[FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam)R. #6 Bloody body

ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้แต่ง

หรืออาจจะเป็นฟิคชั่นที่แปลมา

ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสื่อมเสียใดๆทั้งสิ้น

อ่านเพื่อความบันเทิง นะแจ๊ะ

My Tumblr : http://jrashiddlesworth.tumblr.com/

FB : https://www.facebook.com/yujean.rasmason

Twitter : https://twitter.com/YuJeanN

Exteen : http://rasmason2.exteen.com

Page : https://www.facebook.com/hiddlesworthfangirl?ref=hl

Wordpess : https://jrasmason.wordpress.com

C : James H. X Adam

R : M

G : Romantic ,

L : Thai

W : Yujean Rasmason

*****************************

เจมส์พบว่าปราสาทเงียบสงัดกว่าที่เคยเป็น แม้ว่าเหล่าคนรับใช้จะยังทำงาน แต่ก็ช่างเงียบกว่าปกติ เจมส์เริ่มต้นมองหาตัวชาร์ลทันทีที่มาถึง เเละเขาก็พบได้อย่างรวดเร็ว ร่างสูงจ้องมองชายหนุ่มผิวขาวที่ยืนจัดช่อดอกไม้ประดับตรงบันได เขาสาวเท้าเข้าไปหาทันที ได้ยินเสียงร้องอุทานของเหล่าสตรี มันทำให้ชาร์ลหันกลับมามองเขาและก้าวถอยหลัง
“ข้ามาเรื่องจะคุยกับเจ้า เดี๋ยวนี้”เจมส์เอ่ยขึ้นมาเสียงกร้าว
“ข้าไม่ชอบน้ำเสียงที่เจ้าใช้พูดกับข้า เจ้าเป็นเพียงเด็กเลี้ยงม้าคนหนึ่ง ใยถึงกล้าพูดกับคนที่เป็นหัวหน้าเช่นข้าด้วยการออกคำสั่ง”ชาร์ลขู่เขากลับ เจมส์จึงจับข้อมืออีกฝ่ายก่อนจะลากให้ตามมา ชายหนุ่มยิ่งดิ้นขัดขืนแต่เขาไม่สนใจ
“บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าอดัมอยู่ที่ไหน”เขายอมปล่อยมือชาร์ลเมื่อพวกเขามาอยู่ในที่ที่เป็นส่วนตัว ชายหนุ่มมีสีหน้าที่ไม่พอใจกว่าเดิม
“เจ้ากล้าเรียกเขาด้วยชื่อห้วนๆเชียวหรือ หากข้ามีแส้ข้าจะฟาดเจ้าเสีย!” เจมส์นึกรำคานขึ้นมาในใจ
“บอกข้าว่ามันอยู่ไหน! ข้ารู้ว่าเจ้านายเจ้าเป็นตัวอะไร และข้าจะจัดการ”เขากระชากตัวชาร์ลเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายดูจะตื่นตระหนกแต่ถึงเช่นนั้นก็ยังกล้าอยู่เช่นเดิม
“…ก็ได้”ชาร์ลเม้มปาก “ที่ห้องใต้ดิน… มีทางเชื่อมลับๆอยู่ มันตรงไปยังบ้านพักในปราสาท แต่เจ้าจะเข้าไปไม่ได้หากไม่มีกุญแจ และไม่มีใครได้รับอนุญาติให้เข้าไป” ชาร์ลพูดเร็วปรือ เจมส์นิ่งมองคนตัวเล็กกว่า เขาอยากจะบีบคออีกฝ่ายหากพบว่าพูดปด
“กุญแจอยู่ที่ใด..”เขาถามเกือบจะคำราม
“ห้องของข้า”ชาร์ลบอก “เจ้ากำลังทำให้ข้ากลัว” เขาทำเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน ชายหนุ่มไม่ว่าอะไเขาใช้อุ้งมือหยาบดุนเจมส์ให้เดินออกไปด้านนอกเพื่อพาเขาไปยังจุดมุ่งหมาย
“มีใครบอกหรือไม่ว่าเจ้าใช้แต่กำลัง หุนหัน และใจร้อน”เจมส์ไม่ตอบคำจิกกัดเล็กๆนั้น
พวกเขาทั้งคู่เดินเข้ามาถึงห้องพักของเจมส์ อีกฝ่ายรีบสาวเท้าไปที่ลิ้นชักโต๊ะ ควานหาบางอย่างอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเขาจะตามเข้าไปในห้อง เจมส์เพียงแค่มองตามแผ่นหลังชายหนุ่มอย่างนึกสงสัย คนเช่นนี้นะหรือจะยอมปกป้องเจ้านายเช่นปีศาจ หากไม่เคารพรักในพระเจ้าแล้วจะเคารพรักในปีศาจเช่นนั้นหรือ เขานึกสงสารชาร์ลขึ้นมาที่เป็นผู้หลงผิดจนน่าผิดหวัง เมื่อพบว่าชาร์ลได้กุญแจ พวกเขาจึงออกมาจากห้องโดยมีอีกฝ่ายเดินนำเขาไปตามทาง ชายหนุ่มพาเขามาในส่วนที่เป็นที่ต้องห้าม ชาร์ลไขกุญแจห้อง หันมามองเขาบ้างเล็กน้อยอย่างหวาดระแวง เขาไม่คิดจะแก้ตัวหรือทำตัวให้เป็นมิตรกว่าเดิม ชายหนุ่มเลือกจะมองเพียงแค่หางตาเท่านั้น
“ในนั้น ข้าจะไม่ลงไป”เจมส์ทำเสียงขึ้นจมูก เขาดันให้ชาร์ลถอยไปด้านข้างและก้าวลงบันไดไป เขากำลังนึกถึงทางเดินยาว หากเป็นทางเชื่อมไปยังป่าด้านนอก เพราะเเบบนี้อดัมถึงได้หายไปโดยไร้ร่องรอย นัดเขามาหาที่ห้อง แต่กลับทิ้งให้เขาต้องรอและหายไป เจ้าตัวแสบร้ายกว่าที่คิด
เจมส์ขมวดคิ้วเมื่อพบว่าตัวเองกำลังชื่นชมอดัมเล็กๆ และเหนื่อยสิ่งอื่นใดคือเสียดายร่างกายอบอุ่นที่เขาไม่ได้ลิ้มลองในคืนนี้ มันทำให้เขานิ่งเหม่อลอยจนนึกได้ว่าลืมเอาคบเพลิงเข้ามาด้วย ชายหนุ่มหันกลับมายังทางที่เดินมา แต่เขากลับพบว่าชาร์ลปิดประตูใส่หน้าเขาและปาขวดแก้วบางอย่างลงพื้นผ่านหน้าต่างบานเล็ก เจมส์ไม่รอช้านอกจากพุ่งตัวเข้าหาประตูทันที เขาคำรามอย่างไม่พอใจราวกับสิงที่ถูกรบกวน ยิ่งควันจางๆและกลิ่นหอมที่เขาได้กลิ่นมันยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสีย
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามันไม่ฉลาดเสียเลย”เจมส์แยกเขี้ยว เขาพยายามไม่สูดหายใจเอาของแปลกปลอมเข้าไป ยิ่งเมื่อชาร์ลปิดบานหน้าต่างเขาจึงรู้ทันทีว่าเขากำลังจะควบคุมสติละบากมากขึ้น ความมึนงงและกลิ่นแปลกๆ เจมส์เริ่มทรงตัวไม่อยู่แม้ว่าจะพยายามมากแค่ไหน หากเพียงไม่นานเขาจึงเสียหลักและลงไปกองบนพื้น
เจ้าแสบนี้…เหมือนเจ้านายไม่มีผิด
ดวงตาคมพยายามลืมตาเมื่อทำได้ เขาครางแผ่วแล้วหลับตาลงไปอย่างเดิมอีกครั้ง พยายามสูดหายใจเข้าลึก ให้ตัวเองมีสติมากขึ้น ดวงตาคมกริบกระพริบถี่ปรับแสงให้ได้มากที่สุด เขาพบว่ามันเป็นการยากเมื่อเขายังคงมึนงงและอยากจะนอนอีกครั้ง ชายหนุ่มรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งกาย ปวดหนึบบริเวรแขนจนต้องหยุดการขยับตัว เขาสะบัดใบหน้าแสงๆสองสามครั้ง กลิ่นเหม็นสาปทำให้เจมส์มีสติง่ายขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาได้ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือความมืด แสงจันทร์สีอ่อนสาดไปบริเวณพื้นหินสกปรกด้านหน้าเขา ทำให้เจมส์รู้ได้ทันทีว่าเขายังอยู่ที่เดิม
ความทรงจำในเรื่องก่อนหน้านี้พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที เขานึกถึงเรื่องในป่า เรื่องอดัมที่หายตัวไป รวมทั้งชาร์ลที่วางแผนวางยาสลบเขา! เจมส์คำรามต่ำ ฉุนเฉียว เขาพยายามขยับกายอีกครั้งแต่ก็พบว่ามันติดอะไรบางอย่าง เขาถูดมัดแขนทั้งสองตรึงไว้กับกำแพง แม้จะไม่ตึงจนเจ็บ แต่ก็ราวกับห้อยแขนเขา บังคับให้กางแขนตลอดเวลา
“ชาร์ล!!!!!!!!!!!!” เจมส์คำรามลั่นปราสาทอย่างไม่พอใจ หากเขาหลุดไปได้เขาจะบีบคอขาวๆของอดัม ตามด้วยชาร์ลเป็นรายต่อไป เจมส์กำมือแน่นจนขึ้นเป็นมัดกล้าม เขากระชากจนเกือดเสียงโซ่ดังก้องไปทั่ว แม้จะเจ็บแต่ร่างสูงก็ไม่สนใจใยดีมัน เขาถึงล่ามเอาไว้ติดกำแพง ทำได้เพียงแค่งอหลังเล็กน้อยแก้เมื่อย นี่เขาจะถูกขังอยู่แบบนี้จนตายงั้นหรือ?
ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ผ่านมากี่วันแล้ว หากว่าเกิดเรื่องที่หมู่บ้านจะทำเช่นไร เจมส์ยิ่งคิดไปในแง่ร้ายเรื่อยๆ รวมทั้งเรื่องที่ว่าหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านกลายเป็นหมู่บ้านสัตว์ร้าย
รับรองเลยว่าเขาคงถูกชื่นชมโดยศาสนจักรแน่ๆ
ดวงตาคมกริบตวัดมองขึ้นมาเมื่อเขาได้ยินเสียงเปิดประตู มันเปิดออกและปิดลงอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยแสงไฟ เสียงฝีเท้าแผ่วเบา เพียงไม่นานเจ้าของคบเพลิงก็มาหยุดอยู่หน้ากรงขังเหล็ก เจมส์ยิ่งขยับกายกระชากแขนให้หลุดแต่มันกลับไม่เป็นดังที่เขาต้องการ
“เจ้าปีศาจ” เขาแยกเขี้ยวทันที จ้องดวงหน้าของอดัมอย่างมิไหวติง ทั้งเคียดแค้น ทั้งโกรธเคือง ทั้งโหยหาไปด้วยอย่างที่เขาเองก็ไม่พอใจในตัวเองนัก ดวงตาสีอ่อนยังคงมองมาที่เขา อดัมไม่ได้พูดอะไร เจ้าตัวเพียงแค่เสียบคบเพลิงกับวงเหล็กใกล้ๆ เปิดประตูห้องขังของเขาและเข้ามา
“ข้าสาบาน หากเจ้าเข้ามาใกล้ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย! เจ้ามันอสรพิษชั่วช้า ล่อลวงข้าด้วยคำหวาน ทำตัวราวกับไร้เดียงสา แท้จริงแล้วก็ปีศาจฆ่าคน!” อดัมถอดผ้าคลุมศีรษะออก เขาเลือกที่จะไม่ตอบโต้คำพูดแข็งกร้าวดุดันของเจมส์ ซึ่งเขาก็เตรียมตัวยอมรับมันไว้อยู่แล้ว
“ข้ารู้ว่าท่านเป็นฮันเตอร์ ที่ตามฆ่าแวมไพร์… ท่านมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์เดียวกันกับฮันเตอร์คนอื่นๆ” อดัมบอกเรียบๆ เขาย่อตัวลงตรงหน้าร่างสูง เจมส์ถูกจับขังเอาไว้อย่างแน่นหนา เหลือเพียงกางกงหนังตัวเดียวตามที่ไมเคิลบอก และเหล่าอาวุธถูกเก็บไว้อย่างดี ในที่ปลอดภัย
“คนอื่น!? ใช่ ข้ารู้แล้วว่ามีฮันเตอร์จำนวนหนึ่งหายไปเมื่อมาที่นี่ แต่ข้าไม่ทันคาดคิดมาก่อนว่าเจ้าจะยั่วยวน ทำตัวร่านรักเพื่อให้ชายอื่นติดกับ และฆ่าทิ้งเสีย!” ดวงตาสีอ่อนฉายแววสั่นไหวยามที่ได้ยินน้ำเสียงแข็งกร้าวตวาดใส่หน้าแบบนี้ บางอย่างในดวงตากลมทำให้เจมส์ห้ามตัวเองไม่ให้พูดต่อ
“ข้าจำเป็นที่จะต้องปกป้องคนของข้า ข้าไม่ยอมให้ฮันเตอร์คนใดฆ่าแวมไพร์ที่อยู่ในปราสาทของข้า”อดัมพูดต่อ เขาขยับมาใกล้เจมส์เล็กน้อย
“เห็นได้ชัดว่าเจ้าหมายถึงตัวเจ้าเอง”
“หากท่านจะเชื่อเช่นไรก็เรื่องของท่าน เจมส์…ข้าไม่มีเหตุผลอะไรต้องอธิบายให้ท่านเข้าใจ” อดัมเริ่มพูด “ตอนนี้… ข้ามีเรื่องสำคัญที่ทำเป็นต้องทำ”
“เรื่องสำคัญอะไรของเจ้า อะไรที่ทำให้เจ้ากลายเป็นปีศาจ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่… เจ้าฆ่าเด็กสาว เจ้าเปลี่ยนเธอให้เป็นสัตว์ร้าย นี่หรือคือสิ่งสำคัญที่เจ้าพูดถึง” อดัมหลบตาเขาทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ มันยิ่งทำให้เจมส์โกรธวาบขึ้นในใจ หากจับเจ้าตัวแสบเขย่าแรงๆให้เลิกบ้าได้เขาคงทำไปแล้ว
“ข้าไม่ใช่คนที่ทำ”อดัมพูดหลังจากเงียบไป เจมส์ไม่อาจห้ามตัวเองได้นอกจากหัวเราะหยันๆ
“แล้วพอข้าหลับตาเจ้าก็จะกัดข้าจนเลือดหมดตัว! เจ้ามันงูพิษ พูดปดหน้าตาย เจ้าไม่ละอายแก่ใจเลยหรือไง” อดัมมองร่างสูงที่ดูจะไม่เข้าใจอะไรเลย เป็นอย่างที่ชาร์ลพูดไม่มีผิด
“ท่านมันใช้แต่อารมณ์ หากท่านจะนิ่งคิดซักนิด” เขาเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก เห็นเจมส์ยิ่งถลึงตาขู่เขา หากเป็นคนอื่นคงจะหนีป่าราบไปแล้ว
“อย่ากล้ามาเล่นลิ้นกับข้า!” เจมส์แยกเขี้ยว อดัมไม่ตอบเขา ชายหนุ่มขยับยันกายขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น เจมส์อยากจะหนี แต่ในใจลึกๆเขากลับดีใจที่ถูกขังอยู่ อย่างน้อยจะได้มีข้ออ้างกับตัวเองที่ไม่หลีกหนีร่างกายอบอุ่นนี้
“เจ้าจะทำอะไร”เขาบังคับเสียงให้ดูแข็งกร้าวน่ากลัว แม้ดวงตาจะมองตามมือขาวนิ่ง เป็นประกายทุกครั้งที่เห็นมันเลื่อนปลดเชือกที่ผูกเสื้อเอาไว้ อดัมถอดชุดผ้าสีขาวออกวางข้างๆ จนเจ้าตัวเหลือเพียงกางเกงหนังพอดีตัวกับท่อนขายาว ท่อนบนเปลือยเปล่าจนเจมส์เกือบลืมหายใจ
“ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เดี๋ยวนี้ ว่าเจ้าไม่อาจยั่วยวนข้าได้สำเร็จ ต่อให้เจ้าเปลือยกายเดินไปมา ข้าก็จะไม่ชายตาแลเจ้าแม้แต่ปลายผม” เจมส์ไม่รู้ตัวว่าน้ำเสียงตัวเองแหบพร่าเพียงใด เขากำลังพูดปดคำโต ความจริงคือแค่เพียงอดัมอยู่นิ่งๆเขาก็พร้อมจะแข็งขืนจนปวดร้าวใต้กางเกงหนัง อดัมดูจะไม่สนใจคำขู่เลื่อนลอยจากริมฝีปากของเขา และเจ้าตัวกำลังฆ่าเขาด้วยการใช้มือทั้งสองลูบตามช่วงกรามเพื่อบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น
“งั้นข้าก็จะขืนใจท่านในขณะที่ท่านขัดขืนมิได้” เจมส์อยากจะระเบิดหัวเราะเมื่อได้ยินสิ่งที่อดัมตั้งใจจะทำ ชายหนุ่มขยับกายอย่างเชื่องช้าขึ้นมาคร่อมบนตักของเขา จับให้เขาเงยหน้าก่อนจะกดจูบลงมา ริมฝีปากบางหอมหวานกำลังทำให้เจมส์ละลายด้วยความร้อน ผิวเนียนและกลิ่นหอมอย่างที่เขาชอบ ราวกับเวทมนต์ที่ทำให้เจมส์โอนอ่อน ใช้เวลาไม่นานเลยที่เจมส์จะจูบตอบริมฝีปากนุ่ม เพียงไม่นานก็เป็นเขาที่รุกล้ำความอ่อนหวาน ไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างโหยหาและต้องการ เขาไม่รู้ว่าผ่านมานานกี่วันแล้วนับแต่วันสุดท้ายที่พวกเขาร่วมเตียงกัน
ความรู้สึกของเจมส์คือราวกับชั่วนิรันดร
อดัมทำให้เขาต้องการ ไม่ต้องใช้ความพยายามมากไปพวกการชายตามอง เพื่อให้เขาปวดร้าว ต้องการฝังกายในร่างกายอันอบอุ่น เขาขยับตามริมฝีปากเมื่ออดัมถอนจูบออก
คนตัวเล็กกว่ายันตัวขึ้นเล็กน้อยจนเขาอยู่ในระดับอกของอดัม ถูกจับใบหน้ากดลงกับแผ่นอกแบบบาง เจมส์เองก็ทำงานอย่างรู้หน้าที่ ริมฝีปากหยักดูดกลืนยอดอกสีสวยราวกับกำลังจะอดตายหากไม่ริมรสมัน เสียงครางแผ่วบ่งบอกเป็นอย่างดีว่าเขากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง
อดัมขยุ้มเส้นผมสีทองเพื่อให้เจมส์ใช้ริมฝีปากมากขึ้น หลับตาพริ้มรับอารมณ์หวาน เล้นไปทั่วทั้งกาย พอใจกับริมฝีปากของร่างสูงจนเขาโอนอ่อน จับให้เจมส์เปลี่ยนมาอีกข้าง เขาพอใจ แม้อยากจะให้เจมส์ได้จับด้วย แต่เข้าก็กลัวร่างสูงจะทำร้าย
“ข้า…พอใจ หากเจ้าจะดูดมันแรงกว่านี้” เจมส์ฮึมฮำในลำคอ คำสั่งแสนหวานที่เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาปวดไปทั้งกายเพราะความต้องการ พยายามยกกายขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยให้ได้เสียดสีกับบั้นท้ายกลมก็ยังดี 
อดัมห่อตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสนุ่ม ครางแผ่วเมื่อเจมส์ทำอย่างที่เขาต้องการ เพียงไม่นานเขาก็ถอยออกมา พอใจกับเสียงขัดใจของร่างสูง ชายหนุ่มคุกเข่าต่อหน้าเจมส์อตามด้วยเริ่มปลดกางเกงหนังออก แก้เชือกมันเพื่อปลดปล่อยความร้อนผ่าว ไม่ให้เจมส์ทรมานไปกว่านี้  เขาสูดหายใจเข้าลึกกับขนาด แต่หากเพียงไม่นาน ชายกนุ่มก็ก้มลงไปยังแกนกายร้อน ใช้ลิ้นเลียแผ่วเบาก่อนจะเริ่มดูดกลืนเข้าไปช้าๆอย่างที่ร่างสูงจะชอบ
พอใจกับเสียงหอบคำรามต่ำของคนที่ถูกขังอยู่ มือของเขาปัดป่ายไปทั่วลอนกล้ามที่แข็งเครียดอยู่ใต้มือเขา พยายามผ่อนคลายเพื่อให้รับความใหญ่โตของเจมส์ได้จนหมด ในส่วนที่เขาไม่อาจใช้ปากได้ อดัมจึงเลือกใช้มือแทน ขยับในจังหวะเนิบช้าให้ร่างสูงพึงพอใจ ลูบไปตามพงไหมสีเข้มจนร่างสูงเกร็งตัวตอบรับ
“เจ้ากำลังทรมานข้า… ขึ้นมาเสียที ข้าอยากจะลิ้มรสเจ้าบ้าง!” อดัมยอมละจากเบื่อล่างที่ยังคงแข็งเครียด เขาเงยหน้าสบดวงตาคมที่ร้อนผ่าวด้วยราคะ
“ท่านจะลิ้นรสข้าได้เช่นไร ท่านถูกขึงอยู่กับกำแพง” อดัมถามแม้จะรู้สึกขบขันมากกว่า
“หากเจ้ารู้ก็ปล่อยข้าเสีย! ข้าอยากจะบีบเนื้อตัวของเจ้าแก้แค้นที่ทรมานข้าจะตายอยู่แล้ว” เจมส์คำรามอย่างกระหาย อยากจะกระโจนใส่อดัมใจจะขาดแต่มิอาจทำได้ ดวงตาใสสีเขียวยังคงมองเขานิ่ง เส้นผมสีดำที่ทิ้งตัวบนไหลยิ่งทำให้เขาพอใจ กล้ามเนื้อสมส่วนกับเอวพอดีมือยิ่งทำให้เจมส์คอแห้งผาก
“ท่านจะทำร้ายข้า ข้าปล่อยท่านไม่ได้” อดัมส่ายหน้า
“พระเจ้าช่วย!!! อดัม! ข้าแค่ต้องการฝั่งกายลงในตัวเจ้า เดี๋ยวนี้!”เขาคำรามเสียงกร้าว เห็นชายหนุ่มลังเล แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมถอดกางเกงออก เจมส์มิอาจละสายตาได้นอกจากมองสะโพกกลมใกล้ๆ เพียงไม่นานอีกฝ่ายก็กลับมานั่งคร่อมบนตักของเขาอีกครั้ง กอดบ่าของเจมส์เอาไว้และเริ่มเสียดสีตัวไปมากับแกนกายร้อน
“ปล่อยข้า ข้าอยากกอดเจ้า ข้าอยากกดเจ้าลงกับพื้น ข้าอยากจะกลืนกินเจ้าเอง…”เจมส์สูดกลิ่นหอมของเรือนผมนุ่มเสียเต็มปอด
“ท่านสาบานไหมว่าจะไม่ฆ่าข้า”อดัมกระซิบถาม เขามองสบดวงตาคม เจมส์พยักหน้าในทันที เขาจึงยอมเอื่อมมือขึ้นไปเพื่อปลดเข็มเหล็กออกทั้งสองข้าง มันทำให้โซส่วนที่เหลือหล่นลงมายาวขึ้น เจมส์จึงไม่ต้องถูกขึงติดกำแพงอีกต่อไป
“เจ้ามันโง่ อดัม” เจมส์กระโจนโอบกายของอีกฝ่ายเอาไว้ทันทีที่แขนขยับได้ เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่ายังถูกล่ามอยู่เหมือนเดิม หากเพียงแค่ขยับแขนได้ก็พอแล้ว อุ้งมือทั้งสองจับอดัมกดลงกับพื้นห้องขัง คร่อมชายหนุ่มเอาไว้ระหว่างที่อีกมือจับท่อนขาข้างหนึ่งให้อ้าออก เขาก้มลงไปหาช่องทางนุ้มทันทีที่ทำได้ ดูดเม้มความอ่อนนุ่มรุนแรงอย่างกระหาย พอใจกับเสียงครางอื้อของคนบนพื้น ใช้นิ้วแหวกมันออกและลากลิ้นรุกล้ำเข้าไป
เพียงไม่นาน เจมส์จึงยอมละริมฝีปากออกมา คร่อมอดัมเอาไว้ด้วยท่อนแขนทั้งสองข้าง จ่อกายกับช่องทางนุ่มและดันเข้าไปรวดเดียวจนมิด ได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา หากอดัมก็ยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
อุ้งมือหยาบยึดบั้นท้ายกลมให้ยกขึ้น เป็นฝ่ายเร่งจังหวะหนักหน่วงเข้าหา รุนแรงอย่างที่เขาต้องการมาตลอด ฝังกายเข้าลึกเรียกเสียงครางหวานของคนในอ้อมกอด อดัมใบหน้าแดงระเรื่ออย่างน่ารัก ราวกับสีของดอกป็อปปี๊ปี้ปลายฤดู ร่างสูงกอดชายหนุ่มเอาไว้แนบแผ่นอก เขารักร่างกายพอดีมือนี้เหลือเกิน กล้ามเนื้อสมส่วน มือกับนิ้วเรียวยาว เจมส์จูบลงไปบนลำคอขาวแรงๆเป็นการทำโทษ
“ท่านมันซื่อบื่อ” อดัมครางท้วง เขายึดเส้นผมสีทองแรงขึ้นระบายอารมณ์
“ข้าซื่อบื่อได้เช่นไร” ร่างสูงฮึมฮำในลำคอ
“ก็ท่าท่านไม่ซื่อบื่อ ท่านก็คงจะรู้นานแล้ว ว่าข้าไม่ใช่คนเลวอย่างที่ท่านคาดโทษ” อดัมจับใบหน้าคมให้มองสบตาตอบเขา

เกี่ยวกับ jrasmason

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมกันนะค่ะ บล็อกนี้จีนจะลงเป็นFictionหรือว่าเป็นAUนะค่ะ คู่หลักก็จะเป็นHiddleswothและคู่อื่นๆอีกตามแต่อารมณ์ค่ะ ฮ่าๆ หวังว่าจะชอบและสนุกกับนิยายที่จีนเขียนนะค่่ะ ขอบคุณค่ะ //จุ๊บๆ
เรื่องนี้ถูกเขียนใน Z All Fiction และติดป้ายกำกับ , , , , , , , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ [FIC] Hiddlesworth (JamesXAdam)R. #6 Bloody body

  1. sixpz พูดว่า:

    น่ารักกกกกก สรุปจะไม่ฆ่าแล้วเนอะ น่ารักขนาดนี้จะฆ่าลงได้ยังไง 555555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s