[FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam) #1 Bloody body

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

ในเย็นวันหนึ่งที่อากาศเองจะดูไม่เป็นใจนัก เมฆที่เคยเป็นสีใสกลับมืดครึ่มเมื่อพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ราวกับว่าให้การต้อนรับเขาเองเป็นอย่างดี
เสียงดนตรีร้องเล่นอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านเหล้าไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มหันไปสนใจได้ ร่างสูงเลือกที่จะนั่งอยู่ในมุมหนึ่งชิดกับผนังไม้ ในมือหยาบกำลังจดจ่อกับกระดาษแผนเล็กที่บอกแต่เพียงว่าให้เขามายังหมู่บ้านหนึ่งอันห่างออกไป
หมู่บ้านที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อ ไม่เคยอยู่ในความสนใจ หากถามใครก็ไม่มีใครรู้จักเสียคนเดียว คิดได้ดังนั้นเขาก็ยิ่งถอนหายใจ
“รับเหล้าเพิ่มซักเหยือกเป็นทางเลือกที่ดีนะคะนายท่าน ข้าสามารถเสริฟเหล้าจากเบอรี่ให้ท่านได้หากท่านต้องการ”ดวงตาคมกริบสีฟ้าเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง เขายิ้มตอบหญิงสาวท่าทีบ้านๆ เธอคงจะเป็นเด็กเลี้ยงวัวที่รับงานพิเศษ ไม่ก็เป็นลูกสาวของเจ้าของโรงเบียร์แห่งนี้ เขาชอบที่เธอใส่ชุดและกระโปรงผ้ายาวสีเข้ม แทนที่จะเป็นสีฉูดฉาดเช่นโรงเหล้าในเมือง
“ไม่ดีกว่าสาวน้อย ข้ากำลังคิดถึงมื้อเย็นเพียงอย่างเดียว สำหรับนักเดินทาง”เขาตบที่ท้องตัวเองเบาๆ
“งั้นข้าสามารถนำมื้อเย็นมาให้ท่านได้ ข้าแนะนำเมนูขึ้นชื่อของร้านเรา แค่10เหรียญเงิน”เจมส์ยิ้มหวานให้หล่อนเช่นเดิม สาวน้อยคนสวยกำลังขายของอย่างแข็งขัน น่าชื่นชมเธอเหลือเกิน
“ข้ามีเงินติดตัวไม่มากนัก ตอนนี้มีอยู่3เหรียญเงินได้ เจ้าพอจะนำมันมาให้ข้าและรอข้าเล่นไพ่ชนะได้หรือไม่? ข้าจะเอาที่เหลือมาจ่าย”เขาเอ่ย เห็นหล่อนกรอกตาให้เขา
“ขนมปังกับซุปแครอท 2เหรียญเงิน ข้าจะนำมาให้เจ้าใน5นาที”เจมส์พยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถเมื่อเธอเปลี่ยนสรรพนามและสะบัดตัวเดินหนีเขาไป ร่างสูงเสยเส้นผมสีทอง เขาหันกลับมาเพื่อดูใบในมืออีกครั้ง ร่างสูงกำลังใช้ความคิด
หากว่าเขาออกเดินทางจากเมืองทางผ่านนี้ เมื่อไรเขาจะถึงเมืองลับแลนี่กันแน่? ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคางไปมา ดวงตาคมกริบยังคงจ้องกระดาษในมือเป็นรอบที่ล้าน ร่างสูงได้รับการขอร้องให้ช่วยไปที่แห่งนี้ เพราะได้ยินว่ามีแวมไพร์อยู่

ผีดูดเลือดน่ารังเกียจ

ยิ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้ คนคงจะตายกันยกขโยง และที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ มันอาจจะไม่มีใครรู้ใครเห็นเลยก็ได้
หากจะเรียกว่าเลวร้ายที่สุด คงเป็นเรื่องของ…หมู่บ้านปลิงดูดเลือด หากเพียงว่าตัวแผ่เชื่อตราบาปตัวนั้นเปลี่ยนคนทั้งหมู่บ้าน นั้นหมายความว่างานขนาดมหึมาจะตกแดพวกเขาในอีกไม่ช้า
การตัดไฟแต่ต้นลมคือสิ่งที่ต้องทำ
เจมส์เหยียดขา เขาตั้งใจจะออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น หรือบางทีก็อาจจะเป็นในคืนนี้ อยู่ที่ว่าเขาจะรู้ทิศทางหรือไม่ว่าควรจะไปเช่นไร บางทีเขาทานอาหารแล้วก็ควรที่จะออกตระเวนถามทาง
ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้ คนบอกให้เขามาที่นี่ เมืองท่าเล็กๆ ให้เช่าม้าเสียซักตัวและเดินทางไป… ทางทิศไหนนะ?

ร่างสูงขยี่เส้นผมสีทองของตัวเอง พอดีกับที่หญิงสาวคนเดิมเอาอาหารมาเสริฟให้เขา สายตาของเธอดูจะแสดงความรังเกียจออกมาอย่างค่อนข้างเห็นได้ชัดจนเขาทำได้แต่เพียงยิ้ม
“ขอโทษนะ ฉันอยากจะเดินทางไปที่หมู่บ้านนี้” เจมส์ขยับตัวเล็กน้อย ยื้นกระดาษให้กับหล่อน เธอมองหน้าเขาแต่ก็ยอมหยิบแผ่นกระดาษไปดู หญิงสาวขมวดคิ้ว
“ไม่มีหมู่บ้านไหนชื่อนี้หรอกนะ  หากจะใกล้เคียงที่สุดคือตรงนี้เป็นตัวD ไม่ใช่ตัวC และตรงนี้ก็เป็นตัว Lสองตัว ไม่ใช่ตัว T 1ตัว”เธอบอก เจ้าหล่อนเดินกลับไปหยิบปากกาขนนกและกลับมาหาเขา จุ่มหมึกตามด้วยเริ่มเขียนอะไรลงไปบางอย่าง
“ Dill winson ไม่ใช่ Cit winson เจ้าไปถามหาเมืองที่ชื่อ ซิท ไม่มีใครรู้จักหรอกนะ… ดิล วินสัน เป็นเมืองเล็กๆห่างออกไปทางตะวันตก…เมืองก็ไม่มีอะไรมาก เป็นเมืองทางผ่านที่อยู่ห่างจากถนนใหญ่ไปอีกมาก ส่วนมากคือคนจะผ่านป่าของดิล วินสัน เพื่อไปยังเมืองท่าอีกเมืองหนึ่ง ไม่มีใครเลี้ยวเข้าไปในหมู่บ้านหรอก”เธออธิบายให้เขาฟัง ราวกับว่าถ้าพูดเร็วกว่านี้เขาจะตามไม่ทัน
“ไกลแค่ไหน”เขาถามต่อ
“พ่อข้าเคยบอกว่า ยางไม้จากที่นี่เป็นของดี ถ้าเดินทางไป ขี่ม้าก็2หรือ3วัน เข้าป่าไปอีกเกือบวัน ก็จะเจอเมือง”เธอเท้าเอว “ข้าถึงบอกว่าเป็นเมืองที่กันดาน เจ้าจะไปที่เมืองนั้นโดยมีเงินแค่3เหรียญเงินหรือ? แค่สเบียงกินระหว่างทางก็ไม่พอแล้ว”เจมส์ยิ้มแห้งๆให้กับสาวน้อยที่ดูจะแก่นเป็นพิเศษ เขายอมหยิบเงินออกมาและจ่ายเป็นค่ามื้อค่ำ
“ข้าขอบใจความหวังดีของเจ้าเป็นอย่างมาก คุณผู้หญิง”เธอหยิบเงินและเดินหนีเขาไปทันที หลังจากทานแล้วคงจะดีไม่น้อยที่เขาจะเริ่มเดินหาม้า

/*/

เจมส์หันกลับมามองเมื่อรู้สึกว่าเขามาถึงแล้ว ตอนนี้เจ้าตัวนั่งอยู่บนรถขนฟางที่บังเอิญจะผ่านป่าที่ว่านี่ เขาส่งเสียงบอกให้คุณลุงจอดก่อนที่เขาเองจะกระโดดลงมาบนพื้น ร่างสูงเส้ยเส้นผมสีทองไปด้านหลัง ตอนนี้ก็เริ่มมืดมากแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อนอกจากเดินเข้าป่าไปเรื่อยๆ ไม่สิ…การเดินป่าที่ไม่ชำนานตอนกลางคืนนั้นอันตรายเกินไป เจมส์จึงเลือกเดินรอบแถวนั้นเพื่อสำรวจ นึกโทษฟ้าโทษฝนที่ตั้งเค้าจะตกอีกแล้ว
อากาศหนาวขึ้นอย่างที่เจมส์เคยนึกเอาไว้ ร่างสูงทำได้เพียงแค่นั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่งใต้โคนต้นไม้ใหญ่ เขาใช้เสื้อคลุมบังฝนแต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยช่วยอะไรได้มากมายนัก ภาวนาขอให้ตัวเองอย่าป่วยก็พอ ร่างสูงข่มตาตั้งใจจะหลับแต่เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงก็ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คำรามต่ำกับพายุขนาดย่อมและหยดน้ำที่ทำเอาเขาเปียกไปถึงข้างใน ดวงตามคมกริบสีฟ้าลืมขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง เขาขมวดคิ้วกับรถม้าและแสงจากตะเกียงที่อยู่ห่างออกไป มันกำลังมุ่งมาทางเขา เจมส์จึงไม่ยอมรอช้า ร่างสูงรีบลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปหาทันที
“เฮ้!” เขาโบกไม้โบกมือ เขาพึ่งเห็นว่าคนบังคับม้าหันมามองทางเขา อีกฝ่ายขมวดคิ้วและตั้งใจจะทำเป็นไม่สนใจ
“เฮ้ ๆ ท่าน นายท่าน… ท่านจะไปเมืองคิท วิลสันใช่หรือไม่? ขอข้าติดชายคาไปด้วยเถอะ”ร่างสูงรีบอธิบายระหว่างพยายามเดินตาม อีกฝ่ายทำท่าทีไม่สนใจเขาอย่างเห็นได้ชัด
“นี่นายท่าน กรุณาด้วยเถอะนะ!”เจมส์พยายามวิ่งตาม เขาเห็นสีหน้าของเจ้าตัว แม้จะไม่ชัดแต่ก็ค่อนไปทางรังเกียจทีเดียว เจมส์จึงเปลี่ยนเป้าหมายมายังคนที่น่าจะอยู่ในรถ รถม้าราคาแพง เขาเดาได้ค่อนข้างชัดเจนว่าคงเป็นคนใหญ่คนโตแน่ๆ เขารีบเข้าไปหาบานหน้าต่างแล้วกระโดดเกาะทันที
“นายท่าน! กรุณาหยุดม้าเถอะ ข้าขออาศัยเข้าไปในหมู่บ้านด้วย!” เจมส์ปิดบานหน้าต่างเข้าไปทันที เป็นเหตุให้รถม้าต้องหยุดอย่างกระทันหันพร้อมกับเสียงร้องอย่างตกใจของคนด้านใน อุ้งมือหยาบยังคงกำผ้าม่านเอาไว้ระหว่างที่ดวงตาสีเข้มจ้องผู้ที่อยู่ในรถ

ใบหน้าขาวเนียนกับดวงตาสีเขียวอ่อนทำให้เขาหยุดนิ่ง เส้นผมสีดำเป็นลอนถูกมัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาตื่นตระหนกที่จ้องมองมาที่เขาทำเอาเจมส์เผลอปล่อยมือจากบานหน้าต่าง แต่กว่าจะเอ่ยขอโทษเขาก็ถูกกระชากคอพร้อมด้วยแส้ม้าที่ฟาดลงที่ท่อนขาของเขา เป็นเจ้าคนบังคับม้านั่นเอง
“เจ้าคนไร้มารยาท! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กว่าดีเช่นไรถึงได้หยุดรถม้าของท่านลอร์ด!!” เจมส์จับปลายแส้เอาไว้ด้วยมือเปล่าอย่างชำนาญ ยื้อแย่งกันอยู่อย่างนั้น เขาจะไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์ ซึ่งเขากำลังพยายามจะไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์ แม้เขาจะถูกฟาดอยู่ก็ตามที
“อีริค! พอเถิด เจ้าจะเฆียนตีชาวบ้านไม่ได้นะ” เจมส์ยอมปล่อยมือเมื่อคนในรถม้าเปิดประตูออกมา อีกฝ่ายเปียกไปทั้งตัวทันที แต่ถึงเช่นนั้นเจ้าตัวก็ยอมเดินมาใกล้เขา
“นายท่าน ข้าจัดการเองได้”อีริคตอบ
“เจ้าชื่ออะไร? ข้าได้ยินเจ้าหยุดรถม้าของข้า…”เจมส์ยังคงมองสำรวจอีกฝ่าย เขาขมวดคิ้วกับผิวขาวๆและดวงตากลมที่ดูจะเห็นทุกอย่างได้ดีในความมืดแบบนี้
“ข้ากำลังพยายามจะไปที่หมู่บ้านในป่านี่ ข้าเดินทางมาไกล… หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหมู่บ้านเล็กๆจะพอมีงานใช้แรงให้ข้า แลกกับอาหารและที่พักในโรงม้า” เจมส์โกหกไปเสียคำโต เขามองเห็นสีหน้าฉงนของคนตัวเล็กกว่า แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยอมพยักหน้ารับ
“ข้าจะให้เจ้าไปด้วย แต่เจ้าต้องสาบานว่าจะไม่สร้างปัญหาแก่ข้าหรืออีริคอีก”  เจมส์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเห็นคนชื่ออีริคเองมีแววจะไม่ได้ชอบใจเขานัก คนตัวเล็กว่าตรงหน้าก็ดูจะพอใจ เจ้าตัวกลับเข้าไปในรถม้าในเวลาไม่นานนัก เขาทำเป็นไม่สนใจคนชื่ออีริค
“เกาะด้านหลังมา และอย่ากล้าคุยกับนายท่านอีก”เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับคำขู่คำราม ถ้าไม่ติดเจ้านี่ละก็ เขาอาจจะได้ใกล้ชิบกับขุนนางกว่านี้ก็ได้

/*/

เจมส์ถูกเตะลงมาจากรถม้าสุดหรูหราหลังจากเข้ามาในเมืองแล้ว ฝนซาลงไปมากทีเดียว ร่างสูงเองก็ไม่คิดจะตามต่อเมื่อพบว่าคงจะไม่ได้อะไร เขาเพียงแค่เดินเร่ร่อนไปเรื่อย แอบไปหลบอยู่ที่ศาลากลางซึ่งไม่มีอะไรมากนัก เขาต้องการนอนหลับพักผ่อนเสียซักงีบหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นเจมส์ตื่นขึ้นมาแต่เช้าจากการปลุกของเด็กผู้หญิงสองคน ทั้งคู่มองเขาตาแป๋ว และเมื่อเจมส์ส่งยิ้มให้ทั้งสองคนก็เริ่มร้องไห้และรีบวิ่งหนีไป
เขาไม่อาจจะโทษพวกเธอได้เมื่อมองภาพตัวเองในบ่อน้ำ เคราขึ้นดกกว่าที่เขาเคยจำได้ เส้สผมสีทองตอนนี้ยาวปรกหน้า และเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นโคลนและรอยดำ ร่างสูงเดินร่อนเร่ไปตามทางในเมืองเพื่อตรวจดูสภาพแวดล้อม เขาจะต้องหาเป้าหมายและฆ่ามันก่อนที่จะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมา…
“สหาย สวัสดียามเช้า”เขาทักชาวบ้าน แต่ดูเหมือนเขาจะถูกมองด้วยสายตารังเกียจและเดินหนีเสียมากกว่า เจมส์ถอนหายใจยาวเหยียด กระชับกระเป๋าหนังก่อนจะเลือกเดินเข้าไปยังร้านตีเหล็กที่มีแต่ชายวัยกลางคน
“สวัสดีสหาย”ร่างสูงทักทาย “ข้ามีเรื่องอยากจะสอบถามเจ้า”ร่างสูงว่าต่อ เจมส์เห็นอีกฝ่ายหยุดมือจากการขนเหล็ก หันกลับมามองเขาและเริ่มสำรวจ
“ย้ายมาใหม่ กำลังหางานใช่หรือไม่? ร้านข้าไม่มีงานให้เจ้าหรอก ถ้าทางนั้นก็ไม่แน่… เขาต้องการคนขนของพอดี รูฟัสพึ่งลาหยุดไปสองสามอาทิตย์นี้ เห็นว่าเดินทางตามเมียไปเยี่ยมญาติทางใต้ การ์ชิลก็อยากได้คนไปช่วยขนของ” เจมส์หันมองตามอีกฝ่ายที่อธิบายเสร็จสรรพ เขามองไปทางเกวียนที่กำลังมีการขนกระสอบแป้งกันอยู่ มีเพียงแค่ชายหนุ่มวัยอ่อนที่ยังไม่มีกล้ามเนื้อสมชายเท่าไรนัก
“ข้าจะสอบถามเรื่องอื่นด้วย ที่นี่มีที่ไหนที่พอจะเป็นสถานที่วังเวง… ห้ามคนเข้าใกล้ หรือเสียงแปลกๆตอนกลางคืน” เจมส์เริ่มถามอีกครั้ง อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองเขา
“ถ้าเจ้าหมายถึงสุสาน มันอยู่ด้านหลังหมู่บ้านนู้น ข้ามแม่น้ำไป… ลองไปถามเขาสิ การขนของไปส่งที่ปราสาทด้านในบางทีก็หนักหนา ที่นั้นต้องเลี้ยงคนจำนวนมาก ลูกสาวข้าเองก็ทำงานเป็นข้ารับใช้ท่านขุนนาง นางสวยเสียด้วย” เจมส์พยักหน้ารับส่งๆ เขาไม่สนใจช่างตีเหล็กที่พูดมากเหลือเกินแต่หันไปสนใจกับเจ้าของปราสาท เขานึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มในรถม้า ดวงตาสีเขียวอ่อนเย้ายวน เขารู้ตัวอีกทีก็เดินมาหยุดอยู่ที่เกวียนเสียแล้ว
“ข้าได้ยินว่าเจ้าต้องการคนงานเพิ่ม” เจมส์เอ่ยขึ้นมา เขาตรวจดูอีกฝ่ายอย่างคร่าวๆ ค่อนข้างมั่นใจเพราะอย่างน้อยแล้ว พวกที่อยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ในตอนกลางวัน คงไม่ใช่ตัวดูดเลือดน่ารังเกียจพวกนั้น
“ข้าต้องการคนงานเพิ่ม ไม่ใช่คนแร่ร่อนขออาหารกิน” ชายวัยกลางคนบอกเขาด้วยสีหน้าดูแคลนนิดๆ เจมส์เพียงแต่ไหวไหล่เล็กน้อย
“ข้าทำได้ หากได้ข้าจ้าง ข้าเเข็งแรงกว่าเด็กคนนี้” เขาชี้ไปทางเด็กหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆ อีกฝ่ายก็หันไปมองตามและดูจะค่อนข้างเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูดถึง
“ข้าได้ยินว่าเจ้าจะส่งของไปยังปราสาท ข้ายินดีจะช่วยขนขึ้น ขนลงให้ ด้วยค่าจ้างจำนวนหนึ่ง” เจมส์เอ่ยอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียโอกาสอันมีค่า อีกฝ่ายเองก็กำลังตัดสินใจอยู่เช่นกัน
“ข้าจะจ้างเจ้า ขนแป้งขึ้นเกวียนนี้ ต่อไปก็เหล่าผลไม้และเนื้ออีกสองเกวียนนั้น ข้าจะจ่ายเจ้าเกวียนละ6เหรียญเงิน มีเวลาจนถึงพระอาทิตย์ตกดิน” เจมส์ขมวดคิ้วทันที
“ข้าคิดว่าเรามีเวลาก่อนเที่ยง” เขาถาม ไม่มีใครนักที่จะเลือกส่งสินค้าเวลากลางคืน เห็นอีกฝ่ายหัวเราะเขาราวกับเขากำลังเสียสติ
“ประตูปราสาทไม่เปิดจนกว่าจะไร้แสงอาทิตย์ เจ้าทำให้เสร็จก่อนเที่ยงก็ได้ แต่ของก็ต้องไปส่งยามเย็นอยู่ดี ระหว่างนั้นเจ้าก็เอาเงินไปล้างเนื้อล้างตัว… เหม็นขนาดนี้ยามที่ปราสาทคงไม่ให้เฉียดไปใกล้” เจมส์กลอกตา แม้ว่าเขาจะไม่ปฎิเสธก็ตามที

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s