[FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #8 The Beast’s Dice [END]

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

“…”เจมส์ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ปลายเตียง ดวงตาคมสีฟ้ายังคงมองเพ้งพินิจไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีดำ อดัมยังคงหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงนอนของเขา หลายวันที่ผ่านมานี้เจมส์ไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่ห่างกันมากนักเท่าไร เขาใช้เวลาอยู่กับอดัมมากมายอย่างนับไม่ถ้วน ทานอาหาร อาบน้ำ นอนร่วมเตียงเดียวกัน เหมือนกับเขาปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดออกมาโถมทับชายหนุ่มเพียงคนเดียว อดัมเองก็ไม่ขัดขืนแถมยังให้ความยินยอมอย่างดีเสียอีก จากปากของชายหนุ่มแล้วได้ความว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสืบหาข้อความจริงว่าเขาเป็นคนฆ่าท่านส.ส. ที่นิสัยเสีย… เจมส์ก็ได้แต่บอกปฏิเสธไปแบบนั้น เขาบอกอดัมแต่เพียงว่าเขาไม่ได้ทำ และเขาไม่ต้องการปล่อยอดัมไปด้วย ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ในความเป็นจริงอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น

เจมส์เองก็รู้ว่าวันหนึ่งเมื่อมาถึง เขาคงจะต้องยอมปล่อยอดัมไปถ้าเจ้าตัวแสบไม่อยากอยู่กับเขา อดัมเปรียบเสมือนแมวจรจัดที่อยู่ในที่ที่อยากอยู่ และไปเมื่ออยากจะไป อยู่เพียงให้เขาเชยชม แม้ว่าเจมส์จะแสดงออกดุร้ายราวกับเจ้าชายอสุรแต่เขาก็รู้ว่าไม่อาจจะบังคับให้อดัมอยู่กับเขาได้ตลอดไป หากไม่มีเรื่องว่าเจ้าตัวแอบเข้ามาสืบเรื่องของเขา เจมส์ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะขังอดัมไว้ข้างกายอีก

“เจมส์…”ร่างสูงมองขึ้นไปยังคนที่ขยับตัวครางอื้อ เขาสูบบุหรี่เข้าลึกเดินเข้าใกล้เตียง ถือเอาไว้ด้วยปลายนิ้วระหว่างโน้มตัวลงไปหาอดัมที่พลิกตัวมานอนหงายแม้จะยังคงหลับตาอยู่ ยิ้มมองใบหน้าได้รูปขาวเนียน อีกฝ่ายยังคงหลับตาพริ้มแม้จะเรียกชื่อเขา หรือว่าจะยังฝันกันแน่

“ว่าไงครับเจ้าชาย…เรียกผมหรือ”ร่างสูงก้มลงมากระซิบกระซาบ เป่าลมใส่หูอดัมแรงๆจนอีกคนหดตัว

“เหม็นกลิ่นบุหรี่..”เจมส์เลิกคิ้ว เขาถอนหายใจเบาๆแต่ก็ยอมดับบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่แบบเป็นแก้วบนโต๊ะใกล้ๆ เดินกลับมาที่เตียงทำให้เห็นว่าอดัมลุกขึ้นมานั่ง เจ้าตัวยังคงหรี่ตามองเขาเหมือนยังปรับแสงไม่ถนัดนัก จะว่าไปแล้วพวกเขาก็คงเหมือนการสงบศึกชั่วคราวมากกว่า

“วันนี้ทำไมนายตื่นเร็ว”ร่างสูงยิ้มยามที่คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นจูบ เจมส์เองก็ยอมจูบตอบอดัมอย่างว่าง่าย ลงท้ายด้วยการที่เขาเป็นฝ่ายที่จูบรุนแรงมากขึ้น ใช้ท่อนแขนทั้งสองเท้ากับที่นอนคร่อมคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ เลียไปตามริมฝีปากบางสีสด

“อยากเห็นหน้านายตอนนอนนะสิ”เจมส์ตอบอย่างน้อยที่สุดก็อยากใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่า อยากให้อดัมกอดรัดตัวเขาเอาไว้ให้นานที่สุด อุ้งมือหยาบยกขึ้นลูบแผ่วเบาไปตามใบหน้าได้รูป อดัมยังคงคลอเคลียกับเขา แมวดำสีสวยที่ครางอื้อท้วงติงยามที่เจมส์ถอนจูบออก ดวงตาทั้งสองคนยังคงมองสบกัน เหมือนกับต้องการพูดบางอย่างออกมาแต่ก็ไม่มีใครกล้า

“ฉันจะไปเข่าห้องน้ำ..”อดัมพูดขึ้นมาในที่สุด ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและจะได้สงบสติอารมณ์ให้มากกว่านี้ เจมส์ไม่ได้ว่าอะไร ร่างสูงใหญ่พาตัวเองขึ้นมานอนแผ่หราบนที่นอน เปิดทีวีเปลี่ยนช่องไปมาเพื่อดูว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เจมส์อยากให้อดัมอยู่กับเขาต่อไป จะทำแผนการไหนดี…ร่างสุงเปลี่ยนช่องกลับมาที่ช่องข่าวและนิ่งคิด เขาเคยเห็นนิยายบางประเภทพระเอกเอานางเอกมาขังไว้ในบ้าน ถ้าทำแบบนั้นอดัมจะยอมอยู่ไหมนะ? แต่ตอนนี้แล้วตามตรงก็คืออดัมค่อนข้างจะสมยอมเขาอยู่แล้ว เจ้าตัวน่าจะยอม

แต่ความคิดของคนตัวสูงก็หยุดลงเมื่อเขาเห็นหน้าส.ส.คนที่ตายแล้วปรากฎอยู่บนทีวี พร้อมกับข่าวการจับกุมตัวฆาตรกรรายหนึ่ง จำได้ว่าเป็นส.ส. คนเดียวกับที่อดัมเองกำลังตามหาตัว เขาเพียงแค่นอนแผ่หราตั้งใจดูข่าวการจับกุม ไหนว่าเขาเป็นคนร้ายยังไง แล้วไหนละ?.. เจมส์ยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเขาจะเริ่มตะโกนเรียกให้อดัมออกมาจากห้องอาบน้ำก่อน โดยระบุตอกย้ำว่าเป็นข่าวของส.ส.ที่อดัมต้องการจับคนร้าย

“….ไม่ ไม่ใช่….ไม่-ใช่”อดัมยืนบ่นพึมพำกับทีวีแล้วในที่สุดก็หันกลับมาหาเขา ด้วยสายคาดโทษ เขาหวังว่าอดัมจะเลิกทำกับเขาเหมือนกับเป็นอสูรร้าย แม้เจ้าตัวจะยอมแต่เขาอยากให้อดัมเลิกความคิดนี้ก่อน เลิกความคิดว่าเขาเป็นฆาตรกรโรคจิตที่ฆ่าคนอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าฉันบริสุทธิ์ ฉันไม่ได้ฆ่าคน ไม่ได้ฆ่าสส.นั่น”เจมส์พูดอีก ลุกขึ้นและเดินไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่

“นายทำแบบนี้ได้ยังไงกันเจมส์! นายบังคับให้คนไม่รู้เรื่องไปสารภาพผิดกับตำรวจ รับผิดแทน-”

“โว้วๆ เดี๋ยวก่อนคนสวย ใจเย็นและเลิก…นายกำลังคิดว่าฉันใช้ตาลุงนั่นไปรับผิดแทนงั้นหรือ อดัม”เจมส์ขึ้นเาียงบ้าง เดินไปจับไหล่คนตัวเล็กกว่าเอาไว้แม้ชายหนุ่มจะขืนตัวออกก็ตาม ครั้งนี้เขาไม่ยอม เจมส์ยังคงยึดตัวอดัมไว้แน่นขึ้นและกอดเอาไว้

“นายทำ นายทำแน่ๆเพราะนายมีอำนาจ ถ้าไม่ใช่แล้วจอนจะบอกได้ยังไงว่านายเป็นคนร้าย”ร่างสูงรู้สึกหึงวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขานึกไม่ออกเลยว่าความรู้สึกตอนนี้อยากจะบีบคออดัมแล้วเหวี่ยงขึ้นเตียง หรือจะจับจูบแรงๆแล้วเหวี่ยงขึ้นเตียงมากกว่ากัน

“นายจะบอกฉันว่าเชื่อตำรวจนั่นมากกว่าฉันใช่ไหมอดัม แฟนนายคงจะวิเศษวิโสมากถึงขั้นเป่าสมองนายให้กล้ายเป็นพวกไม่มีความคิดได้ ตำรวจมันดีกว่าฉันตรงไหน? เงินเดือนของพวกรัฐแทบจะไม่พอหยิบมือ จะมีปัญญาจ่ายค่าบ้านไหมก็ไม่รู้ นายก็ยังจะหลงไปบูชามัน!”เขาเริ่มพาลไปเรื่อยๆเท่าที่นึกได้

“ฉันกับจอนไม่ได้คบกัน และ! นายมันแย่มากเจมส์ อย่างน้อยเขาก็ดีกว่านายตรงที่ไม่พาใครมาขังเอาไว้ในบ้าน ล่ามไว้กับขาเตียงอย่างกับหมาพุดเดิ้ล!! ทำไมนายไม่หัดคิดใช้สมองของคนรวยของนายนึกถึงความรู้คนอื่นบ้าง”อดัมตอกกลับไปไม่แพ้กัน เขาเจ็บที่เจมส์คอยว่าเขาเสมอมา เขาเกลียดมัน เกลียดยามที่ร่างสูงชอบปฎิบัติกับเขาเหมือนไม่ใช่คน เขาไม่รู้ว่าเจมส์รู้สึกอะไรต่อเขามากไปกว่าทาส หรือเปล่าแต่อดัมก็ภาวนาตลอดขอให้มันใช่ ให้เจมส์รู้สึกรักเขาบ้าง การที่ตาตำรวจบ้านั้นจับคนร้ายได้มันทำให้เขาโล่งอกจนกลัว จนอยากจะร้องไห้และวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ มันทำให้ความหวังของเขาที่เคยถูกทับเอาไว้หลุดออกมา

“แสดงว่าอยากจะไปนักใช่ไหม ไปให้พ้นๆฉันคนนี้ใช่ไหม”อดัมพยายามอย่างยิ่งในการทำใจแข็ง เขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขารู้สึกดีที่เห็นเจมส์…อาจจะอาลัยอาวรเขา รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางแต่เขาก็ยังปล่อยให้ตัวเองคิดว่า เจมส์ต้องการเขา

“…ใช่ ฉันอยากไป อยากไปจากนาย ไปให้พ้นๆจากที่แบบนี้”ชายหนุ่มทำใจพูดออกไปในที่สุด แม้ว่าลึกๆเขาจะไม่อยากไปจากเจมส์นัก ชายหนุ่มทำใจให้มองหน้าเจมส์ไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่าอุ้งมือหยาบบีบไหล่เขาแรงๆเป็นครั้งสุดท้ายและยอมปล่อยมือ ร่างสูงหันหลังทันทีอดัมเพียงแค่มองดูคนที่เดินดุ่มๆไปที่ลิ้นชักหัวเตียง

“…ค่ารูปของนาย ใส่ตัวเลขเองและไปขึ้นเงิน นายจะได้รับเงินทันที..ส่วนรูป ทิ้งไว้เมื่อเสร็จแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยละก็ นายสามารถก้าวออกจากบ้านนี้ได้ทุกเมื่อ”อดัมรู้สึกถึงหัวใจตัวเองที่หล่นลงไปบนพื้น น้ำเสียงเย็นชาเรียบเฉยอย่างที่เขาไม่เคยเจอ แผ่นหลังกว้างยังคงหันหลังให้เขา ชายหนุ่มมองเช็คที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกนัก…หากเป็นก่อนหน้านี้ละก็ เขาคงจะรีบวิ่งไปเก็บมันมากอดเอาไว้ เขียนรายการสิ่งของและสถานที่ที่ต้องการเป็นหางว่าวแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเจ็บแค่เพียงจะหายใจเข้า

เอาจริงหรือที่จะไม่รั้งเขาเอาไว้…

“….ฉันขอ…อาบน้ำต่อให้เสร็จแล้วกัน”เจมส์ไม่ได้ขยับตัวหรือตอบรับเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆนั่น สั่นเครือเล็กน้อยและตสมมาด้วยเสียงปิดประตูห้องน้ำดังปัง ร่างสูงหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ความคุกรุ่นที่อยู่ภายในใจ เอื่อมมือไปจับหน้าอกตัวเองเพราะความปวดร้าว ทำไมเขาถึงเจ็บปวดแบบนี้กับเพียงแค่แมวขโมยตัวเดียว หากเพียงแค่อดัมไม่อยู่มันก็คงดีแล้วและทำให้เขากลับมาเป็นแบบเดิมได้ ผู้ชายที่หยิ่ง ร่ำรวย เจ้าชุ้ เขาไม่ควรจะมามีความรู้สึกอะไรกับอดัมเลย

“ก็เพราะนายอดัม!!! เพราะนายมันแย่!! มันเฮงซวย นายมันชั่วที่เข้ามาหาทางหลอกเงินของฉัน อยากได้มันนักใช่ไหมไอเศษกระดาษโง่ๆนี่ อยากได้มันนักก็เอาไปแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉัน!!!”เขาหยิบเจกันดอกไม้แล้วเขวี้ยงใส่ประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงดัง คนตัวสูงหอบหายใจกับความเจ็บแปร๋บในอก ในหัวใจของเขา

“บอกไว้ก่อนเลยนะว่า…ฉัน ไม่ได้ชอบขี้หน้านายนัก รีบไปให้พ้นซะ ใช้แทนอีตัวได้ซักคืนสองคน ฉันรู้ว่านายโกหกฉัน กุเรื่องว่ามีตำรวจมาขอให้นายช่วย รู้ไหมว่าฉันมองว่ายังไง นายมันตัวซวย…ได้ยินไหม นายมันตัวเกะกะ ไร้ประโยชน์ โจรกระจอกที่เอาตัวเข้าแลก หลอกล่อ…” ‘…ล่อผู้ชายหน้าโง่คนหนึ่งจนหลงเชื่อว่าหลงรัก’ เจมส์ยังคงทุบประตูห้องน้ำแม้จะไม่ได้พูดมันทั้งหมดออกมา เขาเจ็บจนชาไปหมด แนบหน้าผากกับบานประตูห้องน้ำ อดัมฉลาดมากที่เลือกที่จะไม่ตอบอะไรเขา หากว่าอดัมยอมรับผิดละก็…ไม่สิ หากอดัมอ้อนวอนยืนยันจะอยู่กับเขา ทุกอย่างก็คงดีกว่านี้

“รีบเอาเงินของนายไปและไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ ฉันไม่ต้องการนายแล้ว”เขาทำเสียงเย็นชาราบเรียบเป็นครั้งสุดท้าย และหลบออกจากห้องบ้าๆนี่ให้ไวที่สุด ใช่แล้ว..คนระดับเขากำลังวิ่งหนีออกมาจากห้อง หนีจากความรู้สึกแย่ๆกับคำพูดหยาบคายของเขา เพียงเพื่อให้ได้ชื่อว่าเขาไล่อดัมไป..เขาเป็นฝ่ายไล่เจ้าตัวไป แบบนี้ก็ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่ อสรร้ายน่าสงสารที่จัดการกับเรื่องง่ายๆไม่ได้ จัดการกับความรุ้สึกที่มีต่ออดัมไม่ได้

เขาช่างขี้ขลาดเหลือเกิน

/*/

อดัมเม้มปากกลั้นน้ำตาระหว่างที่เอาข้าวของทุกอย่างที่เขาหาเจอเข้ากระเป๋า ทุกอย่าง! ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะ กลอบรูป กางเกง เสื้อ กระจก ดอกไม้ปลอม หวี ของตั้งโชว์ นิตยาสาร เขาไม่สนใจว่ามันจะเป็นของของเจมส์ เขารู้แค่เพียงเขาจะไปจากที่นี่ ให้ไวที่สุด จะไม่อยู่ให้อสูรร้ายไร้หัวใจคนนั้นทำร้ายอีกต่อไป! คำพูดร้ายแรงที่ทำร้ายจิตใจของเขา แค่เพียงเจมส์ไม่รั้งเขาไว้ก็เจ็บพออยู่แล้ว นี่ยังต้องมาทนทรมานกับคำ..ด่าทอ เจมส์เกลียดเขามากขนาดนี้เลยงั้นหรือ? ทั้งที่ที่ผ่านมาเขามอบให้ทุกอย่าง! กระซิบว่ารักแผ่วเบาทุกครั้งที่มีโอกาส ยอมแม้กระทั้งถูกล่ามไว้กับเตียงก็ตามที แต่เจมส์ก็ยังไม่เห็ค่าเขาเลยแม้แต่นิด ไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาหรือว่าตั้งใจจะไม่ตอบรับกันแน่

เขาคงลืมไปว่าเจมส์ เกลียด เขา

“ใจดำ”อดัมกระชากปลอกหมอนสีขาวออกมาแล้วยัดใส่กระเป๋าแบรน์ดังของเจมส์ที่หาเจอ เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและกวาดของอีกจำนวนหนึ่งใส่กระเป๋าด้วย ไม่ว่าจะเป็นครีมอะไรก็ตามที เมื่อหมดกระเป๋าหนึ่งเขาก็เดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหม่มาอีก หอบหิ้วทุกอย่างกลับมาที่ห้องวาดภาพเพื่อเตรียมเอาพวกอุปกรณ์สีของเขากลับ! ในเมื่อไม่รักเขาจะทนอยู่ทำไม หัวใจดวงนี้เมื่อไม่เอาก็จะขอคืน! อุส่าหมดอุปสรรคก็ยังไม่เหลียวแลกัน เขากวาดพวกเครื่องเขียนลงในกระเป๋าและกระชากผ้าคลุมภาพวาดออกมาด้สยเพื่อพับเอาไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายคาคมๆของเจมส์…ภาพวาดของอสูรร้ายที่ทำเอาเขาน้ำตาไหล่อีกรอบ ชายหนุ่มผมดำเงยหน้ามองภาพขนาดเหมือนจริงและขยับเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น ยกมือขึ้นลูบไปตามผืนผ้า เขาวาดเจมส์เสร็จนานแล้ว เร็วกว่าครั้งไหนๆและรายละเอียดมันออกมาจากในหัวเขาเอง ผู้ชายรวยล้นฟ้า อันตราย หยาบกร้าน นิสัยเสีย ดวงตากลมสีเขียวกระพริบมองตรงไปยังภาพตรงหน้า

“ฉันรักนายนะเจมส์…ฉันรักนายมาก แต่นายมันแย่ ที่ไม่เห็นค่าของใครเลย…หากอยากจะเป็นอสูรร้ายแก่ตายในปราสาทคนเดียวก็เอาเลย เบลคนนี้จะ…ไม่ยอมอยู่ให้ดูถูกแน่ๆ”อดัมเดินกลับไปหยิบมีดพกที่เขาหยิบมาด้วยและเดินกลับมาที่ภาพวาด

/*/

เจ้าของร่างสูงผมทองนั่งอยู่นิ่งในห้องว่างๆที่เคยใช้เป็นห้องวาดภาพชั่วคราวให้อดัม เขามองตรงไปยังขาตั้งวาดภาพและผ้าใบขนาดใหญ่ นั่งมองมันมานานนับชั่วโมงด้วยความรู้สึกมากมาย มีรายการข้าวของที่หายไปตั้งอยู่ข้างๆกัน อดัมจากไปแล้ว…ไม่รู้ว่าไปไหนรู้แค่ว่าไปแล้ว ไปกับเงินที่เขาให้ และของอื่นๆที่ไม่ร
ว่าเจ้าตัวขนไปทำไม แต่เขาก็ยอม…เขายกให้ไม่ว่าอดัมต้องการอะไร จะมีก็แต่เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น เรื่องภาพวาดของเขาขนาดเท่าตัวจริง ซึ่งตอนนี้มัน,

หายไป

หายไปแน่นอน เหลือเพียงแค่กรอบเอาไว้ให้เขาดูแก้ขัดระหว่างที่ตัวภาพถูกตัดออกไป โดยที่มีโน๊ตแผ่นเล็กๆ ยับๆ วางอยู่แต่เขากลับถือมันเอาไว้ อ่านวนไปวนมาไม่สามารถวางลงได้ อดัมเหลือไว้ให้เขาเพียงแค่คำพูดสั้นๆว่า ‘อสูรร้ายจะอยู่เฝ้าปราสาทก็ขอให้แก่ตายไปเลย แต่คนรักของฉันจะไปกับฉันเช่นกัน’ ดวงตาคมกริบตวัดมองข้อความอีกครั้งและผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ซึมซับความรู้สึกหวานๆน่าแปลกใจในอก เจ้าแมวน้อยสีดำแอบขโมยภาพวาดของเขาไปด้วย ภาพของเขาที่เจ้าแสบเรียกว่าคนรัก นี่หรือคือความสุขจากความรัก… เขาช่างเป็นผู้ชายที่งี่เง่าเหลือเกิน งี่เง่าในเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขากำลังทำให้ทุกอย่างเสียเวลาเปล่า

“…ฟิลลิป..รบกวนนาย…อ่านรายงานของที่อดัมเอาไปให้ฟังอีกทีได้ไหม?”ชายร่างสุงพูดออกมาในรอบหลายนาทีนี้ เขาอยากฟังอีกหลายๆครั้งว่าแมวขโมยของเขาคาบเอาอะไรไปบ้าง นอกจากหัวใจดวงน้อยๆของเขา ตอนนี้ร่างสูงต้องหักห้ามใจตัวเองอย่างหนักหน่วงไม่ให้ออกเดินทางไปหาอดัมเสียในตอนนี้ แม้จะอยากเจอแต่เขาก็ยังไม่อยากเจอ เขาอยากจะให้อดัมอยู่ข้างกายเขา อยากให้คอยวุ่นวายในทุกๆเรื่องกับเขาอยู่เหมือนเดิม หายใจยาวออกมาฟังลูกน้องไล่รายการสิ่งของให้ฟังอีกรอบ

“นายคิดว่าเขาจะเอารูปฉันไปทำไม”เจมส์จู่ๆก็ถามขึ้นมา อุ้งมือหยาบเสยเส้นผมไปด้านหลังระหว่างมองกรอบภาพวาด นึกภาพเค้าโครงร่างของใครบางคนที่คงพยายามอย่างมากในการตัดภาพเขาออกไป หว้งเป็นอย่างยิ่งว่าอดัมจะไม่ทำอะไรอย่างเช่นการเอาภาพเขาไปเผาทิ้ง

“เขาจะทำหน้ายังไงนะถ้าฉันไปตามเอาภาพคืน”เจมส์ยังคงพูดต่อแต่ก็เผลอยิ้มออกมา

/*/

อดัมยกกล่องอันสุดท้ายขึ้นไปไว้บนรถกระบะ ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านห่างออกมาจากเมื่อพอสมควร บินข้ามน้ำมาอยู่ในที่แสนกันดานไม่มีใครจะหาตัวเขาเจออีก ตอนนี้เขาทำงานอยู่ในฟาร์มนมแห่งหนึ่ง หน้าที่ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากการเช็กจำนวนของที่ส่งขึ้นรถในแต่ละคัน ตรวจสภาพรถรวมถึงตรวจสภาพของที่มาส่งด้วย ชายหนุ่มหายใจยาวเหยียดเมื่อในที่สุดงานวันนี้ก็จบลง อันที่จริงจากเงินของเจมส์เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในชาตินี้โดยไม่ต้องทำมาหากินอีก และมีแนวโน้มว่าเงินจะเหลือถึงชาติหน้าด้วยก็เป็นได้ แต่เขาไม่ทำ เช็คนั่นเขายังคงเก็บไว้เพราะไม่รุ้จะกรอกจำนวนเงินเท่าไรกันแน่ เขาก็เลยยังไม่ได้ใช้เช๊คนั่น มีแค่เอาของเล็กๆน้อยๆไปขายพอจะเป็นค่าเช่าบ้านและมาทำงานที่นี่ เมื่องานทุกอย่างจบลง เขาก็รีบไปทืจักรยานคู่ใจและบึ่งกลับบ้านทันที เขาอยากนอน…เขาเหนื่อยมากพอแล้ว เขาไม่อยากจะเจอใครอีก เขาอยากจะตัดความหวังทุกๆทางว่าบางทีเจมส์อาจจะตามหาเขา

เรื่องราวเพ้อฝันที่สุดเท่าที่อดัมเคยคิดฝันในชีวิตนี้

เจทส์จะตามหาเขาทำไมกัน หากใช่…คงมีเพียงเรื่องเดียวนั่นคือจับเขาไปฆ่า ยิงทิ้ง โยนลงทะเล เพราะขโมยของมาเฟียอันตราย ใจร้าย อดัมหมองลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าคม เขาเปลี่ยนมาเป็นเดินและจับจักรยานเข็นไปด้วย ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าเขาหลงรักเจมส์เข้าแบบนี้ หลงรักชายหนุ่มตัวสูงแข็งกระด่าง เจมส์ใจร้ายกับเขาทุกๆอย่างแต่ว่าเจมส์ก็ไม่เคยทำร้ายเขาจริงจังเลย ยิ่งพักหลังๆยิ่งไม่มี ร่างสูงรวยล้นฟ้า หาใครมานอนด้วยก็ได้ง่ายเหมือนกระดิกนิ้ว แต่เจมส์ก็ไม่ได้พาใครมาบ้าน..ลึกๆแล้วเขาก็เชื่อว่าเจมส์รักเขาอยู่บ้าง ถ้าไม่รักแล้วจะกวงเขาทำไมละจริงไหม ชายหนุ่มเบ้ปากเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อๆ ป่านนี้คงจะระริกระรี้กับสาวๆหรือหนุ่มๆซักแผง อยู่บนเตียงที่เคยนอนกับเขา

“ขอให้หมดแรงตายไปเลย!”อดัมรีบก้าวฉับๆไปตามทางดินเพื่อไปให้ถึงบ้านของเขา ป้ายหน้าประตูเขาเขียนไว้ว่ารับจ้างวาดภาพ ชายหนุ่มจอดรถและเดินไปเก็บป้ายวางไว้บนเก้าอี้และเริ่มต้นหากุญแจบ้าน

“เข้ามาเลย บ้านไม่ได้ล๊อก”ชายหนุ่มชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำคุ้นหู เขาเงยหน้ามองประตูบ้านของเขาเองแล้วเปิดพรวดเข้าไป นิ่งค้างราวกับถูกค้อนตกใส่หัวเมื่อเห็นผู้ชายตัวสูงน่าหมั่นไส้คนหนึ่งนั่งยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้ม…หล่อเกินไป ใส่เข้า อีกฝ่ายเข้ามาได้ยังไงกัน

“เจมส์….นายเข้ามา…นายกล้าดียังไงถึงงัดบ้านฉัน ปล้นหรือ”เจมส์กรอกตากับคำพูดแรกที่ออกจากปากนุ่มๆหลังจากพวกเขาไม่ได้เจอกันนาน เขาลุกขึ้นในทันที…เขาคนนี้และจำยอมเป็นฝ่ายเข้าไปหาก่อน แค่เพียงเห็นใบหน้าได้รูปร่างสูงก็ใจอ่อนยวบไม่รู้จะต่อปากต่อคำยังไง

“นายอาจจะลืมไป บ้านนี้เล็กกว่าห้องเก็บของฉันอีกอดัม ฉันจะขโมยอะไรได้”เจมส์ตอบ อดัมเพียงแค่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่ตรงหน้าประตู ชายหนุ่มดูผอมลงไปในสายตาเขา ร่างสูงเอื่อมมือไปจับใบหน้าได้รูปไล่หลังมือเบาๆไปบนแก้มเนียนแต่ก็ต้องร้องเมื่ออดัมงับเข้าที่มือของเขา

“ไอ้แสบ…”

“นายมาที่นี่ทำไม ต้องการอะไร”อดัมเชิดหน้าขึ้นสูบอย่างไว้ลาย แม้ตามจริงเขาจะเขินจนแทบอยากมุดพื้นหนีอยู่แล้ว อย่าบอกนะว่าเจมส์มาตามเขากลับไป นี่ยิ่งกว่าโรแมนติกเสียอีก

“ฉันจะมาเอาของของฉันคืน แมวขโมยบางตัวเอาไป”อดัมหันกลับมามองเจมส์ ชายผมทองยังคงจ้องเขา

ผ”ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร”อดัมกระแอมและหันหน้าหลบ เชิดหนีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เจมส์ยิ่งเห็นเขาก็ยิ่งอยากทำโทษแต่ก็ไม่ทำ เขากำลังจะพาอดัมกลับไป..เขาต้องยอมไปก่อน เอาละ จะใช้แผนไหนดี?

“…ตามจริงฉันจะมาคุยกับนายด้วย ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้สนใจนัก…เพราะคนที่ฉันมีความรู้สึกด้วยดันหนีไปซะแล้ว ฉันเลยอยากจะมาขอภาพจากนายคืนไป..อย่างน้อยก็ทำให้ฉันนึกถึงนาย”เจมส์ให้น้ำเสียงนุ่มๆแสดงความเสียใจและดวงตาที่เศร้าลงทำเอาอดัมนิ่งค้าง อีกฝ่ายเงยมองเขาอย่างไม่เชื่อนัก

“นายพูดอะไร แต่งงานอะไร นายจะแต่งงานหรือ”อดัมรู้สึกถึงหัวใจของตัวเองที่ตอนนี้มันคงหล่นไปอยู่ที่พื้นแล้ว ดวงตาสีเขียวพยายามมองสบดวงตาคม พยายามหาว่าเจมส์ล้อเล่นหรือเปล่า

“ฉันอยากจะอยู่กับนายเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่ได้อยากแต่งงาน”เจมส์อ้าแขนเล็กน้อยและอดัมก็ถลาเข้ามาในอ้อมกอดเขาตามคาด อีกฝ่ายกอดเขาแน่นเป็นอ้อมกอดที่เจมส์ไม่อาจจะปฎิเสธได้ ถึงอยากจะจับฟัดเพียงใดเขาคงต้องทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จกันไปก่อน

“แล้วนายจะทำยังไง ที่มาหาฉันคือมาบอกลาหรือ”อดัมรู้สึกว่ายากลำบากเหลือเกินในการกลั้นไม่ให้ร้องไห้ เขาเม้มปากเมื่อกอดเจมส์อีกครั้ง คนตัวสูงยิ่งมีใบหน่เศร้าๆเขาก็ยิ่งเป็นห่วง

“ฉันอยากรู้ความรู้สึกของนายต่อฉัน นายชอบฉันไหม”ร่างสูงถามด้วยแววตาเว้าวอนแบบที่เขาฝึกมาใช้กับอดัมเฉพาะ อีกฝ่ายตัวแข็งทื่อไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นอดัมก็ยังทำใจกล้ามองสบตาเขา
“รักสิ ฉันรักนายมาก…ก็แบบ ถึงนายจะใจร้าย บ้ากำลังฉันก็ยังรัก”เจมส์กอดชายหนุ่มไว้ด้วยมือเดียว อดัมเองก็ยอมเขาทุกอย่าง ร่างสูงเอื่อมมือไปหยิบของในกระเป๋ากางเกง เป็นเพียงแหวนเรียบๆวงหนึ่งเท่านั้น

“…ฉันดีใจที่นายรักฉัน แต่มันคงจะไม่มีทาง จะมีก็แต่…”เจมส์แสร้งถอนหายใจ

“แต่อะไร พูดสิ!”อดัมขู่

“ก็…ถ้านายจะช่วยกรุณา ฉันอยากจะจ้างนายเป็นคนรักของฉัน แล้วเราก็จะอยู่ที่บ้านของฉัน แสดงให้ทุกคนรู้ว่าฉันกับนายคบกัน อาจจะกินเวลาซัก…30ปี”เจมส์วางแหวนลงบนมือของคนในอ้อมกอด อดัมเพียงแค่มองมัน ร่างเล็กกำลังนิ่งคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ระยะเวลานะแล้วแต่ความประพฤตินาย แต่..ยอมรับข้อตกลงก็ได้แต่มีข้อเเม้”อดัมยอมใส่แหวน ทำไมเขารู้สึกเหมือนถูกหลอกให้แต่งงานยังไงก็ไม่รู้

“นายรักฉันหรือเปล่า”เขาถามอย่างจริงจัง “ไม่พูดไม่ยอมไปไหนด้วยทั้งนั้น”เจมส์สูดหายใจเข้าลึกและพ้นลมออกมา เขาจัดการอุ้มเจ้าแมวตัวแสบพาดบ่าแล้วเดินดุ่มๆออกนอกบ้าน ไม่สนแม้อดัมจะโวยวายและเตะเขา

“เรื่องมากจริง”ร่างสูงพึมพำ เรื่องแบบนั้นไว้ค่อยบอกที่หลังก็ได้ เจทส์สั่งให้ลูกน้องเข้าไปจัดการกับข้าวของอดัมและตามเขากลับไปที่หลัง เขายังต้องจัดการคุยกับอดัมต่ออีกพักใหญ่ๆเลยทีเดียว

///////

จบแล้วคะะะ ในที่สุด ดองเค็มมานานนน จบแล้วอีก1เรื่องงงง หากอยากได้สเปบอกนะคะ >< จะพิจารณาคะะ

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

7 ตอบกลับที่ [FIC] Bloodrush [JamesXAdam] #8 The Beast’s Dice [END]

  1. peerada tala พูดว่า:

    สเปด่วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนอ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก -///-

  2. roni พูดว่า:

    สเปเถิด หลัง angst กันมานานสองคนนี้ควรได้หวานๆ กันบ้าง

  3. K.S พูดว่า:

    แหมๆๆๆ อดัมก็ทำเล่นตัวหนี้เขาไปเสียไกลทั้งที่จริงๆแล้วก็รักซะขนาดนั้น อีฝ่ายเจมส์ก็ทิฐิ แต่ท้ายที่สุดก้ยอมไปตามที่เลิฟกลับมาได้
    ขอให้อยู่กันยาวๆ
    มีสเปเชียลต่อได้จะแจ่มมากเลยค่ะ^3^

  4. เร้นกายในสายหมอก พูดว่า:

    ขอบคุณน้าค้า…ชอบมากเลย
    สเป ด่วนที่สุดเลยค่ะ

  5. wiki พูดว่า:

    หุหุ สองเดือนผ่านไป…จบแล้ว ไรอ่ะะะะ ปกติ10 ตอน/ 10 +
    แปดเองง่ะ สเปเถอะค่ะ จะได้รู้ว่าเจมส์ทำให้อดัมอยู่มีลูกไหม เอ้ยยย มีสุขไหมนะ

    สนุกดีค่ะ เรื่องราวจากที่คิดว่า ดราม่า ฆ่าแหลก มันดู ฟีล กูด…..มาก แฮปปี้ 5555

  6. wk4723 พูดว่า:

    รอ hiddlesworth เรื่องต่อไปนะคะ ^o^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s