[FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam) #5 Bloody body

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

เจมส์ไม่อาจจะอธิบายตัวเองว่าทำไมเขาถึงยังไม่ฆ่าอดัมทิ้ง หากเพียงแค่บอกได้คราวๆ…หรือการที่ร่างสูงพยายามบอกตัวเองคือ เจมส์ไม่เห็นยามที่อดัมแปลงกาย หรือกำลังดูดเลือดสดๆ บางทีอีกฝ่ายอาจจะไม่ใช่แวมไพร์ นั้นทำให้เขาไม่อาจฆ่าท่านขุนนางช่างยั่วได้เลย
เจมส์กลายเป็นคนเลี้ยงม้าของขุนนางรูปงาม พ่อม่ายน่าสงสารที่ภรรยาและลูกตาย บางทีเจมส์ก็รู้สึกผิดมิแพ้กัน แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี
วันนี้เป็นวันที่อากาศดี ยามบ่ายที่แดดจัดในระดับหนึ่ง เขาต้องผ่าฟืนเพื่อใช้ในปราสาท นึกถึงคนที่ป่านนี้น่าจะยังนอนอยู่.. อดัมจะนอนในช่วงกลางวันและตื่นกลางคืน ดวงตาทีแสนยั่วยวนเขาเห็นจนชินใต้แสงเทียน
ทุกครั้งที่พ่อบ้านอย่างอีริคไม่อยู่ อดัมจะเรียกเขาไปที่ห้อง มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องของพวกเขา อดัมช่างอ่อนหวาน และบอบบาง จนเจมส์นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเขาได้อย่างไร แน่นอนว่าไม่มีทาง.. อดัมไม่อาจทำอะไรเขาได้ หากเพียงอีกฝ่ายคิดไม่ซื่อ จะเป็นเขาเองที่หักคอเล็กๆนั้นก่อนที่อดัมจะแยกเขี้ยทำร้ายใคร
“สวัสดียามสาย”เจมส์หันกลับมา เขาเห็นสาวใช้คนหนึ่ง
“สวัสดี”เขาทัก
“นายท่านบอกข้าไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ว่าเชิงเทียนในห้องท่านเริ่มสกปรก และต้องการให้ท่านไปดูมันคืนนี้” เจมส์ปักขวานลงกับขอนไม้ ร่างสูงพยักหน้ารับทันทีอย่างรู้งาน
อีกเรื่องหนึ่งที่เขาเรียนรู้คือท่านขุนนางใช้งานเขาราวกับม้าหนุ่มคลั่งรัก เจมส์รู้ดีแต่ก็ไม่เคยบ่นในเรื่องนั้นซ้ำยังดูเหมือนเขาจะยินดีด้วยซ้ำ ร่างกายอบอุ่นของอดัมดูจะอบอุ่นมากเกินไปอย่างที่เขาไม่เคยจิตนาการ เขาห่างเรื่องอย่างว่ามานานหลายปี เงินเขาก็ไม่เคยเอาไปจ้างนางโลมซักคน เขามองว่าเรื่องแบบนี้มิใช่เรื่องจำเป็น หากเกิดบุตรจากตัวเขาขึ้นมา หญิงคนนั้นคงน่าสงสารที่เขามิอาจจะดูแลหล่อนได้
เจมส์ยกมือขึ้นเช็ดเหงือบริเวณหน้าผาก เธอยังคงยืนมองเขา และเมื่อเขามองตอบเธอก็หน้าแดงและหลบตาทันที เจมส์ขมวดคิ้วยังคงจ้องหญิงสาว
“ท่าน…น่าจะเหนื่อยมาก”เขามองไปทางกองฟืน
“ใช่ ข้าเหนื่อย”เขาว่า เจมส์เลิกสนใจเจ้าหล่อนเมื่อเธอไม่พูดอะไรและเขาก็ไม่คิดจะคุย เจมส์ยังคงคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมาในช่องอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ อดัมจะต้องรู้เรื่องบางอย่างที่ไม่ได้บอกเขา รวมถึงชื่อของแวมไพร์ตนนั้นด้วย เขาได้ยินมาว่าหากฆ่าแวมไพร์ตัวต้นเหตุได้ วิญญาณจะคืนกลับแก่คนที่มันเปลี่ยนให้เขาเป็นสัตว์ร้ายด้วย เจมส์ไม่รู้รายละเอียดนักถึงตำนานนี้ หากเพราะว่าไม่มีแวมไพร์ตนใดที่อยากกลับคืนความเป็นมนุษย์มาก่อน
หรือถ้าหากว่าอดัมโกหกเขา เจมส์จะฆ่าอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มหยิบไม้อีกท่อนหนึ่งมาก่อนจะยกขวานและสับลงไปอย่างแรงจนขาดในครั้งเดียว
ยามราตรีรวดเร็วกว่าที่เจมส์ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงเตรียมตัวและตรงขึ้นไปยังห้องของท่านขุนนาง เขาเดินอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบเพื่อไม่ให้คนรับใช้คนอื่นสังเกตุเห็นมากนัก เจมส์เปิดประตูห้องเข้าไปแต่กลับต้องขมวดคิ้วเมื่อคนที่ควรจะต้องรออยู่ในห้องกลับหายตัวไป เขาเดินสำรวจดูรอบๆห้อง เมื่อหาอดัมไม่พบเขาจึงหยุดและเดินมารอที่เตียงแทน
ชายหนุ่มมองออกไปยังนอกหน้าต่าง มองบานหน้าต่างที่เปิดออก มันทำให้เขานิ่งคิด ใช่แล้ว…อดัมไม่เคยเปิดบานหน้าต่างทิ้งไว้ เจมส์คิดได้อย่างเดียวคืออีกฝ่ายไม่อยู่ในปราสาทในคืนนี้
“เจ้างูพิษ” ร่างสูงคำรามต่ำก่อนจะรีบลุกขึ้นและตรงไปยังห้องพักของเขาเอง เจมส์จะต้องหาอุปกรณ์ของเขา ออกไปจากตัวปราสาทเพื่อตามหาเเวมไพร์หน้าซื่ิอนั้น ช่วยเด็กสาวที่มิรู้เรื่องรู้ราวอะไรให้ปลอดภัย
/*/
อดัมเร่งฝีเท้าเดินให้ไวยิ่งขึ้น พาเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดคลุมสีเข้มกลืนไปกับบริเวณป่าโดยรอบ เขาถือคบเพลิงขึ้นสูงเหนือหัวเพื่อมองทาง กลางดึกสงัดทำให้พรางพวกเขาเป็นอย่างดี ป่าด้านหลังอันเป็นที่ส่วนบุคคนของเขา อดัมรู้ดีว่สเจมส์คงจะกำลังตามหาตัวเขาอยู่แต่มันก็ไม่ทันแน่นอนเมื่อเขาออกมาจากปราสาทหลายชั่วยามแล้ว วันสองวันนี้เขาจะไม่กลับไปแน่นอน เขามีสิ่งที่จะต้องทำและคนที่จะต้องปกป้อง
“ข้าจะอยู่กับเจ้า เราจะกลับไปปราสาทในคืนวันพรุ่งนี้”อดัมพูดขึ้นมา เขาได้ยินเสียงตอบรับจากด้านหลังแผ่วเบา เจมส์ยิ่งใจคอไม่ดีเพราะนี้มันอันตรายเกินไป.. ชายหนุ่มหิวบ่อยขึ้นอย่างน่าเป็นห่วง เจ้าโรคร้ายน่ารังเกียจกำลังทำร้ายชายหนุ่ม และอดัมทำได้เพียงแค่ค่อยบอกอีกฝ่ายให้ต่อสู้กับมัน ต่อสู้เอาชนะมันอย่างที่บุตรขุนนางต้องทำให้ได้
“ท่านพ่อ”
“ข้ารู้ว่าเจ้าทนได้ เจ้าจะทนมันได้…และหากเจ้าได้กลิ่นอะไรเจ้าต้องบอกข้า”อดัมเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงมากอย่างเป็นห่วง เขาดึงให้บุตรชายเข้ามาใกล้กว่าเดิม อยากจะกอดแต่ก็ไม่มีเวลาสำหรับเรื่องเล็กน้อย
“ฮันเตอร์คนนั้นจะไปเมื่อไร เขามาฆ่าข้าใช่หรือไม่?”อดัมไม่ได้ตอบชั่วอึดใจ
“ข้ากำลังหาทาง และเขาจะไปเหมือนคนอื่น” อดัมว่า
“ข้ากลัว” ชายหนุ่มบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว อดัมนึกใจอ่อนอยากจะปลอบประโลม แต่เขาไม่อาจทำได้เมื่อเวลานี้เขาต้องรีบพาอีกฝ่ายไปซ้อนตัว อดัมจะไม่ยอมให้ใครก็ตามบนโลกใบนี้แตะต้องลูกชายของเขา ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
“ข้าจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า… ข้าสาบาน”อดัมกระซิบบอก
“ทนอีกนิด เราใกล้จะถึงแล้ว” อดัมบอกอีกครั้ง เร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้นเพื่อให้พวกเขาถึงกระท่อมลับกลางป่าได้ไวมากยิ่งขึ้น หากยังไม่พ้นราตรีนี้ อดัมรู้ว่าตัวเองจะปลอดภัย ชายหนุ่มข้างกายเขาก็จะปลอดภัยเช่นกัน
เจมส์เข้ามาในหมู่บ้านหลังเขาขี่ม้าออกมาจากปราสาท ร่างสูงเรียนรู้มานานว่าแวมไพร์จะหายไปเมื่อล่าเหยื่อ ร่างสูงภาวนาอย่างจริงจังขอให้เขาเจออดัมก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มคำรามกรอดเมื่อพบว่าเจอกลุ่มคนมารวมตัวกันอยู่บริเวณใจกลางหมู่บ้าน เขาควบม้าเข้าไปหาทันที
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ใยพวกเจ้าถึงมารวมกันแบบนี้”เจมส์เอ่ยถามเสียงเครียด เขาลงจากหลังม้าเดินไปหาผู้ใหญ่บ้าน ชายแก่หันมามองเขาทันที
“เวนดี้ บุตรสาวของจอนห์หายตัวไปจากห้องนอน พ่อเขาได้ยินเสียงร้อง พวกเราเลยจะออกตามหากัน”อีกฝ่ายอธิบายให้เขาเข้าใจ ความโมโหวาบยิ่งทำให้เจมส์ไม่พอใจ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาหลงกลงูพิษน่ารังเกียจ เห็นแก่ผิวขาวๆและกลิ่นกายหอมก็ทำให้เขาเผลอใผลใจจนทำให้เด็กสาวหายตัวไปในคืนนี้
“คนที่สามแล้วในหมู่บ้านของเรา อีกสองคนก็ยังหาไม่เจอแท้ๆ” เจมส์ยิ่งขบกรามเมื่อได้ยินเสียงร่ำไห้ของแม่ของเด็กสาว เพราะแบบนี้เขาถึงต้องรีบหาตัวอดัม ก่อนที่อีกฝ่ายจะฆ่าหญิงสาวตาย
“ข้าจะช่วยพวกท่านเอง ข้าจะพาตัวเธอกลับมา”เจมส์บอกทันที ชายหนุ่มกลับขึ้นไปบนม้าเพื่อออกตามหา เขารู้ว่าอดัมจะพาหญิงสาวไปที่อื่น หากไม่ใช่ในหมู่บ้าน ก็ต้องเป็นกลางป่าด้านหลัง ป่าที่มิให้สามันชนเข้าไป
คงเป็นที่ที่เหมาะแก่การฆ่าเธอและฝังเอาไว้
“ข้าอยากให้พวกเจ้านับแต่นี้ล๊อกหน้าต่างทุกบานในยามค่ำคืน เด็กสาวต้องดูแลอย่างใกล้ชิด จัดเวรยาม! จนกว่าข้าจะลากคอตัวที่ทำมาได้ พวกเจ้ายังไม่ปลอดภัย!” เจมส์ตะโกนกร้าว เขาควบม้าและตรงกลับไปทางปราสาทเพราะว่าใกล้กับป่าด้านหลังมากกว่า เขาจะไม่ยอมให้ชาวบ้านธรรมดาสามัญต้องต่อสูงกับสัตว์ร้ายเพียงลำพัง เด็ดขาด
เสียงเกือกม้ากระทบกับถนนดังไปทั่วผืนป่า เจมส์ยังคงมุ่งหน้าเข้าลึกไปด้านในแม้ว่าจะมองไม่เห็นทางเท่าไรนัก ยามราตรีอันตรายเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นชีวิตของเด็กสาวก็ย่อมสำคัญกว่า เขาพยายามหาร่องรอย กลิ่นเลือด กลิ่นสาบ หรืออะไรก็ตามที่พอจะช่วยได้ เขารู้ว่าพวกแวมไพร์จมูกดี..ดีเกินกว่าจะปล่อยให้มีกลิ่นฮันเตอร์อยู่บริเวณใกล้ๆ
เจมส์นึกย้อนไปถึงใบหน้าของอดัม ใบหน้าและดวงตาแสนยั่วยวน อ้อนวอนมิให้เขาฆ่าแต่กลับหลอกใช้ความโง่บัดซบของตัวเขาเอง หลอกให้ตายใจเพื่อที่จะก่อเหตุซ้ำอีกครั้ง
หากจะบอกว่าโทษเพียงอดัมคงจะไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเพราะเขาเองเสียมากกว่า แค่เห็นผิวบอบบางก็เขวจนเผลอตามใจส่วนล่างมากกว่าสมอง ยิ่งกว่าม้าหนุ่มในฤดู กระสั่นใคร่รักจนไม่อาจคิดถึงความเป็นจริง
หากเจ้าหล่อนตายคงเป็นความผิดของเขา
เจมส์ยิ่งควบม้าเข้าลึกไปในป่า ก่อนที่เพียงไม่นานเขาจะหยุดม้าเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่ขยับอยู่โดยรอบ ชายหนุ่มหันมองอย่างรวดเร็ว…ทุกอย่างยังนิ่งสงบ ไม่มีเสียงแต่เจมส์รู้ดีว่ามีบางอย่างมองเขาอยู่
“ข้ารู้ว่าเจ้ามองข้าอยู่ ออกมาเสียเจ้าบาปหนา! ข้าจะช่วยเหลือเจ้าด้วยการฆ่าเจ้าเสีย!!!”เจมส์คำรามลั่น ร่างสูงหยิบดาบยาวทำจากเงินออกมาจาเอว เขามองไปโดยรอบทันที เขารู้ว่ามีบางคนอยู่
“ข้าสั่งให้ออกมาเสีย!”เขาคำรามอีก และได้ผลเมื่อเขาเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากพุ้มไม้ เจมส์ชูคบเพลิงขึ้นสูงเพื่อให้เห็นได้ชัดยิ่งขึ้น
“ช่วยข้าด้วย…นายท่าน”เขากลืนน้ำลายเมื่อพบเด็กสาวคาดว่าจะเป็นคนที่หายตัวไป เธอยังอยู่ในชุดนอนสีขาวประดับด้วยดิ้นเล็กๆ และโบว์อย่างที่สตรีชอบ เส้นผมถูกรวบไว้ด้านหลังทักเปีย ต่างกันตรงที่ว่าเธอช่างมีผิวขาวซีดอย่างน่าตกใจ ดวงตาสีแดงกำและรอยเลือดที่เปื้อนไปทั่วทั้งตัว
“เจ้าคือหญิงสาวที่หายไปใช่หรือไม่…”เจมส์เอ่ย ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและรู้ว่าต้องทำเช่นไร
“บอกชื่อของเจ้าแก่ข้า… และคนที่พาเจ้ามา”เจมส์เอ่ยเสียงเบา พยายามให้ใจเย็นลงกว่าเดิมเมื่อหญิงสาวยังคงมองเขา หญิงสาวบริสุทธิ์น่าสงสารที่ตกเป็นเหยื่อ อีกฝ่ายไม่ตอบยังคงจ้องเขานิ่งอย่างน่าขนลุก
“ข้าชื่อมิอา…ข้าไม่รู้ว่าใครพาข้ามา ข้าเห็นเพียงดวงตาสีแดง…แดง และเขาช่างรูปงาม ดูสูงศักษิ์”อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้เขาจนเจมส์ตั้งท่าเตรียมตัว
“ข้าขอสั่งให้เจ้าถอยออกไปแม่นาง..”เจมส์ขู่เสียงกร้าวแต่เธอไม่ฟังเสียงของเขา
“กลิ่นของท่านแรงเหลือเกิน..กลิ่นเลือดเหม็ดสาป แต่…ข้าได้ยินเสียงเลือดในกายท่าน มันหอมหวาน หอม” อดัมรู้ว่ากลิ่นเหม็ดสาบที่เจ้าหล่อนเอ่ยถึงคือกลิ่นแวมไพร์ที่เขาเคยฆ่า เจมส์กระชับดาบเอาไว้แน่นในกำมือ เขาพร้อมทุกเมื่อหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น แม้จะบาปและสิ่งที่ผิด แต่เจมส์ไม่มีทางเลือกอื่น
“ตอบข้าว่าเจ้าหรือไม่ท่าพาเวนดี้ออกมาในคืนนี้”เจมส์ถามอีกครั้ง แต่เธอไม่ตอบ เธอเพียงแค่กระโจนใส่เขาเท่านั้น ดวงตาสีแดงก่ำราวกับกำลังเรืองแรง เขี้ยวยาวที่งอกออกมาและเขี้ยวเล็บ เจมส์คำรามกร้าวก่อนจะเหวี่ยงดาบในครั้งเดียว คมดาบตวัดผ่านลำคอของเธอจนมันหลุดออกจากตัว เลือดสีแดงฉาดสาดใส่ทั่วกายของเขาอย่างไม่อาจตั้งตัวได้
เวลาเพียงชั่ววิที่เขารู้สึกถึงคมมีดที่ผ่านเนื้อหนัง ก่อนที่ทั่วทั้งกายเธอจะลุกไหม้และหายไปกลายเป็นเท่าเล็กๆ ร่างสูงหอบหายใจถี่เพราะหัวใจที่เต้นรัวจากการตื่นของร่างกาย ความรู้สึกบาปที่ฆ่าหญิงสาวทำให้เขาสวดมนต์แด่พระเจ้าอยู่ในใจ
เธอตายไปนานแล้ว ที่เขาฆ่าไปคือร่างเนื้อที่สิงสู่ด้วยวิญญาณชั่วร้ายเท่านั้น หากจะโทษใครบางคนคงต้องโทษอดัม เเวมไพร์ตัวเดียวที่เปลี่ยนเธอให้เป็นสัตว์ร้าย เจมส์รู้ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เป็นเธอที่ฆ่าหญิงสาวในหมู่บ้าน
เจมส์จะต้องรู้ให้ได้ว่ามีกี่คนที่หายไป หากว่าพวกหล่อนมิได้ถูกฆ่าตายแต่ถูกเปลี่บนเป็นสัตว์ประหลาดชั่วช้า เขาคงต้องลงมือฆ่าสตรีอีกหลายคน เจมส์ กุมบังเหียนม้า เขาจะตระเวณไปทั่วบริเวณเพื่อหาตัวที่เหลือ และค่อยกลับไปที่หมู่บ้านน่าจะดีกว่า
/*/
“ข้าพบมีอาที่ป่าด้านหลัง” เจมส์เริ่มเมื่อเขากลับมาถึงหมู่บ้าน สภาพเลือดโชกไปทั้งตัวจนเหล่าชาวบ้านต่างตื่นตระหนก เขาไม่ได้พยายามแก้ตัวหรือพูดอะไรนอกจากนั้น ร่างสูงนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเจอ มีความเป็นไปได้สูงว่าคนอื่นๆเองก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นปีศาจแบบหล่อน เขาอาจจะหาไม่เจอ แต่วันหนึ่งเขาจะหาเจอ
อาจจะมีแวมไพร์ตัวใดตัวหนึ่งเป็นตัวแพร่เชื้อ คอยจ้องจับแต่หญิงสาวน่าสงสาร ล่อลวงเธอและพาเธอออกไป ทำให้พวกเธอเจอเรื่องน่ารังเกียจไปชั่วชีวิต เจมส์อ่านเจอมาเมื่อนานมาแล้วว่าเหล่าแวมไพร์ที่กำเนิดใหม่ จะหิวโหยและฆ่าไม่เลือกเพราะต้องการเลือดจำนวนมาก เจ้าพวกนี้หาง่าย.. การที่มีดวงตาแดงก่ำตลอดเวลา ผิวซีดและเขี้ยวเล็บยาว ทำให้ยากต่อการหลบซ้อนหากอยู่ในหมู่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านขยับตัวอย่างไม่ค่อยสบายใจ เขาสั่งให้ภรรยาของเขาหาผ้าและน้ำมาให้เจมส์เอง
“เจ้ารู้ได้เช่นไรว่าเป็นเธอ ทำไมไม่พาเธอกลับมาด้วย” เจมส์นิ่งคิด แต่ถึงอย่างนั้นก็วางมาดให้เป็นปกติและเคร่งขรึม
“ข้าเจอนาง… นางอ่อนแรง เลือดออกทั้งตัว ข้าได้ยินนางร้องขอความช่วยเหลืออยุ่บริเวณโขดหิน นางบอกชื่อข้าและพยายามปีนขึ้นมาหนข้า.. แต่นางพลัดตกลงไป” เจมส์บอกเสียงเครียด เขาได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงอุทานของเหล่าแม่บ้านทีียืนกุมมือกันอยู่ เหล่าผู้ชายทำได้เพียงแค่มองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก
“เจ้าว่า …. เกิดอะไรขึ้น ทำไมนางถึง”เจมส์ มองตามสายตาของหลายคน ทุกคนมองมาที่เลือดบนตัวเขา
“ข้าเจอสุนัขป่าระหว่างทาง และนี่ไม่ใช่เลือดของข้า”เขาบอกอีกครั้ง ยกน้ำขึ้นดื่ม เมื่อพบว่าต่างคนยังคงดูกังขาและโศกเศร้า เจมส์จึงลุกขึ้นมาจากที่นั่ง เขายังคงมีเรื่องต้องทำ การตามหาตัวอดัม หาตัวหญิงสาวที่ยังหายไป การโกหกไม่ใช่เรื่องดี แต่เขาเชื่อว่าชาวบ้านธรรมดายังไม่พร้อมกับเรื่องอันตราย ปีศาจชั่วช้าที่ไม่ควรเข้ามายุ่ง
แต่เขาจะช่วยเอง
“ข้าแนะนำได้อย่างเดียว พวกท่านต้องทำให้เมืองสว่าง จุดคบเพลิงห้ามหญิงสาวอยู่ตัวคนเดียว และกระสุนเงิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกังวาล
“ข้ายังต้องไปทำงานที่ค้างเอาไว้ หากข้าเจอหญิงสาวที่หายไป ข้าจะพาตัวมาให้พวกท่าน” เจมส์อยากจะบอกให้พวกเขาระวังอีกหลายเรื่อง อย่างเช่นหากว่าจู่ๆหญิงสาวกลับมาที่หมู่บ้านด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับสีเลือด จะดีกว่าหากฆ่าทิ้งเสีย แต่ใครเลยจะกล้าทำอะไรพวกหล่อนที่รู้จักกันมาอย่างช้านาน เขาจึงเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมกว่านั้น
“แล้วท่านจะเข้าป่าไปอีกงั้นหรือ?” เจมส์หันกลับมา เขารู้ว่าคนในหมู่บ้านคงจะจำเขาไม่ได้ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก ชายหนุ่มโบกมือ
“ข้าจะเข้าไปอีกครั้งในยามกลางวัน ข้าอยากให้พวกท่าน ตรวจดูหมู่บ้านและเฝ้าระวังมากกว่า”เขาบอก นึกถึงหน้าอดัมขึ้นมา และอย่างแรกที่เขานึกออกคือเหล่าคนรับใช้ในบ้าน ปราสาทหลังใหญ่ที่เจ้านายผู้สูงศักษิ์เป็นถึงแวมไพร์ คงจะหวาดกลัวจนไม่อาจจะขัดขืนคำสั่งได้ ยิ่งมีหมู่บ้านอยู่โดยรอบยิ่งน่าเป็นห่วง เจ้าของที่ดินและขุนนาง ประชาชนทั่วไปคงกลัวไม่กล้าทำอะไร
เจมส์รู้ว่าวันนี้อีริคออกไปอีกเมือง แต่ชาร์ลยังอยู่ และเจ้าหนุ่มคนนั้นเป็นเป้าหมายต่อมาของเขา
ร่างสูงขึ้นไปนั่งบนอานม้าอีกครั้ง เขาจะกลับปราสาทในคืนนี้ หาตัวชาร์ลมาเค้นคอหาความจริง และหลังจากนั้นจะถึงตาของฮาล

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s