[FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam) #3 Bloody body

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

เจมส์พึ่งออกมาจากคอกม้าหลังจากที่เขาพาพวกมันไปเดินเล่นรอบๆและพามาไว้ในคอกเรียบร้อย ร่างสูงเต็มไปด้วยกลิ่นโคลนและหญ้าไปทั้งตัว เสื้อผ้าเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรไปจากผ้าขี้ริ้วเพราะตัวเขาเองที่ไม่ได้เตรียมตัวเอาอะไรมามากกว่านี้ ร่างสูงมองขึ้นไปยังตัวปราสาท เขาไม่ได้ไปหาอดัมตามคำสั่ง ผ่านมาเกือบ4วันแล้วนับแต่เขาได้เจออีกฝ่ายที่ลำธาน ร่างสูงเสยเส้นผมตัวเองก่อนจะเดินไปล้างเนื้อล้างตัว
หากยิ่งผ่านมานาน เขากลับพบว่าตัวเองก็ยังไม่อาจหาข้อสรูปได้ว่าอดัมคือแวมไพร์หรือไม่ เจ้าตัวหายไปในตอนกลางวัน ไม่มีวี่แววใดๆที่จะออกมานอกปราสาท แต่ตอนกลางคืนเองเขาก็ไม่เจออีกฝ่ายเช่นเดียวกัน ตอนนี้เดิมทีมันก็ผ่านมานานเกินไปสำหรับกรณีเล็กๆที่เขาได้รับมอบหมาย การฆ่าอดัมให้ไวที่สุดถือเป็นเรื่องที่ดีสำหรับทุกคน
ดวงตาคมกริบมองลงไปยังบ่อน้ำที่เขายืนอยู่ บางทีคืนนี้คงเป็นเวลาที่เหมาะสม เขารู้ว่าอีริคจะออกไปในเมืองวันนี้ตอนบ่าย…อดัมอาจจะกำลังหลับอยู่ในโลง
ถึงแม้จะเสียดายใบหน้าสวยๆก็ตามที แต่หน้าที่ของเขาก็ยังเป็นหน้าที่ คิดได้ดังนั้นร่างสูงจึงเปลี่ยนเป็นอาบน้ำเพื่อให้ตัวเองดูสะอาดสะอ้านกว่านี้
เพียงไม่นานเขาก็คิดว่าตัวเองพร้อมสำหรับเรื่องในคืนนี้ เจมส์ใช้เวลาว่างในช่วงกลางวัน ลับคมมีดที่ทำจากเงินให้คมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างสูงต้องการเพียงอย่างเดียวคือ การฆ่าให้ตายในครั้งเดียว การใช้มีดปักลงใจกลางของหัวใจ มันจะเพียงพอสำหรับทำให้แวมไพร์ตายได้อย่างง่ายดาย
แต่ส่วนมากไม่มีใครยอมนอนอยู่นิ่งๆเพื่อให้เขาใช้มีดปักอก
ร่างสูงนึกย้อนกลับไปกลับมา เขาเคยฆ่าแวมไพร์มาจำนวนหนึ่ง ตั้งแต่พวกที่ชั่วช้าอย่างการล่าแต่หญิงสาวในหมู่บ้านเล็กๆ ทรมานพวกเธอจนขาดใจตาย และทิ้งเหยือเอาไว้กลางเมือง
ไปจนถึงคนน่าสงสารที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและขอร้องให้เขาฆ่าเสีย…สำหรับอดัม เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเช่นไร ตามธรรมดาแล้ว ระดับขุนนางจะค่อนข้างอันตรายและโรคจิตนิดๆ เดาได้เลยว่าจะต้องอันตรายอย่างที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน อีกฝ่ายอาจจะกำลังมองเขาอยู่…อดัมอาจจะใช้มนต์ดำต่อเขา การเข้าหาอีกฝ่ายด้วยตัวเปล่าเป็นเรื่องที่อันตรายและโง่มากเกินไป
“เจ้ามาอยู่ที่นี่เอง!”ร่างสูงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแจ๋วๆของสตรี เขาเห็นเธอรีบเดินอ้อมคอกม้ามาหาเขา ร้อนถึงเขาต้องรีบเก็บอุปกรณ์เข้าใต้กองฟาง และปั้นหน้ายิ้มแย้มตอบเธอ
“คุณชาร์ลบอกข้าว่า ท่านขุนนางต้องการเจอเจ้า คืนนี้”เขาเลิกคิ้ว
“หรือ? หมายถึง คืนนี้?”เขาถาม
“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะไปหาเขาในตอนนี้ คุณชาร์ลบอกว่าเจ้าแต่งตัวได้สกปรกที่สุดในปราสาท มันจะไม่ดีต่อม้า” เจมส์เองก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับ ดวงตาคมกริบสีฟ้ากำลังมองเลยเธอไปที่ชั้นบนอย่างใช้ความคิด
“ข้าเองจะไปเดี๋ยวนี้ละ”เขาว่า แม้จะไม่ค่อยมันใจนัก หากเป็นตอนนี้เขาคจะพกอาวุธไปไม่ได้เธอหญิงสาวไร้เดียงสากำลังจ้องมองมาที่เขา
              “ข้าเข้าใจแล้ว.. เจ้าช่วยหันหลังหรือ ถอยไปได้หรือไม่? ตอนนี้ข้าแต่งตัวไม่เรียบร้อยเท่าไร”เขาบอก ชี้ลงมายังกางเกงตัวเอง เธอหน้าแดงและรีบหันหนีเขาจึงใช้โอกาสนั้นเหน็บกริซเงินอันเล็กในรองเท้าบูธของเขา เจมส์ตอนนี้ใส่เพียงแค่กางเกงหนังสีเข้มรัดกล้ามเนื้อ กับรองเท้าบูธที่เปื้อนไปด้วยโคลน ถึงอย่างนั้นเขาก็พบว่ามันเป็นรองเท้าที่สบายและขยับตัวได้เยี่ยมยอด

เจมส์แอบเดินเข้ามาที่ทางเดินฝั่งหนึ่งออกจากห้องที่เขาควรจะได้พบชาร์ล ได้ฟังว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นพ่อบ้านช่วยอีริคอีกที เขาไม่มีเวลา..ร่างสูงเดินไปตามทางเดินที่เขาหลอกถามมาแล้วว่าอดัมอยู่ที่ไหน เขานับบานประตูห้องไปเรื่อยๆ ในตอนกลางวันคนค่อนข้างน้อย..จะให้ถูกก็คือว่าคนส่วนมากจะไม่อยู่ในปราสาทนัก พวกเขามีงานที่ต้องทำและในเมื่อเจ้านายไม่อยู่ในยามกลางวัน ก็ทำให้เวลาว่างดูจะมีมากเกินไป
เจมส์เปิดบานประตูเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบและชำนาญ ร่างสูงมองสำรวจอย่างรวดเร็ว เขาไม่ค่อยชินกับความมืดนัก ในห้องแม้จะเป็นยามกลางวันแต่ห้องกลับมืดสนิท เพราะผ้าม่านที่ดูหนากว่าห้องอื่นๆ เขาเห็นเทียนเล่มสองเล่มที่จุดเอาไว้ กลิ่นหอมของกุหลาบทำให้เจมส์รู้สึกตื่นตัวกว่าปกติ กลิ่นหอมเย้ายวนจนร่างสูงอดชื่นชมไม่ได้ ตามจริงแล้วต่อให้พยายามแค่ไหนเขาคงจะไม่มีปัญญาหาน้ำหอมแบบนี้ได้
ร่างสูงเสยเส้นผมไปด้านหลัง เขาเริ่มต้นเดินสำรวจไปทั่วอย่างระแวดระวัง โทนการตกแต่งด้วยสีแดง พรมนุ่มที่กลบเสียงฝีเท้าของเขาจนหมด เจกันดอกไม้ที่ประดับไปด้วยกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ เตียงนอน ทำให้เจมส์นึกแปลกใจไม่น้อยที่ไม่พบโลงศพ ร่างสูงหันกลับไปมองที่ห้องห้องหนึ่ง เขาเดินเข้าไปใกล้เมื่อพบว่ามันเปิดแง้มอยู่ ในห้องสว่างกว่าเพราะเทียนที่จุดเอาไว้ทั่ว แต่ม่านก็ยังปิดดังเดิม ร่างสูงเห็นอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้น เจ้าของเรือนผมสีดำนุ่มมือ มันทิ้งตัวอย่างมีน้ำหนักเมื่อเจ้าของมันเอนกายนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำราคาแพง เจมส์พบว่าตัวเองกำลังมองสอดส่องไปตามท่อนขาขาวทีาโผล่พ้นน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆของผงอาบน้ำทำให้เขาตื่นเต้นเกินจำเป็น
“…”ร่างสูงขยับกายเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ แต่ทุกอย่างกลับเสียแผนเมื่ออดัมยันตัวขึ้นและหันมามองเขา ดวงตาของพวกเขาทั้งสองได้สบกัน ไม่นานเกินไป แต่ก็นานพอให้เขาได้จดจำรายละเอียดของเซี้ยวหน้าหวานที่กระทบกับแสงนวลๆของเชิงเทียน
“ข้าไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่แอบเข้ามาในห้องพักของข้า ในสภาพน่าอันตราย”ร่างสูงมองเจ้าของคำพูดเนิบๆ เขาเห็นอดัมแช่กายลงในน้ำมากกว่าเดิมราวกับปิดบังร่างกายจากสายตาคมของเขา เจมส์ยังคงตีหน้าซื่อและยอมขยับตัวถอยหลัง
“ข้าคิดว่าท่านอยู่ในห้อง แต่เมื่อไม่เจอ ข้าถึงเดินสำรวจดูรอบๆ ข้าได้ยินเสียงน้ำจึงเปิดเข้ามา” เจมส์บอกด้วยน้ำเสียงซื่อๆ เขาผายมือไปด้านหลัง อดัมกระพริบตามองเขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
“ข้าจะพอใจหากเจ้าปล่อยให้ข้าแช่น้ำด้วยตัวข้าเอง คนเดียว” อดัมบอกแกมสั่ง เขาไม่ค่อยพอใจนัก เรียกว่าข้อนข้างไปในทางเขินอายเสียมากกว่า
“แน่นอนนายท่าน” เจมส์บอก แต่ไม่ได้ขยับไปไหนนอกจากยืนมองเขาอยู่ที่เดิม อดัมใช้สายตาในเชิงไล่ ร่างสูงจึงยอม
“ข้าขออภัยนายท่าน ข้าจะรอท่านด้านนอกนี่” เจมส์ตอบกลับไป ชายหนุ่มรอคำอนุญาติหรือปฎิเสธ แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขาจึงหลบออกมาเอง เสียดายที่ทำเหยื่อตื่นก่อนซะได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนอนใจเพราะในเมื่อยังมีโอกาสอีกมากมาย
“งั้นเจ้าควรบอกข้าก่อนว่าที่มาในตอนนี้ต้องการสิ่งใด”อดัมถามเรียกเอาไว้ ดวงตาสีอ่อนตวัดกลับมามองแผ่นหลังกว้าง ชายหนุ่มนึกขอบคุณพระเจ้าที่ให้เขามาอาบน้ำแทนที่จะนอนอยู่บนเตียง ไม่งั้นการที่เจอเจมส์กับร่างกายเปลื่อยเปล่าท่อนบน มีเพียงแค่กางเกงหนังพอดีร่างกายกำยำ มันทำให้เขาอาจจะไม่มีเรียวแรงพอจะต่อกรได้
“ท่านบอกสาวใช้ให้เรียกข้ามาพบ”เจมส์ตอบ อีกฝ่ายหันกลับมามองเขา มันทำให้อดัมชะงัก ใช่…ถูกของเจมส์ เขาเป็นคนสั่งชาร์ลให้ตามตัวอีริคมา เขาตั้งใจว่าจะทำบางอย่างแล้วเขาก็ลืมเสียสนิท
“ใช่ ถูกของเจ้า ข้าเรียกเจ้ามาเอง”อดัมขยับกายเล็กน้อย “หากเจ้าจะกรุณาออกไปรอข้าข้างนอก ข้าอาบน้ำเสร็จแล้ว”เขาสั่ง อายเกินกว่าจะเผยร่างกายให้เจมส์เห็นในตอนนี้ ดวงตาสีฟ้ายังคงจ้องเขานิ่ง แวววาบหวามและสายตาแสนอันตราย ร่างสูงยังคงมองเขาก่อนจะยอมถอยออกไป นักล่าที่มองมาที่เขาราวกับเป็นเพียงเหยื่อชั้นดี ความรู้สึกประหลาดแต่กลับไม่ทำให้เขากลัว
อดัมรู้ว่าเจมส์มาที่นี่เพราะอะไร เหมือนกับทุกๆคน รวมทั้งพวกก่อนหน้านี้ด้วย ดวงตาสีอ่อนหลุบลงต่ำมองกายของตัวเอง ผิวขาวที่ยิ่งขาวกว่าเมื่อครั้งก่อน อดัมเกิดในตระกูลที่สูงศักษิ์ ชายหนุ่มเป็นบุตรชายคนเดียว ท่านแม่ของเขาเป็นหญิงสาวตัวเล็ก เส้นผมสีทองและดวงตาสีเขียว ผิวขาวบอบบาง พอๆกับท่านพ่อของเขาที่ผิวขาวเช่นคนชั้นสูง อดัมลูบน้ำกับผิวกายของเขาเอง
นึกถึงคนที่ยังคงรออยู่ด้านนอก ร่างสูงผิวหยาบกร้าน ใบหน้าคมดูดุดัน ดวงตาสีฟ้าที่ไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่ แต่อดัมรู้ได้อย่างหนึ่งว่าอีกฝ่ายน่ากลัว เจมส์ต้องการบางอย่างจากตัวเขา อดัมสัมผัสมันได้อย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มยอมลุกขึ้นจากอ่างน้ำในที่สุด เขาเสยเส้นผมสีดำไปด้านหลังจนมันทิ้งตัวอยู่บนบ่าของเขา หยิบผ้าคลุมสีเข้มขึ้นสวม ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ เขาเห็นเจมส์ยืนอยู่เหนือรูปภาพบนพื้นที่เขาพึ่งปลดลง
“หากเจ้าสงสัยบุคคลในรูป…เขาคือลูกชายของข้า ซึ่งเสียไปนานแล้ว ด้วยโรคหัด”อดัมบอกเสียงนุ่มอย่างใจเย็น เห็นชายหนุ่มหันกลับมามองเขา สีหน้าเหมือนต้องการจะถามบางอย่าง
“ข้าเสียใจด้วย เรื่องลูกชายทั้งสองของท่าน…”เขาพยักหน้ารับส่งๆ เดินไปยังฉากกั้นเพื่อที่จะเริ่มแต่งตัว
“มันผ่านมานานมากแล้ว ตั้งแต่ที่เขายังอายุ18 กำลังอยู่ในวัยหนุ่ม เขากำลังจะได้ไปงานเต้นรำ เพื่อเจอหญิงสาวตระกูลขุนนางซักคน แต่งงานและร่วมกันสร้างชีวิต” เจมส์หลุบตาลงต่ำระหว่างฟังอีกฝ่ายพูดเรื่องลูกชายที่เสียไป เขาเดาว่าเป็นเด็กคนโตในรูป จากที่เห็นแล้วถือว่ารูปงามใช้ได้ ร่างสูงมองเงาและฟังเสียงสวบสาบของเนื้อผ้ากับผิวกายขาว
“เขาเป็นคนที่หล่อมาก” เจมส์หยิบมีดพกออกมาจากรองเท้าบูธ ดึงมันออกมาช้าๆระวังไม่ให้เกิดเสียง มีดเงินของเขาที่ร่ำร้องกระหายเลือด หากเพียงแค่นึกเสียดายที่ต้องฆ่าอะไรที่แสนรูปงาม แต่หากว่า… เขาไม่อาจจะทำอะไรได้มากไปกว่ารีบทำงานให้สำเร็จ ถึงแม้จะส่งสาร แต่อดัมก็ต้องตาย
“และคนที่สอง…เขาเพียงแค่8ขวบ” เจมส์ขยับเดินเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น มองเงาของอีกฝ่ายที่หยุดนิ่งไป เป็นไปได้ที่อดัมจะรู้แล้วว่าเขากำลังทำอะไร
“…”ชายหนุ่มหยุดชะงัก ใจเต้นโครมครามเมื่ออดัมเปิดฉากกั้นออกมามองสบตาเขา พวกเขาเผชิญหน้ากันในที่สุด ดวงตาสีเขียวมองมาที่เจมส์อย่างมิกลัวเกรง ทั้งคู่ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น หากเพียงแค่เจมส์ไม่พูดอะไร อดัมจึงเริ่มก่อน
“ข้ารู้ว่าท่านมาเพื่ออะไร” อดัมเอ่ยเนิบช้าแต่ฉันเจน เขายังคงมองเจมส์นิ่งพยายามสะกดสุนัขป่าตัวใหญ่ให้เชื่องต่อเขา หยุดหันเขี้ยวเล็บมาทำร้ายร่างกาย และจิตใจของเขา
พวกฮันเตอร์….นักล่าแวมไพร์ของศาสนจักร พวกทำงานให้กับนักบวช บูชาตัวเองให้กับความถูกต้องและกวาดล้างแวมไพร์ อดัมรู้ทันทีที่เห็นเจมส์ตั้งแต่ครั้งแรก ผู้คนที่พยายามเข้าหาเขา หมาป่าทุกตัว… พยายามเข้าใกล้ มาทุกรูปแบบ ทุกเพศ เอื่อนเอ่ยท่อยคำเพื่อให้อดัมเปิดช่องทาง และสุดท้ายก็จะกางกรงเล็บ ขย้ำเขาให้ตายอย่างทรมาน พยายามจะฆ่าเขาให้ตาย เลงที่หัวใจของเขา
หากเพียงแค่มิเคยมีใครทำสำเร็จ
“…หากเจ้าปรารถนาจะทำบางสิ่ง เจ้าจะแน่ใจได้เช่นไรว่าทำสิ่งที่ถูกต้อง?”อดัมเริ่ม “เจ้าจะรู้ได้เช่นไรว่าเจ้าฝังเขี้ยวลงบนเหยือที่ถูกต้อง…มิใช่เพียงมนุษย์ไร้เดียงสา” อดัมเอ่ยอีกครั้ง ลูบปลายนิ้วไปบนท่อนแขนกำยำไล่ลงมาจนถึงอุ้งมือหยาบที่ยังคงจับมีดเงินเเน่น เขามองต่ำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเงยมองอีกฝ่ายอีกครั้ง
“ข้ารู้ว่าใครคือผู้ไร้เดียงสาที่ต้องปกป้อง”เจมส์พูด “และใครคือคนที่ต้องฝังเขี้ยวลงไป” เจมส์ยกมีดขึ้นมาเล็กน้อย เพียงไม่นานเขาก็จ่อมันกับคอของอดัม ลำคอขาวที่เชิดขึ้นตามคมมีดของเขา ดวงตาสีเขียวยังคงมองเขานิ่งอย่างมิไหวติง
“หากท่านฆ่าข้า และข้าเป็นคนบริสุทธิ์ ท่านจะทำเช่นไร… ขุนนางตระกูลสูง ถูกฆ่าตายโดยที่ศพมิได้สลายหายไป”เจมส์ยังคงจ้องอีกฝ่าย
“งั้นเจ้าก็รีบแปลงกายสิ ดวงตาสีแดง เขี้ยว เล็บ และมาสู้กับข้า…”อดัมยกมือขึ้นจับอุ้งมือหยาบเอาไว้ ทั้งสองมือ
“ข้ามีข้อเสนอให้ท่านนักล่า… หากท่านยอมไว้ชีวิตข้า ข้าจะบอกท่านถึงแวมไพร์ตนหนึ่ง…อายุราว600ปี คนที่เปลี่ยนคนมากกว่า50คนเป็นแวมไพร์..ท่านจะว่าเช่นไร?”เจมส์นิ่งคิดถึงสิ่งที่อดัมบอก เขายังคงไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่ ใจหนึ่งบอกให้เขาลงมือเสีย หากเพียงแค่กดมีดลงไปบนคอขาวๆตัดมันให้ขาดอดัมก็จะตาย และเขาก็จะจบงาน
ร่างสูงยังคงมองสบดวงตาสีอ่อน เขารู้ว่าเพียงไม่นานอดัมจะแปลงกาย และทำร้ายเขา งอกเขี้ยวเล็บจัดการเขาทันทีที่หันหลัง..พวกงูพิษสกปรก หากเพียงแค่หลอกล่อให้เขาไขว้เขว่เท่านั้น เหมือนกับพวกที่ผ่านมา เจมส์เรียนรู้มาอย่างช้านานว่าแวมไพร์ไม่อาจจะเชื่อถือได้ ภายใต้ใบหน้าใสซื่อเจมส์รู้ว่ามีฆาตรกรกระหายเลือดอยู่
“ท่านฆ่าข้ามิได้ตราบใดที่ข้าไม่แปลงกายให้เห็นกับตา…มันเป็นกฏ”อดัมเอ่ยขึ้นมาอีก “ได้โปรดทิ้งมีดของท่าน และใช้ประโยชน์จากตัวข้า”เจมส์ยังคงมองลงมาที่ตัวเขา ชายหนุ่มยังคงไม่ยอมโอนอ่อนโดยง่ายนัก อดัมรู้ว่าเขาเจองานชิ้นใหญ่ แต่เขาก็รู้อีกว่าเขาจะทำสำเร็จแน่นอน
“ท่านสัญญาว่าจะเป็นเด็กเลี้ยงม้าให้ข้า…หากอย่างน้อยท่านจะทำอย่างที่ท่านต้องการ ข้าคงไม่อาจจะขวางท่านได้ แต่ข้าเชื่อว่าท่านจะให้ความอบอุ่นแก่ข้าได้”อดัมพูดอีกครั้ง ลูบมือไปตามแผ่นอกกำยำเพื่อให้เจมส์ใจเย็นลง เขาใช้อีกมือดันมีดเงินออกไปให้พ้นลำคอ เจมส์เองก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นก่อนจะแนบริมฝีปากกับริมฝีปากหยัก เขาขยับขบเม้มแผ่วเบาเพื่อให้เจมส์เลิกเกร็งเคลียด อ้าปากตอบรับเเละในไม่ช้า เป็นเจมส์ทีเเป็นฝ่ายรุกล้ำเข้ามา
ลิ้นร้อนกระวัดเกี่ยวเขา ไม่รุนแรงแต่ก็มิได้อ่อนโยนนัก อดัมพยายามอย่างยิ่งที่จะให้ร่างสูงรับรู้ว่าเขามิอาจสู้เรี่ยแรงของร่างสูงได้ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจมส์จะไม่ทำอะไรนอกจากเรื่องเร้าร้อนกับเขา อดัมยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแข็งแรง เบียดกายหาร่างสูงและจูบตอบแสดงความต้องการอย่างโหยกระหาย ลิ้นเล็กดุนดันตอบร่างสูงอย่างผู้ตามที่ดี ครางแผ่วเบาเมื่ออุ้งมือของเจมส์จับเข้าที่เอวของเขาเพื่อดันเข้ามาแนบชิดกันยิ่งขึ้น
“อย่าทำร้ายข้า…ข้ายอมท่านทุกอย่าง แค่อย่าทำร้ายข้าด้วยมีดอันเย็นชืดนั้น…”อดัมกระซิบ คลอเคลียจมูกกับร่างสูงเป็นการอ้อน มือเรียวขาวลูบลงต่ำผ่านลอนกล้ามแข็งตึง ชายหนุ่มจับเข้าที่บางอย่างที่แข็งร้อนอยู่ใต้กางเกงหนัง ลูบมันแผ่วเบา ถึงอย่างนั้นก็พอที่จะให้เจมส์ลมหายใจติดขัด
“แต่ข้ายินดีหากท่านจะทำร้ายข้าด้วยอะไรที่ร้อนกว่า..”ชายหนุ่มกระซิบยิ้มๆด้วยน้ำเสียงซุกซน เพียงไม่นานที่เจมส์ยอมวางมีดเงินลงบนโต๊ะก่อนจะอุ้มอดัมจนตัวลอย พาเขาเดินกลับไปที่เตียงสี่เสาขนาดใหญ่
“หากเจ้าเล่นไม่ซื่อ ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือเปล่า”เจมส์บอกเสียงกร้าวเมื่อนั่งลงโดยที่มีอดัมคร่อมตักเขาอยู่ ชายหนุ่มงึมงำตอบรับระหว่างที่พรมจูบไปทั่วแผ่นอกของเขา อดัมลากลิ้นเล็กๆไปทั่ว ขยับบั้นท้ายกลมแน่นเล็กน้อยจนเขาจิตนาการไปถึงว่าชายหนุ่มผ่านใครต่อใครมากี่คนกันแน่
“ข้าจะไม่ทำท่านผิดหวัง”อดัมบอก

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ [FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam) #3 Bloody body

  1. sixpz พูดว่า:

    แอร๊ยยยยยย นี่คือแผนการหรืออะไรกันค้าาาาา คนอ่านไปไม่เป็นแล้ว >//////////<

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s