อ นายจะฆ่าฉัน วันนึงนายจะฆ่าฉันไม่ว่ายังไงก็ตาม”เจมส์จับใบหน้าได้รูปให้หันกลับมา อุ้งมือหยาบลูบไปตามแก้มเนียนที่เขาชอบ ยึดเส้นผมสีเข้มสวยให้อดัมแนบหน้าผากกับเขา รับรู้ลมหายใจของคนตัวเล็กข้างกาย อดัมกำลังหายใจติดขัด ความร้อนสูงขึ้นด้วยความกลัว.. ความโกรธ ความต้องการ ดวงตาคมกริบลืมขึ้นมองอีกฝ่าย อดัมเงยหน้าขึ้นหาเขาและเจมส์ไม่รอช้าที่จะประกบจูบลงไป รุนแรงบนริมฝีปากบางแสดงความเป็นเจ้าของร่างกายของอดัม หากเพียงแต่อีกฝ่ายเป็นเพียงช่างวาดภาพธรรมดา หากว่าอดัมไม่ใช่คนที่เข้ามาเพื่อหาทางจับเขาเข้าคุก หากว่าพวกเขาเพียงแค่พบกัน

“ถ้านายเลือกเป็นศัตรูกับฉัน ฉันก็คงต้องฆ่านายอดัม..แม้ว่าจะไม่อยากทำ แต่ฉันก็ต้องทำ”เจมส์กระชากเสื้อของอดัมออกจนขาดร่นมาที่แขน ตามด้วยกางเกงออกจากต้นขาขาวๆเมื่ออดัมยันตัวขึ้นช่วยเขาอย่างดีเยี่ยม ท่อนแขนขาวๆยึดบ่าของเขาเอาไว้ กระชากเส้นผมสีทองของเจมส์ให้ร่างสูงเงยหน้าและพวกเขาที่จูบกันอีกครั้ง รุนแรงอย่างไม่รู้จักพอในรสจูบเร้าร้อน อันตราย

“ฉันไม่อยากถูกฆ่า…นายรู้ดีว่านายไม่ใช่อสุร นายแค่…เจ้าของคาซิโน”อดัมครางตอบ

“นายพูดอยู่ว่าฉันเป็น”เจมส์ว่า

“ไม่นายไม่ใช่..”

“ถ้านายตายก็เป็นความผิดของนายเองที่เข้ามาใกล้อสูรแบบฉัน นายรู้ดีตั้งแต่นายเริ่มรับงานกับเจ้านายของนายแล้วว่านายจะไม่ได้กลับออกไป” เจมส์ถอดเสื้อตัวเองออกบ้าง ส่วนอดัมลดตัวลงไปยังหว่างขาของเขา ถอดกางเกงและเข็มขัดออกตามด้วยกระชากกางเกงออกมาจนพวกเขาเหลือเพียงแค่ชั้นในตัวบางๆขวางกั้นกันเอาไว้ ลิ้นเล็กๆน่ารักของอดัมกำลังเลียไปตามมัดกล้ามของร่างสูง ขบกัดบ้างแรงๆเพื่อไปยังจุดที่สำคัญกว่า

ร่างสูงใหญ่หอบคำรามกับริมฝีปากบางอบอุ่นที่ตอนนี้กำลังทรมานเขา ทรมานแสนหวานที่เจมส์ยินดีจะนั่งนิ่งๆบนพื้นห้อง เขารู้แค่เพียงเขาต้องการอดัม ต้องการผู้ชายเจ้าเล่ห์ตัวเล็กให้มาเป็นของเขา อดัมเต็มไปด้วยเล่ห์เหลียม การโกหกที่เจมส์ไม่ปักใจเชื่อซักอย่างว่าอะไรคือเรื่องจริงที่อดัมพูด แต่เขารู้ว่าจากแววตาอดัมต้องการเขามากพอๆกัน เรื่องเลวร้ายที่ต้องนึกถึงว่าวันหนึ่งเขาคงต้องฆ่าอดัมทิ้งไป

เขาไม่อยากทำ

เหมือนกับอสูรร้ายที่น่าสงสาร อยู่อย่างโดดเดี่ยวและทำได้เพียงแค่จับใครก็ตามมาขังให้อยู่ร่วมกับเขา วิธีแสดงความรักของเขาก็คงไม่ต่างกันนัก จับอดัมล่ามเอาไว้กับเตียง หาเศษหาเลยกับร่างกายของชายหนุ่ม ใช้กำลังและขู่ฆ่า เจมส์เชื่อว่าตัวเองอ่อนโยนกว่าที่แสดงออกมากับอดัม แค่เพียงว่าเขาปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่ตลอดจนเผลอทำร้ายคนตัวเล็กไป

“บอกมาว่านายใช้อะไรแทงคุณส.ส.ดาร์วิง มีดเล่มไหน”อดัมถอนริมฝีปากออกมาจากแกนกายร้อนใหญ่โตของเจมส์ เลียริมฝีปากขณะที่ผลักร่างสูงนอนราบลงบนพื้น ปีนขึ้นไปคร่อมตักของชายหนุ่มด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า ก้มลงจูบเจมส์แรงๆอีกครั้งซึ่งเขาก็กลายเป็นฝ่ายตามในไม่ช้าเพราะเจมส์ที่รู้หน้าที่ดีเกินไปกว่าชายหนุ่มชอบตรงไหน

“ฉันไม่ใช่คนฆ่าส.ส.ดาร์วิง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบตอบกลับไป “ถ้านายมาเพื่อเรื่องนี้.. นายก็ควรจะรู้ว่านายมาเสียเที่ยวแล้ว นายกำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้อสูรร้ายที่นายบอกว่าเกลียด โดยที่จะไม่ได้อะไร และไม่ได้กลับออกไป”เจมส์ยันตัวขึ้นมาจนกระทั่งอดัมต้องจับเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจับให้ชายหนุ่มแยกขาออกให้เขาและจ่อตัวกับช่องทางนุ่มทันที และอดัมที่ไม่แม้แต่จะขัดขืนเขา ชายหนุ่มเพียงแค่แยกขาออกให้อย่างยินยอม ยึดจับบ่ากว้างของเขาเอาไว้แน่นมากขึ้น

“ฉันจะตายไหม..ถ้าถูกนายกิน”อดัมกระซิบถามเสียงพร่า เจมส์ไม่ตอบเขา

“ฉันไม่มีเวลาที่จะกินนายอย่างที่อยาก… ครั้งนี้ฉันจะรุนแรงจนนายไม่อาจจะลุกขึ้น ถือเป็นการลงโทษ” อดัมหายใจถี่เร็วยามที่เจมส์พยายามแทรกตัวเข้ามา เขาก้มมองทุกๆการกระทำเมื่อเจมส์เพียงแค่ค่อยๆลุกล้ำเข้าไป จิกเล็บกับลำคอแข็งแรงคำรามออกมาเพราะความเจ็บแต่ถึงอย่างนั้นอดัมก็ยังยอมรับเจมส์ เขาต้องการร่างสูง อยากจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นแต่ก็ไม่มีแรงแม้แต่จะยกสะโพกขึ้นตอบรับ

เจมส์เปลี่ยนมาดันคนตัวเล็กให้นอนลงบนพื้นและมีร่างสูงที่คร่อมเอาไว้ ยึดท่อนขาทั้งสองให้อ้าออกกว้างเพื่อรับเขามากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่เบียดกายเข้าในตัวของอดัมเขาจัดการทำให้แน่ใจว่าชายหนุ่มคิดเพียงแค่เรื่องของเขา ทั้งสองคนยังคงจ้องตากัน มองสบตาในระหว่างที่เจมส์ยิ่งเร่งกายเข้าหาชายหนุ่มในอ้อมกอด ก้มลงไปหาลำคอขาวๆ ทั้งขบและกัดเรียกเสียงครางหวานจากชายหนุ่ม

อดัมอ้าปากเพื่อหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ส่งเสียงครางอื้อกับความร้อนวาบรู้สึกดี แอนตัวเล็กน้อยให้เจมส์เสียดสีในจุดที่เขาต้องการและร่างสูงเองก็ทำตาม อุ้งมือหยาบที่บีบขยำแผ่นอกของเขาแรงๆจนขึ้นรอย ริมฝีปากหยักที่พรมจูบกับขบรุนแรงไปทั่ว อดัมทำได้เพียงแค่ยึดเส้นผมสีทองเอาไว้ กระชากบางราวกับกระตุกเมื่อเจมส์รุนแรงต่อเขา

“เจมส์..แรงอีก”อดัมกระซิบครางด้วยความรู้สึกดี เขาโอบกอดเจมส์เอาไว้ในอ้อมแขนระหว่างที่ซึมซับความรุนแรงของร่างสูง เจมส์ยังคงขยับกายไปด้วยระหว่างใช้มือให้เขา หอบหายใจทุกครั้งที่เจมส์เสียดสีกับจุดไวสัมผัสของเขา กรีดร้องเมื่อร่างสูงเร่งกระแทกตัวรุนแรงจนเขาแอ่นตัวและไม่นานที่เจมส์หยุดเพื่อแกล้งเขา

“หยุดทำไม”เจมส์เผลอยิ้มเมื่อได้รับรอยข่วนยาวเป็นทางตามด้วยอดัมที่ต่อยหน้าอกเขา รวบตัวชายหนุ่มผมยาวขึ้นมากอดเอาไว้ชิดตัวและอุ้มอดัมขึ้นทั้งที่ยังไม่ถอนกายออก

“คืนนี้ของเรายังไม่จบ ฉันจะพานายไปที่เตียง”เจมส์ตอบ

/*/

เจมส์นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่บริเวณหลังบ้าน เขาใส่เพียงกางเกงสามส่วนตัวเดียว นั่งอ่านนิตยสารฟังเพลงไปด้วยโดยมีเหล่าลูกน้องยืนอยู่ห่างๆ วันนี้เขาตั้งใจว่าจะหยุดเพื่อพาอดัมไปเที่ยว สร้างความทรงจำที่แสนดีบ้างในเมื่อเมื่อคืนเขารุนแรงจนอดัมไม่อาจจะลุกขึ้นเดินได้ เจมส์ตื่นมาในช่วง9โมงกว่าๆ กอดอดัมที่หลับเป็นตายเพราะเหนื่อยและเจมส์ที่ลงมาก่อนเพื่อดูเอกสารสองสามอย่างและออกมานั่งสูบบุหรี่มองดูสระว่ายน้ำ

ร่างสูงอยากจะพาอดัมไปเที่ยวบ้าง ในช่วงที่ผ่านมาเขามัวแต่ขังอีกฝ่ายเอาไว้ในห้อง ขังไว้ในบ้าน พาออกไปข้างนอกก็ฉุดกระชากลากถู เขาเคยตบอดัมจนสลบมาแล้วด้วยซ้ำ ไม่ใช่การเริ่มต้นที่ดีนัก.. ดวงตาคมสีฟ้าละออกมาจากหนังสือ เขาวางมันลงสูบบุหรี่เข้าลึกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วบี้มันกับที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะกระจกข้างๆ

“ตอนนี้ที่เวกัสมีโชว์อะไรน่าดูบ้าง”เขาถามลูกน้องขึ้นมา ตามจริงเขาไม่สนใจนักเรื่องสถานบันเทิง เพราะเขาสนแค่การพัฒนาคาซิโน พัฒนาโรงแรม และกำไรของเขา เจมส์จงใจที่จะละเลยว่าอดัมยังคงเป็น”สปาย” ซึ่งในหลายๆมุมมองจะดูไม่เหมือนก็ตามทีแต่อดัมคงแน่ชัดแล้วว่ามาสืบเรื่องเจ้าส.ส.นั่น จริงอยู่ที่ว่าเจมส์ไม่เสียใจเลยซักนิดที่มันถูกฆ่าตาย เรียกว่าเป็นเรื่องปกติที่จะถูกแก้แค้นก็ในเมื่อทำตัวเอง เขาไม่ต้องลงมือเองสำหรับคนระดับล่าง คิดๆดูแล้ว…ถ้าอดัมมาสืบเรื่องนี้ละก็ อดัมคงจะต้องมีส่วนได้เสียใจการตาย ลูกหลานหรือ? หรือกำลังช่วยใครอยู่ การที่อดัมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการนอนกับเจมส์ก็ไม่อาจจะทำให้ร่างสูงรู้ได้เลยว่าเจ้าตัวทำงานให้ใคร แต่ไม่นานนักเจมส์ก็หันกลับมาเมื่อลูกน้องเขาเริ่มไล่รายชื่อการแสดงที่น่าสนใจให้ฟัง ร่างสูงยกมือให้อีกฝ่ายหยุดพูดเมื่อมีคนอื่นเดินเข้ามา

“ผมมารายงานครับ คุณอดัมตื่นแล้ว และก็เอาโทรศัพท์ของคนที่เฝ้าหน้าประตูเข้าไปโทรในห้องครับ”เจมส์ลุกขึ้นทันทีจนอีกฝ่ายถอย

“โทรหาใคร”เขาถามเสียงเรียบ

“ไม่ทราบครับบอส”เจมส์หันกลับไปมองบนบ้านทันที เขารีบสาวเท้าเข้าไปเพื่อจะได้ไปถึงตัวไอ้แสบตัวเล็กที่ลืมตามาก็หาเรื่องเขาแล้ว

“เปิดประตู!!”เจมส์คำรามสั่งก่อนที่จะไปถึงเสียอีก ลูกน้องเขารีบไขกุญแจห้องทันที

/*/

“จอนนนายต้องเชื่อฉัน ฉันทำอะไรมากไม่ได้และนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของฉันที่จะได้โทรหานาย..เจมส์ไม่ได้ฆ่าส.ส. ฉันไม่มีอะไรยืนยันแต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ทำ เขาบอกฉันเองว่าเขาไม่ได้ทำ”อดัมรีบพูดเขายังคงนั่งยองๆแทบจะมุดโต๊ะอยู่มุมหนึ่งของห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะฝืดๆของจอนดังมา

“นายกำลังเสียสติอดัม เห็นไหมว่านายรอดมาเป็นอาทิตย์ๆ นายทำได้…นายจะไปเชื่อคำพูดของฆาตรกรไม่ได้นะอดัม เขาทำผิดมา เขาอยู่กับส.ส.ในคืนที่ถูกฆ่า เขามีเสื้อเปื้อนเลือดในกล้องก็เห็น แค่ไปเอาเสื้อมา! เสื้อกับมีด!”จอนตะโกนกลับมา

“นายจะบ้าหรือยังไง!!! นายคิดว่าทำไมเขาถึงบอกฉันว่าไม่ได้ฆ่า เพราะฉันถูกไอ้อสูรร้าย..หน้าตาดีนั่นล่ามกับเตียง สองหรือสามรอบแล้ว! เขาเอาปืนจ่อหัวฉันด้วย ผนังห้องฉันยังมีรอยกระสุนฝังอยู่แล้ว! ฉันจะตายอยู่แล้วและฉันขอสั่งให้นายมาพาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันทำหน้าที่เสร็จแล้วและเขาไม่ได้-“อดัมสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาถูกกระชากมือถือออกไป หันกลับมาทำให้เห็นว่าเจมส์ยืนอยู่ ร่างสูงที่แสนหล่อเหล่าตอนนี้กลับมีใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาคมยังคงมองลงมาที่เขาอย่างเอาเรื่องและเขารู้ว่าเจมส์ไม่เล่นแน่นอน ร่างสูงยังคงมองเขาแม้ว่าจะเอาโทรศัพท์แนบหูเพื่อฟัง

“…อดัมคนดี ฟังฉันนะ นายเป็นตัวเลือกเดียว นายทำได้ ฉันเชื่อมั่นใจตัวนายที่สุดแล้วและรู้ว่านายเอาตัวรอดได้ เอาของมาให้ฉันและฉันจะส่งคนไปรับนาย ไม่สิ ฉันจะไปรับนายกลับมาด้วยตัวเอง ฉันสาบานแค่ทนอีกหน่อย…นายเกลียดเขาฉันก็เกลียด ฉันเกลียดอาชญากรแต่นี่คือสัญญาของเรา.. แค่ทนนิดเดียงเองนะ ทนเห็นหน้าเขานิดเดียวแล้วเพื่อเหล่า-“ ตำรวจฉันจะทำเหรียญตราไว้ให้นายด้วย จอนยังคงพล้ามต่อไปเรื่อยๆว่าอดัมจะได้รับประกาศเชิดชูจากกรมกับการถ่ายรูป โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าสายถูกตัดไปก่อนหน้านั่น

“โทรไปหาแฟนตั้งแต่เช้าตรู่..มันน่ารังเกียจจนแทบทนไม่ได้ใช่ไหมที่ต้องนอนกับฉันเมื่อคืนนี้”เจมส์ปาโทรศัพท์ของลูกน้องลงพื้นและกระทืบซ้ำจนอดัมถอยหนี

“เปล่า…ไม่ใช่”อดัมอ้าปากพยายามพูด

“นายรู้อะไรไหมอดัม นายสำหรับฉันมันก็แค่อีตัวคนหนึ่ง อสรพิษเลี้ยงไม่เชื่อง!! ฉันอุสาไว้ชีวิตนาย แล้วนายตอบแทนกับฉันแบบนี้ ยอมเสียสละร่างกายของนายเพื่อล้วงความลับ นายมันสกปรก…ดูท่าว่านายจะต้องทนเห็นหน้าฉันอีกนาน ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่ ฉันจะให้นายทรมานในการมองหน้าฉัน ทรมานในการต้องนอนกับฉัน” อดัมสะดุ้งเฮือกเมื่อเจมส์จับแจกันบนโต๊ะที่เขาหลบอยู่ปาลงบนพื้นจนอดัมร้องอย่างตกใจ เขาสาบานได้ว่าเขาบอกจอนในเรื่องของเจมส์ เรื่องว่าร่างสูงไม่ได้เป็นคนฆ่า เขาไม่ได้รังเกียจเจมส์ซักนิดเดียว และเขาไม่รู้ว่าจอนพูดอะไร

“เจมส์..ฉันไม่ได้รังเกียจนายนะ”อดัมพูดออกไป ร่างสูงเพียงแค่หัวเราะในลำคอและถอยหลังราวกับไม่อยากเข้าใกล้เขาอีก

“นายพูดเองว่าฉันมันเป็นอสูรร้าย ไม่มีใครพอใจจะอยู่กับคนแบบฉันหรอก..พูดมาสิว่าแฟนของนายต้องการอะไร ฉันจะส่งไปให้มันเองและนายจะอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไป”ร่างสูงสาวเท้าออกจากห้องไปทันที เขาคำรามดังลั่นสั่งให้ล็อกห้องและเฝ้าอดัมเอาไว้ ขังเอาไว้ในห้องจนกว่าเขาจะกลับมา ก็แค่อสรพิษที่เกือบจะทำให้เขาเผลอใจ

“เฝ้าเขาไว้..ฉันจะไปคาซิโน ไม่กลับ ฉันจะไปหาอีตัวน่ารักๆซักโหลหนึ่ง…ทำให้แน่ใจว่าเขารู้ว่าฉันจะไปข้างนอกและทำอะไรบ้าง”เจมส์กำชับเป็นอย่างสุดท้าย

*****************

หลังจากหายไปสอบมาก็เอาตัว R มาฝากแบบตัวโตๆเลยนะคะะะ

ขอบคุณทุกๆคนและก็ อย่าลืมเม้นให้บ้างน้าาาาา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

11 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam]R. #6 The Beast’s Dice

  1. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    กี๊ดดดดด. …
    ไร้เตอร์น่ารักที่สุดในโลก(ฟิค)เลย…
    สงสารอดัม เจ็บตัว เจ็บใจอีก
    เป็นนายเอกที่บอบช้ำที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลย…
    ขอบคุณนะค้า
    แล้วก็รอตอนหน้าต่อปาย…..

  2. JC jane พูดว่า:

    สงสารอดัมใจจะขาดดดดดดด ฮรื้ออออ😢😢😢
    ทำไมเจมส์ใจร้ายและโหดร้ายได้ขนาดนี้!!!

    รอพี่จีนมาต่อตอนต่อไปค่าาาาา

  3. Tong Sunisa พูดว่า:

    เฮ้ยยยยยยยยยยยย เจมส์เข้าใจอดัมผิดแล้ว ไม่ฟังอะไรเลยเล่า พ่อคู้ณณณณณณณณณณ!!

    เวรกรรมจริงๆ

  4. wiki พูดว่า:

    เจ็บตัวไม่เท่าไร ไม่นานก็หาย
    เจ็บใจนี่สิ มันช่างช้ำชอกชิงๆ นะอดัมนะ อดทนต่อไป เพื่อรอวันเจมส์บอกรักกัน แอ๊ะะะะะะะ รอตำรวจมาช่วย!!

    พวกเขายังไม่เต็มที่สินะคะ แสดงว่าตอนหน้าๆ มีเต็มคราบเลอะเทะกว่านี้สินะ ฮิฮ่าาาาาา
    เรื่องราวหนักๆ หน่วงๆ ยวงๆ ใยๆ รอตอนต่อไป..นะฮร๊าฟฟฟฟฟฟ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s