[FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam) #4 Bloody body

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

อดัมเล่นเปียนโนแผ่วเบาอยู่ในห้องนอนของเขาเอง ร่างกายเปลือยเปล่าทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจ รู้สึกถึงอิสระที่แสนหอมหวาน เปียนโนหลังเล็กตังชิดกับริมหน้าต่าง แม้ว่าตามจริงแล้วเขาจะยังคงปิดม่านอย่างมิดชิด อย่างเช่นทุกๆวันที่ผ่านมา เขารับรู้ว่าอีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์จะหมดแสงลงและต้อนรับค่ำคืนด้วยแสงจันทร์นวลผ่อง
คำคืนแสนหวานของเขาอีกคืน
อดัมไม่รู้ตัวเองว่ากำลังตกหลุมรักจนกระทั่วตื่นมาในอ้อมแขนแข็งแรง ลมหายใจอบอุ่นของร่างสูงผมทอง เหมือนแสงสว่างของรุ่งอรุณ อบอุ่น น่าหลงใหล
หากไม่ติดอยู่ที่ว่าความจริงคือ เจมส์พยายามจะฆ่าเขาให้ตายทุกครั้งที่มีโอกาส แต่อดัมเลือกที่จะบอกตัวเองว่าไม่มีทาง เขาข้อนข้างเชื่อว่าเจมส์จะไม่ทำร้ายเขา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในยามที่พวกเขากำลังกอดกัด
ความคิดนั้นทำให้อดัมมีแต่ความคิกฟุ้งซ่านไปทั้งหัว อดใจที่จะนอนจนอาทิตย์ตกดินไม่ได้ ร่างกายเขาร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงร่างสูง เจมส์จะคิดเช่นไรกับเวลาที่พวกเขาได้อยู่ร่วมกัน… อดัมหลุบตาลงต่ำมองยังโน๊ตเพลงผ่านแสงเทียน ชายหนุ่มหยุดเล่นและเปลี่ยนเพลงใหม่ ที่เศร้ากว่ามาก
หากคิดอย่างจริงจังแล้ว พวกเขาสองคนต่างกันเกินไป…เจมส์คิดว่าเขาเป็นแวมไพร์ เขาเองก็ไม่เคยปฎิเสธเพราะเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขายินดีที่ทุกคนเข้าใจอย่างแจ่มชัดว่าเขานี่และคือแวมไพร์ เพื่อที่ฮนเตอร์ทุกคนที่มาที่นี่จะมุ่งตรงมาที่เขา คนเดียว
อดัมเลือกที่จะเลิกให้ความสนใจความคิดที่เริ่มทำให้เขามวนในท้อง ระหว่างที่ยังมีเวลาเขาควรจะตักตวงทุกๆอย่าง อดัมเชื่ออย่างสุดใจว่าเจมส์พิเศษ…อีกฝ่ายจะต่างจากฮันเตอร์คนอื่นๆแน่นอน ในเมื่อเจ้าตัวช่างสุภาพ อ่อนหวานต่อเขา แม้ว่าในเรื่องระหว่างผู้ใหญ่สองคนจะรุนแรงไปบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้อดัมรู้สึกน้อยกว่าคำว่าพึงพอใจ
นึกถึงความวาบหวามของพวกเขา
และเสียงประตูที่เปิดออกทำให้อดัมหยุดเล่นเปียนโน เขตต้อฝห้ามไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ห้องนอนของเขา และมีเพียงคนเดียวที่เขาอนุญาติเท่านั้น ร่างสูงปิดประตูแผ่วเบาระหว่างที่สายตายังคงมองมาที่ร่างกายของเขา อดัมขยับตัวเล็กน้อยเท่านั้น
“ข้ามารายงานท่าน ว่าม้าของท่านสุขภาพดีแค่ไหน”เจมส์เริ่มต้น เดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า
“ข้าคิดว่าเสียงดนตรีนี้เพราะเหลือเกิน หากท่านจะกรุณาเล่นต่อ” อดัมยิ้มให้เมื่อเจมส์มาใกล้เขามากขึ้น ขยับตัวมาอีกข้างเพื่อเปิดทางให้ร่างสูงได้นั่ง ออกคำสั่งด้วยสายตาเจมส์จึงยอมนั่งลงข้างกายเขา ร่างสูงดูจะพอใจที่เห็นเขาเปลือยเปล่าแบบนี้
“ข้าจะสอนเจ้าเล่นดนตรี” อดัมเอ่ยเบาๆ
“ไม่ต้องลำบากท่านหรอก มายลอร์ด ข้าเล่นดนตรีเป็นทุกชนิด” อดัมอมยิ้มเมื่อพบสายตากรุ่มกริ่มแสนเจ้าเล่ห์ เขาจึงบอมปล่อยมือจากเปียนโน
“คงเป็นเกียรติของข้าที่จะได้ฟังเจ้าบรรเลงดนตรีซักหนึ่งบทเพลง” อดัมผายมือ เขาได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ แต่เจมส์กลับไม่ยอมจำนนง่ายๆ ร่างสูงคว้าสมุดโน๊ตมาและเปิดๆดู เพียงไม่นานเจ้าตัวก็ขมวดคิ้วมุ่น เขาเพียงมองดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตัดสินใจบางอย่าง
“ข้าอาจจะช่วยเจ้าเลือกเพลงได้”อดัมเสนอ
“ไม่ ไม่ต้อง ข้าทำเองได้…ข้าเป็นฮันเตอร์ ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแวมไพร์” อดัมห้ามตัวอย่างอย่างมากไม่ให้เตะท่อนขาของร่างสูง ถึงอย่างนั้นเขาก็เลือกแสดงความไม่พอใจอย่างชาญฉลาดเช่นการลุกไปสวมเสื้อคลุมซักตัว
“ท่านกำลังทำให้ข้าเสียสมาธิ” เจมส์บอกเมื่ออดัมกลับมานั่งที่เดิม “ข้ากำลังพยายามอ่านหนังสือนี่อยู่” เจมส์พูดอีกครั้ง อดัมไม่ได้ว่าอะไรมากไปกว่าส่งเสียงเบาๆว่าเขาเข้าใจ เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสามัญชนจะอ่านหนังสือไม่ออก และเขายินดีที่จะสอนเจมส์หากร่างสูงต้องการ
“ข้าสอนเจ้าได้ แต่ลืมไปว่าท่านฮันเตอร์ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแวมไพร์” เจมส์ทำเสียงขึ้นจมูก
“หากพูดอีกคำเดียวข้าจะฆ่าเจ้าเสีย” อดัมแทรงทำเป็นไม่สนใจคำพูดแข็งกร้าวของเจมส์ เขาเปลี่ยนมาสนใจเปียนโนแทน ซึ่งร่างสูงก็นั่งดูเขาอย่างสนอกสนใจ อดัมเริ่มเล่นเพลงช้าๆ เป็นเพลงง่ายๆเพื่อให้เจมส์เห็นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ จับมือร่างสูงมาใกล้เขาและให้กดในบางตัวโน๊ต เจมส์เพียงแค่หัวเราะแผ่วเบาเท่านั้น
“ข้าชอบเวลาที่เจ้าเล่นดนตรี แต่จะดีกว่านี้หากเจ้าเปลือยเปล่า” เจมส์ละมือขึ้นมาลูบเส้นผมสีดำสนิท ชายหนุ่มหันกลับมามองเขาทำให้ทั้งสองได้สบตากัน อดัมมีดวงตาที่สวย มันมีสีเขียวเป็นประกาย หากเพียงครั้งเดียวถ้าเขาได้เห็นมันท่ามกลางแสงอาทิตย์ เจมส์เชื่อว่ามันจะเจิดจ้ากว่าในแสงเทียน
“ข้าเปลือยเปล่า แต่ท่านขู่จะฆ่าข้า…ข้าต้องการเครื่องป้องกัน” อดัมทำสีหน้าไร้เดียงสา นั้นทำให้เจมส์ก้มลงมาจูบริมฝีปากของเขา รุนแรงแต่ไม่ได้รุกล้ำเข้ามา ราวกับเพียงแค่ต้องการทำโทษเขา
“เจ้าคิดว่าจะป้องกันตัวจากข้าด้วยผ้าบางๆนี่หรือ? มายลอร์ด”เจมส์กระซิบ
“ข้าคิดว่าได้”อดัมตอบ “เจมส์…เจ้าเคยขอร้องให้ข้าอ่านหนังสือให้เจ้าฟัง เจ้าคิดว่าจะลองอ่านด้วยตัวเองบ้างไหม”อดัมถามอีกครั้งหนึ่ง มือเรียวขาววางบนท่อนแขนชายหนุ่ม
“ข้าคิด แต่ข้าเป็นคนจน ข้าไม่เคยได้เรียนการอ่านหนังสือ…แน่นอนว่าข้าพูดได้ดีกว่าการอ่าน มันไม่จำเป็นต้องใช้เลย” เจมส์ยักไหล่อย่างไม่ค่อยใส่ใจ ต่างจากอดัมที่มองเขาอย่างจริงจัง ร่างสูงรู้ว่าชายหนุ่มตัวเล็กพยายามจะช่วย ทำให้ชีวิตเขาดีขึ้น แต่มันไม่ดีเท่าไรนักกับความคิดนั้น พวกเขาสนิทกันมากเกินไป มากเกินกว่าที่ควรจะเป็น มันทำให้เจมส์ตัดสินใจยากขึ้นหากเขาต้องการจะฆ่าอดัมทิ้ง
ขอแค่นานกว่านี้อีกซักนิด
“ข้าจะสอนเจ้า มาเถอะ” ชายหนุ่มจับให้เจมส์ลุกขึ้นจากเบาะนั่ง ชายหนุ่มจูงร่างสูงไปที่เตียงกว้าง จับให้นั่งลงอย่างสุภาพ ตามด้วยเดินออกมายังชั้นหนึ่งสือ เขากำลังหาบางเรื่องที่ง่ายต่อการอ่าน อดัมนึกเสียใจขึ้นมาที่เขามีแต่หนังสือที่เป็นหัวข้อยากๆทั้งนั้น เขาหลีกเลี่ยงบทกลอน อย่างน้อยหากว่ามันจะง่ายกว่าการที่เขียนอังกฤษและแปลด้วยฝรั่งเศส อดัมถอนหายใจย่วเหยียด
“ข้าคิดว่าท่านหมุนไปมาแถวนั้นเป็นวิวที่น่าดูมาก มายลอร์ด” อดัมหันกลับมาหาร่างสูงที่นอนแผ่อยู่บนเตียง
“ข้ากำลังหาหนังสือให้เจ้า เจมส์” อดัมเอ่ยเรียบๆ เขาหยิบเอาเล่มหนึ่งซึ่งเป็นนิยายรัก เขาเดินกลับมาที่เตียงกว้างที่อีกฝ่ายนอนอยู่ ขยับไปนั่งที่หัวเตียงและเปิดอ่าน
“อดัม” เจมส์ครางแผ่วเบา “มันจะดีกว่านี้หากเจ้ามานอนใกล้ๆกับข้า”
“นี่เจ้าสั่งข้าหรือ?” อดัมเชิดหน้าขึ้นยิ้มๆ
“ข้ากำลังขอความเมตตาจากท่าน มายลอร์ด”เจมส์ยิ้ม เขาไม่รอคำตอบเมื่อรั้งเอวอดัมได้ รวบตัวเจ้านายของเขาให้เข้ามาใกล้ กอดรัดเอาไว้ในอ้อมกอด สูกลิ่นกายหอมแรงๆหลายครั้ง
“ท่านช่างยั่วยวน”
“และเจ้าก็ฉวยโอกาส อย่างกับหมาป่า” อดัมกอดตอบเจมส์ พวกเขานอนลงไปบนเตียงและนิ่งอยู่แบบนั้น รับรู้จังหวะการเต้นของหัวใจกันและกัน
“ข้าเป็นมนุษย์หมาป่า ก็ควรจะฆ่าแวมไพร์’
“หากเจ้าไม่ใช่มนุษย์หมาป่า เจ้าจะไม่ฆ่าแวมไพร์ใช่หรือไม่” อดัมเงยหน้าขึ้นมองยิ้มๆ อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรเขา และอดัมก็ไม่เซ้าซี้
“…ข้ามีเหตุผลของข้า หนึ่ฝในนั้นคือเรื่องเงิน” จู่ๆร่างสูงก็พูดขึ้นมา “มองเจ้าสิ เจ้าแทบไม่ต่างจากข้า เจ้าอบอุ่น เจ้ามีเลือดเนื้อ เจ้ามีผิวที่เนียนละเอียดน่ากัด” เจมส์มองคนในอ้อมกอด
“ฟังดูเย้ายวนมาก” อดัมลูบมือไปตามปกเสื้อร่างสูง
“เจ้าจะกินข้าไหม”เจมส์เอ่ย
“หากความหมายแฝง ใช่…หากโดยทางตรง ข้าคิดว่าไม่เจมส์” อดัมถอนหายใจยาวเมื่อเห็นสายตาของร่างสูง มันทำให้เขาอยากจะพูดมันออกมา ทุกอย่างที่อยู่ในใจตอนนี้ เขาอยากจะบอกเจมส์เรื่องลูกชายของเขา อยากจะบอกในเรื่องความลับที่มันรบกวนเขามาตลอดเวลาสามปี
“ข้าเป็นฮันเตอร์เพราะภรรยาข้าถูกฆ่าตาย… หล่อนตายต่อหน้าข้า มันเป็นความผิดของข้าทุกอย่าง นางถึงจากไปอย่างไม่สงบ… ข้าเริ่มต้นทำงานให้กับศาสนา เพื่อแก้แค้น” เจมส์บอก เขากอดอดัมแน่นขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา รวมทั้งความจริงที่แสนโหดร้ายของพวกเขาทั้งสองคน ใครคนใดคนหนึ่งจะต้องตาย โดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
“ข้าเสียใจเรื่องของนางด้วย” อดัมบอก
“ผู้คนต่างล้มตายกันตลอดเวลา มันไม่อาจเลี่ยงได้ ข้ารู้…”เจมส์บอกอีกครั้ง
“แต่เวลานี้ มีแค่เจ้ากับข้าที่รู้ความลับอันตราย ฮันเตอร์ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับแวมไพร์ ต่อให้เจ้าจะเย้ายวนแค่ไหนก็ตาม” อดัมซุกลงไปแนบอกร่างสูงอีกครั้ง ลูบมันไปมาแผ่วเบา อย่างน้อยก็เพื่อให้เขาเองก็สึกสบายใจ
“แวมไพร์ไม่ควรเข้าใกล้มนุษย์ที่มีกลิ่นแรง กงิ่นสาปของเลือดแวมไพร์ รุนแรงจนทำให้ต้องฆ่าฮันเตอร์ทิ้งเช่นกัน” อดัมเอ่ยแนบกับแผ่นอกร่างสูง พอใจกับอุ้งมือหยาบที่ลูบอยู่บนเส้นผมของเขา
“เจ้าก็จมูกไวเกินกว่าที่ข้าคิด” เจมส์เผลอจูบลงไปบนหน้าผากมน เขาเเปลกใจตัวเองที่ทำแบบนั้นจนชะงัก แต่ก็ยอมละทิ้งเรื่องเล็กๆน้อยๆเพื่อจูบอดัมต่อ เขายินดีอย่างยิ่งที่จะสานสัมพันธ์กับแวมไพร์ในอ้อมกอดต่อไป
“อีกอย่าง…เจ้ากินยังไง” เจมส์ถามออกไป
“มันจะทำให้เจ้าอยากฆ่าข้าเร็วขึ้นไหม” อดัมถามกลับ
“ไม่”
“ข้าดื่มเลือดของวัวแทน”อดัมตอบในที่สุด เขายันกายขึ้นและเปลี่ยนมาจูบบริเวณหน้าท้องของร่างสูง พอใจกับผิวเนื้อที่หดเกร็งเวลาที่ริมฝีปากของเขาปัดผ่าน
“จริงหรือ?” เจมส์เลิกคิ้วมอง
“ข้าจะดูดเลือดท่านเพื่อพิสุจน์” อดัมเริ่มต้นปลดกางเกงของร่างสูงออกช้าๆ พึงพอใจกับดวงตาคมที่มันดูเข้มขึ้นมากด้วยแววอันตราย
“ข้าเป็นวัวกระทิงที่เจ้าควบทุกวันนะ…ใจคอจะดูดเลือดข้าจริงหรือ?” อดัมอมยิ้มซุกซน
“ข้าดูด เลือดเนื้อท่านทุกวันอยู่แล้วเจมส์” ร่างสูงหัวเราและยอมนอนแผ่ลงไปเหมือนเดิม เขาเหมือนกับปัดโดนหนังสือเล่มหนึ่งทำให้หยิบมันขึ้นมาดู
“ข้าลืมไปเลยว่าเจ้าจะสอนข้าอ่านหนังสือ มายลอร์ด” เจมส์ว่าแผ่วเบา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s