[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #7 The Beast’s Dice

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

อดัมนั่งกอดเข่าแนบตัวเองชิดกับประตูห้องขนาดใหญ่เพื่อให้ตัวเองได้ยินมากขึ้นว่าพวกคนที่เฝ้าด้านนอกคุยเรื่องอะไรกัน เจมส์ไม่ยอมกลับมาเลย ร่างสูงหายออกไปและไม่กลับมาเพื่อแม้แต่จะบอกเขาว่ารู้สึกยังไง หรืออาจจะกลับมาทำโทษแต่ไม่เลย เจมส์หายไปเกือบสองวันแล้ว หน้าแปลกที่เขายังได้ยินและรฟุ้เรื่องราวของเจมส์อยู่เสมอ เหทือนลูกน้องของคนตัวสูงจะไม่รู้ตัวเลยว่าคุยกันดังแค่ไหน

จากที่กะดูคร่าวๆ เรียบเรียงจากสิ่งที่ได้ฟังคือ บอสของบ้านหลังนี้ออกไปกินนอนอยู่ที่โรงแรม คั่วชายหนุ่มตัวเล็ก ร่างบาง หน้าตาน่ารักเอาไว้ข้างๆกาย มันทำให้อดัมเจ็บจนหลายๆครั้งเผลอส่งเสียงบอกให้คนพวกนั้นหุบปาก แต่ก็อยากรู้อยูดีว่าเจมส์ไปไหน เจทส์จะกลับมาไหม?

เขาไม่ได้โกหก..ครั้งล่าสุดที่ได้เจอกันอดัมพูดความจริงออกไปทั้งหมดแต่เจมส์ก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี โอ้…ใครจะเชื่อละ? เขาไม่มีหลักฐานอะไรเลย ถึงเจมส์จะได้คุยกับจอนก็เถอะแต่ตำรวจบ้านั้นก็ไม่ได้บอกอะไรที่มีประโยชน์เลย อย่างกับจอนแค่ถ่วงเวลาให้เขาจับตาดูเจมส์เอาไว้แทน

“…นายว่าจะถึงเวลาที่บอสจะพาคนเข้าบ้านหรือยัง? บอสเปลี่ยนคนใหม่อีกแล้ว พาไปซื้อเสื้อผ้ากับกระเป๋าด้วย”อดัมขมวดคิ้วแนบชิดใบหน้ามากขึ้น เสยเส้นผมหยักศกสีดำไปฝั่หนึ่งเพื่อให้ได้ยินเหล่าลูกน้องสองคนของเจมส์คุยกัน

“พาไปซื้อของหรือ? ใครกัน!”อดัมฮึดฮัดเมื่อได้ได้ยินชื่อเสียที ตอนนี้ชายหนุ่มนัยตาสีอ่อนกำลังหึง…หึงมาก ซึ่งอดัมไม่สนใจด้วยว่าตัวเองจะออกอาการมากแค่ไหน เขากำลังหึงสัตว์ร้ายเลือดเย็นที่ไข่ไปทั่วทั้งที่เคยพูดว่าสนใจกัน สัมผัสอบอุ่น ลมหายใจร้อน และเสียงกระซิบพร่ำบอกว่าไม่อาจจะจากเขาไปได้คงเป็นเพียงเรื่องโกหก อดัมรู้อยู่แล้วว่าเขานะโง่เอง หลอกได้แม้กระทั่งตัวเอง ให้ท้ายร่างสูงที่ไม่เคยดูดำดูดี แถมยังยอมแม้จะถูกขังเอาไว้ในห้องไม่ได้ออกไปไหนเหมือนนกน้อยในกรงทอง เจมส์กำลังนอกใจในความคิดของอดัม

แต่หากเป็นความคิดของเจมส์คงเป็นเพียงแค่การหาคู่นอนคนใหม่ หรือร่างสูงต้องการไประบายกับคนอื่นระหว่างรอให้เขาแห้งตายอยู่ในห้องกันแน่

“..นายว่าบอสจะพามาที่บ้านไหม?”อดัมหันกลับมาทันที

“มาสิ บอสบอกวันนี้จะกลับมาที่บ้าน”อีกคนพูด

“เจ้าโง่! พูดเรื่องบอสกลับมาได้ยังไง เดี๋ยวคนในห้องก็ได้ยินกันพอดี บอสกำชับแล้วว่าไม่อยากพบหน้า”อดัมกัดปากเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมา หน่อย…ไม่อยากพบหน้า! เขาคงลืมไปที่เจมส์และเขาคงหมดประโยชน์ซึ่งกันและกันไปแล้ว

“นี่พวกนาย!! พวกข้างนอก!!”อดัมทุบประตู

“ฉันอยู่ในนี้ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว นายเอารูปของเจมส์มาที่ห้องได้ไหม รูปที่ฉันวาดค้างเอาไว้..กับรูปถ่ายของเขา”อดัมตะโกนออกไปอีกแม้อีกฝั่งของประตูจะเงียบอยู่แบบเดิม

“ฉันจะเอามาวาดต่อให้เสร็จ”เขาพูดต่อ เงียบไปอึดใจแต่ก็ได้ยินเสียงตอบรับ พวกนั้นบอกให้เขาถอยห่างจากประตูซึ่งอดัมก็ยอมทำตาม ในไม่ช้าประตูก็เปิดออกพร้อมกับคนหนึ่งซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของเจมส์ อีกฝ่ายมองหน้าเขานิ่ง อดัมจึงตัดสินใจยิ้มให้แต่ก็รีบหุบยิ้มเมื่อถูกปืนยกขึ้นมาชี้หน้า

“หันหลัง มือวางหลังศรีษะ หน้าผากชนกับผนัง”อดัมพยายามกระซิบบอกว่าเขาเข้าใจแล้ว ยอมถอยกรูและทำตามที่ถูกสั่ง ชักหวั่นจริงๆแล้วว่าอยู่ในคุกเขาจะสบายกว่านี้หรือเปล่า หายใจยาวเหยียดฟังเพียงเสียงสิ่งของถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในห้อง ในเวลาเพียงไม่นานนักอดัมก็ได้ยินเสียงอนุญาตให้หันมาและตามด้วยเสียงประตูที่ปิดลง ล็อกอีกครั้ง ชายหนุ่มมองไปรอบๆตัว ขาตั้งและภาพขนาดใหญ่ กระเป๋าสี ขวดน้ำสามสี่ขวด ถังเปล่า เขาถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเริ่มคิดจริงๆว่าชีวิตที่อุสาหนีออกมาจากอพาตเมนต์น่าสงสารจะต้องกลายมาเป็นมีชีวิตอยู่ในห้องที่ใหญ่กว่าที่อยู่เก่าก็จริง แต่ก็ไร้ซึ่งอิสระ…เขาไปไหนไม่ได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่อยากไปเท่าที่ควรจะรู้สึก มือเรียวขาวยกขึ้นลูบไปตามโครงหน้าของร่างสูงบนผ้าใบ เจมส์ช่างหล่อเหลือเกิน… ราวกับเจ้าชายอสุรที่อ้างว้าง กล้าหาญ และดุร้ายเยี่ยงสัตว์ป่า อดัมคงไม่อาจจะทำอะไรได้นอกจากวาดรูปเจมส์ต่อให้เสร็จ แม้อยากจะเจอแบบแต่ก็ไม่เป็นไร

/*/

“ฉันไปหาข้อมูลมาให้นายแล้ว… ตำรวจกำลังสงสัยนาย”เจม์ตวัดสายตาคมขึ้นมองคู่ดินเนอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มผมดำชาวอังกฤษที่เป็นเพื่อนกับเขา เจมส์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยกไวน์ขึ้นจิบ

“จะตามล่าฉันทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดออกหน้าออกตา”เขาถาม วางมีดและส้อมลง ยกมือบอกให้บริกรเอาจานไปเก็บและนำจานต่อไปมาเสริฟ

“นายรู้ว่านายทำอะไรผิดเจมส์ พักหลังๆมานี้ตำรวจดูจะป้วนเปี้ยนแถวคาซิโนนายมากขึ้น ที่บ้านนายเองฉันไม่รู้นักว่ามีบ้างหรือเปล่า…นายจะบอกฉันได้หรือยังว่าทำอะไรไว้”ดวงตาคมแส่มองทางอื่น ถอนหายใจยาวเหยียดจ้องเพื่อนร่วมงานของเขา อีกฝ่ายอยู่ในชุดสูทแบบพอดีตัวอย่างเป็นทางการสีเทา

“มันไม่ใช่หน้าที่อะไรที่จะต้องรายงานนาย คอยดูแลไม่ให้พวกนั้นเข้ามาในโรงแรมมากเกินไปก็พอ”เจมส์ตอบในที่สุดและดูเหมือนคำตอบของเขาจะไม่ทำให้อีกฝ่ายพอใจเลย

“เรื่องส.ส.คนที่ตาย ได้ยินเสียงนินทาหนาหูว่านายเป็นคนฆ่าเขา แต่เพราะหลายเหตุผลตำรวจถึงทำอะไรนายไม่ได้..ฉันเองก็ส่งคนไปสืบเรื่องนี้อยู่แต่จะดีกว่าถ้าได้ยินจากปากนายว่านายทำหรือไม่ได้ทำอะไร”เจมส์ยันตัวขึ้นในทันทีจนคนอื่นๆมีบ้างที่หันมามอง เขาสั่งบริกรให้เข้ามาจัดการ เดินเข้าไปตบแขนเพื่อนเขาให้เดินตามออกมา ซึ่งชายหนุ่มก็ทำตาม

“…จะดีกว่าถ้าเราแยกกันเอาไว้ โรงแรมนี้ถ้าไม่เกี่ยวกับข่าวฉาวน่าจะดีกว่า ถ้าจะคงให้มันเป็นแบบนั้นนายก็ต้องไม่รู้เรื่องอะไรเกินความจำเป็น และนายควรทำแต่เรื่องที่จำเป็นต่อโรงแรม ลุค..นายเป็นคนจัดการโรงแรม ฉันจัดการคาซิโน แค่นี้ก็น่าจะเข้าใจ”เจมส์ดึงแขนลุคเข้ามาใกล้ทันทีที่เข้ามาในลิฟเพื่อลงไปชั้นล่าง

“งั้นฉันควรจะบอกว่า การที่บอสเจ้าของโรงแรมถูกสงสัยว่าฆ่าคนตาย มีผลกระทบต่อกิจการ ฉันเลยใช้อำนาจบริหารอันน้อยนิดจัดการให้คนหาตัวหรือหาเรื่องราวที่น่าจะเป็นความจริง ตำรวจเข้าออกโรงแรมเราเป็นว่าเล่นไม่ใช่เรื่องดี บอส”เจมส์ขบกรามจ้องลุคแม้จะไม่ได้พูดอะไรต่อ อีกฝ่ายเป็นคนบริหารโรงแรม พนักงานดีเด่นสำหรับเจมส์และเป็นเพื่อนเขามากว่า5ปี รู้ใจเขาทุกอย่าง มากจนบางครั้งก็น่ารำคาณแต่เจมส์ก็ไม่เคยยุ่งเกินความจำเป็น อุ้งมือหยาบยอมปล่อยแขนเพื่อนของเขา

“นายรู้ไว้แค่ว่าฉันไม่ได้ฆ่าคนมานานเป็นปีแล้ว…แค่นี้พอ”เจมส์กระชับสูท เขาเดินออกมาจากลิฟโดยมีลุคที่เดินตามมา เขาออกคำสั่งให้ลุคตามเขาไปทุกที่ ช่วงนี้เจมส์นอนที่โรงแรมตลอด มีเพียงแค่มือถือซึ่งให้ลูกน้องรายงานว่าอดัมทำอะไรทุกครึ่งชั่วโมง รวมทั้งส่งข้อความว่าให้ลูกน้องเขาพูดเรื่องอะไรบ้างให้อดัมได้ยิน ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดที่เจ้าแสบนั้นไม่โวยวายเลย เขาหายไปกับผู้ชายอื่นก็ไม่สนใจ…หรือเพราะโล่งใจที่กับจอนแฟนหนุ่มจะได้ไม่ผิดใจกันอีก เจมส์เช็กมือถือระหว่างเดินไปที่รถในลานจอดของโรงแรม

“…แล้วเหตุผลที่นายไม่กลับบ้านละ”เจมส์ไม่ได้ตอบเมื่อลุคถาม

“ฉันจะกลับก็กลับ ฉันไม่อยากกลับก็ไม่กลับ นายไม่ต้องสนใจเรื่องที่ไม่จำเป็นลุค.. นายจำไว้ว่าตอนนี้เราเดทกันอยู่ก็พอ”เจมส์หันกลับมาตอบเสียงกร้าว เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเรื่องส่วนตัว ร่างสูงหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบระห่างยืนพิงกับรั้ว มองบรรยากาศกลางคืนและลมเย็นๆ ลุคยังคงมองตรงมาที่เขาด้วยความไม่ไว้ใจ เจมส์เองก็มองตอบและรู้ดีว่าตัวเองเหนือกว่า ลุคไม่กล้าหือหากเขาบอกว่าไม่คือไม่ ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนสูบบุหรี่และมีลุคที่ยืนรออยู่ข้างๆ

“เฮ้..”เจมส์และชายหนุ่มข้างกายเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมกริบมองยังผู้มาใหม่ อีกฝ่ายเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่พอประมาณ ใส่ฮูดและคาบบุหรี่เอาไว้ ดวงตาคมที่เจมม์มองเพียงแวบแรกก็รู้ว่ามีบางอย่างจะคุยกับเขาแน่นอน

“นายเองก็สูบบุหรี่ ขอไฟแช็กหน่อยได้ไหม?”เจทส์เพียงแค่มองอีกฝ่ายแต่ไม่ตอบ ร่างสูงสูดบุหรี่เข้าเต็มปอดและหย่อนลงพื้น ใช้ปลายรองเท้าขยี่มันอีกทีให้ดับ เจมส์คุ้นหน้าอีกฝ่ายมากอยู่พอสมควร เขากำลังนึกให้ออกว่าใครกันแน่…อาจจะเป็นแขกซักคนหนึ่งก็ได้ แต่อย่างว่าละ เขาเจอคนวันหนึ่งเป็นร้อยๆคน เขาไม่ว่างพอจะมาจำชื่อใครที่ไม่สำคัญต่อเขานักา

“ลุค”เจมส์เอ่ยสั้นๆ เพื่อนของเขาก็ยอมเดินไปหาชายแปลกหน้า หยิบไฟแช็กขึ้นมาเพื่อให้อีกฝ่ายได้ใช้

“ช่วยจุดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?” ลุคมองตอบดวงตาสีน้ำตาลคมและรอยยิ้มกวนๆราวกับสุนัขป่า เขาหลุบตาลงต่ำแต่ก็ยอมจุดไฟให้คนที่ก้มลงมา

“..จะว่าไปแล้ว คุณมาพักโรงแรมนี้ไม่เคยได้ยินข่าวไม่ดีหรือครับ”ลุคหันกลับไปมองเมื่อทั้งสองคนกลายเป็นคุยกันข้ามหัวเขาไปซะแล้ว เจมส์ไม่ได้ตอบแค่เพียงเอนตัวพิงด้านหลังเท่านั้น

“ข่าวไม่ดีที่ดังมากซะด้วย เช่นว่า…เจ้าของโรงแรมฆ่าคน แถมยังขังช่างวาดภาพน่าสงสารเอาไว้ในบ้าน…มากกว่านั้นอาจจะเป็นการล่วงละเมิดทางเพศ”ลุคยืนนิ่งไม่ได้เงยหน้ามองบอสของเขาว่าเจมส์ทำหน้ายังไง ร่างสูงไม่ตอบแม้ว่าชายมาใหม่จะเริ่มพูดจาในเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“ฉันไม่รู้ว่านายต้องการอะไรจากเรา แต่ไปซะ”ลุคพูดขึ้นมาในที่สุดเพื่อปกป้องเจมส์เอาไว้ เขาเห็นดวงตาสีน้ำตาลก้มลงมองมายังเขา ลุคมองตอบอย่างเอาเรื่อง เขาไม่กลัวแต่เจมส์ก็บอกให้เขาหยุด

“นายต้องการอะไร”เจมส์ถาม นัยตาสีฟ้าตวัดกลับมามองคนที่ท่าทางจะรู้อะไรดีๆมา เขาทั้งสองคนยังคงมองจ้องตากันแบบนั้น

“ฉันแค่อยากรู้ว่านายรู้สึกยังไงกับการเป็นไอผู้ชายขี้แพ้ที่ไม่มีใครต้องการ จนทำได้เพียงแค่..มุดหัวหลบอยู่ใต้กระดอง ไม่กล้าออกมาเผชิญความจริง และ…เจ้าของคาซิโนคนนั้นควรจะรู้ไว้ว่ามีคนจ้องจะลากคอมันออกมา”เจมส์ทำเสียงขึ้นจมูก เขายอมยันตัวขึ้นมาเพื่อหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

“นายพูดเรื่องอะไรกัน? ไม่เข้าใจเลย”เจมส์ว่า

“ฉันก็แค่ชวนคุยไปเรื่อย”อีกฝ่ายพูด

“งั้นนายชื่ออะไร’เจมส์ถามอีก

“ไม่รู้สิ…บางคนก็ไม่ค่อยเรียกชื่อฉัน แต่อาจจะชื่อ…จอน?”เจมส์ยิ่งจ้องมองอีกฝ่ายมากขึ้นด้วยแววสนใจ คนนี้นะหรือที่อดัมโทรหาเพื่อบอกว่าสะอิดสะเอียนในการอยู่กับเขามากแค่ไหน ร่างสูงพยายามอย่างยิ่งเพื่อที่จะไม่ไปต่อยอีกฝ่ายเข้า

“งั้นฟังให้ดีนะคุณจอน…เพราะนายพูดแบบนี้ ฉันเลยอยากจะกลับไปพังตุ๊กตาแมวขโมยที่บ้าน…บีบมันให้ตายคามือ…” เจมส์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ จอนเพียงแค่หัวเราะเบาๆ…แค่เพียงเขาแต่งตัวมอๆ ไม่โกนหนวดโกนเครา อีกฝ่ายก็จำเขาไม่ได้แล้วว่าเราเคยเจอกันมาก่อน พวกคนรวย..คงจะจำแค่เพียงพวกท่าทางดีและแต่งตัวสุดหรูหราเท่านั้น ขนาดบอกชื่อเจมส์ยังจำเขาไม่ได้

“พอแล้ว หยุด…นาย ถ้านายไม่ถอยออกไปจากพวกเรา ฉันจะเเจ้งรปภ.”ลุคขวางเจมส์ไม่ให้พูดอะไรมากกว่านี้ เขาจ้องตอบคนชื่อจอนอย่างเอาเรื่องและอีกฝ่ายก็ยอมถอยอย่างที่เขาสั่ง

“งั้นก็โชคดีครับ..”เจมส์ทำเสียงขึ้นจมูกเมื่ออีกฝ่ายยอมถอยกลับไป จับแขนลุคให้เดินตามมาที่รถซึ่งจอดอยู่ข้างๆ

“ไขสิ และขับไปที่บ้านฉัน”ร่างสูงสั่ง

/*/

“นี่มันเรื่องอะไรกันเจมส์”ร่างสูงไม่ตอบเมื่อเดินเข้ามาในบ้านและตามด้วยลุคที่ด้านหลัง เขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ต้องการให้ใครแม้แต่คนเดียวรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ อดัมเป็นของของเขา เขาจะขังอดัมไว้ที่นี่ ไม่ให้ใครรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนของใครและไม่ยอมให้อดัมหนีเขาไป ยอมที่จะกลายเป็นอสุรจริงๆขอเพียงแค่อีกฝ่ายอยู่กับเขาก็เท่านั้น ร่างสูงถอดเสื้อคลุมขนาดใหญ่ออกวางพาดกับโซฟา ลูกน้องสองคนเข้ามารายงานว่าอดัมเป็นยังไงบ้างและเจมส์เพียงพยักหน้ารับ เขาหันกลับมาเผชิญหน้าเมื่อลุคกำลังรออยู่

“หน้าที่นายวันนี้คือคู่เดทฉัน”เจมส์สั่ง เขาได้ยินเสียงหัวเราะแบบเย้ยหยันแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ขยับไปไหนก็ตามที

“นายต้องบอกฉันให้รู้เรื่องเจมส์ คนที่เจอที่ลานจอดรถก็พิสูจน์แล้วว่านายกำลังจะถูกฆ่า นายกล้าดียังไงถึงทำให้ตัวเองอยู่ในอันตราย”ร่างสูงได้ยินเสียงทุ้มของลุคพูด อีกฝ่ายยังคงทำหน้าตาขึงขังจริงจัง เจมส์ถอนหายใจเฮือกใหญ่จ้องมองลูกน้องของเขาเอง

“เขาไม่ใช่นักฆ่า ถ้าฉันตายนายก็แค่รับช่วงต่อ”เจมส์ทำเป็นไม่สนใจสีหน้าของลุค ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองยังชั้นบนเมื่อเขาได้ยินเสียง เขาเห็นอดัมอยู่ตรงนั้น แวบแรกที่เห็นเขาโล่งอก…โล่งอกมากกว่าโกรธที่เจ้าตัวแสบหลุดออกมาอีกแล้ว พวกเขาได้สบตากันเพียงแวบเดียวและเจมส์ทำเป็นไม่เห็นต่อไป อดัมกำลังจ้องมองลงมาที่ลุค มองพวกเขาเงียบๆและเจมส์ยินดีจะทำให้อดัมรู้ว่าเขาไม่แคร์ในการหาคู่นอนใหม่

“นายจะรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่นักฆ่า-“เจมส์รั้งตัวลุคเข้ามาใกล้และกดจูบลงไป อีกฝ่ายพยายามดันเขาออกทันทีแต่เจมส์ก็เพียงแค่ใช้ท่อนแขนยึดเอวสอบเอาไว้ กดเจ้าตัวให้อยู่นิ่งๆเลิกขัดขืนเขา และลุคที่เม้มปากแน่นไม่ยอมให้ความร่วมมืออย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงยอมถอนจูบออกมาในเวลาไม่นาน ยึดข้อมือของลุคเอาไว้ก่อนจะถูกตบ ดวงตาคมกริบยังคงมองขึ้นไปยังชั้นบน สบดวงตาสีอ่อนสวยฉายไปด้วยความ..ไม่พอใจ อดัมมองตอบเขาอย่างไม่กลัวและหันหลังเดินกลับไป เจมส์จึงยอมปล่อยมือจากตัวลุคในที่สุด

“ทำอะไรของนาย! ฉันไม่นอนกับนาย ไม่จูบ ไม่ลวนลาม ขอสัญญาไงเจ้าบ้า ฉันเลขานะเว้ย…”เจมส์ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงบ่นของคนข้างๆ ร่างสูงเพียงแค่เดินขึ้นชั้นบน…วิ่งขึ้นไปราวกับไม่อาจจะจัดการขาตัวเองได้ วิ่งให้ทันอดัม ดึงอีกฝ่ายเข้ามาจูบแรงๆอย่างที่ต้องการและอาจจะร่วมรักกันกลางทางเดินเขาก็ไม่แคร์

ร่างสูงกำลังก้าวฉับๆไปแต่ก็เพียงไม่นาน เขาถูกกระชากคอเสื้ออย่างแรงจนเขาเซเข้าไปชิดผนัง ตามด้วยถูกจูบเร้าร้อนปิดริมฝีปาก ทันทีที่เห็นว่าเป็นอดัมคนตัวสูงก็ไม่รอช้าที่จะจูบตอบทันที ท่อนแขนกำยำยึดกายชายหนุ่มเอาไว้ให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น มือหนึ่งยึดเอวสอบขณะที่อีกมือบีบบั้นท้ายกลมเอาไว้ ยอมปล่อยให้มือเรียวขาวกระชากเส้นผมเขาจนกระทั้งยางมัดผมหลุดออกมา เส้นผมยาวที่ลงมาปลกหน้าเล็กน้อยก็ไม่อาจจะทำให้เจมส์ใส่ใจถอนจูบออก เขาถูกดันลงจนหล่นลงบนโซฟาเล็กๆแถวนั้น ถูกอดัมกัดริมฝีปากแต่เจมส์ก็ยังไม่โกรธ

“นายมันเลวที่สุด…เจมส์”อดัมพูดเป็นคำแรก “นายมันชั่วร้ายที่สุด..นายขังฉันไว้ในห้องเกือบสองวัน แล้วก็ออกไปมั่วเซ็กซ์ข้างนอก พาอีตัวที่ไหนก็ไม่รู้กลับมาด้วย นายมันเลวมาก”อดัมเสียดสีบั้นท้ายกลมกับตักของเขาแม้ทั้งคู่จะยังคลอเคลียใบหน้าหากันโดยที่ไม่มีใครยอมแยกออกจากกัน อุ้งมือหยาบของเจมส์ไล่นิ้วมือไปตามเส้นผมนุ่มสวยสีเข้ม แนบหน้าผากกับอดัมฟังเสียงหายใจของกันและกัน

“ฉันเลวยังไง”เจมส์อุ้มอดัมขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด พาเดินไปยังห้องๆหนึ่งซึ่งห่างไปไม่มากนัก เขาจำไม่ได้ว่าห้องอะไรแค่ขอให้มีที่พอเท่านั้นก็พอแล้ว เมื่อเข้ามาในห้องได้อดัมไม่รอช้าให้เขาวางเจ้าตัวลงด้วยซ้ำ ชายหนุ่มตัวเล็กกว่าพลักให้เจมส์นอนลงไปบนพื้น กระชากเนคไทเขาออกมาและเริ่มต้นมัดข้อมือของเขาเอาไว้ เจมส์หรี่ตามองว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรแต่ถึงแบบนั้นก็ยอมทุกอย่าง มองลูกแมวตัวเล็กลากลิ้นไปบนแผ่นอกเขา ลากผ่านรอยเปิดของเสื้อลงไปยังหน้าท้อง ดูท่าว่าอดัมจะชอบอยู่ข้างบน ร่างสูงคิดขำๆ

“ฉันจะทำโทษนายจนกว่าจะสำนึกผิด”อดัมเม้มปาก “แม้…เราจะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม แต่นายนอนกับฉันนายต้องอยู่กับฉัน ฉันมีอำนาจในฐานะจิตรกร”อดัมทำเสียงแข็ง

“ถ้าในฐานะปกติละก็ ฉันอาจจะยอมให้นายมีอำนาจ…แต่ก็จะไม่ปล่อยนายไปอยู่ดี”เจมส์ยกยิ้มหล่อร้ายใส่คนบนตัว อดัมหรี่ตามองเขาและตีปักเข้าที่แผ่นอกจนเจมส์ครางแผ่วเพราะความแสบ

“แล้วถ้าเราไม่ใช่ศัตรูกันละก็..นายจะปล่อยฉันไปเมื่อไร”อดัมถามต่ออีก

“..”เจมส์ไม่ยอมบอกในทันที เขานิ่งคิดมองใบหน้าได้รูป “งานของนายเสร็จ นายก็ไปได้” เจมส์อาศัยเวลาที่อดัมกำลังเผลอแก้มัดที่มืออย่างง่ายดาย..ใครบ้าที่ไหนกันมัดคนอื่นเป็นเงือนแบบ “โบว์” เขาแค่ดึงปลายเนคไทก็หลุดแล้ว พลิกตัวกลับมาคล่อมอดัมเอาไว้และจับท่อนแขนอีกฝ่ายมาผูกเป็นโบว์บ้าง

“ฉันจะยังทรมานนายต่อไปอดัม นายเป็นนักโทษฉันด้วยเหตุผลบางประการ ฉันจะทำให้นายไม่อาจจะไปไหนได้อีก”เจมส์กระซิบบอกชายหนุ่มข้างใต้ อดัมเพียงแค่มองเขา มันทำให้พวกเขารู้อย่างเต็มอกว่าไม่ว่าฝ่ายไหนก็คงจะไม่ยอมจากไป

“นายเห็นฉันเป็นเซ็กซ์ทอยอันใหม่หรือ?” อดัมเสี่ยงถาม กระพริบตามองใบหน้าคมที่ดูไม่รู้เลยว่าเจมส์รู้สึกยังไง บางครั้งก็ดูเศร้าสร้อย บางครั้งก็ดูดุดัน เจมส์เกลียดเขาหรือเปล่านะ? หรืออาจจะเห็นเขาสามารถเล่นฆ่าเวลาได้ง่ายๆ อดัมเองก็สมยอมเสียด้วย..ใช่ เขายอมเจมส์ทุกอย่าง ร่างกายและจิตใจมันไปเอง แค่เพียงสัมผัสจากอุ้งมือใหญ่ๆนี้เขาก็ยอมยกโทษให้เจมส์หมด

“ใช่” ความสูงสึกเจ็บวาบเร่นขึ้นมาในอกจนอดัมจุกไปหมด พยายามมองเข้าในดวงตาคมว่าเจมส์พูดจริงแค่ไหนแต่ก็…เขาดูไม่ออก และเมื่อเจมส์ก้มลงมาจูบเขาอีกครั้ง อดัมก็ลอบสาบานกับตัวเองลึกๆว่าเมื่อทุกอย่างจบเขาจะหนีไปจากที่นี่

แมวจรจัดจะอยู่ในปราสาทได้ยังไงกัน

/*/

จอนนั่งเคาะปากกากับกระดาษรายงานรายละเอียด เขาคิดว่ามีหลักฐานพอที่จะขอหมายค้นเพื่อเข้าไปบ้านเจมส์ได้ แต่พวกนั้นกลับปฎิเสธที่จะให้หมายค้นกับเขา ด้วยเหตุผลว่าในงานเลี้ยงมีรอยเท้าเป็นร้อยๆคู่ อาวุธหรือหลักฐานอย่างอื่นก็ไม่มี มันเป็นการยากมากที่จะเข้าไปค้นบ้านคนระดับฮันท์ รับรองว่าเป็นข่าวใหญ่จนตำรวจเวกัสเสียชื่อแน่หากว่าเขาไม่พบอะไร มันเสี่ยงเกินไป เจ้านายเขาบอกแบบนี้…

จอนถึงทำได้เพียงนั่งเคาะกระดาษพยายามคิดหาวิธีซ้ำไปซ้ำมาถึงวิธีที่จะไปรับตัวอดัม อีกฝ่ายขาดการติดต่อไปแล้ว โทรศัพท์ติดต่อไม่ได้ กล้องหาย ค้นสัญญาณก็ไม่ได้ เข้าไปใกล้บ้านหลังนั้นก็ไม่ได้ แถมคดียังไม่มีแววคืบหน้าเพราะพวกเขาหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลย อะไรที่พวกเขามองข้ามไป…อะไรที่มันหายไป

หรือบางทีจอนอาจจะคิดผิด อาจจะเป็นฝ่ายผิดมาตั้งแต่แรกที่พุ้งเป้าไปที่เจมส์…แต่ตามที่สืบมาเจมส์คือคนที่อีกฝ่ายมีนัดด้วยแน่ๆ คนสุดท้ายที่อยู่ด้วยก่อนส.ส.จะตาย ไม่มีทางเลยที่จะผิดคน จอนเชื่อ ยิ่งได้คุยกันวันนั้นร่างสูงก็ยิ่งเชื่อว่าอีกฝ่ายคือคนฆ่าแน่ๆ

พอนึกถึงเจ้าฮันท์…ผู้ชายที่อยู่ด้วยคือใครกัน ชายหนุ่มนัยน์ตาสีอ่อนและผมสั้นเสยเรียบร้อยไปด้านหลัง จุดสูทราคาแพงกับการวางตัวที่แสนดูดี แค่เพียงเข้าใกล้เขาก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่เดาได้เลยว่าต้องใช้เงินเดือนเขาทั้งเดือนเพื่อซื้อหามา ทำไมถึงไปอยู่กับเจมส์ได้ หรือจะมีรสนิยมชอบผู้ชายแบดบอยกัน

“หัวหน้าครับ มีคนมาขอพบครับ”จอนหันมาเมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาพยักหน้ารับมองตามมือตรงไปยังชายคนหนึ่งซึ่งท่าทางดูไม่ดีนัก เขากำลังจะเดินไปหาแต่ก็หันมาเมื่อมีลูกน้องมารายงานอีกว่ามีคนแจ้งรถหายแถวๆบริเวณบ้านของเจมส์ นี่ละ..นี่และที่เขากำลังรออยู่

“ดีมาก เหยื่อติดกับแล้ว! ฉันจะตรงไปบ้านมิสเตอร์ฮันท์เพื่อขอสอบถามรายละเอียดว่ารู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องรถหายบ้างไหม พวกนายมากับฉัน เป้าหมายคือตามหาตัวอดัมให้เจอ”ร่างสูงสั่งงานทันที เขาคว้าเจ๊กเกตและรีบตรงออกไปแม้จะถูกชายคนนั้นดึงแขนเอาไว้

“คุณเป็นหัวหน้าที่นี่ใช่ไหม?”จอนหันกลับมา

“ผมมีงานด่วนเข้ามา คุณถ้าต้องการอะไรละก็ คุยกับใครก็ได้ในนี้เขาจะรับเรื่องแทนผมเอง”จอนรีบพูด พยายามให้สุภาพที่สุด

“ผมมามอบตัวครับคุณตำรวจ”อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผมเป็นคนฆ่าส.ส.ดาร์วิง” ร่างสูงชะงักกึกเมื่อได้ยิน อีกฝ่ายยังคงจับแขนเขาไว้แน่นจนจอนหยุด เขายกมือบอกให้ลูกน้องที่กำลังเรียกหยุดพูด

“พูดใหม่อีกทีสิครับ…”ร่างสูงถามอีกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดูท่าว่าอดัมคงจะต้องรอเขาต่ออีกหน่อยแล้ว

*************************

สวัสดีค่าาาาา หลังจากหายไปพักหนึ่ง จีนหายไปจัดการนิยายที่ขายในงานMC3ที่ผ่านมาคะ

ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกๆคนมากๆคะที่ให้การสนับสนุน และก็สวัสดีรี้ดใหม่ที่เข้ามาทำความรู้จักด้วยคะ

ยังไงก็ฝากบล๊อกเล็กๆของจีนด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบฟิคที่เราเขียน //อรั้ย เขิน

ดีใจมากจริงๆคะ ได้จับมือหลายๆคนเลย คือ…ถ้าไม่ติดว่าโต๊ะมันยาวก็อยากจะกอดเลยคะ 55555

ฝากติดตามกันต่อๆๆไปด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆคะ!!

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

5 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #7 The Beast’s Dice

  1. Fahzee พูดว่า:

    ฮืออออ อดัมน่าสงสาร TT
    เป็นผู้ถูกกระทำอยู่เรื่อยไป … อิหมีใจร้าย นี่แน่ะ !!
    หนีไปเลยลูก อดัม ไปให้ไกลสุดขอบฟ้า
    เอาให้อิหมีมันขาดใจตาย ฮ่าๆๆๆๆ

  2. wiki พูดว่า:

    ใคร….ใครแม่งมาสารภาพวะะะะะะะ
    ถ้าใช่จริง ที่ทำไปทั้งหมด ศูนย์ไหมจอน…ส่ง แมวไปผสมพันธุ์กับหมีสินะ เห๊ยยยยยย…..บ้าน่า มันต้องเป็นแผนเจมส์แน่ๆ เอ๊ะะะ ยังไงอะไรรร รอตอนหน้าจ๊าาาา

  3. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    สงสารอดัม (พอดีสังกัดทีมนายเอกค่ะ)
    อิพี่หมีบร้า….โมโหนะ..
    คอยดูนะเก๊าจะพาอดัมหนี…(ทำยังกะทำด้ายเนาะ)
    งานนี้อิพี่หมี..อกแตกตาย…แน่ๆ
    ที่แน่ๆ ลุคมาแล้ว เลขาหน้าหวานของเก๊า… (ชอบเป็นพิเศษ)
    ขอซีนกับจอนมั่งน้าคร้า…

  4. Nia พูดว่า:

    แง อดัมน่าสงสาร
    เจมส์นะเจมส์ทำไมทำอย่างนี้เล่าาา/กรีดร้อง
    เจมส์เอ้ย แผนเยอะนะเราน่ะ

    เฮียลุคมาแล้วววว แอร๊ยยยย หมีคะเค้าขอเลขาตัวได้ไหมอ่าา

    ใครมันมาสารภาพฟร่ะ ไอที่ทำมาทั้งหมดมันก็สูญเปล่าเลยดิ …

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s